CD recensies

Augustus/September 2010

 

 

Bajka: “In Wonderland” (ChinChin Records)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2010

 Bajka Pluwatsch (kortweg Bajka) kennen we onder andere van haar overtuigende gastrollen voor namen als Ben Mono en Beanfield (beide van Compost). Meer recentelijk schitterde ze met haar typerende vocalen op het nieuwste album van Dalindèo op het Finse (contemporary) jazzlabel Ricky-Tick. "In Wonderland" is haar debuutplaat als soloartieste en daarop laat ze geen enkel misverstand over haar kwaliteiten bestaan. Haar trademark spoken word en zanggeluid, sterk leunend op poetry, doet ons geregeld denken aan Ursula Rucker. Wat betreft de instrumentatie op "In Wonderland" lijkt het zo nu en dan of Bajka in Londen op de koffie is geweest bij de mannen van 4hero. De prachtige strijkers, sferen en strakke jazzy drums (breakbeats) zorgen voor een prikkelend en enerverend resultaat. Grappig detail is dat 4hero in het verleden muziek met en voor eerder genoemde Ursula Rucker produceerde. Die crosslink vormt vermoedelijk de belangrijkste voedingsbodem van Bajka's inspiratie voor dit debuutalbum. Zegt de naam 4hero je niets? Lijkt me sterk, maar dan willen we het geluid op dit heerlijke album betitelen als een geslaagd huwelijk tussen future jazz, broken beats en downtempo, aangekleed met de sterke soulstem van Bajka. "In Wonderland", dat reeds begin 2010 verscheen, zal op korte termijn opgevolgd worden door een heus remixalbum. Daarover zullen we in oktober verder berichten middels een review.

 

Score: 5/5 

 

 

Sotu The Traveller: “Left” (Sotu The Traveller)

 Bron: Digital

Rubriek: 9/2010 

Barış Akardere aka Sotu The Traveller ken je wellicht van zijn remixen voor Giovanca en Tom Trago, waarmee hij veel indruk maakte. Vooral de ‘broken’ remix voor Giovanca’s “Free” is een paradepaardje! “Left” komt, voor zover we kunnen teruglezen, in eigen beheer uit als digitale release – tegelijkertijd Sotu The Traveller’s debuutalbum. Op “Left” moet je de muzikale invloeden zoeken in de hoek van Flying Lotus en nog specifieker Nosaj Thing. Het is alsof Sotu The Traveller zijn eigen laag heeft geproduceerd over de muzikale basislijnen van genoemde referenties. Verwacht dus geen carbondoorslag (om misverstanden te voorkomen), maar een geheel eigen visie op de experimentele (hip-hop) en elektronica beats. Check vooral de uitschieters “Moss” en “Verbs”, die beide een magisch sfeertje dragen door middel van sprookjesachtige melodielijnen. “Left” is een album dat je als ‘beats’ liefhebber niet mag missen! Check ook de single “HourGlass”, die naast het origineel vier remixen telt.

 

Score: 4/5

 

 

Various: “FabricLive.53 - Drop The Lime” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

Drop The Lime? Nooit van gehoord! Na wat onderzoek via het internet lezen we dat deze jonge producer (Luca Venezia) als sinds 2003 platen uitbrengt. Op deze nieuwste “FabricLive” editie wordt een combinatie van energieke dubstep, breakbeats en gevarieerde 4/4 beats (waaronder house classics) gebracht. Na het uitstekende startschot van Supra1 kakt de mix behoorlijk in met aardige, maar zeker geen spectaculaire tracks. Gedurende de mix heeft Drop The Lime, zoals gezegd, een aantal klassiekers toegevoegd, waaronder het veel gecompileerde “No Way Back” van Adonis. Na dertien tracks wordt je als luisteraar ineens op het verkeerde been gezet met Bill Haley & His Comets met “(We’re Gonna) Rock Around The Clock” (de bekende rock ’n roll klassieker). Het geeft aan dat Drop The Lime best humor heeft en veel aandacht besteed aan de variatie in zijn platenkeuze. Uiteindelijk is het eindresultaat gemiddeld tot goed, maar dit is geen mixcompilatie die ons nog maandenlang zal bezighouden.

 

Score: 3/5

 

 

Various: “Fabric 53 - Surgeon” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

Surgeon (aka Anthony Child) heeft zijn stempel al dik en dwars op de techno scene gedrukt. Sinds 1995 brengt hij zijn tracks aan de man via grote labels als Tresor en Soma, maar ook via zijn eigen Counterbalance. De afgelopen paar jaar werd Surgeon’s naam meer en meer gelinkt aan de heersende dubstep trend. Zo verscheen er onder andere een Surgeon remix voor materiaal van Scuba, de man achter het Hotflush label. Niet dat Surgeon zelf dubstep is gaan produceren, maar zijn eigenzinnige geluid viel en valt nog altijd in de smaak bij dubstep jocks, die graag een 4/4 techno tune in hun sets opnemen. Nu, anno 2010, draait Surgeon als DJ zowel (Detroit) techno als dubstep (en mengvormen) dwars door elkaar heen, maar nog altijd met de focus op techno. Een win-win situatie zoals dat zo mooi heet. Het mooie van Surgeon’s mixstijl is dat hij kracht, soepelheid en sfeer weet te combineren en daarnaast altijd gaat voor een fijne flow. ”Fabric 53” is voor technoliefhebbers een mix om niet te missen. Op het menu staan namelijk sterke tracks van bijvoorbeeld Luke Slater, Robert Hood en Russ Gabriel. Voor dubstep liefhebbers zullen namen als Ital Tek, Scuba en Starkey direct een belletje doen rinkelen. Kortom, een mix voor de liefhebber, waarmee zowel vriend als vijand positief verrast zullen worden.

 

Score: 4/5

 

 

Various: “FabricLive.52 - Zero T” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

Wie van ultra-energieke mixsessies houdt, is bij Zero T (oftewel Cian McCann) aan het juiste adres. Deze vanuit Dublin (Ierland) acterende drum & bass DJ/producer bracht in het verleden al werk uit via labels als C.I.A. en Liquid V. Wellicht is hij nog het meest bekend van zijn remix voor Slam’s technokraker “Positive Education” (origineel uit 1993). Op de 52e aflevering uit de “FabricLive” series horen we voornamelijk drum & bass/jungle. Echter na drie kwart van de mix gaat het roer om en wordt het tempo drastisch verlaagd. Denk daarbij aan dubstep, 4/4 beats, breakbeats en een UK garage classic (in de vorm van Sia’s “Little Man” in de befaamde Exemen versie). Qua drum & bass is de diversiteit enorm. Van grommende Ed Rush-alike tunes tot sfeerrijke juwelen als Lemonde’s “Heaven”. Dit is één van de betere Fabric releases die we de laatste maanden hoorden.

 

Score: 4/5

 

 

Various: “Watergate 07 - Lee Jones” (Watergate Records) 

Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

Lee Jones zal in de eerste plaats altijd herinnerd worden aan zijn fabuleuze albums onder de noemer Hefner – “Residue” uit 2000 en “Reworks” uit 2002. “Residue” kwam uit tijdens de loungepiek en verbond downtempo klanken met moderne jazz, scheve beats, gekoppeld aan spectaculaire geluidscollages (vaak filmisch van kleur). “Reworks” echter was een conceptalbum met een opsomming van Hefner’s remixen voor groten als 4hero, Lamb, Zero 7 en The Cinematic Orchestra. Sinds een jaar of acht woont Lee Jones in Berlijn (hij verhuisde vanuit Londen). In die periode schoolde hij zich om tot house, minimal en technoproducer, met een lichte knipoog naar zou oorspronkelijke Hefner aanpak. Dit resulteerde onder andere in 2008 in het fabuleuze album “Electronic Frank” (verschenen via Aus Music, sublabel van Simple Records). Dit zevende hoofdstuk uit de “Watergate” reeks blijkt pas Jones’ eerste mixcompilatie te zijn. Interessant gegeven. Tijdens de mix, die typisch klinkt als het gevoel dat zijn laatste album teweeg bracht, horen we een Lee Jones in topvorm, waarbij het gekozen materiaal net dat stukje meer muzikaliteit en originaliteit omhelst dat we in de regel op mixcompilaties missen. Dat is knap en hij heeft alle reden om zo trots te zijn als een pauw (zie cover). Dit is één van de beste edities uit de reeks, zoveel is duidelijk.

 

Score: 4/5

 

 

Various: “The Chillout Lounge 4” (i-Label!) 

Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2010 

Ben Mynott (bekend als 50% van de formatie Fragile State) heeft wederom een heerlijke selectie chill tunes samengesteld. De subtitel luidt ‘downtempo & balearic grooves for late night lounging’ en die sluit prima aan op de muzikale invulling van deze compilatie, die twee disks beslaat. Qua muzikale stromingen moet je dan denken aan sfeervolle downtempo, ambient, (Balearic) disco en house invloeden, al dan niet met elkaar vermengd. Op de tracklist vinden we onder andere de onvergetelijke remix van Ulrich Schnauss voor I’m Not A Gun’s “Make Sense And Loose”. Ook andere bekenden als Phonique, Woolfy vs. Projections (geremixt door Marcus Worgull), Natalie Walker (geremixt door Ashley Beedle), Ralph Myerz en uiteraard Fragile State (geremixt door Jimpster) zetten hun beste beentje voor. Ondanks dat deze 2-CD sessie niets vernieuwend brengt, is het toch een feest om te luisteren naar het gekozen materiaal. Deze release steekt toch wel een stuk boven het gemiddelde uit, wanneer we het over chill-out compilaties hebben.

 

Score: 4/5

 

 

Various: “Science Fiction Jazz Volume Twelve” (Mole Listening Pearls)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

In sommige gevallen is het een positief feit dat series vele delen uitbrengen. De “Science Fiction Jazz” serie van het Mole Listening Pearls label valt onder die stelling/mening. De serie wordt al sinds jaar en dag verzorgd door de sympathieke Zwitser Robert Jan Meyer aka Minus 8, als producer goed voor een aantal fabuleuze langspelers (met name voor Compost Records). Het eerste deel dateert al van 1996! Een periode waarin de “The Rebirth Of Cool” serie trendsettend was. Dit is dus wat je noemt een langlopende serie. Ook deze lezing door Minus 8 is weer prima te pruimen. Smaakvolle house, future jazz, (nouveau) disco, downtempo en allerhande andere stijlen komen aan bod op deel twaalf uit de reeks. Met namen als Atjazz, Lovebirds, Wax Tailor feat. Ursula Rucker en Audio Lotion wordt een beetje de breedte van het gekozen materiaal zichtbaar. Prima en vooral lekkere compilatie andermaal.

 

Score: 3/5

 

 

Various: “Beachclub Vroeger 2010” (N.E.W.S.)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

Gekoppeld aan de bekende beachclub in Bloemendaal aan Zee, is dit de tweede “Vroeger” compilatie. Ondanks het goedkope concept is de tracklist best de moeite waard. Dit komt eigenlijk grotendeels door één man: Monte La Rue (Jan van den Bergh voor intimi), de lounge/downtempo aanjager van het eerste uur. Onder diverse aliassen lijkt deze tweede “Vroeger” compilatie een ware ‘one man show’ – als Monte La Rue, Fabergé, Leo Traumen en Da Vince. Daarnaast biedt deze aardige/middelmatige compilatie nog muziek van Physics, S.W. en Sunlounger. Wie geen genoeg kan krijgen van sfeervolle klanken in de lijn van Café del Mar (Balearische chill-out) en meer specifiek Monte La Rue, kan deze compilatie blindelings aanschaffen.

 

Score: 3/5

 

 

Various: “Hed Kandi Ibiza 2010” (Hed Kandi)

 Bron: 3-CD

Rubriek: 9/2010 

Je moet er maar opkomen: een vrijdag, zaterdag en zondag sessie. Klinkt simpel en doeltreffend en uiteindelijk is het dan ook niet meer dan een gevarieerd aanbod van house tunes. De gemiddelde Hed Kandi compilatie is in de regel dik in orde en ook hier is het geen straf om de mixen uit te luisteren. Echter wel binnen de bekende marges van het Hed Kandi label, min of meer gelijkend aan die van de Defected stal. Tijdens de 3-CD krijg je te maken met materiaal van Joey Negro, Cassius, Dizzee Rascal, Dennis Ferrer, Afrojack en meer (oude) bekenden – al dan niet in remix vorm. “Hed Kandi Ibiza 2010” is een lekkere CD box wanneer je houdt van kant en klare mixsessies. Verwacht hier in ieder geval geen full length versies van de laatste clubmixen. Niets nieuws onder de zon van Ibiza.

 

Score: 3/5

 

 

Goldfrapp: “Head First” (Mute Records Ltd.) 

Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

Alison Goldfrapp veranderd geregeld van muzikaal gezicht, maar boeit eigenlijk altijd. Op “Head First” horen we een geluid dat zich ergens tussen synth-pop, disco en electro bevindt. Kortom, moderne muziek met een ouderwetse touch. De herkenbare single “Rocket” heb je wellicht al gehoord en vormt het startsein van dit slechts veertig minuten durende werkstuk. De muziek van Goldfrapp is meer dan ooit geschikt voor airplay op de grote radiostations. Tracks als het eerder benoemde “Rocket”, maar ook “Alive” blijven in je hoofd hangen en dat is het belangrijkste kenmerk van een radiohit. Ondanks deze constatering hoef je geen clichématige tracks te verwachten. Het zijn stuk voor stuk prima tracks. “Head First” is wellicht niet het allerbeste dat Goldfrapp ooit voortbracht, maar teleurstellend is het album allerminst.

 

Score: 3/5

 

 

Various: “Welcome To The Future 2010” (Cloud 9 Dance/ ID&T)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

Ben je technoliefhebber? Dan mag het Welcome To The Future festival niet ontbreken op je persoonlijke feestkalender. Ook dit jaar was de line-up weer indrukwekkend, met een grote diversiteit aan substijlen, variërend van traditionele house tot de meer ‘tech’ georiënteerde stromingen. Boris Werner kreeg de eer om een muzikaal document, gekoppeld aan het event, samen te stellen en mixen. Deze fijne sessie telt in totaal veertien tracks, waaronder bijdragen van Jesse Rose, Luna City Express (geremixt door Martinez), Guillaume & The Coutu Dumonts en de spraakmakende remix die Boris Werner himself maakte voor Tom Trago’s “Lost In The Streets Of NYC” – een formidabel slotakkoord. Het is een goede afspiegeling geworden van wat je muzikaal gezien op het festival hebt kunnen horen. Verwacht een vloeiende mix met tamelijk ritmische tracks en genoeg ruimte voor sfeertinten.

 

Score: 3/5

 

 

Various: “Mysteryland 2010” (Cloud 9 Dance/ ID&T)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2010 

Het befaamde Mysteryland festival bestaat inmiddels al meer dan 15 jaar! Naast de jaarlijkse compilatie, gekoppeld aan het festival, is er recentelijk ook een DVD uitgebracht met een terugblik op 15 jaar Mysteryland (die verjaardag was reeds in 2008 overigens). We zullen ons echter beperken tot de nieuwste 2-CD compilatie. Op de 2010 editie vinden we een brede afspiegeling van wat het festival allemaal qua muzikale diversiteit te bieden heeft. We horen een mengelmoes van (electro) house, (minimal) techno en in mindere mate (progressive) trance voorbij komen door uiteenlopende namen als Fedde Le Grand, Sander van Doorn, Axwell, Joris Voorn, Jay Lumen, Gerd en de onvermijdelijke Tim Berg. Deze 2-CD release is zeker het luisteren waard, al gaat de selectie zeker niet de boeken is als onderscheidend of sterk. Deze box is meer een leuk souvenir voor mensen die het festival dit jaar bezocht hebben. Een krappe 3/5 score is het maximale dat we willen geven. Fijne tracks trouwens die “Existence” van Kink – de veel gedraaide pianoloop van zomer 2010.

 

Score: 3/5

 

 

Armin van Buuren: “Mirage” (Armada Music)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

Album #4 van de ‘populairste’ DJ van de wereld is een feit – Armin van Buuren werd in 2007, 2008 en 2009 gekozen tot #1 DJ volgens het toonaangevende DJ Mag. De sympathieke Armin van Buuren heeft min of meer alles al bereikt wat er te bereiken valt als DJ/producer. Met een nuchtere instelling blijft het geluk hem toelachen, zo lijkt het. Armin van Buuren blijft niet stilzitten en probeert ieder album weer een bepaalde ontwikkelingsslag door te voeren. Op “Mirage” is dat het fenomeen ‘pop’. Waar Tiësto eerder hard door het ijs zakte met zijn poging meer te verschuiven naar de popsector, slaagt Armin wel met vlag en wimpel voor zijn vierde werkstuk. Dat komt simpelweg door de uitstekende thema’s, toegankelijkheid en het enthousiasme van Armin van Buuren zelf, die duidelijk hoorbaar is in zijn producties. Misschien komt het ook wel door de helpende hand (qua productie) van Benno de Goeij (50% van het befaamde duo Rank 1). We lopen het album even door. Prachtig is de meeslepende, instrumentale titeltrack “Mirage”, die subliem overvloeit vanuit het intro “Desiderium 207” (compleet met koorstemmen). “Mirage” (het album) blijkt een langspeler vol met samenwerkingen, waarmee Armin probeert om naast zijn (instrumentale) tranceproducties ook een meer ‘poppy’ tint mee te geven. Dat laatste is niet vreemd, want van zijn voorgaande album bleek de samenwerking met Sharon den Adel (ook bekend van Within Temptation) een gouden greep. De truc van “In & Out Of Love” wordt min of meer overgedaan door middel van “This Light Between Us” (met vocalen van Christian Burns). De eerste single, “Full Focus”, die geregeld op de bekende radiozenders te horen is geweest, ontbreekt uiteraard niet. Op “Mirage” horen we vocale bijdragen van onder andere Sophie Ellis-Bextor en Adam Young (van Owl City). Daarnaast ging Armin de samenwerking aan met BT en Ferry Corsten. Je raadt het al, dit album heeft genoeg te bieden voor iedere liefhebber van trance (in een brede zin van het woord). “Mirage” is wat mij betreft zeker beter dan voorganger “Imagine”.

 

Score: 4/5

 

 

Kaiserdisco: “In No One’s Shadow” (Traum Schallplatten/ My Best Friend)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

Kaiserdisco is de werknaam van het duo Frederic Berger en Patrick Buck. Sinds 2008 hebben ze een bescheiden catalogus opgebouwd met onder andere een aantal releases voor het My Best Friend (MBF) label uit de stal van Traum Schallplatten uit Keulen. Zij boden het duo dan ook de kans om een compleet artiestenalbum uit te rollen. “In No One’s Shadow” is het resultaat en biedt bijna tachtig minuten clubmuziek. Wat kun je verwachten? Ritmisch golvende tech-house met zo nu en dan een flirt met Detroit. Kaiserdisco laat binnen die beperkte omschrijving horen dat ze veel in hun mars hebben. Zo is “Carachillo” een knappe mixture van tribal ritmiek met Indiase sitars/tinten en is het stuwende “Marie” een (late) festivalbom. Tot slot is het eindpunt “Djuma Of Love” de perfecte kers op de taart en geldt als rustpunt, compleet met Spaanse gitaren, sfeervolle strings en een tamelijk onopvallende breakbeat. Best een verrassend debuut.

 

Score: 3/5

 

 

Marsmobil: “(Why Don’t You Take) The Other Side?” (Compost Records)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

Beetje eigenaardige werktitel heeft dit nieuwste werkstuk van Marsmobil. In 2006 was onze eerste kennismaking met deze formatie, waarachter Roberto Di Gioia schuil gaat. We doelen uiteraard op het spectaculaire “Minx” album, wat overigens niet Marsmobil’s debuut is. Wellicht kun je je nog het fraaie “Je Suis Lache” herinneren? Een fraai staaltje downtempo/pop gelijkend aan het geluid van AIR. Ook op “(Why Don't You Take) The Other Side?” horen we eigenlijk voortdurend muziek die doet denken aan AIR. Qua vocalen, qua sfeer, qua gebruikte geluiden. Het lijkt erop alsof Roberto Di Gioia het Franse duo erg hoog heeft zitten. En eerlijk is eerlijk, Marsmobil’s muziek kun je uitstekend draaien naast één van de fraaie langspelers die AIR de afgelopen 15 jaar uitbracht.

 

Score: 3/5

 

 

Shed: “The Traveller” (Ostgut Ton)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

Shed is de alias van René Pawlowitz, een producer die de afgelopen jaren heeft bewezen met vele elektronische stijlen uit de voeten te kunnen. Denk aan zijn technosound, maar ook aan zijn elektronica interpretaties en zelfs een heuse dubstep knaller in de vorm van zijn remix voor Peverelist’s “Junktion” (verschenen via Tectonic). Op “The Traveller” komen al die diverse gezichten van Shed samen. Of het nu draait om elektronica en breakbeats in de lijn van The Black Dog, om onvervalste dubstep, bruisende beats (gelieerd aan abstracte hip-hop), ruimtelijke geproduceerde techno (denk aan Surgeon) of passende ambient; Shed heeft alles in huis om je als luisteraar te vermaken. “The Traveller” is een razend knap album geworden dat je keer op keer blijft draaien. Na het gitzwarte album van Marcel Dettmann (net voor de zomer verschenen op Ostgut Ton), zorgt Shed weer voor het nodige licht. Wat mij betreft is “The Traveller” een regelrechte kandidaat voor de jaarlijstjes.

 

Score: 5/5

 

Various: “Babylon Central” (ESL Music)

 Bron: CD/DVD

Rubriek: 9/2010 

Eric Hilton van het downtempo duo Thievery Corporation heeft recentelijk een film geproduceerd, “Babylon Central”. Over het verhaal zullen we verder niet uitweiden, maar gekoppeld aan deze soundtrack is ook de film zelf. De soundtrack heeft een tamelijk divers karakter. Dub, reggae en jazz invloeden zijn aan de orde van de dag, gekoppeld aan downtempo ritmes en funky breakbeats. Niet geheel verrassend als je het oeuvre van Eric Hilton een beetje kent. Op de tracklist vinden we materiaal van namen als Troubleman (Mark Pritchard), Povo, Max Romeo (de track “I Chase The Devil”, met de bekende passage uit The Prodigy’s “Out Of Space”), Nostalgia 77 en de nodige Thievery Corporation tunes, waaronder het geprezen “Amerimacka” (in een eigen Thievery Corporation remix) en “Shiva” (geremixt door Govinda in dit geval). Vermakelijke disk die ertoe uitnodigt ook de film te gaan bekijken.

 

Score: 3/5

 

 

The Chemical Brothers: “Further” (Virgin Records) 

Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

The Chemical Brothers draaien al heel wat jaartjes mee in de mondiale dance scene en is niet meer weg te denken van de grote festivals. Het is één van de bands die goed de brug tussen de dance- en popsector heeft weten te slaan. Op “Further” gaat men qua muzikale ontwikkeling zeker niet verder, maar weet het tweetal wederom hun eigen experimentele mixture van house, electro, breakbeats, techno, pop en rockelementen goed te vermarkten. Jammer is dat het album slechts acht bijdragen kent, wat een speelduur van iets meer dan vijftig minuten oplevert. Meest opvallende track is wat mij betreft “Another World”, dat volgt op het langgerekte “Escape Velocity”. Qua akkoorden doet “Another World” een beetje denken aan de klassieker “Star Guitar”. Echter, daarmee houdt ook iedere vergelijking op. Wel een erg lekkere track trouwens. Na beluistering blijkt “Further” geen stap terug, maar een fris nieuw werkstuk zonder grensverleggende capriolen. Gemiddelde aangelegenheid dus.

 

Score: 3/5

 

 

Katie Melua: “The House” (Dramatico)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

Toen we in 2008 als ‘onbevooroordeelde’ reporters naar een concert van Katie Melua gingen, werden we werkelijk omver geblazen door deze knappe, sympathieke dame met een gouden stem. We praten over de memorabele avond in Ahoy Rotterdam, die tevens in DVD vorm op de markt verscheen. Als bezoekers verbaasden wij ons over het feit hoe zuiver, gevoelig en vooral mooi Katie Melua live zong. Bekende tracks als “Piece By Piece” en “I Do Believe In Love” zorgden die avond voor maximaal kippenvel. Op “The House”, Melua’s nieuwste langspeler, is de zangeres nog altijd in een topvorm. Niet vreemd ook, want naast haar fluwelen stem is voor de productie de hulp in geroepen van William Orbit, die eerder Madonna, Pink en vele andere bijstond. “The House” biedt weer een hele rits uitstekende tracks die ons doen verlangen naar een nieuwe live sensatie met Katie Melua in de hoofdrol! Andermaal een hele fijn en gevoelige plaat.

 

Score: 4/5

 

 

Ilse DeLange: “Next To Me” (Firefly Music/ Universal Music)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

De nieuwste Ilse DeLange langspeler zou je eigenlijk een mini-album moeten noemen. “Next To Me” telt slechts acht tracks met een totale speelduur die net onder het half uur blijft. Vreemd, maar hier zal vast een goede verklaring voor zijn. Nog altijd zijn het de elementen pop, blues, country, folk en rock die smaakvol in de blender gaan. Never change a winning formula! Ilse DeLange blijft doen waar ze goed in is. Kortom, het creëren van lekkere popliedjes die sympathie opwekken en redelijk lang houdbaar zijn. Mensen die verandering en diversiteit zoeken moeten dit album links laten liggen. De enige verandering die noemenswaardig is, is dat het album ergens elder in de US opgenomen is. Niet echt spannend dus. De titeltrack en single “Next To Me” is al geruime tijd op de nationale radiostations te horen, maar het album gaat zonder twijfel nog enkele andere radiohits voortbrengen.

 

Score: 3/5

 

 

Belleruche: “270 Stories” (Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

Na al het Tru Thoughts ‘geweld’ (lees: sublieme releases) van de laatste periode, valt dit album van het trio Belleruche een beetje een het niet. “270 Stories” is echter ook best een leuk album. “270 Stories” is alweer het derde album van Belleruche op Tru Thoughts, de opvolger van het uit 2008 stammende “The Express”. Tijdens opener “Fuzz Face” horen we een geluid dat ons een beetje doet denken aan Portishead. Qua stemgeluid doet de vrouwelijke vocalist soms denken aan een mengelmoes van Róisín Murphy en Nneka. Daarmee wordt ook gelijk de lijn van “270 Stories” bepaald. Trippy beats, aanwezige basgitaren, tamelijk donkere tinten, degelijke zang en gelijkenissen met Massive Attack, Tricky en het eerder genoemde Portishead. Dit levert, al tesamen, vermakelijke, maar geen sublieme muziek op. “270 Stories” kan zeker niet tippen aan de recente albums van Hidden Orchestra en Maddslinky.

 

Score: 3/5

 

 

State Of Monc: “Phantom Speaker” (Sound Camp Records)

 Bron: CD/DVD

Rubriek: 9/2010 

In eerste instantie dachten we hier te maken te hebben met State Of Monc’s nieuwste langspeler. Echter, het blijkt een CD/DVD release te zijn gekoppeld aan een live gig van het duo (Hielke Praagman en Arthur Flink) in Lantaren/Venster, Rotterdam. Wie bekend is met het oeuvre van State Of Monc, weet al wat ze te wachten staat. High energy jazz van het moderne snit om precies te zijn. De ‘future jazz’ sounds van State Of Monc wordt al jaren opgediend met gepeperde beats, strakke breaks en dito tricks. Wie het laatste studioalbum van het gezelschap, “Clippertron” genaamd (stammend uit 2006), gehoord heeft, weet precies waar we op doelen. Op “Phanton Speaker” komen er ook verscheidene tracks van die laatste langspeler voorbij, maar dan met de flair van de live ervaring. Zonder overdreven enthousiast te raken kunnen we wel stellen dat dit één van de essential albums van 2010 is. Dit is moderne jazz van het soort dat ook goed in de smaak zal vallen bij liefhebbers van elektronische muziek. Dit moet je gehoord hebben!

 

Score: 4/5

 

 

Actress: “Splazsh” (Honest Jon’s Records) 

Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

Actress is een alias van Werk Discs label manager Darren J. Cunningham. Wie dat label kent/volgt, weet dat men daar voornamelijk tegendraadse beats, dubstep en experimentele elektronica (waaronder chiptunes) uitbrengt – denk aan artiesten als Zomby en Lone. Actress zelf volgt, hoe verrassend, diezelfde lijn. Op “Splazsh”, de opvolger van het in 2008 verschenen “Hazyville”, horen we veelal experimentele techno met een dikke vette knipoog naar de elektronica. Dat is overigens niet de enige stroming die aan bod komt. Actress draait zijn hand eveneens niet om voor een potje dub-techno, dampende house, electro (verwijzend naar het prototype uit de jaren 80) en experimentele breakbeats. Liefhebbers van labels als Hyperdub, Werk Discs en Warp moeten dit album zeker eens opzetten.

 

Score: 4/5

 

 

Various: “Boozoo Bajou - Coming Home” (Stereo Deluxe)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

Verrassend fijne DJ mix van het downtempo duo Boozoo Bajou, bestaande uit Peter Heider en Florian Seyberth. Het duo staat vooral bekend om hun lome, ‘dubby’ downtempo, maar laat gedurende deze sessie horen eveneens uitstekend uit te voeten te kunnen met housebeats. Let wel, het type house dat geldt als verlengstuk van hun downtempo uitspattingen. Noem het smaakvolle chill-house (en wat breakbeats), waarbij smaakmakers als Move D, Linkwood Family (met vocalen van Joseph Malik), Motor City Drum Ensemble, Soulphiction en Henrik Schwarz aan het woord komen. Met genoemde namen weet je ook direct in welke hoek je deze mix moet zoeken. Diep, gelaagd, ruimtelijk en bijzonder fijn om naar te luisteren. Liefhebbers van de house releases op labels als Compost Records, Drumpoet Community, Sonar Kollektiv en Innervisions zullen een brede glimlach produceren bij het horen van deze mixsessie.

 

Score: 3/5

 

 

Saravah Soul: “Cultura Impura” (Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

“Cultura Impura” is het tweede album van de ‘Afro-Brazilian Funk band’ Saravah Soul – zoals de Discogs website de groep typeert. In 2008 verscheen hun titelloze debuutalbum (eveneens) via het Tru Thoughts label. De muziek van het gezelschap sluit naadloos aan op de brede muzikale insteek van het geprezen label uit Brighton (UK). Saravah Soul biedt uiterst beweeglijke muziek op diverse tempi, waarbij de beste elementen uit genoemde genres treffend samenkomen. Toch wordt het nergens echt spannend op “Cultura Impura”. Het is gewoon een sound die je een specifieke niche zou kunnen noemen en een brug bouwt tussen Braziliaanse 60’s vibes enerzijds en funk anderzijds. Wie de releases van Tru Thoughts op de voet volgt, doet er goed aan deze Saravah Soul te checken. Het is geen hoogvlieger tussen de huidige albumreleases van het label.

 

Score: 3/5

 

 

Christian Fischer: “Change Disko” (Definition Records) 

Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

In 2008 verraste Christian Fischer vriend en vijand met zijn uitstekende “Bryzant Games” album. Een album dat onder andere het bijzondere “Witch” zou voortbrengen – een dijk van een track met opvallende contrabas(lijn). Op “Change Disko”, zijn nieuwste kindje, is er qua geluid niet zo gek veel veranderd. Nog altijd balanceert Fischer subtiel op een dunne lijn tussen tech-house en techno, hier en daar opgeleukt met wat electro tinten. Ondanks de uitglijder “Hammerschmidt” biedt “Change Disko” genoeg fijne tracks om te kunnen boeien. De CD versie van het album is gemixt, dus DJ’s zullen voor de digitale versie moeten gaan. Check de uitstekende track “Maccaroni”, die met zijn drumloop en ‘synth stabs’ iedere dansvloer in vuur en vlam zet. Ook “Black Coffee” krijgt ons volmondige ja! Deze track doet een beetje denken aan Âme’s “Rej”. “Change Disko” mag wederom bestempeld worden als een uitstekende prestatie van de sympathieke Duitser (uit Leipzig).

 

 Score: 3/5

 

 

Shawn Jackson: “Brand New Old Me” (Tres Records) 

Bron: CD

Rubriek: 9/2010

 Tres Records is één van de weinige hip-hop labels die we trouw volgen. Dit komt met name door in het verleden behaalde resultaten met People Under The Stairs en Thes One (solo project van Chris Portugal, ook betrokken bij People Under The Stairs). Shawn Jackson moet je qua sound echter niet in hoek van genoemde labelgenoten zoeken. Het is een tamelijk toegankelijke hip-hop benadering met ruimte voor R&B en soulinvloeden. Niet iedere hip-hop fanaat zal hier op zitten te wachten. Zonder noemenswaardige uitschieters is “Brand New Old Me” een album dat vooral vanwege de diversiteit een compliment verdient. Shawn Jackson’s lyrics zijn gemiddeld, de thema’s eveneens, wat tot een krappe 3/5 score leidt.

 

Score: 3/5

 

 

ESQ & Chikaramanga: “The Succession” (Tres Records) 

Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

Naast het album van Shawn Jackson besteden we deze maand ook aandacht aan het album “The Succession” van ESQ & Chikaramanga (betrokken bij Giant Panda). Ook dit album blijft steken op een gemiddeld niveau. Niets mis mee, maar we hebben wel eens betere releases gehoord op het uit Los Angeles afkomstige label. Ook hier is het goed gesteld met de diversiteit, al missen we zo nu en dan de echte sterke thema’s. Vooral de beats zijn prettig op “The Succession”, wat de waarde van het product absoluut opdrijft. Vocaal gezien (qua lyrics) kun je beter voor het album van Shawn Jackson gaan. Uitschieter is de krachtige titeltrack, waarbij alvast de kerstbellen uit de schuur gehaald zijn. Ook het ‘trippy’ “Cosmic Mellow” verdient een aanbeveling.

 

Score: 3/5

 

 

Walkner.Moestl: “Structures” (Defusion) 

Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

Walkner.Moestl (Uwe Walkner en Karl Möstl) kennen we vooral van hun doorgerookte downtempo album “Heaven Or Hell”, dat in 2000, tijdens de piek van de lounge hype, verscheen via het Weense G-Stone Recordings van Kruder & Dorfmeister. Op “Structures” krijgen we te maken met een compleet andere kant van het duo. Welke dan? Nou, Walkner.Moestl begeeft zich tegenwoordig op het pad van de (dubby) breaks en beats. Om precies te zijn een mengelmoes van dubstep, beats en andere elektronica, regelmatig gecompleteerd met zangpartijen en voorzien van een ambient onderlaag. Op internet wordt er al volop gespeculeerd over dit album, dat qua stijl de term ambient step opgespeld krijgt. Dit ambient aspect zorgt er overigens niet voor dat het album een uitgesproken donker karakter krijgt qua toonsetting. Het optimisme overheerst op “Structures”, dat een prettige hernieuwde kennismaking met het duo blijkt. Sterke comeback!

 

Score: 4/5

 

 

Micatone: “Best Of Three” (Sonar Kollektiv)

 Bron: Digital

Rubriek: 9/2010 

Micatone, de moderne jazzband rondom zangeres Lisa Bassenge, debuteerde in 2000 met een single die de voorloper zou blijken van het eerste studioalbum “Nine Songs” (2001) – via No Zession Recordings verschenen (sublabel van Sonar Kollektiv). Sindsdien is het snel gegaan met de band. Het geluid van Micatone zou je kunnen beschrijven als de meer op pop geschoeide variant van Jazzanova’s early works. Kortom, een geluid dat perfect paste (en nog altijd past) binnen de Sonar Kollektiv stal. Na het sterke debuutalbum zou in 2003 het overtuigende “Is You Is” in de schappen verschijnen, in 2005 gevolgd door “Nomad Songs” – vooralsnog het laatste album van het gezelschap. Deze digitale release biedt, zoals de titel al doet vermoeden, de luisteraar het ‘beste’ van Micatone’s drie albums. Die selectie mag er zeker zijn. Of het daadwerkelijk de beste tracks zijn die Micatone voortbracht tussen 2000 en 2005, daar valt over te twisten. Met geprezen tracks als “Sweet Child”, “Step Into The Gallery”, “Playmobile Soldier” en “Yeah, Yeah, Yeah (That's The Way It Goes)” is “Best Of Three” voor de kenners niets meer of minder dan een herhalingsoefening. Voor mensen die Micatone nooit eerder hoorden, is deze digitale release een waanzinnige ervaring.

 

Score: 4/5

 

 

Tony Lionni: “As One” (Freerange Records)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

De oorspronkelijk uit Manchester afkomstige Tony Lionni is een talentvolle DJ/producer die tegenwoordig vanuit Berlijn de wereld bestookt met zijn prachtige deep-house. Het type deep-house dat balanceert op een dunne lijn tussen classic house en de meer eigentijdse geluiden. Dit alles met een lichte ‘tech’ twist. Het leverde hem de afgelopen twee jaar releases op via labels als Versatile Records, Wave Music, Mule Musiq en Ostgut Ton. In de periode tussen 2008 en nu maakte de uiterst productieve Lionni een flinke lading tracks, welke deels als single verschenen. Echter, via Freerange Records komt Tony Lionni nu op de proppen met zijn debuutalbum, “As One” genaamd. Het album biedt de deep-house liefhebber een twaalftal prettig in het gehoor liggende bijdragen, die soepel weg luisteren. Verwacht geen grensverleggende kapriolen, maar een degelijk en sterk debuut met veel soul en warmte. We kunnen dus stellen dat Tony Lionni absoluut een aanwinst voor Jimpster’s Freerange stal is. Aanhangers van labels als Yore Music kunnen in de handen wrijven. Dit album zal volgens onze gegevens medio oktober in de (digitale) schappen liggen.

 

Score: 4/5

 

 

Onmutu Mechanicks: “Nocturne” (Echocord) 

Bron: CD

Rubriek: 9/2010

 Achter de naam Onmutu Mechanicks schuilt technoproducer Arne Weinberg. “Nocturne” is al zijn tweede album release van 2010, in navolging van het gelimiteerd verschenen “Unfolding The Giant Void”, dat in april verscheen (tegelijkertijd zijn debuutalbum als Onmutu Mechanicks). “Nocturne” biedt muziek die je onder de noemer dubtechno moet scharen. Echter, gedurende de eerste paar tracks van het album blijkt dat Weinberg in zijn Onmutu Mechanicks rol, naast de voorspelbare 4/4 beats, niet vies is van de gebroken variant. Hiermee sluit de muziek ook naadloos aan op de dubstep en elektronica sector. Absoluut een meerwaarde dus. Tevens bereikt de muziek in deze hoedanigheid een breder publiek. “Nocturne” bevat vooral donkere muziek, met subtiele kleurtinten – anders dan de hoes/cover doet vermoeden. Denk qua geluid aan bekende dubtechno namen als Pole, Echospace of Maurizio (als basislaag), overgoten met een eigen saus. Mooie plaat.

 

Score: 4/5

 

 

Quantic Presenta Flowering Inferno: “Dog With A Rope” (Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

Dit tweede album onder de Flowering Inferno noemer, geproduceerd door Quantic, is opgenomen in Colombia en kun je typeren als een ‘tropical soundclash’, zoals de sticker op de promo al suggereert. Kortom, tropische dansmuziek vanuit de Cariben/ Latijns Amerika – kortweg een mix van latin, reggae, dub, cumbia, descarga en elektronica. “Dog With A Rope” bevat tien uitstekende tracks, zoals we dat gewend zijn geraakt van William Holland (de naam achter Quantic). Vrijwel alles dat Quantic uit zijn studio laat rollen is raak, zo lijkt het. Dat is eigenlijk al zo sinds de eerste releases, zo rond 2000, van deze Britse multi-instrumentalist, producer, DJ, remixer en bandleider. “Dog With A Rope” is eigenlijk niets meer of minder dat een lekkere zomerse soundtrack met muziek vanuit zonnige regionen, opgetuigd door een veelzijdige muzikant.

 

Score: 4/5

 

 

Incognito: “Transatlantic R.P.M.” (Dôme Records)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

Incognito viert zijn/haar dertig jarig bestaan met het album “Transatlantic R.P.M.”. Deze band, met immer wisselende samenstellingen, mogen we nog altijd bestempelen als één van de heersers van de jazz-funk. Aan dit nieuwe werkstuk van de band rondom Jean-Paul ‘Bluey’ Maunick verleenden onder meer Ursula Rucker, Leon Ware, Mario Biondi, Chaka Khan, Joy Rose en natuurlijk Maysa Leak hun medewerking. Het resultaat is bepaald niet vernieuwend, maar simpelweg van de kwaliteitsstandaard die je van Incognito verwacht – goed dus! Meest opvallende tracks zijn het op 4/4 beats gebaseerde “Put A Little Lovin’ In Your Heart” (vocalen van Tony Momrelle), het gevoelige “Your Sun My Sky” met oudgediende Maysa Leak (de vrouwelijke stem achter Incognito klappers als “Nights Over Egypt” en “Get Into My Groove”) en het op broken beats geschoeide spektakelstuk “Can’t Get Enough” (vocalen door Mario Biondi). Het gemiddelde niveau is weer indrukwekkend en daarmee blijft Incognito een band die je graag blijft volgen. Liefhebbers kunnen “Transatlantic R.P.M.” in the blind aanschaffen.            

 

Score: 4/5

 

 

Blue Six: “Noesis” (Naked Music)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

Album nummer 3 van Blue Six biedt meer van hetzelfde. Dat wil zeggen, zijdezachte deep-house grooves volgens de beproefde Naked-formule. Niet vernieuwend, maar simpelweg voortbordurend op het vertrouwde geluid – warm, liefdevol en gevoelig van toonsoort. Wie de eerdere albums van Blue Six veel gedraaid heeft, kan zich aan dit album geen buil vallen. Echter, de kwaliteit van debuut “Beautiful Tomorrow” zal Blue Six producer Jay Denes vermoedelijk nooit meer halen. Toen viel diens sound exact op het juiste moment in de smaak bij lounge/downtempo liefhebbers. Naked Music werd een begrip. “Noesis”, de opvolger is van het in 2007 verschenen “Aquarian Angel”, biedt dus meer met (vrouwelijke) vocalen overgoten deep-house en downtempo, zoals alleen Naked Music ze voortbrengt. Voor de liefhebbers van het label een aangenaam geschenk. Voor de onpartijdige luisteraar een aardig album, niets meer, niets minder.

 

Score: 3/5

 

 

Thievery Corporation: “It Takes A Thief - The Very Best Of Thievery Corporation” (ESL Music)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

Het geprezen (dubby) downtempo duo Thievery Corporation staat al jarenlang aan de absolute top van de smaakvolle sfeermuziek. Al sinds medio jaren 90 bestoken Rob Garza en Eric Hilton (vanuit Washington DC) de wereld met hun geheel eigen geluid, dat gedurende jaren veelvuldig gekopieerd werd en wordt. “It Takes A Thief” is een soort ‘best of’ verzameling, waarbij de afgelopen 15 jaar treffend samengevat worden. Dit betekent simpelweg een TC-showcase met (uitgekauwde) tracks als “Amerimacka”, “Until The Morning”, “Air Batucada” en “Lebanese Blonde”. Net als bij vele andere ‘best of’ concepten geldt dat “It Takes A Thief” een fantastische kennismaking is met het duo, maar voor kenners en volgers is dit conceptalbum mosterd na de maaltijd. Met de kwaliteit van het gekozen materiaal is nog altijd niets mis.

 

Score: 3/5

 

 

Various: “Compost Blacklabel Series Vol. 4” (Compost Records)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2010 

Mathias Schober aka Show-B kreeg de dankbare taak om het stokje van Jay Shepheard over te nemen wat betreft het mixen van de nieuwste Compost Blacklabel Series verzamelaar. Editie #4 uit de reeks is eigenlijk niets meer of minder dan een buitengewoon sterke, nieuwe samenvatting vanuit de labelcatalogus. De mix bestaat uit een aantal eigen bijdragen van Show-B met daarnaast toptracks van TJ Kong & Nuno Dos Santos feat. Robert Owens (de Jay Shepheard remix voor “Merging”), Roland Appel, Shahrokh (2x geremixt door derden), Rainer Trüby en Peter Kruder. Dan begrijp je, deze release behoort tot de upper class op de overvolle markt van mixcompilaties. Een niet te missen mix voor liefhebbers van labels als Innervisions en Drumpoet Community. House van deze kwaliteitsstandaard moeten we koesteren.

 

Score: 4/5

 

 

Maddslinky: “Make A Change” (Tru Thoughts) 

Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

Maddslinky (aka Zed Bias) en het label Tru Thoughts is wellicht geen combinatie die je zelf snel zou bedenken. Echter, het label vertegenwoordigd, zoals bekend, een uiterst breed palet aan muzikale stromingen en daar hoort dubstep tegenwoordig ook bij.  Op “Make A Change”, dat eind oktober zal verschijnen, vinden we aansprekende gasten als Mr. Scruff, Skream, Paul Randolph, Omar en Jenna G. Het album volgt na een lange periode van relatieve stilte. Het laatste (en enige) Maddslinky album dateert immers van 2003 – “Make Your Peace”, verschenen via Laws Of Motion. Op “Make A Change” horen we dubstep en dansvloer beats die net dat stukje meer muzikaal vermogen bezitten als de gemiddelde dubstep tune (vol grommende zaagtanden). Waarom? Wellicht door de vocale lagen in de muziek. Luister bijvoorbeeld eens naar het geslaagde “Further Away” met Tawiah. Ook de single “Special” (met Omar) is een voltreffer – check ook de remixen op de single release is ons advies. Over de gehele linie genomen is “Make A Change” een spectaculair album geworden met tamelijk genoeg variatie en verrassend lekkere tracks.  

 

Score: 5/5

 

 

Various: “Ninja Tune XX - 20 Years Of Beats & Pieces (Box Set)” (Ninja Tune) 

Bron: 6-CD

Rubriek: 9/2010

 Na het groots gevierde 20-jarig jubileum van Warp Records, is het nu de buurt aan het eveneens trendsettende Ninja Tune label. Ninja Tune is met de avontuurlijke, experimentele en open minded aanpak een label gebleken dat verantwoordelijk is voor de ontwikkeling van de elektronische muziek gedurende de afgelopen 20 jaar. Sterker nog, zonder labels als Ninja Tune en Warp had het muzikale landschap der elektronische muziek er compleet anders uitgezien. De catalogus van het label (en ook van sublabel Big Dada) puilen uit van de (instant) classics. Denk aan namen als Roots Manuva, Mr. Scruff, Daedelus, DJ Food, The Herbaliser, Jaga Jazzist, Bonobo, Amon Tobin en ga zo maar door. Op deze jubileumbox, die uit liefst zes disks bestaat, horen we afwisselend nieuw en ouder materiaal voorbij schieten. Uiteraard uiterst gevarieerd en kwalitatief hoogstaand – van grime, dubstep en beats tot allerhande elektronica, hip-hop, tegendraadse jazz en dito downtempo. Rondom het jubileum zijn er naast deze box set onder andere ook een tweetal losse 2-CD boxen beschikbaar. Lees alles eens rustig na op www.ninjatunexx.net zou ik zeggen.

 

Score: 4/5

 

 

Various: “Defected In The House - Bali ‘10” (ITH Records)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2010 

Deze verse Defected In The House release, gekoppeld aan Bali, is gemixed door DJ Gregory en Anton Wirjono (DJ/producer uit Indonesië). Deze releases biedt op CD1 (de mix van DJ Gregory) housemuziek met een breed blikveld en regelmatig een flirt naar vooral Zuid-Amerika – noem het een wereldwijde insteek. Hij varieert er lustig op los, zonder dat de boel stil valt. Echt op het puntje van de stoel geraken we overigens niet/nergens. Opvallend is wel de keuze voor Tom Trago’s “Lost In The Streets Of NYC” (in de Boris Werner remix). Op CD2 (de mix van Anton Wirjono) wordt meer de pre-party/thuis luister visie op house geëtaleerd. Deze mix staat als een huis met bijdragen van Danism, Dubtribe Sound System, Quentin Harris & Drew Vision, Osunlade, Yass en Bugz In The Attic. Kortom, we willen CD2 als duidelijke winnaar uitroepen. Al met al een aardige, gemiddelde release. Je weet bij Defected eigenlijk altijd al van te voren wat je kunt verwachten.

 

Score: 3/5

 

 

Chicane: “Giants” (Armada Music)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

Chicane aka Disco Citizens (Nick Bracegirdle voor intimi) heeft een behoorlijke rits aan clubhits op zijn naam staan – denk aan “Offshore” en “Saltwater”. Vooral in de periode tussen 1995 en 2000 bleek zijn geluid trendsetting en een voorbeeld voor de (epische) trance. Na twee uitstekende albums – “Far From The Maddening Crowds” (uit 1997) en “Behind The Sun” (uit 2000) – ging het hard bergafwaarts met Chicane. De teleurstellende albums “Easy To Assemble” (uit 2003) en “Somersault” (uit 2007) werden dan ook hard onderuit geschoffeld door de schrijvende pers. Waarom? Omdat Chicane’s prachtige geluidcollages uit de begin periode ruimte hadden gemaakt voor commercieel klinkende producties zich die meer en meer richting popmuziek verschoven. Met “Giants” doet hij andermaal een poging het niveau van zijn early works te evenaren (of zelfs verbeteren). Helaas lukt dat ook hier niet. Zijn noodzaak om popklanken te vermengen in zijn muziek doen hem wederom de das om. Daar kunnen de gastvocalen van Adam Young (Owl City) niets aan veranderen. Het aardige startschot “Barefoot” doet nog enigszins denken aan de gloriedagen van Chicane, maar daarna is het over met de pret. Waarom al die (nare) vocalen? Waarom goedkoop een 80’s hit van Paul Young coveren? Wie de recente radiosingles van Chicane heeft gehoord weet genoeg. Helaas.

 

Score: 2/5

 

 

TJ Kong & Nuno Dos Santos: “After Dark, My Sweet” (Compost Records) 

Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

Sinds hun eerste gezamenlijke release in 2006, “Circus Bells” (een rework voor de classic van Robert Armani), heeft het Nederlandse duo TJ Kong & Nuno Dos Santos een heel prettige reeks van singles uitgebracht via het hoog aangeschreven Compost label van Michael Reinboth. TJ Kong? TJ Kong is een alias van de doorgewinterde producer Erwin van Moll (ook bekend als Max 404 en als 50% van de formatie Clashing Egos). We doelen wat betreft de singles uiteraard op “Merging” (met Robert Owens) en het ingetogen “Tranentrekker”. In de loop der tijd had het duo zoveel materiaal op de plank liggen, dat het idee geboren werd een album te maken. Het resultaat heet “After Dark, My Sweet”, een housealbum, maar dan wel van het kaliber luistermuziek. Niet dat de muziek van TJ Kong & Nuno Dos Santos niet zal werken op de dansvloer overigens (kwestie van timing). Het album klinkt als één vloeiende beweging met een doordachte opbouw, flow en sfeerzetting. Naast nieuwe versies van de eerder genoemde tracks “Merging” en “Tranentrekker”, vinden we werkelijk geen enkel zwak moment op de tracklist. Wellicht werken hier ook de uitgenodigde gasten hieraan mee. Robert Owens zingt nogmaals mee op de nieuwste single “Where Were You”, maar ook Nicolette, Spunk (van Marbert Rocel) en Jemeni drukken hun stempel op dit album. Kortom, dit is één van de fraaiste housealbums van dit jaar tot nu toe. Persoonlijke favoriet is toch wel het melodische hoogstandje “The Deep End”, dat een zomerse basislaag combineert met een koelere bries van gevoelige strijkers.

 

Score: 5/5

 

 

AL-PHA-X: “Remixed” (i-Label)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

De Britse producer Declan Flynn (aka AL-PHA-X) kun je in één adem noemen met (filmische) downtempo smaakmakers als Blue States, Fragile State, Afterlife, Pretz, Zero 7 (in de beginperiode) en gelijkgestemden. Via i-Label verscheen in 2008 al het prachtige album “Slow Down” met onder andere een memorabele gastrol voor (voormalig) Zero 7 zanger Mozez. Op “Remixed” vinden we een partij fraaie remixen voor en door AL-PHA-X. De resultaten zijn zonder uitzondering van adembenemende schoonheid en blijkt een parel tussen het huidige downtempo aanbod. Met remixen door Pathaan, Alucidnation en Chilled By Nature. Uitschieter is wat mij betreft de reeds bekende “The Oddity Interval” (in de Mad Mix). Dit is filmische chill-out muziek met een ambient touch van het hoogste kaliber. Aanrader.

 

Score: 4/5

 

 

Various: “Pure Salinas Part 02 - Mixed By Bruno From Ibiza” (Clubstar) 

Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2010 

Alle compilatie- en/of mixklussen die Bruno From Ibiza in het verleden deed, stonden garant van kwaliteit. Zo ook zijn tweede mixsessie onder de noemer “Pure Salinas” – het logische vervolg op het vorig jaar verschenen eerste hoofdstuk. Deze 2-CD box staat vol met prachtige chill-house (zo nu en dan met een vleug disco), aangevuld met enkele afwijkende downtempo momenten (op CD1). De uiterst sympathieke Bruno selecteerde naast enkele eigen tracks – er schijnt een nieuw album op komst te zijn – ook materiaal van gerespecteerde namen als Jay Tripwire, Max Sedgley (geremixt door Spirit Catcher), Minus 8 en Ian Pooley. Nu weten we wel dat er jaarlijks ontelbare ladingen met dit soort compilaties verschijnen, maar toch onderscheidt Bruno From Ibiza zich. Waarom? Je voelt zijn liefde voor de muziek en dat bewijst hij overtuigend met zijn trackkeuze. Het luisteren waard!

 

Score: 3/5

 

 

Incognito: “Live In London - The 30th Anniversary Concert” (in-akustik)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2010 

Tweede release van Incognito die we deze maand bespreken. Aanleiding is natuurlijk het dertig jarig bestaan van deze ‘grote’ band. Groot in meerdere opzichten: groot qua muzikale resultaten en groot qua omvang (van band). De muziek van deze jazz-funk band is eigenlijk nooit een teleurstelling. Ook de albums van de afgelopen jaren waren zonder uitzondering de moeite waard. Hetzelfde geldt voor het nieuwe album “Transatlantic R.P.M.”. Deze 2-CD biedt een live opname van de band in de O2 te Londen, reeds opgenomen in augustus 2009. Alle grote klappers komen voorbij: “Always There”, “Don’t You Worry ‘Bout A Thing”, “Nights Over Egypt” en ga zo maar door. Opvallend is hoe goed en soepel de live muzikanten en vocalisten (onder andere Jocelyn Brown, Maysa en Joy Rose) het er vanaf brengen. (Tou)petje af hiervoor! Net als voor deze 2-CD release. Een niet te missen release voor Incognito en jazz-funk fans.

 

Score: 5/5

 

Dimlite: “Prismic Tops” (Now-Again Records)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2010 

De Zwitser Dimitri Grimm kennen we van zijn succesvolle albums voor het Sonar Kollektiv label van Jazzanova. Via het Stones Throw sublabel Now-Again Records verscheen recentelijk een nieuw mini-album van de hand van deze getalenteerde beat creator. Hij maakte al fabuleuze abstracte hip-hop/beats voordat namen als Flying Lotus en Nosaj Thing ten tonele verschenen. Grimm’s nieuwste werkstuk(je) is ontstaan na zo’n 3 jaar van muzikale stilte. Een periode waarin Dimlite muziek creëerde die hij zelf niet goed genoeg achtte voor release. “Prismic Tops” biedt de luisteraar slechts acht tracks en nog geen veertig minuten vertier. Vertier voor mensen die houden van schots en scheve beats, originele thema’s en geknutsel met samples. “Prismic Tops” is weliswaar een prima release, echter missen we het constante niveau dat voorgangers als “Runbox Weaters” en “This Is Embracing”. “Prismic Tops” is sowieso het checken waard.

 

Score: 3/5

 

 

Hidden Orchestra: “Night Walks” (Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2010

 Hidden Orchestra is zowel een studioproject als live band. In basis bestaat de band uit voorman Joe Acheson (bass/samples), Poppy Ackroyd (keys/violin), Tim Lane (drums) en Jamie Graham (drums). “Night Walks” is het debuutalbum van de band, waarop we een samensmelting van verschillende muzikale werelden terughoren. Verwacht perfect gelaagde cinematische soundscapes en prachtige, stemmige strijk arrangementen. Deze elementen zorgen voor de rust in de muziek, terwijl de drumpartijen/beats voor de nodige pit zorgen. De tracks op “Night Walks” zijn zorgvuldig opgebouwd en combineert het beste vanuit de klassieke muziek, jazz, folk en elektronica tot één uniek geluid. “Night Walks” is dan ook een debuut waarmee kunt aankomen. De muziek sluit naadloos aan op het wat grauwe artwork. Donker is de muziek zeker, maar tegelijkertijd bijzonder mooi en sfeerrijk. Voor fans van 4hero, Zero 7, Bonobo en zelfs Aphex Twin’s ambient werk is dit album een ware traktatie.

 

Score: 4/5

 

Various: “Gilles Peterson Presents Worldwide” (BBE Records)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2010 

Deze ‘nieuwe’ episode uit de “Gilles Peterson Presents Worldwide”, gekoppeld aan de gelijknamige radioshow, is eigenlijk een vergaarbak van materiaal dat hij al eens selecteerde voor eerdere compilaties. De subtitel luidt niet voor niets ‘a celebration of his syndicated radio show’. En een feestelijke viering wordt het ook! Echter, wel van de categorie herhaling van gedane zetten in een andere verpakking dus. Dat betekent overigens nog altijd een verdraaid lekkere selectie met uiteenlopende namen als Jill Scott, Gotan Project, Dizzee Rascal, Q-Tip, Dwele, Amy Winehouse, Erykah Badu, Nitin Sawhney, Spacek, Benga, Recloose en Vikter Duplaix aan het woord. Kortom, een breed scala aan muzikale stromingen, geselecteerd door één van de beste samenstellers ter wereld. Ondanks het ‘gedateerde’ karakter van sommige tracks blijft deze 2-CD eenvoudig overeind nu anno 2010. Conclusie: vermakelijk en smaakvol tegelijk, niets mis mee.

 

Score: 3/5

 

 

Gerardo Frisina: “Join The Dance” (Schema)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2010

 Liefhebbers van de zogenaamde contemporary jazz geven zich zelf met Gerardo Frisina’s nieuwe langspeler weer een uiterst prettig kado. “Join The Dance” biedt de bekende moderne jazz vibes met een opzichtige flirt naar Latijns Amerika. Niets nieuws onder de zon dus, maar wel een plaat die je graag zult spelen. “Join The Dance” is tamelijk zomers van klank, wat vooral te merken is gedurende tracks als “Joy Shout”. Zo nu en dan gaat Frisina ook voor een wat meer ingetogen, liefdevol jazzgeluid, met “Waltz For Emily” als voorbeeld. Wat we een beetje missen op “Join The Dance” zijn de wat meer gepeperde jazzimpulsen die neigen naar de dansvloer, We doelen op tracks van het kaliber “Es Diferente” en “The Gods Of The Yoruba (Belem)”. Verder is er niets mis met dit fijne jazzalbum, dat me bij vlagen doet denken aan het werk van Koop. Frisina fans en Schema watchers zullen niet teleurgesteld raken.

 

Score: 4/5

 

 

Archief CD-recensies