CD recensies

Augustus 2014

 

Lost Midas: “Off The Course” (Tru Thoughts)  

Bron: CD

Rubriek: 8/2014  

Liefhebbers van beats opgelet. BBE heeft Julien Dyne, maar Tru Thoughts heeft sinds enige tijd Lost Midas. Een pasklaar antwoord op de sound die (mede) groot werd door mensen als Flying Lotus. Jason Trikakis, de man achter Lost Midas, bracht in september 2013 zijn eerste single uit via Tru Thoughts, “Memory Flux” getiteld, dat onder ander het memorabele “Love Undone” (feat. Taylor O’Donnell) voortbracht. Een track die gelijk hoge ogen gooide en gelukkig niet ontbreekt op dit debuutalbum. In de aanloop naar deze debuut longplayer verschenen er inmiddels drie fraaie singles, waarvan “Head Games” (feat. Audris) de meest recente – begin juni verschenen. “Off The Course” is een album met veertien relatief korte tracks. Trikakis, voormalig (hip-hop) drummer en nu dus producer, pint zich niet enkel en alleen vast op het beats etiket. En waarom zou hij ook? Mooi voorbeeld van het brede muzikale blikveld van Lost Midas is de track “Dream Of Me”, waarop soepel golvende technobeats met warme elektronica lagen overspoeld worden. Eén van de toppers van het album wat mij betreft. “Westerly Terrace” is nog zo’n afwijkend spektakelstuk, dat me nog het meeste doet denken aan werk van Eelke Kleijn (van zijn “Naturally Artificial” album op GU Music) en Kris Menace. “Off The Course” is een bijzonder prettig en vooral kwalitatief consistent werkstuk geworden waarmee Lost Midas zich absoluut in de mondiale kijker zal spelen. De dikke lagen synthesizers, creatieve beats en solide productie maken dit album een 2014 highlight. Dit album verschijnt op 28 juli 2014.

 

Score: 5/5

 

 

Bagar aka Tricky D: “Equanimity” (BBE Records)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2014  

Dit album van Bagar aka Tricky D (Dean Bagar voor intimi) is een verrassing in positieve zin. Eerlijk gezegd had ik nog niet eerder van deze artiest gehoord. Zoals wel vaker geschiedde heeft de A&R afdeling van BBE Records weer eens goed gescout. Tricky D biedt je een frisse mix van allerlei moderne elektronische kruiden: dub, allerhande (downtempo) breakbeats, dubstep/bass music, future garage nuances, latin invloeden (soms ook op het vocale vlak), lagen van cinematische ambient en ga zo maar door. Een uiterst diverse cocktail die vele mogelijkheden biedt. “Equanimity” blijkt Tricky D’s debuutalbum, maar dat is nergens aan te merken. Zonder persintroductie of kennis vooraf had ik direct gedacht aan een uiterst ervaren producer met een gevulde discografie. “Equanimity” is zoals gezegd een verrassend album dat bol van de prachtige sferische elementen staat, strak geprogrammeerde breakbeats en een grote mate van creativiteit draagt. Kortom, dit album kun je zeker eens een luisterbeurt gunnen en oordeel zelf!

 

Score: 4/5

 

 

Various: “Fabric 77 - Marcel Dettmann” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2014  

Marcell Dettmann ken je als resident DJ van de Berlijnse club Berghain en zijn werk als producer voor uiteenlopende labels. Hij bracht twee volwaardige albums uit via Ostgut Ton, “Dettmann” (2010) en “Dettmann II” (2013). Daarnaast heeft Marcel Dettmann zijn eigen label (Marcel Dettmann Recordings, kortweg MDR) en is hij een geliefd samensteller en mixer van (mix)compilaties. Denk aan zijn geprezen “Conducted” mixcompilatie voor het Belgische Music Man label. Nu is het dus Fabric London die Dettmann wist te strikken voor een mixsessie. Gelijk weer een mooie naam in de lange rij van top DJ’s die een mixcompilatie voor de Londense club en dito label mochten verzorgen in het verleden. Marcell Dettmann over de mix: "I mixed it at home with 2 CD players, as most of the tracks are not available on vinyl yet.The mix is mostly based on unreleased MDR demo tracks, which I’ve carried around with me for the last few years. For example the ROD track, I’ve had this one for at least 3 years. Now it is finally a good opportunity to release those tracks and they will all come out on MDR." De tracklist bestaat uit een negentiental bijdragen waarbij de nadruk, zoals verwacht, ligt op (diepe) techno en aanpalende niches – minimal- en Detroit techno bijvoorbeeld. Niet geheel verrassend zijn er flink wat producties vanuit de catalogus van Dettmann’s eigen label naar voren geschoven. De mixsessie zelf is geslaagd en sluit aan op wat je van deze DJ, producer en labeleigenaar verwacht, maar echt enthousiast worden we hier niet van. Het is een ietwat voor de hand liggende sound die in clubs volledig tot zijn/haar recht zal komen, maar voor thuisbeluistering net te weinig inhoud biedt. Daarmee bedoelen we uiteraard niet de sferische ambient techno afsluiter “Torus XXXII” van Vril – verschenen via het Forum label. Verder biedt deze mixsessie tracks van onder andere Terence Fixmer, Monobox en hoe kan het ook anders, Marcel Dettmann zelf – onder andere een dubby remix voor Paperclip People’s “Country Boy Goes Dub”.

 

Score: 3/5

 

 

Various: “Deep Love 10” (Dirt Crew Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2014  

De jubileum compilaties vliegen ons al jaren om de oren. Soms nuttig en van toegevoegde waarde, maar soms ook onnodig en een gemiste kans. Dirt Crew Recordings, dat 10 jaar bestaat, weet wel hoe men een kwalitatief hoogstaande compilatie moet samenstellen. “Deep Love 10” blijkt geen podium waarop teruggegrepen wordt naar bewezen releases uit het verleden, maar waarop de nieuw getekende producers/artiesten van het label in beeld worden gebracht. Denk aan Edit Murphy, Hidden Spheres en Matt Masters. Toekomstbestendige aanpak dus. Dirt Crew Recordings zou je qua muzikale output min of meer mogen vergelijken met Jimpster’s Freerange label – kwaliteitshouse met een breed en diep karakter. Deze selectie/compilatie met ongemixte tracks bestaat uit een twaalftal bijdragen (CD versie), waarop het Nederlandse duo Detroit Swindle wat mij betreft de enige grote ontbrekende is. Het duo bracht eerder dit jaar hun fraaie debuutalbum “Boxed Out” uit via Dirt Crew Recordings – dikke aanrader. Desalniettemin heeft “Deep Love 10” een enorme aantrekkingskracht door de gevarieerde (deep)house die met hoorbaar plezier geproduceerd is door de (relatieve) nieuwkomers. 

 

Score: 4/5

 

 

Mark de Clive-Lowe: “CHURCH” (Mashibeats/Ropeadope)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2014  

CHURCH is de naam van het door Mark de Clive-Lowe georganiseerde evenementen die plaatsvinden in zowel Los Angeles and New York. Een ‘bi-coastal party’ zoals de persinformatie mooi omschrijft. Het is gelijk de naam van ’s mans nieuwste langspeler. Mark de Clive-Lowe, die vooral bekendheid geniet in de nu-jazz en broken beats sector, is een veelzijdige artiest, muzikant, DJ en ga zo maar door. Zijn erelijst is enorm en indrukwekkend, waarvoor we je graag verwijzen naar een website als Discogs. “CHURCH” volgt ruim een jaar na zijn concept album met het Rotterdam Jazz Orchestra, “Take The Space Trane” – zijn tweede langspeler voor het Tru Thoughts label. “CHURCH” is een longplayer met een flink experimenteel, vrij en ‘live’ gevoel. Het moet vermoedelijk de sfeer en uitstraling van de evenementen vertalen naar vaste studio producties. Mark de Clive-Lowe liet zich voor dit project omringen met een flinke lijst met gastmuzikanten, die hun medewerking verleenden aan één van de twee opnamesessies (één in Los Angeles, één in New York). Nia Andrews, die op Mark de Clive-Lowe’s album “Renegades” (van 2011) schitterende met haar vocale rol bij uitschieter “The Why”, is andermaal van de partij en zingt op drie tracks mee. Wie van moderne/experimentele jazz met een psychedelische twist en de nodige elektronica houdt haalt een topplaat in huis. Mark de Clive-Lowe’s kennis, kunde en kwaliteiten staan sowieso nergens ter discussie. Hij is een genie en blijft zich ontwikkelen. Heel sterk.

 

Score: 4/5

 

 

Various: “ Southport Weekender: LeFtO” (BBE Records)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 8/2014  

Het is BBE Records die de nieuwste “Southport Weekender” (mix)compilatie op de markt slingert. Aan LeFtO de eer om zijn eclectische draaistijl aan de wereld te tonen. We bespreken deze release vanuit de promo versie (enkel de mix CD). De volledige release zal een 2-CD betreffen waarop ook een disk met ongemixte, full length tracks terug te vinden is. LeFtO stelt verre van teleur en mag zich toevoegen aan het rijtje samenstellers als Jazzanova, Atjazz, DJ Spinna, King Britt en Mr. Scruff. Na een rustig begin worden we direct gegrepen door de uptempo dubstep/UK bass breaks van “Don’t Know Why” van Nikitch – vergelijkbaar met Om Unit of Reso, maar dan nog sfeerrijker. Om Unit zelf vinden we even later ook terug op de tracklist, die een fiks aantal aansprekende namen telt. Denk aan Peshay, Karizma, Osulande, Genius Of Time en Kyodai. De absolute klapper tijdens de mix is Detroit Swindle’s “Under The Spell” dat eind vorig jaar via Jimpster’s Freerange Records verscheen. Deze immens fijne garage kraker kwam niet op Detroit Swindle’s debuutalbum terecht, dat dit jaar via Dirt Crew verscheen, maar had daar wel op moeten staan! Deze nieuwste “Southport Weekender” vormt, zoals we gewend zijn geraakt, een waar baken van kwaliteit.  

 

Score: 4/5

 

 

Shadow Child: “Collected” (New State Music)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 8/2014  

Shadow Child viel ons eind 2012 op door de stevig pompende track “The Verdict”, waarvan vooral het tweede deel (Part 2) tot grote hoogten steeg. Deze track, afkomstig van de “23 EP” verscheen via Food Music, maar Shadow Child bracht daarnaast singles uit via onder andere Apollo (sublabel van R&S) en Dirtybird. Eind 2013 verscheen deze “Collected” bundel via het New State Music label. Een soort verkapt artiestenalbum, dat niet is opgebouwd als zodanig. Een release die we laat in ons bezit kregen, maar 100 procent een vermelding verdient in deze rubriek. Waarom? Shadow Child weet net als Disclosure en Detroit Swindle een soort toegankelijke, eigentijdse draai te geven aan het in de 90’s geliefde garage geluid. Op deze 2-CD, waarvan CD1 eigen producties bevat en CD2 een selectie van remixes voor derden bundelt, biedt je geweldige future garage en (deep) house met prettig kronkelende ritmes. Ook “The Verdict Pt. 2” is opgenomen op de tracklist van CD1 (weliswaar in een edit) en typeert de stijl en klasse van Shadow Child. CD1 heeft enkel winnaars te bieden: van opener “Friday” in de Club Mix (feat. Takura) tot aan het broeierige “Southsea”. Op CD2 horen we remixes voor gekende namen als London Grammar, Sub Focus en de classic “Deep Inside” van Hardrive. Deze 2-CD is een ware traktatie voor iedere liefhebber van moderne garage en (deep) house sounds, maar biedt daarnaast de nodige op breakbeat geschoeide creaties – denk aan dubstep/bass en zelfs drum & bass.

 

Score: 4/5

 

 

High Heels Breaker: “High Heels Breaker” (Drumpoet Community)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2014  

Het Zwitserse Drumpoet Community label, dat samenwerkt met het befaamde Compost Records uit München (Duitsland) heeft de laatste paar jaar naam gemaakt met een prima catalogus waaronder albums van John Daly, Agnès presents Cavalier, Washerman en AFMB (A Forest Mighty Black). High Heels Breaker’s titelloze debuut is een welkome aanvulling op die catalogus. Opener “Rising Sun” is een tripper van formaat. Een zweverige downtempo track met experimenteel karakter en langgerekte sfeerpads. De toon is gezet en de opener drijft de verwachtingen op. Die verwachtingen worden overigens niet volledig ingelost. Daarvoor is “High Heels Breaker” een te wisselvallig werkstuk met te weinig positieve uitschieters. Welke tracks vallen wel op? Naast de benoemde openingstracks te beginnen bij het prettige “Inside Out” (feat. Katharina Busch) dat opvalt vanwege de slepende ritmiek die sterk doet denken aan de Jazzanova remix voor Furry Phreaks with Terra Deva’s “All Over The World” uit 2007 – verschenen via Miso. Ook het op beats gebaseerde “F.B.F.U.” is een dikke aanrader. Een track met soepele beats en dikke klodders disco/boogie. De stijl van High Heels Breaker gaat redelijk breed waarbij een mix van deep-house, beats (als Flying Lotus), disco/boogie en experimentele breakbeats ten gehore wordt gebracht. Dit album van High Heels Breaker betekent een prima prestatie, maar geen exceptionele topper.

 

Score: 3/5

 

 

Various: “Studio Rockers @ The Controls / Level 2” (Studio Rockers)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2014  

Wat een heerlijke verzamelaar is dit! Studio Rockers is een label dat we al een tijd volgen, maar het is de eerste compilatie die we van het label opmerken – er is overigens al eens een deel één uitgebracht. Op de ongemixte tracklist vinden we geliefde producers/artiesten als The Moody Boyz, Nuphlo, EVM128 en Bunny On Acid terug. De tracklist biedt dubstep/bass music, future garage en naar drum & bass neigende uptempo nuance op dubstep/bass music – denk aan werk uit de catalogus van Civil Music (Om Unit en Reso als voorbeeld). De vijftien tracks op de tracklist verdienen niet allemaal een compliment, maar over de breedte genomen is dit een prima te pruimen compilatie met een fikse diversiteit binnen genoemde marges. Jammer dat het met Amp Fiddler opgenomen “It’s On” van Bunny On Acid niet terug te vinden is op deze compilatie – een dijk van een track met de herkenbare soulvoice van Amp Fiddler. Geef ook die track eens een luisterbeurt, het zal je niet tegenvallen als je deze compilatie op waarde schat – eveneens uitgekomen via Studio Rockers.  

 

Score: 3/5

 

 

Bombay Monkey: “Dark Flow” (BBE Records)  

 Bron: CD

Rubriek: 8/2014

 Bombay Monkey is zo’n formatie/act die tussen de vele (wekelijkse) releases weet op de vallen. Waarom dan? Omdat Bombay Monkey op onnavolgbare wijze allerlei muzikale stromingen in de blender gooit en er een eigen draai/touch aan geeft. Vocaal gezien valt de muziek op “Dark Flow” ietwat tegen, maar dat wordt gecompenseerd door de instrumentale invulling. Niet iedere tracks is raak, maar vermakelijk is de eigenzinnige mix van bijvoorbeeld 80’s synth pop en een vleug exotica, vermengd met eigentijdse trends als dubstep en drum & bass. Na het beluisteren van de elf tracks op “Dark Flow” zou je willen dat er minder gezongen werd. Aangezien BBE Records vaak instrumentale versies van albums uitbrengt, zou ik hier bijna willen aanmoedigen om daarop te wachten. Verwacht van Bombay Monkey overigens geen moeilijke, complexe muziek, maar eenvoudige en toegankelijke sounds. Niet voor ieder stel oren geschikt zullen we maar zeggen.

 

Score: 3/5

 

 

Christian Prommer: “ÜberMood” (Compost Records)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2014  

Christian Prommer behoeft eigenlijk geen introductie meer. Naast zijn befaamde, conceptuele ‘Drumlesson’ producties was/is hij ook onderdeel van gekende formaties als Fauna Flash, Voom:Voom, Trüby Trio en Prommer & Barck. Als we het ‘Drumlesson’ materiaal niet meetellen is “ÜberMood” het eerste volwaardige soloalbum van Christian Prommer. Voor het album werkte Prommer samen met namen als Jinadu, Beanfield en Adriano Prestel. De diepe housesound van Christian Prommer is tamelijk herkenbaar en overtuigt het overgrote deel van het album. Toch weet het zestiental tracks me eigenlijk geen moment echt te boeien. Het is een heel degelijk geluid dat de klok slaat. De enige uitschieter is wat mij betreft “Hanging On The DJ Booth” (feat. KG) – een bijna filmische (deep)housegroove die doet denken aan cinematische tracks van Sasse en Manuel Tur. Naast de verwachte (deep)house sounds, trakteert Prommer ook op diverse downtempo en chill-out momenten. In de breedte is dit een prima album, maar geen hoogvlieger.

 

Score: 3/5

 

 

Quantic: “Magnetica” (Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2014

 Quantic (aka Will Holland) zou je kunnen typeren als Zuid-Amerika specialist wanneer het gaat om de muziek vanaf dat continent. Al jaren weet hij bruisende producties af te leveren waarbij hij traditionele/oorspronkelijke elementen vanuit een veelvoud aan diverse Zuid-Amerikaanse genres (en niches) weet te vertalen naar een eigen geluid. Ook op “Magnetica” is Quantic in topvorm. Het is feitelijk zijn eerste volwaardige soloplaat sinds 2006 toen “An Announcement To Answer” verscheen. “Magnetica” biedt elektronische muziek vermengd met elementen uit stromingen als folk, reggae, soul, highlife en cumbia – zo belooft de persinformatie ons. Niet geheel verrassend is Alice Russell maar weer eens opgetrommeld voor vocale diensten. “You Will Return” is overigens ook gelijk één van de fijnste tracks van het album. Een moeilijk te typeren track die me nog het meeste doet denken aan het sfeertje van Moloko track als “Familiar Feelings” – noem het soulful psychedelic folk. Overigens, “You Will Return” is vlak na het verschijnen van dit album ook als single release verschenen. Over de overige tracks op “Magnetica” kunnen we kort zijn. Deze zijn sterk geproduceerd als altijd, maar krijgen me zelden op het puntje van de stoel. Gevoelsmatig heeft “Magnetica” onder aan de streep te weinig opzienbarende uitschieters om uit te kunnen groeien tot klassieker. 

 

Score: 3/5

 

 

Nostalgia 77: “A Journey Too Far” (Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2014

 Ondanks het feit dat deze nieuwe Nostalgia 77 langspeler al in februari van dit jaar verscheen, schenken we er toch nog graag (de verdiende) aandacht aan. “A Journey Too Far” is het vijfde volwaardige soloalbum van Benedic Lamdin aka Nostalgia 77. Voor beluistering verwachtte ik een jazzy plaat die doorpakte op eerder werk van Lamdin. Dat blijkt echter niet helemaal het geval. Op “A Journey Too Far” horen we namelijk een opzichtige flirt met (Engelse) folk/psych. Natuurlijk zijn de jazz, soul en funk injecties ook nooit ver weg. Toch voelt dit album als een voorzichtige stijlbreuk met het verleden of als conceptueel geheel. “A Journey Too Far” is niet alleen een lekkere luisterplaat, maar ook nog eens behoorlijk toegankelijk. Het album bevat tracks die niet zouden misstaan tussen de playlist van Sublime FM – als dat al niet het geval is. Wat te denken van het aanstekelijke “Your Love Weights A Tonne”. Vocaal gezien horen we de Duitse zangeres Josa Peit schitteren, maar ook Jeb Loy Nichols verzorgde additional vocals voor deze langspeler. De elf tracks op de CD versie beoordelen we uiteindelijk met een ruime 3/5 score, maar hoger zou echt te veel van het goede zijn. “A Journey Too Far” biedt uiteindelijk een fraaie fusie van stijlen en een rustgevend, toegankelijk geluid. Lekker.

 

Score: 3/5

 

 

Various: “Suburban Base - The History Of Hardcore, Jungle, Drum & Bass: 1991-1997” (New State Music/Suburban Base Records)

 Bron: 3-CD

Rubriek: 8/2014  

Geweldig dit soort initiatieven. Suburban Base Records was/is zonder twijfel één van de belangrijkste labels tijdens de groei en bloei van de early 90’s breakbeat sound die vanuit hardcore (UK breakbeathouse) evolueerde in jungle en drum & bass. Deze 3-CD bundel gunt je een kijkje in de geweldige catalogus van het Suburban Base label binnen de tijdslijn 1991-1997. Op CD1 vinden we de echte early 90’s rave sounds met acts/namen als Krome & Time, Run Tings, QBass, Phuture Assassins, Austin, D’Cruze en ga zo maar door. Tijdens de eerste van drie mixen vliegen de herkenbare classics je om de oren. Wie vroeger series als “Speed Limit 140 BPM+”, “The Dark Side” of “Noise” volgde zal divers materiaal herkennen. Op CD2 en CD3 ligt het tempo beduidend hoger en kun je genieten van namen als DJ Hype en DJ Rap & Aston, aangevuld met een aantal eerder vermelde acts/namen van CD1. CD3 is met afstand de minste van de drie, maar dat mag de pret niet drukken. Ondanks de gedateerdheid van deze muziek kunnen we onmogelijk lager dan een 4/5 score geven. Deze (rave)sound is tijdloos en van wezenlijk belang geweest voor de ontwikkeling van de elektronische UK underground scene die vanuit begin jaren 90 ontstond en naast genoemde stromingen ook fraaie genres opleverde als speed-garage/UK garage en later dubstep enzovoorts.

 

Score: 4/5

 

 

DJ Vadim: “Dubcatcher” (BBE Records)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2014  

Het nieuwste werkstuk van DJ Vadim heeft de titel “Dubcatcher” gekregen. Een titel die al een flinke hint geeft van het geluid dat je als luisteraar te wachten staan. Juist! Het zijn stromingen als dub, roots, reggae en dancehall die bepalend zijn – soms aangevuld met wat hip-hop. Op “Dubcatcher” weet DJ Vadim (aka Daddy Vad) zijn publiek te vermaken met stralende, zomerse sound over galmende dowtempo beats en percussie. DJ Vadim werkte voor het zestien tracks tellende album samen met een flinke lijsten aan gastartiesten. Sterker nog, alle tracks zijn min of meer co-producties met (bevriende) collegae. Denk daarbij aan Serocee, Demolition Man, Govenor Tiggy en Dynamite MC. De resultaten zijn zonder twijfel dik in orde, maar dub/reggae en nuances moeten wel je kop thee zijn. Daar schuilt ook gelijk het gevaar voor het succes van dit album. “Dubcatcher” gaat hoe dan ook de boeken in als zonnige en zomerse plaat. Niets mis mee! 

 

Score: 3/5

 

Archief CD-recensies