CD recensies

April/Mei 2012

 

John Daly: “Sunburst” (Drumpoet Community)  

Bron: CD

Rubriek: 5/2012  

De Ierse DJ/producer John Daly bracht de afgelopen (pak 'm beet) vijf jaar een vracht aan singles uit via labels als Plak Records, Wave Music en zijn eigen label Feel Music. Hij oogstte daar in relatief korte tijd een flinke bak aan respect mee. Drumpoet Community, het Zwitserse sublabel van/samenwerkingsverband met Compost Records, heeft Daly al een aantal jaren op de radar, getuige de diverse 12" releases voor het label. "Sunburst", zijn eerste volwaardige album voor Drumpoet Community (vervolg op debuutalbum "Sea & Sky" uit 2009), staat bol van de zonnige deep-house met hier en daar een disco-injectie, de nodige retro invloeden (early house van eind jaren '80 en dito 'tech' kruiden), een lepelpuntje dub en wat ambient-alike settings (lees: warme synthpads). Verwacht het type muziek dat ook goed zou passen binnen de catalogi van (min of meer gelijkende) labels als Freerange Records (label van Jimpster) en Innervisions. De tien van "Sunburst" zijn zonder uitzondering van een grote klasse. Muziek met warmte, (binnen genoemde marges) veel variatie, diepgang en met hoorbaar enthousiasme vervaardigt. Een album dat zal aanslaan bij liefhebbers van uiteenlopende namen als bijvoorbeeld Âme, Mr. C (denk aan het geluid op zijn "Change" album uit 2002) en Robert Owens (diens early works uit de 80's). De bijdragen op "Sunburst" grijpen veelvuldig terug naar het verleden, maar dat zorgt anno 2012 voor geen enkel obstakel. Het afsluitende "Daybreak" doet me op de één of andere manier een beetje denken aan de uit 1989 stammende A Guy Called Gerald klassieker "Emotion Electric". "Daybreak" is zonder enkele twijfel 'a piece of Balearic brilliance'. Verfijnt, zonnig, ingetogen (wat betreft breakbeat/percussie) en met opzichtige flirt naar vervlogen tijden op partyeiland Ibiza. "Sunburst" biedt uiteindelijk een tracklist waarvan meer dan de helft van het materiaal positief opvalt en aan te merken valt als highlight. Da's een prestatie op zich. Daarnaast is het album zowel geschikt voor thuisbeluistering als voor op de (intiemere) dansvloer. Eén ding is zeker: "Sunburst" biedt genoeg muzikaal voer voor de komende KM5 Ibiza compilatie. Benieuwd of de samensteller van deze belangrijke compilatiereeks John Daly's muziek opgemerkt heeft.

 

Score: 4/5

 

 

Ryan Davis: “Particles Of Bliss” (Traum Schallplatten)

 Bron: CD

Rubriek: 5/2012

Ryan Davis is de alias van Sebastian Waack. Een producer die rond 2006 voor het eerst op de radar verscheen. Traum Schallplatten herkende zijn talent en gunde Davis de release van een volwaardig album – zijn debuut. Op dit fijne album vinden we muziek die ons nog het meest doet denken aan Extrawelt. Een verfijnde en vakkundig afgemeten mix van smaakvolle tech-house, techno en elektronica, waarbinnen veel aandacht is voor melodie/sfeer. Extrawelt is niet het enige aanknopingspunt. Soms herkennen we ook de magische sferen van Warp acts als Plaid en/of Boards Of Canada. Daarnaast is ook de sprookjesachtige aanpak van labelgenoot Dominik Eulberg een referent – hetzij in mindere mate. Het album start met een ingetogen, beatloos moment met de titel “The Enchanted Garden”. Een track die orde en rust uitstraalt. Vanaf dat moment komen de bassdrums uit de speakers rollen. “Where The Right Things Are” is een solide dansvloertrack met een warme gloed overgoten. De dikke lagen van synthesizers werken bijna hypnotiserend. Het blijkt het begin van een hele rits aan fantastische tracks, waarbij het niveau akelig constant blijft. Ryan Davis blijkt een vakman die garant staat voor prachtige luistermuziek met een stuwende werking. De mensen achter Traum Schallplatten communiceerden maanden geleden al een ‘alert’ rondom de naderende release van dit album. Dat ‘alert’ blijkt na beluistering van “Particles Of Bliss” meer dan terecht. Dit album zal een breed publiek aanspreken en zonder twijfel (einde) jaarlijstjes gaan halen.

 

Score: 5/5

 

 

Autoband: “Autoband” (Beatservice Records)

 Bron: CD

Rubriek: 5/2012  

Het uit Noorwegen afkomstige Beatservice Records kennen we eigenlijk vooral van de releases door de formatie Flunk. Echter, recentelijk viel dit Autoband album op de mat. Een album waarop fraaie kenmerken vanuit de ambient, elektronica/IDM, glitch en (in mindere mate) jazz samenkomen. Autoband is het soloproject van de Noor Gudmund Østgård, waarbinnen ruim baan wordt gemaakt voor filmische, thematische geluiden. Niet zo vreemd ook, want Gudmund Østgård werkte jarenlang met muziek voor theater, film en TV, zo lezen we in de persbijlage. “Autoband” is een album met slecht veertig minuten speelduur en tien tracks. Genoeg speelduur om de aandacht te trekken overigens. Albumtracks als “Cloud” en “Ona” zijn erg de moeite waard. Voor wie is dit album primair geschikt? Voor liefhebbers van Warp pioniers als Aphex Twin, Autechre en Plaid, maar ook geschikt voor liefhebbers van soundtrack muziek met een elektronische aanpak.

 

Score: 3/5

 

 

Various: “Sister Bossa Vol. 10” (IRMA Records)

 Bron: CD

Rubriek: 5/2012

 De befaamde “Sister Bossa” reeks van het Italiaanse IRMA label is aanbeland bij het tiende deel. De serie besteedt aandacht aan moderne jazzy geluiden met een Braziliaanse ‘flavour’ en doet dat al jaren met (wisselend) succes. Met name de eerste delen uit de reeks hadden/hebben veel uitstekend materiaal te bieden. De laatste jaren zijn de compilaties nog altijd goed te doen, maar hebben toch wat glans verloren. Op deel tien vinden we leuke materiaal dat uiteenloopt van sterk tot slechts ‘aardig’. Good old Belladonna ontbreekt niet en wordt vergezeld door namen als Ely Bruna, Faze Liquide, Nu Braz feat. Soulstance, Don Carlos en Aaron Tesser & The New Jazz Affair. Vrij wel materiaal uit eigen stal dus. Uitschieters zijn wat mij betreft de tracks “Notes Of The Past” van Papik feat. Ely Bruna (gedreven latin-jazz), Faze Liquide’s trippy “Agora” en Xuxu feat. Tempo Rei’s warme “Chuva Amarela”. Wie de tropische kant van de jazz een warm hart toedraagt kan zich met deze compilatie prima vermaken. Vergelijkbaar met de muziek van Koop en diverse artiesten uit de Schema catalogus. Concluderend is dit een heerlijke zomerse selectie door Umbi Damiani. Goed werk!

 

Score: 3/5

 

 

Various: "Panorama Bar 04 - Nick Höppner" (Ostgut Ton)

 Bron: CD

Rubriek: 5/2012

 Nick Höppner, resident DJ van de Berlijnse Panorama Bar, is de vierde samensteller/mixer van de gelijknamige compilatiereeks. Hij werd in die rol voorgegaan door Cassy, Tama Sumo en Prosumer. Clubbers die de stad Berlijn een warm hart toedragen kennen de Panorama Bar vooral als de bovenste verdieping van de befaamde Berghain club. Nick Höppner geniet als producer zowel solo, maar ook als onderdeel van de formatie My My (met persoonlijke favoriet Lee Jones aka Hefner) grote bekendheid. Als DJ kan Höppner getypeerd worden als een housepurist, een liefhebber en fijnproever. Alle belangrijke elementen voor een smaakvolle mix zijn aanwezig. Op "Panorama Bar 04" lost Nick Höppner de verwachtingen grotendeels in. Zijn mixsessie telt twintig tracks die los van elkaar behoorlijk uiteenlopen qua stijl en gevoel, maar door Höppner zodanig gebracht worden dat iedere track perfect binnen het grotere geheel past. Hij zorgt voor een harmonieus geheel in een logische opbouw en flow. Nick Höppner pendelt tijdens zijn mixsessie zorgvuldig tussen (deep) house (soms vocaal), (dubby) techno en allerlei nuances. Je hoort duidelijk dat hier een vakman aan het werk is. Quince's "Alfa" is één van de fijnere individuele momenten uit de mix. De muziek van deze Nederlander (Bram Sluiter voor intimi) wordt al jaren toegejuicht door vele technofans worldwide. Quince's moderne kijk op Detroit techno is een verademing en dat horen we uiteraard ook terug tijdens "Alfa". Naast Quince valt ons ook de bijdrage van Furry Phreaks (alias van Charles Webster) op - een classic inmiddels. Zijn futurische sci-fi techno/deep-house bijdrage "Lament For A Dead Computer Part 1" uit 2005 gaat erg diep en geldt als uitstekende opwarmingstrack voor iedere serieuze (deep)house- en/of technoset. Bij het horen van deze subtiel opgebouwde mixsessie vallen vooral de gedoseerde warmte, de dubby sound fx en de breed ingestoken housesound op (in positieve zin). Het doet me absoluut niet terugverlangen naar 'het minimalisme', dat tijdens de jaren '00 lange tijd de clubscene in zijn greep hield. Wat dat betreft is de huidige stand van zaken binnen de mondiale deep-house en technosector een stuk interessanter. Samenvattend: "Panorama Bar 04 - Nick Höppner" biedt qua individuele tracks weinig echte spectaculaire en/of noemenswaardige uitschieters. Wel biedt de mix enkele 'previously unreleased' tracks door onder andere Dexter, The Mole en Matthew Styles te bieden. Deze mixcompilatie scoort uiteindelijk de punten door de knappe opbouw en de prettige flow. Daaruit blijkt ook direct Höppner's kwaliteit als DJ. Als producer stonden Nick Höppner’s kwaliteiten sowieso al niet ter discussie.

 

Score: 3/5

 

 

Visioneers: “Hipology” (BBE Records)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 5/2012

 Hipology” is de werktitel van het nieuwste Visioneers album. Visioneers is een project/alias van 4hero’s Marc Mac die in 2006 in één klap bekendheid opeiste aan de hand van de albumrelease van “Dirty Old Hip Hop”. Een album waarop onder andere het onvergetelijke “Runnin’” te vinden was/is – een veelgedraaide (instant) classic.Het succesalbum zou in 2007 opgevolgd worden door een remix bundel – “Dirty Old Remixes”. Beide uitgebracht via BBE Records, dat ook weer de schouders onder deze nieuwe langspeler zet. Dit verse album staat boordevol met (retro) soul, funk en jazz overladen breakbeats en hip-hop beats van het experimentele en vooral muzikale soort. Op de promo CD krijgen we het album in ‘mixtape’ format gepresenteerd. De officiële uitgave zal uit twee disks bestaan, aangevuld met een additionele schijf vol met full length/unmixed tracks. De mixtape disk klinkt als een soort aaneengeschakelde radiouitzending, waarbij een blik aan quotes van bevriende en vooral gekende artiesten, producers en/of DJ's voorbij komt. Wat ze te melden hebben? Inhoudelijk weinig, veelal een korte 'shout out' en/of wat inspiratiepraat. Maargoed, het past allemaal bij het fenomeen mixtape. Wat dat betreft verkiezen we het ongemixte materiaal boven de mixtape opzet. Op "Hipology" horen we een veelvoud aan invloeden, die zorgvuldig tot een smaakvol geheel gekneed worden. Naast genoemde retro invloeden vanuit de funk, soul en jazz (fusion), is er ook ruime voor bossa ritmiek en een subtiele klodder disco/boogie. Uiteraard met (funky) breakbeats en hip-hop beats op down- en midtempo als basislaag, waarbinnen duidelijk referenties vanuit 4hero’s baanbrekende geluid waarneembaar zijn. Alsof het een vakkundig geassembleerde rode topwijn betreft. "Hipology" heeft die klasse. Daar kan weinig mis mee zijn, zo zou je denken? Dat is correct! Eigenlijk is de muziek op “Hipology” voor de rest maar moeilijk te vergelijken met andere ‘hippe’ hip-hop beat creators. Zeker niet met ‘beats’ genieën als Flying Lotus, Julien Dyne of Hudson Mohawke. Op “Hipology”, dat gemiddeld gezien materiaal van torenhoge kwaliteit bevat, schiet wat ons betreft vooral het soulful “Back In Time” (feat. Baron & T.R.A.C.) eruit. Deze soulful hip-hop track met prettig rollende breakbeat biedt een uiterst aantrekkelijk thema. We kunnen inmiddels wel stellen dat vrijwel alle muzikale output vanuit Marc Mac’s studio ter zake doet. “Hipology” doet dat zeker en scoort de punten door een indrukwekkend hoog gemiddeld niveau! We hebben weinig saaie momenten gehoord op “Hipology”. Wie deze plaat goed kan waarderen raden we aan om ook het door Marc Mac geproduceerde T.R.A.C. album van vorig jaar op te zoeken – titel “The Network”, verschenen via BBE Records.

 

Score: 4/5

 

 

Claro Intelecto: “Reform Club” (Delsin Records)  

Bron: CD

Rubriek: 5/2012  

De uit Manchester (UK) afkomstige technoheld Mark Stewart aka Claro Intelecto is terug van nooit weggeweest met zijn derde volwaardige langspeler. “Reform Club”, dat via het Amsterdamse Delsin label verschijnt, komt ruim vier jaar na het verschijnen van de memorabele voorganger “Metanarrative”. Dat album, destijds via Modern Love uitgebracht, maakte diepe indruk met dromerige techno van de buitencategorie. Kenners zullen een hoogtepunt als “Operation” nog vers in het geheugen gegrift hebben staan. Een track waarbinnen schitterende melancholische (computer)strings hun werk doen op een stuwende bassdrum/bassline combi. Het was één van de vele mooie voorbeelden van Claro Intelecto’s bekwaamheid en koers op “Metanarrative”. “Metanarrative” zou door het toonaangevende Engelse FACT Magazine (online magazine) uiteindelijk zelfs bekroond worden met een rangschikking binnen de lijst van honderd ‘beste’ albums van de jaren ’00. Toch wel een eervolle vermelding. Op “Reform Club” horen we wederom een Claro Intelecto in uitstekende vorm. “Reform Club” laat het beste van techno, deep-house en ambient soundscapes samenkomen. Denk daarbij primair aan met Detroit invloeden doordrenkte techno, zo nu en dan met een scheut dub. “Reform Club” biedt een negental tracks die bol staan van de spanning. Tracks waarbinnen ruim baan gemaakt wordt voor prachtige (computer)strings en dito soundpads. Claro Intelecto’s producties gaan vrijwel continu de diepte in, waarbij de toonsoort niet als uitbundig of vrolijk, maar vooral als dromerig of hemels betiteld kan worden. Ook de diverse tempowisselingen vallen op. Niet alleen op midtempo, de standaard bij techno, maar ook op beduidend lager aantal BPM’s weet Claro Intelecto’s muziek te boeien, te ontroeren en te overtuigen. Een goed voorbeeld van zo’n techno ‘ballad’ is het ruim zeven minuten durende “Still Here”, waarbij het qua klankkleuren al vroegtijdig herfst lijkt. “Reform Club” scoort de punten uiteindelijk vooral door de geheel eigen kijk op Detroit techno erfenis vanuit eind jaren 80 en begin jaren 90. Een geluid dat lang door een label als Peacefrog en artiesten als Luke Slater en Vince Watson aangemoedigd werd (met name gedurende de jaren 90) – om maar eens spontaan een vergelijk te trekken. Die beproefde kruisbestuiving van sfeer maken binnen een ietwat industrieel klinkende setting is perfect vertaald naar het huidige tijdsbeeld. Dit album zal bij vele technopuristen een glimlach op het gezicht veroorzaken. Diezelfde glimlach kan uw recensent overigens ook niet onderdrukken. Dit is een uitermate fijn album!  

    

Score: 4/5

 

 

Various: “FabricLive.63 - Digital Soundboy Soundsystem” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 5/2012

In 2005 lanceerde jungle/drum & bass held Shy FX het Digital Soundboy label. Een platform voor drum & bass en dubstep waarop artiesten als Breakage tot volle bloei kwamen. Breakage bracht in 2010 via Digital Soundboy Recording Co. ondermeer het geprezen album "Foundation" uit met onvergetelijke tracks als "If" (geproduceerd met Threshold) en "Vial" (geproduceerd met Burial). Ook dubstep boegbeelden als Skream, Benga en Caspa droegen hun steentje bij aan de inmiddels goed gevulde catalogus van het label. Rondom het label is een 'soundsystem' of DJ-trio gevormd: Digital Soundboy Soundsystem. Het is me overigens onduidelijk of het hier om een gelegenheidsproject gaat. Digital Soundboy Soundsystem bestaat uit Shy FX (Andre Williams), Breakage (James Boyle) en B. Traits. Het gekende trio leverde individueel trackselecties aan en dook vervolgens samen de studio in om uit alle gekozen tracks een geconsolideerd verhaal te presenteren. Deze nieuwste "FabricLive" mixcompilatie telt bijna vijftig tracks! Veelal korte soundclips dus. Daardoor krijg je het gevoel dat je naar een megamix zit te luisteren. Dat moet je liggen. Aan grote en/of gekende namen geen te kort: uiteenlopend van Zed Bias, Pangaea en dBridge tot Buraka Som Sistema, Dizzee Rascal en A-Sides, om maar enkele namen te noemen. Aan diversiteit eveneens geen tekort dus. Wie een pure drum & bass mix verwacht komt bedrogen uit. Het grootste deel van de mix bestaat uit allerhande UK bass/dubstep, house en breakbeats. Creatief versmolten met elkaar en voor de volle 100% gericht op de dansvloer. Dynamisch van karakter, maar toch met een zekere flow. Pas op drie kwart van de mix en na enkele dub/reggae momenten, waaronder de 80's (hitparade) klassieker "Pass The Dutchie" van Musical Youth, scheren de drum & bass breaks je om je oren. Ook dan blijven de dub, reggae, ragga en dancehall invloeden geregeld doorklinken (jungle influenced dus). Met een indrukwekkende en vooral gevarieerde tracklist geeft Digital Soundboy Soundsystem een prima visitekaartje af. De energiemeters gaan vrijwel voortdurend in het rood, wat in dit geval een positief gegeven is. De mix schiet overigens nergens uit de bocht. De drie participerende namen, waaronder dus één dame (B. Traits), hebben de mixsessie een extra persoonlijke touch meegegeven door enkele exclusieve 'dubs' toe te voegen aan de tracklist. "FabricLive.63 - Digital Soundboy Soundsystem" is, naast de energieke/dansbare kenmerken, vooral ook een vermakelijke mixsessie geworden. Met andere woorden: een aantrekkelijke soundtrack voor de naderende zomer (binnen genoemde marges qua stijlen/genres).

 

Score: 4/5

 

 

Various: “Fabric 63 - Levon Vincent” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 5/2012  

Levon Vincent? Nooit van gehoord; zo was mijn eerste gedachte bij het opzetten van deze nieuwste mix uit de “Fabric” reeks. De uit New York afkomstige Levon Vincent draait echter al een decennium mee en bracht in die periode een hele rits aan singles uit – veelal via eigen labels als More Music NY (tussen 2002-2006) en Deconstruct Music (plus sublabel Novel Sound). Zijn mix voor Fabric blijkt verrassend sterk en biedt de luisteraar muziek binnen de marges (tech)house (soms met classic touch), techno en deep-house – soms met wat dub opgepept. Daarbinnen kiest Levon Vincent niet voor de plat gewandelde paden, maar voor subtiliteit, diepte en een vaak broeierige sfeer. Qua gekozen materiaal is er geen enkele uitglijder te vinden op “Fabric 63”, dat, vanwege het vele eigen materiaal, een ware promotiecampagne voor Levon Vincent’s werk als producer blijkt. Niets mis mee in dit geval, want Levon Vincent brengt prima muziek. Dit is het type muziek dat niet alleen geschikt is voor in een pompende ‘techno only set’, maar ook prima past binnen een meer gevarieerde UK bass set. Levon Vincent’s uit 2009 stammende “Late Night Jam” kwam niet voor niets terecht op de geprezen, door Pearson Sound en Ramadanman gemixte “FabricLive.56” compilatie. Samenvattend: “Fabric 63” is zonder twijfel een aanrader.

 

Score: 4/5

 

 

Various: “A State Of Trance 550 - Invasion” (Armada Music)

 Bron: 5-CD

Rubriek: 5/2012  

Rondom de festiviteiten van “A State Of Trance 550 - Invasion” is andermaal een 5-CD boxset op de markt gebracht. Gekoppeld aan het wereldberoemde en onwaarschijnlijk goed beluisterde (online) radioshow heeft Armin van Buuren en zijn team van professionals/partners een heuse wereldtour opgezet. Hiermee werd, naast het bereiken van 550 uitgezonden radioshows, ook het elfjarige bestaan van de radioshow gevierd. Dubbelop feest dus. Het idee achter deze 5-CD bundel is ongewijzigd ten opzichte van de ‘500-editie’. Vijf gekende namen brengen de luisteraar een mix van eigentijds en classic trance materiaal in een veelvoud aan subtinten. Het zijn dit keer Armin van Buuren, Dash Berlin, John O’Callaghan, Arty en Ørjan Nilsen die een schijf vullen. Succes verzekert, zo zou je denken. Dat is ook zo, want alle participerende samenstellers/mixers weten een prima mix af te leveren. Vooral de fris en fruitige sessie door Ørjan Nilsen schiet er wat mij betreft positief uit.  Da’s wel eens leuk, want het is eigenlijk vrijwel altijd Armin van Buuren zelf die primair in de schijnwerpers staat. Zonder uit te wijden over individuele mixen, tracks en ander geneuzel kunnen we stellen dat “A State Of Trance 550 - Invasion” naast een waardig souvenir ook een waardevolle collectie van veelal geprezen trancemateriaal is. Op naar de ‘600-editie’.

 

Score: 4/5

 

 

Various: “A State Of Trance 2012 - Armin van Buuren” (Armada Music)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 5/2012

Bij het ontvangen van deze nieuwe, jaarlijkse "A State Of Trance" 2-CD mixcompilatie, vroegen we ons af wat Armin van Buuren zou moeten doen om weer tot #1 DJ ter wereld gekroond te worden. Lastige vraag. Aan zijn activiteitenschema zal het niet liggen! Vrijwel gelijktijdig aan het verschijnen van deze "A State Of Trance 2012" titel zal ook de 5-CD bundel "A State Of Trance 550 - Invasion" (gekoppeld aan het grootschalige indoor trance event) in de (digitale) schappen terecht komen. Tussen alle DJ gigs en compilatieselectie perikelen door sleutelde Armin van Buuren ook nog even de track "We Are Here To Make Some Noise" in elkaar. Een 'oranje' getint thema met het oog op het naderende EK voetbal. Op “A State Of Trance 2012” zijn de disks, geheel volgens verwachting, weer opgedeeld in de thema's 'on the beach' en 'in the club' – een uitgebalanceerde en zorgvuldig opgebouwde mixsessie tot gevolg hebbende. Al vanaf openingstrack “The Fusion” van Omnia & Ira (geremixt door Armin van Buuren zelf – intro edit) neemt Armin je bij de arm en belicht hij (als altijd) vrijwel alle aspecten van de hedendaagse trance. Met aantrekkelijke tracks door onder andere The Blizzard, W&W, Ørjan Nilsen, Ralphie B, Aly & Fila, Paul van Dyk feat. Ummet Ozcan en Alex M.O.R.P.H. feat. Ana Criado. "A State Of Trance 2012" is, net als vele andere edities (sinds 2004), een mixcompilatie geworden waaraan je je als tranceliefhebber geen buil zult vallen. Nu maar afwachten of Armin dit jaar weer verkozen wordt tot #1 DJ wereldwijd.

 

Score: 4/5

 

 

Micatone: “Wish I Was Here” (Sonar Kollektiv)

 Bron: CD

Rubriek: 5/2012

Micatone's vierde langspeler heet "Wish I Was Here". De vierkoppige band, met zangeres Lisa Bassenge in de gelederen, is al sinds 2000 een vaste waarde bij Jazzanova's Sonar Kollektiv (in eerste instantie via sublabel No Zession Recordings). Micatone's laatste studioalbum "Nomad Songs" dateert alweer van 2005. Hoog tijd voor vers materiaal dus, want de "Best Of Three" bundel was niets meer of minder dan een herhaling van zetten – digitale release/bundel met trackselectie van de drie Micatone albums tot op dat moment. "Wish I Was Here" is (naar eigen zeggen) de meest volwassen Micatone langspeler tot op heden. Dat mag ook wel na zo’n lange tijd van afwezigheid. Op “Nomad Songs” was al een verschuiving van future jazz naar meer met folk geladen popliedjes waarneembaar – vermengd met de nodige elektronica. "Wish I Was Here" gaat nog een stap verder en is voor het eerst compleet live opgenomen. Die genoemde ‘stap verder’ wordt al duidelijk bij openingstrack “Handbrake”, dat opvallend retro klinkt. Met name de surfgitaren en (Hammond) orgelklanken – die regelmatig onderdeel van het geheel vormen – geven de nieuwe Micatone sound een wat gedateerde klank mee. Ruim beschouwt: retro (indie) rock/popmuziek met eigentijdse productiemiddelen. In de persinformatie lezen we over geïntegreerde elementen als soul, surf, beat en blues. Allemaal waar. De thema’s, (intieme) sferen (noem het een soort chansons) en melodielijnen binnen Micatone’s aantrekkelijke muziekcocktail zijn zonder uitzondering van grote klasse. Op de track “Souvenir” klinkt Lisa Bassenge’s vocale inbreng alsof Morcheeba’s Skye (artiestennaam van/afkorting voor Shirley Klarisse Yonavive Edwards) een belangrijke inspiratiebron was, terwijl “Asian Man” en “Save Me” qua thematiek tot de meest pakkende songs van het album gerekend mogen worden. Voor de Micatone fans van het eerste uur is deze nieuwe langspeler wellicht even schrikken. Echter, de groep die met het “Nomad Songs” album wegliep (of nog altijd wegloopt), heeft niet lang nodig om te acclimatiseren. Sterke ‘comeback’ van een band die zich in de loop der jaren hoorbaar doorontwikkeld heeft – vooral qua muzikale diepgang. Enige minpunt: jammer, dat wazige artwork (op de cover).

 

Score: 4/5

 

 

Chelonis R. Jones: “The Prison Buffet” (Systematic Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 5/2012  

Een korte introductie volgens de persinformatie: Chelonis R. Jones, het onbegrepen genie van de hedendaagse dancescene, is terug! Ditmaal met een album dat electro-pop en house voor de zoveelste keer op het verkeerde been zet, eigenzinnig en catchy. Uitgebracht op Systematic Recordings vormt "The Prison Buffet" een boeiende stap in de wereld van deze Amerikaanse vocalist/kunstenaar; persoonlijke songwriting in combinatie met een feilloos gevoel voor de dansvloer. Sinds zijn komst naar Europa, ruim tien jaar geleden, wist Chelonis R. Jones met zijn tekeningen, muziek en woordkunst een eigen hoek in de dancescene te veroveren. Na zijn eerste releases op Get Physical Music werkte de Amerikaan vervolgens met talloze acts; ondermeer Booka Shade, DJ Hell, Marc Romboy en Röyksopp maakten gebruik van Jones' talenten. Tot zover de feiten. Bij de beluistering van "The Prison Buffet" hinken we op twee gedachten. Enerzijds is het album een gevarieerd werkstuk geworden, anderzijds een ietwat teleurstellende. Waarom? Chelonis R. Jones is zo'n artiest wiens muziek zeker niet bij iedereen zal aanslaan. De eenvoudige thema's, de soms (fors) tegenvallende invulling van vocalen (Jones' stem is overigens verre van slecht) en de soms inspiratieloos klinkende drumbeats/percussie maken ons aan het twijfelen. We horen zeker ook wat aantrekkelijke momenten op "The Prison Buffet", maar de twijfel blijft. Wat dat betreft worden we ook zelf op het verkeerde been gezet, zoals de persbeschrijving ons al belooft. Kortom, een aardig album waarop genoeg diversiteit waarneembaar is, maar waarop we tegelijkertijd de echte uitschieters missen. Verwacht op "The Prison Buffet" een mengvorm van disco, (tech) house, allerhande 80’s invloeden (waaronder electro/pop) en soulful vocals.

 

Score: 3/5

 

 

Âme: “Live” (Innervisions)

 Bron: CD

Rubriek: 5/2012  

Dit jaar viert de formatie Âme zijn tienjarig bestaan. Kristian Beyer en Frank Wiedemann hebben, sinds het opstarten van Âme (Franse benaming voor soul), de wereld bestormt met hun alom geprezen producties. Na drie klinkende singles voor Sonar Kollektiv verscheen in het najaar van 2004 Âme's titelloze debuutplaat – een publieksfavoriet. Het Jazzanova collectief, brein achter Sonar Kollektiv, bewees zichzelf nog maar eens als zijnde ter zake kundige scouts. Grote bekendheid vergaarde Âme echter een jaar later toen de "Rej EP" in de (digitale) winkelschappen beschikbaar kwam. Âme raakte met deze diepe, sfeerrijke en vooral pakkende productie de juiste snaar bij vrijwel de volledige mondiale house elite en de rest is geschiedenis. De track, niet meer dan een mix van stuwende baslijnen/ritmiek in combinatie met de tokkelende synthesizers, bleek een vol schot in de roos. "Rej" zou later uitgroeien tot één van de bepalende housetracks van het decennium (de jaren '00) – ook het genoemde debuutalbum zou in enkele gelijkende ‘lijstjes’ terecht komen. Ook als remixers heeft het duo zijn sporen ruimschoots verdiend. Hun prestaties op dat vlak spreken voor zich. Âme’s vaardigheid om broeiende en boeiende dansvloer herinterpretaties te produceren werd in het verleden al op waarde geschat door uiteenlopende namen als Roy Ayers, Jazzanova, Trüby Trio, DJ Gregory en Osunlade. Nu is er "Live", een conceptalbum dat inspeelt op de 'live' beleving van Âme. Een slim en aanlokkelijk concept, waarbij we ons direct afvragen waarom het langverwachte tweede studioalbum van het duo zo lang op zich laat wachten. “Live" grijpt grotendeels terug naar het materiaal dat Âme tot op heden zijn naam en faam opleverde. Daarbij gaat het zowel om eigen producties als om remixes voor derden. Het conceptalbum is het logische voortvloeisel uit Âme’s liveshows en werd recentelijk al voorafgegaan door de “Live EP” (single). Voor “Live” werd al het materiaal opnieuw bewerkt, zonder te tornen aan de herkenbaarheid van de originele uitvoeringen. Daarnaast is de afsluitende, beatloze remix voor Gui Boratto’s “This Is Not The End” een previously unreleased track, zoals dat zo mooi heet. Na beluistering valt op dat Âme’s muziek gedurende de jaren gestaag doorontwikkeld is. Het duo is de laatste jaren meer de diepte ingegaan met geslepen, zorgvuldig opgebouwde producties. Echter, de warme lagen in hun muziek zijn altijd gebleven. “Live” is weliswaar een uitstekend conceptalbum geworden, maar de doorgewinterde Âme-fan zal vermoedelijk niet warm of koud worden van deze (toch wel) herhaling van zetten. Enige persoonlijke teleurstelling: Âme had ook zeker de memorabele klassieker “Shiro” in de set van deze ‘live’ terugblik mogen opnemen. Een onmisbare track uit hun catalogus is mijn persoonlijke mening.

 

Score: 4/5

 

 

Incognito: “Surreal” (Dome Records)

 Bron: CD

Rubriek: 5/2012  

Incognito's nieuwste en inmiddels vijftiende (alweer een mijlpaal) studioalbum draagt de titel "Surreal". Een album waarop andermaal het beste van jazz(dance), soul en funk gefuseerd worden. Uiteraard volgens het herkenbare en veelvuldig beproefde Incognito receptuur. De band, die al meer dan dertig jaar actief is, groeide in de jaren 90 (de Talkin' Loud periode) uit tot een wereldwijd gerespecteerde naam, zowel aan de hand van uitgebrachte muziek als de ontelbare live gigs. "Surreal" gaat vrolijk verder waar Incognito's laatste langspeler "Transatlantic R.P.M." ophield. En waarom zou je ook zo'n overtuigend eigen signatuur aanpassen? Incognito blijft gewoon doen waar het goed in is. Onder aanvoering van Jean-Paul 'Bluey' Maunick is ook "Surreal" weer een voltreffer. Niet vanwege de vernieuwingsdrang, maar vanwege de onwaarschijnlijk hoge kwaliteitsstandaard. Incognito staat voor ongeremde muzikaliteit met uitgebreide ruimte voor improvisatie (met brede instrumentaria), maar dan wel met herkenbare patronen als basislaag. Incognito’s voorman Bluey hangt de volgende korte omschrijving aan dit nieuwe werkstuk: “laden with beautiful songs delivered over a bed of fluid bass lines and irresistible drum grooves”. Vocaal gezien zijn er enkele aanpassingen in de Incognito lineup, die overigens gedurende de jaren regelmatig aan verandering onderhevig is geweest. Zo zijn UK soul-jazz zangeres Natalie Williams en de singer-songwriter Mo Brandis de verse aanwinsten op "Surreal". Wanneer we de veertien tracks van "Surreal" één voor één aflopen, vallen diverse tracks op. De meest opvallende klapper is het uitmuntende “Rivers On The Sun”, dat naast een weergaloos thema opzien baart met de rollende jazzdrums (broken beat alike). “Rivers On The Sun” betekent Incognito in de opperbeste vorm en kunnen we typeren als een magisch instrumentaal moment (de enige instrumentale track op het album overigens). Een staaltje muzikale jazz(dance) perfectie die ons voorlopig nog wel bij zal blijven. Slotsom: Incognito is en blijft 'one of a kind'. Eigenlijk kunnen we alleen de muziek van de formatie/band Electro Deluxe één op één aanwijzen ter vergelijking (Electro Deluxe werkt met een toevoeging van hip-hop invloeden). “Surreal” is een topalbum en verdient een royale 4/5 score die soms, dankzij individuele tracks, neigt naar de maximale score.

 

Score: 4/5

 

 

TJ Kong & Modular K: “Dream Cargoes” (Poker Flat Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 5/2012  

TJ Kong (Erwin van Moll) is bij de jongere clubbers waarschijnlijk vooral bekend door zijn productiewerk met Nuno Dos Santos voor Compost Records. Het uit 2010 stammende TJ Kong & Nuno Dos Santos debuutalbum "After Dark, My Sweet" is wat dat betreft memorabel en (nog altijd) een absolute aanrader wanneer je deze titel hebt gemist. TJ Kong, die ook onder namen als max 404 en (bandlid van) Clashing Egos bekendheid geniet, verrast hier echter met een volledig nieuw album op Poker Flat Recordings. Niet met Nuno Dos Santos maar met Gijs Janssen aka Modular K. "Dream Cargoes" biedt muzikaal gezien vele kleuren, kleurtinten en subtinten. Wat we daarmee bedoelen? De muziek biedt je als luisteraar een flinke mate van diepgang. Mooie gelaagde en sferische producties zijn meer regel dan uitzondering. Op "Dream Cargoes" bemerken we een voorliefde voor classic Detroit techno, retro house, deep-house, dub-techno, dubby elektronica, breakbeats, ambient en ga zo maar door. Alle genoemde stijlverwijzingen worden subtiel vermengd op "Dream Cargoes". Het ene moment klinkt de muziek als een ode aan de Detroit techno sound van eind jaren 80/begin jaren 90, dan weer als een eerbetoon aan de dub-techno. Uiteraard wel verpakt in een eigen geluid dat aanvoelt als een fijn warm bad. Tijdens "Studio 5, The Stars" vermengt het (gelegenheids)duo een herkenbare synth/stab uit een bekende Mood II Swing klassieker met een verrassend, filmisch thema (James Bond-alike met strijkers). Het pakt allemaal prima uit, net als de overige negen van "Dream Cargoes". Hoogtepunten daarvan zijn opener "Chronopolis" en het verbluffend sterke "End-Game" (feat. Edward Capel, speelt mee op saxofoon), dat diepe indruk maakt met passages vol langgerekte akkoorden (synth-pads). Tracks die je zonder moeite de lente doorslepen en blijvende waarde vertegenwoordigen! "End-Game" is overigens de eerste single van het album (met remix door Reference). "Dream Cargoes" is zonder twijfel het beste (deep)house/technoalbum dat we de afgelopen maanden voorgeschoteld kregen.

 

Score: 5/5

 

 

Marbert Rocel: “Small Hours” (Compost Records)  

Bron: CD

Rubriek: 5/2012

Marbert Rocel, het kwartet Marcel Aue (DJ Malik), Robert Krause, Martin Kohlstedt en Antje Seifarth (aka Spunk, vocals), is toe aan album nummer drie. Na de aansprekende voorgangers “Speed Emotions” (debuutalbum uit 2007) en “Catch A Bird” (uit 2009) klinkt “Small Hours” kort door de bocht als de optelsom van die twee eerdere langspelers. Dat betekend dat de jazzy-pop en downtempo invloeden nu veelal hand in hand gaan met voorzichtige housebeats. Het resultaat valt niet tegen. “Small Hours” staat boordevol fijne, doch redelijk eenvoudig klinkende bijdragen. Met name de vocale inbreng van Antje Seifarth (Spunk) kan ons persoonlijk niet echt prikkelen. Slecht is het allemaal niet, maar dan horen we toch liever het stemgeluid van Micatone’s Lisa Bassenge – soms niet ver van elkaar verwijderd qua klank overigens. “Small Hours” is in de breedte een vermakelijk album geworden dat de marktwaarde van de band Marbert Rocel verder zal doen opdrijven. Dat zal concreet resulteren in de vraag naar (nog) meer live gigs. Want één ding is zeker: Marbert Rocel’s muziek zal het live uitstekend doen (voor in hoeverre dat niet al het geval was/is). Slotsom: “Small Hours” is een prima langspeler geworden boordevol clubjazz (met popsaus overgoten) en het aanstekelijke “I Wanna” als uitschieter (en persoonlijke favoriet).

 

Score: 3/5

 

 

The Bamboos: “Medicine Man” (Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 5/2012

“Medicine Man” is alweer de vijfde langspeler van de Australische band The Bamboos, onder aanvoering van Lance Ferguson (aka Lanu). Met “Medicine Man” zet deze soul-funk outfit weer een grote stap voorwaarts – noem het progressie. Deze vooruitziende blik wordt ondersteund door de indrukwekkende, vocale gastenlijst op dit album. Daarvoor werden de diensten van mensen als (onder andere) Aloe Blacc en Daniel Merriweather ingeroepen. Mensen met een bekend(er) profiel dus. Uiteraard horen we ook vaste waarde Kylie Auldist terug, aangevuld met Megan Washington (bekend als vocaliste voor Lance Ferguson’s soloproject Lanu – klinkt als Krezip’s Jacqueline Govaert), Tim Rogers (klinkt als Curtis Mayfield), Bobby Flynn en Ella Thompson. Op “Medicine Man”, dat in de breedte opvallend sterker is in vergelijking met de uit 2010 stammende voorganger “4”, worden soul, funk, pop en folk vermengd tot een geluid dat op de verpakking wordt betiteld als een ‘multi-layered crossover pop style’. Klinkt wellicht nog wat vaag, maar laten we het geluid op “Medicine Man” dan typeren als een muzikale driehoeksverbinding tussen de muziek van Jamie Lidell, Mark Ronson (met name doelend op zijn “Version” periode) en Jazzanova (anno nu). Juist die luchtige combinatie van verschillende aantrekkelijke elementen maakt dit album onweerstaanbaar lekker om naar te luisteren. Minimaal de helft van de bijdragen op dit album is raak en dat mag je als knap betitelen. Het materiaal op “Medicine Man” is smaakvol, maar ook enorm ‘catchy’ van klank. Een aantal tracks van het album zou absoluut niet misstaan op de high-rotation playlist van radiozender 3FM. Denk onder andere aan de waanzinnige cover voor James Blake’s “The Wilhelm Scream” (met vocale inbreng van Megan Washington) – deze track moet je gehoord hebben. Ook openingstrack “Where Does The Time Go?” (met vocalen van Aloe Blacc), “I Never” (met vocalen van Daniel Merriweather) en het gevoelige “Window” (met vocalen van Kylie Auldist) verdienen een dikke aanbeveling! “Medicine Man” zou wel eens één van de grotere albums van 2012 kunnen worden. Wederom een groot compliment voor het Tru Thoughts label, dat aan de lopende band topalbums voortbrengt.

 

Score: 4/5

 

 

Belleruche: “Rollerchain” (Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 5/2012

We rekenen het Tru Thoughts label al jaren tot onze favorieten. Per jaar verschijnt er minimaal een half dozijn aan essentiële albums via het Britse label. Ook de driekoppige band Belleruche maakt al sinds 2007 deel uit van de Tru Thoughts familie, wat in het verleden al drie studioalbums opleverde, waarvan “270 Stories” uit 2010 de meest recente. “Rollerchain” is Belleruche’s vierde langspeler en gaat gevoelsmatig door waar “270 Stories” ophield. We horen elektronische popmuziek met de kenmerkende stem van Kathrin deBoer (denk een beetje aan Moloko’s Róisín Murphy ter vergelijking) als middelpunt. Het album trapt af met de single “Snowbird”. Een aanstekelijke popsong met tempowisselingen. Echter, vanaf die opener weet Belleruche ons andermaal niet te overtuigen. Iets dat ook al niet was gelukt bij voorganger “270 Stories”. Gevoelsmatig staat de muziek van Belleruche kwalitatief gezien in de schaduw bij Tru Thoughts formaties als Quantic (en dienst diverse projecten), Mark de Clive-Lowe, Beta Hector, Anchorsong of Hint – qua geluid/genres niet vergelijkbaar overigens. Matig is de muziek van Belleruche absoluut niet, maar we missen de uitbundige uitschieters. Misschien moeten we ons erbij neerleggen dat Belleruche enkel de meer popgeoriënteerde kant van de Tru Thoughts catalogus invult. “Rollerchain” is niet het type album wat je met tegenzin opzet, maar er gebeurt in onze beleving te weinig. Wij horen nog altijd het liefst de remixen die Hint (breakbeat) en Kidkanevil (beats) in het verleden voor Belleruche verzorgden. De release van “Rollerchain” is op 7 mei 2012.

 

Score: 3/5

 

 

Commix: “Dusted (Selected Works 2003-2008)” (Metalheadz)

 Bron: CD

Rubriek: 5/2012

 Commix, het uit Cambridge (UK) afkomstige duo George Levings en Guy Brewer, kennen we vooral van hun debuutalbum “Call To Mind” (2007) en de daaraan gekoppelde remixbundel “Re: Call To Mind” (met onder andere remixes door Burial, A Made Up Sound en Pangaea). De fans zijn nog altijd in afwachting van de langverwachte opvolger. In de tussentijd moeten zij het doen met het recent verschenen “Dusted (Selected Works 2003-2008)”. “Dusted (Selected Works 2003-2008)” is eigenlijk niets meer of minder dan een smakelijke verzameling kliekjes van het geprezen drum & bass duo. Met deze twaalf tracks tellende bundel wordt andermaal de klasse van Commix onderstreept. Het duo beschikt over de gave om een mooie mix te maken tussen stilistische, met sfeer doordrenkte drum & bass (denk aan LTJ Bukem of Seba) enerzijds en de meer krachtige niches, waarbij (voortdurend) de spierbundels aangespannen worden. Kortom, drum & bass die je zou kunnen koppelen aan een label als Bingo Beats of DJ Zinc. “Dusted (Selected Works 2003-2008)” is geen hoogvlieger, maar wel een hele lekkere selectie van Commix materiaal dat niet eerder op CD verscheen.  

 

Score: 3/5

 

 

Extrawelt: “In Aufruhr” (Cocoon Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 5/2012

Extrawelt's tweede full length album verscheen eind vorig jaar via Sven Väth's Cocoon Recordings. We zijn dus enigszins verlaat met deze bespreking, maar een album van deze kwaliteit willen we alsnog (extra) aanmoedigen. "In Aufruhr" volgt drie jaar na het wonderschone "Schöne Neue Extrawelt". Een debuutplaat die geldt als (publieks)favoriet en waardoor de verwachtingen rondom dit vervolg hooggespannen zijn. Extrawelt, het Duitse duo bestaande uit Wayan Raabe en Arne Schaffhausen, lost die verwachtingen voor de volle 100 procent in. Waarom? Op "In Aufruhr" etaleert Extrawelt niet alleen pure vakmanschap en een ongeremde experimentele aanpak. Het duo toont ook (andermaal) aan tot de selecte (mondiale) techno-elite te behoren. Op "In Aufruhr" horen we techno in alle vormen en maten (van subtiel en funky tot dansvloer gerelateerd), maar ook meer naar elektronica en op breakbeats gebaseerde bijdragen. "In Aufruhr" is een uitermate sterk album geworden, vooral vanwege de vele sterke tracks. Zeker de helft van het materiaal op dit album is memorabel. Dat komt zelden voor op technoalbums. Daarom kunnen we wel stellen dat Extrawelt hier een wereldprestatie aflevert. Een waardig vervolg op hun (minstens zo) legendarische debuutalbum.

 

Score: 4/5

 

 

Various: “Masterpiece: Created By Andrew Weatherall” (Ministry Of Sound)

 Bron: 3-CD

Rubriek: 5/2012  

Deze nieuwste “Masterpiece” compilatie op Ministry Of Sound is ‘created by’ Andrew Weatherall en betekend volgens de verpakking ‘a 3-CD journey influenced by a love from outer space’. En die woorden horen we ook terug in de openingstrack “A Love From Outer Space” door The Asphodells – een prachtige emotionele dance-pop plaat. Andrew Weatherall kennen we als ‘high profile’ DJ, producer en remixer, bekend van formaties als Two Lone Swordsmen en The Sabres Of Paradise. Weatherall staat vooral bekend om zijn verrassende aanpak. Hij heeft maling aan het ‘denken in hokjes’ en gaat al jaren genreoverschrijdend te werk. Zijn meest recente producties/albums, onder de naam Andrew Weatherall, werden uitgebracht via het Rotters Golf Club label. Daarop onderstreepte Weatherall nog maar eens zijn afwijkende muzikale koers. Geen pure techno, geen pure house, maar een mengvorm van die stromingen met pop, rock en meer experimentele (elektronische) klanken – vaak trippy en dubby. Die aanpak horen we ook op deze “Masterpiece” 3-CD compilatie. Na de succesvolle edities door Fabio & Grooverider en meer recentelijk Gilles Peterson, is ook deze selectie weer dik in orde. Opgedeeld in drie thema’s weet Andrew Weatherall voortdurend de spanning vast te houden met enerverende muziek die eerder subtiel als krachtig klinkt. Mooi muzikaal document.

 

Score: 4/5

 

 

Various: “Back To The Old Skool Garage Classics” (Ministry Of Sound)

 Bron: 3-CD

Rubriek: 5/2012  

Deze 3-CD box betekent eigenlijk niets meer of minder dan een herhaling van zetten. De vijver van de UK garage lijkt in de loop de jaren al volledig leeggevist. Toch blijft Ministry Of Sound met regelmaat aandacht schenken aan deze genres (we doelen dan ook op garage house) die vooral in de jaren 90 en rond 2000 ongekend populair waren. Zo populair zelfs dat (met name) de commercieel getinte UK garage geluiden een tijd lang de charts bestegen – denk aan DJ Luck & MC Neat, Artful Dodger en Shanks & Bigfoot. Gelukkig vinden we op deze uitgebreide bundel ook de wat minder ‘platte rommel’, waarvoor namen als Y-Tribe, Ramsey & Fen, Smokin Beats (het onovertroffen “Dreams” – een echte klassieker), Wideboys, Sia (tegenwoordig wereldster, hier geremixt door Exemen aka Wookie), Zed Bias en Dem 2 naar voren geschoven zijn. Dit soort 3-CD boxen met UK garage klassiekers blijven wij met alle plezier beluisteren en beoordelen. Weinig mis mee en één groot feest der herkenning!

 

Score: 3/5

 

 

Kris Menace: “Electric Horizon” (Compuphonic)

 Bron: CD

Rubriek: 5/2012  

De DJ, producer en remixer Kris Menace (alias van de Duitser Christophe Hoeffel) bracht weliswaar in 2009 al het conceptalbum “Idiosyncrasies” uit (een 3-CD), maar als we ons niet vergissen mogen we “Electric Horizon” officieel als ‘s mans debuutalbum bestempelen. Voer voor liefhebbers van Daft Punk, Fred Falke & Alan Braxe dus – mensen die belangrijk zijn/waren voor de 'French Touch'-house. “Electric Horizon” omvat twaalf instrumentale tracks waarbinnen elementen van (vroege) elektronica, electro/disco, house en (gevoelsmatig) trance fraai vermengd worden. Zelf omschrijft hij zijn muziek als ‘emotronic’. Een term die de lading aardig dekt. Je hoort duidelijk dat een iconische band als Kraftwerk invloed heeft gehad op het geluid dat Kris Menace hier brengt. Ook een vergelijking met Dominik Eulberg, wat betreft gebruik van sprookjesachtige, ruimtevullende geluiden (en effecten), is redelijk op zijn plaats. Daarnaast horen we duidelijk het geluid en de invloeden van grote namen als Daft Punk, Fred Falke en Alan Braxe binnen Kris Menace’s muzikale referentiekader. Kortom, een brede muzikale horizon of koers, zoals dat heet. “Electric Horizon” biedt dan ook een mix van al die genoemde verwijzingen, waarbij de nadruk ligt op melodieuze, met synthesizers overladen muziek. Vandaar ook de verwijzing naar trance. Denk daarbij overigens niet aan bijvoorbeeld Armin van Buuren’s sound. “Electric Horizon” gaat de boeken in als een heerlijk (luister)album dat wellicht ook aansluiting vindt in de clubs. Een knappe en vooral vakkundige prestatie door Kris Menace, met het op Italo Disco toegespitste “Fly Me To The Moon” als één van de absolute uitschieters! We vroegen Kris Menace kort naar het idee achter dit album, hoe het album tot stand kwam en welke invloeden hij gebruikte en vermengde. “Firstly, Electric Horizon wasn’t planned and wasn’t meant as a (concept) album. Most of the tracks have been recorded in my, so called, spare time and where mainly done for my own DJ sets. I had the idea of doing a space disco album since a long time, but never really came to the time of making it. I was working on a lot of different projects and so the whole album have been picked up after I burned the tracks on a CD to listen to in the car (for the mixdown) and came to the conclusion that they would nicely fit together on an instrumental album for my own label Compuphonic. When I produced the tracks, I didn’t want to follow any rules. So, I really just did what I like without a limitation. I couldn’t even say myself in what particular style the tracks or the album is. Some call it nu-disco, others cosmic disco, even electro clash trance was in the room. To be honest, it’s nothing from that all for me. It’s not specific electro, even though it has elements from it. It’s not trance, even though it’s very melodic, it’s not mimimal as there is a lot going on, but the mixdowns are making it very transparent and clean – still analog though. It contains a lot of my disco elements as well and also some ‘technoish’ elements too. For me it is what it is, a part of me and not just a specific genre. It’s Kris Menace! You could say Kraftwerk is electro-trance as well if you listen carefully, but in the end it’s Kraftwerk and nothing else”. Kris Menace maakt daarmee duidelijk niet in hokjes te denken en zijn eigen genreoverschrijdende gevoel in zijn muziek te leggen. Geen woord van gelogen. Wie dit album omarmt kunnen we ook van harte Fred Falke’s “Part IV” album (zijn debuut langspeler) aanbevelen – eind 2011 verschenen via het Work It Baby label (gemanaged door Kris Menace). Ook het uit medio 2005 stammende (concept)album “The Upper Cuts” van Alan Braxe & Friends (waaronder Fred Falke) is een aanrader in deze context.

 

Score: 4/5

 

 

Chicane: “Thousand Mile Stare” (Armada Music/ Modena Records)

 Bron: CD

Rubriek: 5/2012

 Bij het horen van de naam Chicane zullen vele liefhebbers van trance en epische house de oren spitsen. Zijn baanbrekende albums “Far From The Maddening Crowds” (debuut langspeler uit 1997) en “Behind The Sun” (uit 2000) gelden als essentieel binnen genoemde genres en ver daarbuiten. Om nog maar te zwijgen over de singles “Offshore” (1996) en “Saltwater” (1999) – allebei prachtige en indrukwekkende tranceklassiekers. Indrukwekkend op vele fronten, maar laten we vooral Chicane’s herkenbare sferen/toonsetting onderstrepen – denk aan tracks als (een greep) “Red Skies”, “Sunstroke” en de downtempo ballad “No Ordinary Morning” ter referentie. Chicane (aka Nick Bracegirdle) beleefde de succesvolste periode uit zijn carrière (tot nu toe) vooral aan het einde van de jaren 90, doorlopend tot vlak na de eeuwwisseling. Na het “Behind The Sun” album gleed Chicane’s muzikale output om onverklaarbare reden(en) af naar een bedenkelijk niveau. Weg waren ineens de onwaarschijnlijk mooie geluidscollages. Met een meer op pop georiënteerde approach grossierde de ooit zo gevierde producer ineens in ‘net nietjes’. “Thousand Mile Stare”, Chicane’s vijfde studioalbum inmiddels, volgt op het uit 2010 stammende “Giants” – een aardig en vermakelijk album. In de wandelgangen hoorden we meerdere geruchten dat Chicane op dit verse album teruggrijpt naar zijn ooit zo geliefde sound. Bij beluistering van het album blijkt dit gerucht deels op waarheid te berusten. We horen geregeld fantastische warme dekens van geluid, maar dan vermengd met (soms) onverklaarbare vocale inbreng (dan drukken we ons nog voorzichtig uit), (soms) inspiratieloze beats en een (tegenwoordig onmisbare) snuf electro. Op “Thousand Mile Stare” lijkt Chicane ook zelf terug te verlangen naar die mooie en succesvolle periode (qua muzikale prestaties) van rond de eeuwwisseling. Echter, dat gevoel weet hij eigenlijk nergens echt te benaderen – de zonnige ambient/downtempo uitspattingen buiten beschouwing latend (voer voor de speakers van Café del Mar, Ibiza). De Moogmonkey herinterpretatie van de track “Going Deep” is overigens een lust voor het oor en doet me soms denken aan Eric Prydz’s “Pjanoo” – uitermate geschikt voor de festivalweides deze zomer. Verder grossiert Chicane op “Thousand Mile Stare” andermaal in goed bedoelde, maar net niet briljante tracks. Je blijft als luisteraar/recensent (onbewust en bewust) toch voortdurend vergelijken met ‘s mans succesvolste materiaal (uit het verleden). Chicane heeft (of had) een grote internationale naam, maar is typisch zo’n voorbeeld van een producer die te vroeg in zijn carrière gepiekt heeft, zo lijkt het. Wat overblijft is (andermaal) een aardig en vermakelijk album, dat niet in de schaduw mag staan van genoemde klassiekers. Slecht is het album overigens zeker niet. Verre daarvan!

 

Score: 3/5

 

 

Various: “Compost Ambient Selection Vol. 2 - The Quiet Room” (Compost Records)

 Bron: Digital

Rubriek: 5/2012  

Het zal de vaste 'followers' van Compost Records niet ontgaan zijn dat het uit München afkomstige label geregeld 'selecties' met materiaal uit de rijke catalogus in digitaal formaat uitbrengt. Selecties gekoppeld aan stijlen/genres om precies te zijn. Denk aan selecties rondom thema's als house, hip-hop, ambient, disco, jazz enzovoorts. Respectabele namen als Minus 8, Sepalot, (Compost labelbaas) Michael Reinboth en ook Rupert & Mennert stelden in het verleden als één of meerdere van deze selecties samen. "Compost Ambient Selection Vol. 2 - The Quiet Room" draagt de subtitel 'Smooth Spheric Noise' en is in dit geval samengesteld en gemixt door het uit Den Helder afkomstige duo Rupert & Mennert – vooral bekend van hun remixen voor het Batterie label. Op deze gemixte selectie vinden we vooral materiaal waarop het stempel 'zweverig' van toepassing is. Denk daarbij niet voortdurend aan pure ambient, maar muziek die elementen uit de ambient draagt. Eerlijk is eerlijk, het resultaat is verdraaid fijn. Met op het eerste oog uiteenlopende namen als Ben Mono, Felix Laband, Joash, Alif Tree, Taran, TJ Kong & Nuno Dos Santos, The Nova Dream Sequence (aka King Britt) en Kyoto Jazz Massive op de tracklist, wordt toch een soort eenheid geboden in een logische opbouw. En nu maar hopen dat er ook een 'selectie' met broken beats/future jazz aangelegd gaat worden in de toekomst. Mochten ze nog een samensteller zoeken; uw recensent houdt zich aanbevolen! Wie wil er nou niet 'bladeren' door de legendarische Compost catalogus? Dat voelt voor de liefhebber als een kind in de snoepwinkel.

 

Score: 4/5

 

Archief CD-recensies