CD recensies

Augustus/September 2011

 

 

Various: “House Masters - Spen & Karizma” (ITH Records/ Defected)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2011

Op deze dertiende “House Masters” bundel staan de DJ’s/producers Spen (Sean Spencer) en Karizma (Kris Klayton) centraal. Producers die beide sinds medio jaren 90 op de radar van ‘planeet house’ verschenen als solo artiest. Daarvoor waren ze al betrokken bij het house/garage project The Basement Boys. Spen is daarnaast onder andere verantwoordelijk voor de klassieker “A Feelin’” (uit 1995) onder de noemer Jasper Street Company – een gospel-house project. Zowel DJ Spen als Karizma, die niet geheel ontoevallig met regelmaat samenwerk(t)en, worden gezien als leiders van de housescene in Baltimore (USA). Bij beluistering van de 2-CD bundel met ongemixte tracks staat de US house/garage sound uiteraard centraal. Veelal vocaal (invloeden uit soul/gospel), maar soms ook instrumentaal. We kunnen kort zijn ons oordeel. Ook deze Spen & Karizma editie uit de “House Masters” reeks is weer een geschenk. Op de tracklist staat materiaal uit de periode 1995 tot en met het hier en nu. Daarin horen we groei, bloei en ontwikkeling, maar ook een ontembare liefde voor soulful dansmuziek. Mooie bundel andermaal, waarbij CD1 veruit de meest in het oog springende tracks bevat.

 

Score: 4/5

 

Nobody Beats The Drum: “Currents” (Basserk Records)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2011

 Het tweede album van Nobody Beats The Drum (kortweg NBTD) heet “Currents” en verschijnt via het altijd ruige en rauwe Basserk label. Het trio Rogier van der Zwaag (visuals), Sjam Sjamsoedin (muziek, eveneens verbonden aan Boemklatsch) en Jori Collignon (muziek, eveneens verbonden aan C-Mon & Kypski) zijn, wat je noemt, goed op elkaar ingespeeld en dat hoor je direct bij openingstrack “Poisson Vert”. Een track die bol staat van energie en sterk doet denken aan eerder werk – denk aan “Purple Cactus”. Nobody Beats The Drum vermengt electro, hip-hop, house en breakbeats tot een onmiskenbaar eigen geluid. Een geluid waarmee het gezelschap zonder moeite een festivalweide en club arena plat speelt. Op “Currents” wisselt men veelvuldig van tempo en toonsetting, maar de basisingrediënten van de Nobody Beats The Drum sound blijven altijd overeind. Na het debuut “Beats Work” en de remix bundel “Remixes We Did” is ook “Currents” een uitstekende plaat geworden. Uitschieter is wat mij betreft het sci-fi achtige “Girls Suck” (met vocalen van Kelly Thijssen), dat me sterk doet denken aan de muziek van Bastian (als Gifted of Seymour Bits). Liefhebbers van (French) electro kunnen hun hart ophalen.

 

Score: 4/5

 

Jill Scott: “The Original Jill Scott From The Vault Vol. 1 (Deluxe Edition)” (Hidden Beach Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2011  

Na drie uiterst succesvolle albums voor Hidden Beach, bracht Jill Scott recentelijk haar nieuwste album via Warner Bros. Records uit. De exacte reden is ons onbekend, maar vrijwel gelijktijdig met die album release reageerde Hidden Beach met een conceptalbum. “The Original Jill Scott From The Vault Vol. 1” biedt je een stapel essentieel onuitgebracht werk, dat het label vermoedelijk nog op de plank had liggen. Bij beluistering van dit conceptalbum wordt al snel duidelijk dat ook de overgebleven kliekjes van Jill Scott uitstekend smaken. Nou ja, kliekjes is in deze context wellicht een wat negatieve omschrijving. Noem het een selectie aan smaakvolle hoofdgerechten in een toprestaurant die nooit de keuken verlaten hebben. We blijven het roepen: wat ons betreft is Jill Scott met afstand de beste soulzangeres ter wereld. Dat heeft ze al veelvuldig bewezen en ook dit conceptalbum houdt die status met gemak in stand. Voor iedere liefhebbers van Jill Scott’s eerdere werk en nu-soul in het algemeen is dit een niet te missen titel. “The Original Jill Scott From The Vault Vol. 1” is verschenen in een ‘standaard’ en ‘Deluxe Edition’, waarbij we uiteraard de laatste aanbevelen (met een tweetal live opnamen die additioneel zijn toegevoegd). Met het waanzinnige hoogtepunt “Wondering Why? (You Don’t Talk To Me)”, dat soepele hip-hop beats met nu-soul verbindt en je spontaan laat meeveren – onmogelijk om stil bij te blijven staan.

 

Score: 4/5

 

Biosphere: “N-Plants” (Touch)  

Bron: CD

Rubriek: 9/2011  

De Noorse producer Geir Jenssen is de man achter het befaamde ambient project Biosphere. Sinds begin jaren 90 bracht Jenssen een hele rits aan (vaak essentiële) albums uit en scoorde onder andere een clubhit met de track “Novelty Waves” uit 1995. Op “N-Plants” horen we weliswaar Biosphere’s kenmerkende ambient klanken, maar het lijkt erop alsof zijn vizier niet op scherp staat. De producties op “N-Plants” zijn niet zo zeer slecht, maar barsten simpelweg niet van de originaliteit, creativiteit en het onderscheidende vermogen. Het klinkt meer alsof hij op de automatische piloot navigeert. Het is dus ook niet zo dat er tracks op het album staan die je spontaan kippenvel bezorgen. Da’s jammer en ook een beetje onbegrijpelijk. Van Biosphere, een begrip in de elektronische muziek, hadden we veel meer verwacht. Een voldoende scoort het album absoluut nog wel, maar ga dit album eerst voorbeluisteren is ons advies. Geen titel om blind aan te schaffen.

 

Score: 3/5

 

Walls: “Coracle” (Kompakt)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2011

 Walls is een spraakmakend project van het duo Alessio Natalizia en Sam Willis, een Italiaans-Britse combi. Hun titelloze debuutalbum uit 2010 gooide hoge ogen bij critici en collega DJ's/producers en won zelfs een prestigieuze award: de Mojo Electronic Album Of The Year. "Coracle" is het passende vervolg op deze droomstart. Op dit tweede album horen we andermaal de verfijnde aanpak van het duo tot volle bloei komen. Walls mixt op "Coracle" elementen van ambient, shoegaze en krautrock met lichtvoetige elektronica (breakbeats) en 4/4 housebeats. Het instrumentele deel van Walls' producties zijn dan ook ronduit 'stunning'. Niet zo sterk als bijvoorbeeld de sensationele Ulrich Schnauss, maar Walls komt akelig dicht in de buurt. Echter, de vocalen zullen niet door iedere luisteraar op waarde geschat worden. Persoonlijk vind ik de vocale lagen over de melodische geluidswolken ronduit storend en van een zeurend karakter. Tegelijkertijd krijgt het Walls geluid daarmee wel een geheel eigen identiteit. Kortom, de vocale toevoegingen moeten je liggen. Over de instrumentale begeleiding hoeft niemand te twijfelen. Kompakt heeft met Walls een sensationele act in huis gehaald, die uitblinkt door zijn rustieke, abstracte geluidscollages. Jammer dat het album slechts acht tracks en (slechts) 41 minuten aan muziek bevat.

 

Score: 4/5

 

Various: “Pure Salinas Vol. 3 - By Bruno From Ibiza” (Clubstar)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2011  

Voor een zomerse mixsessie kun je altijd blind op Bruno From Ibiza vertrouwen. Hij was niet voor niets acht jaar lang de resident DJ van Café del Mar op Ibiza. Daarnaast draaide hij zo’n beetje in alle belangrijke spots op het eiland: Space, Pacha en Privilege. Tegenwoordig is Bruno From Ibiza als DJ te vinden bij de meer exclusieve locaties op het eiland, zols Atzaro, Ocean Drive en Blue Marlin. Kortom, weinig reden om te twijfelen aan de kwaliteit van deze derde “Pure Salinas” verzamelaar. Daarvoor selecteerde Bruno From Ibiza weer een hele reeks muzikale parels. Zijn geluid varieert van lounge, nu-disco en broken beats tot deep-house en tech-house. Klinkt standaard en de muziek is ook verre van vernieuwend, maar ondanks dat uitermate lekker om te luisteren. Wat wil je ook met materiaal van bijvoorbeeld Phreek Plus One feat. Mr. White, Harold Heath, Lovebirds, Blaze, Aeroplane en Bruno From Ibiza zelf op de tracklist. Wat mij betreft mogen ze Bruno From Ibiza wel vaker in het jaar een compilatie laten samenstellen, want hij is één van de weinige DJ’s/producers die het woord compilatie (gerelateerd aan Ibiza) geen vieze bijsmaak geeft.

 

Score: 4/5

 

Various: “Pathaan’s Playlist - Ibiza” (i-Label!)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2011

 Pathaan kennen we vooral van zijn waanzinnige remix werk voor onder andere Ancient Astronauts, Bardo State en AL-PHA-X. Hij is het type producer dat wereldwijde invloeden vermengd in prachtige elektronische muziek. Op de verpakking wordt omschreven als ‘eclectic, exotic, electronic’. Op deze compilatie etaleert Pathaan zijn muzikale diversiteit met onder andere dubstep, house en nu-disco materiaal. Pathaan beschikt over een uitstekende smaak, want zijn ‘playlist’ puilt uit van de fantastische muziek. Hij koos muziek van namen als David Lynch (geremixt door diskJokke), Coyote (geremixt door Aeroplane), Ursula 1000, Proviant Audio (geremixt door Jay Shepheard) en Danny Howells. Jammer genoeg heeft Pathaan niet zijn oorstrelende remix voor Ancient Astronauts’ “Lost In Marrakesh” op de ‘playlist’ geplaatst. Pathaan’s remix voor AL-PHA-X’s “Finally Free” staat wel op deze CD en sluit de sessie stijlvol en ingetogen af. Net als de Bruno From Ibiza 2-CD voor Clubstar (zie deze rubriek), kun je ook deze mixcompilatie blindelings aanschaffen. Beide titels steken ver boven de middelmaat uit.

 

Score: 4/5

 

Karlmarx: “The Karlmarx Project” (Melting Pot Music)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2011

 Karlmarx bestaat uit het duo Isaac Aesili (Opensouls, Recloose Live Band, Eru Dangerspiel) en Mark McNeill uit Nieuw-Zeeland. Op “The Karlmarx Project” horen we muziek die met hoorbare passie en plezier gemaakt is. Er is volop ruimte voor creativiteit en het experiment staat voorop. Het duo maakt een hele frisse mixture van beats (instrumentale hip-hop), elektronica en synth-pop invloeden. Denk min of meer aan de muziek van mensen als Flying Lotus, Nosaj Thing of Sotu The Traveller (kort door de bocht: beats of instrumentale hip-hop), vermengd met invloeden van oude meesters als (naar eigen zeggen) Kraftwerk, Vangelis of (early) Human League. Juist die regelmatig retro klinkende synthesizers geven de producties van Karlmarx extra body. “The Karlmarx Project” is een album geworden waarvan vrijwel iedere liefhebber van beats zal smullen.

 

Score: 4/5

 

Deepchord: “Hash-Bar Loops” (Soma Records)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2011  

Deepchord, tegenwoordig een éénmansproject, is terug met een nieuw album. Rod Modell, eveneens betrokken bij het Echospace project, heeft met “Hash-Bar Loops” andermaal een dijk van een album afgeleverd. Een album waarop de dub-techno centraal staat, uiteraard gecombineerd met ambient kleuren en een stukje field recording. “Hash-Bar Loops” hadden we overigens niet zo snel op het Schotse technolabel Soma Records verwacht. Niet dat het ook maar iets uitmaakt overigens. Deepchord is al jaren een begrip in de wereld van de dub-techno (en dus techno). “Hash-Bar Loops” is opgenomen in Amsterdam, waardoor het kan gebeuren dat er een track op het album staat die “Oude Kerk” heet. De langgerekte soundscapes van Deepchord gaan nergens vervelen en dat komt zonder twijfel door de (altijd) avontuurlijke insteek en de ongeremde creativiteit van Rod Modell. We kunnen verder kort zijn over dit album. Wat een fijne spaceplaat! Deepchord bewijst nog maar eens dat dub-techno absoluut geen stoffig begrip is. Fans van Maurizio/Basic Channel kunnen hun hart ophalen.

 

Score: 4/5

 

System 7: “Up” (A-Wave)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2011  

Voor de betere tech-house/techno met een vaak epische of ambient doorklank kun je nog altijd aankloppen bij het duo System 7 (Steve Hillage en Miquette Giraudy). Al sinds begin jaren 90 is het duo actief en heeft, zoals dat heet, zijn/haar stempel gedrukt op de (ambient) technoscene. Het is één van de weinige techno acts die gebruik maken van de (live) gitaar als instrument. Op “Up” horen wie die gitaar weer veelvuldig aan het muzikale woord. “Up” bevat een tweetal tracks met A Guy Called Gerald, maar ook de remix die System 7 maakte voor Josh Wink’s “Dolphin Smack” staat op de tracklist. “Up” is een nieuwe showcase van System 7’s tech-house/techno sounds, welke uitermate geschikt zijn voor live vertolking. Dit is het type crossover muziek dat ook op poppodia (of op festivals) overeind blijft. Zonder noemenswaardige uitschieters is “Up” een soort van System 7 business as usual album geworden. Aardig en bovengemiddeld goed, maar meer ook niet.

 

Score: 3/5

 

Osunlade: “Pyrography” (Yoruba Records)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2011  

"Pyrography", vertaald 'schilderen met vuur', is de werktitel van Osunlade's nieuwste album. Een album dat overigens al een paar maanden uit is en de opvolger van het uit 2009 stammende "Rebirth" betekend. Op "Pyrography" zet deze (deep) housegrootheid andermaal zijn beste beentje voor. Dat levert zowel organische als elektronische hoogstandjes op. Tracks die bol staan van de ijzersterke vocalen en zo nu en dan de kenmerkende tribal/percussie (vaak Afrikaans van oorsprong) invloeden bevatten. Op "Pyrography" horen we geen noemenswaardige veranderingen in de Osunlade sound, wel een verdere verdieping. Het is eigenlijk meer een geval van 'meer van hetzelfde' of een doorontwikkelde variant. En in het geval van Osunlade is dat geen enkel probleem. De beste man acteert al jaren op een torenhoog niveau en behoort nog altijd tot de mondiale top in de housescene. Als je van luchtige, toegankelijke en vooral muzikale deep-house houdt, ben je bij Osunlade aan het juiste adres.

 

Score: 4/5

 

Phaeleh: “The Cold In You” (Afterglo)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2011  

Phaeleh (spreek uit als 'fellah') is de alias van de uit Bristol (UK) afkomstige Matt Preston. "The Cold In You" geldt niet als het debuutalbum van Phaeleh; dat verscheen vorig jaar al met de titel "Fallen Light". Productieve klant dus die Matt Preston. "The Cold In You" verscheen recentelijk als EP-variant (dubbele 12"), maar na het toevoegen van een aantal additionele tracks verschijnt de titel als volwaardig album op CD. "The Cold In You" biedt louter dubstep/bass music van rond de 140 BPM. Echter, we kunnen zijn geluid niet zo 1,2,3 vergelijken met een andere artiest, groep of producer uit het 'trendy' genre. Phaeleh's sound is niet te vergelijken met de rauwe, ongepolijste powertunes van Skream of Benga, de soepele, melodische dubstep/bass van Martyn, Burial of 2562 en ook niet met het experimentele geluid van Shackleton. Phaeleh is meer van de chill-out achtige begeleidingen onder zijn dubby breakbeats, met zo nu en dan ook ruimte voor vocalen (en vocale samples). Je zou Phaeleh’s muziek een beetje de lounge variant van de dubstep/bass kunnen noemen. Conclusie: aantrekkelijk album, boordevol luistermuziek.

 

Score: 4/5

 

Arcadion: “More Petrol” (DC Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2011  

Arcadion aka Hungryghost is een alias van Alan Dobson. Als Arcadion bracht hij al een tweetal singles uit via DC Recordings (in 2008 en 2009), het label van Depth Charge (J. Saul Kane) dat ook aansprekende namen als Kelpe en The Emperor Machine op de loonlijst heeft staan. Op "More Petrol" draait het om (rauwe) electro-funk met strak geprogrammeerde breaks/beats en stuwende baslijnen. Daarbij worden de jaren 80 treffend verbonden met het hier en nu. De muziek klinkt retro en futuristisch tegelijkertijd en doet qua productie soms denken aan materiaal van het duo Hexstatic (bekend van Ninja Tune). Arcadion heeft met "More Petrol" een overtuigend album afgeleverd dat niet onopgemerkt aan pers/publiek voorbij zal gaan. Daarvan ben ik overtuigd. Uiteraard ontbreekt het gejaagde hoogtepunt "Ghostfeeder" niet. Dat is een track die je gehoord moet hebben!

 

Score: 4/5

 

Various: “Live And Remastered - 20th Anniversary Box Set” (Ministry Of Sound)

 Bron: 5-CD

Rubriek: 9/2011  

Deze 5-CD box verschijnt ter ere van het twintig jarig bestaan van Ministry Of Sound (club en label). Als aanjager van het concept 'mixcompilatie', hebben ze alle reden om hun feestje te vieren met een mixcompilatie. Deze 5-CD box maakt deel uit van de 20:20 project. Creatief als altijd heeft het label een rits aan live opnames (vanaf DAT) uit de oude doos klaargestoomd voor het publiek. DJ's Larry Levan, David Morales, Todd Terry, Kenny Carpenter en resident/mede-oprichter Justin Berkmann nemen allen een disk voor hun rekening. Disks die boordevol essentiële klassiekers staan die het housegeluid van eind jaren 80 en begin jaren 90 markeren. Een periode waarin de basis werd gelegd en pionierswerk werd verricht voor het geluid van nu. Dat zul je wellicht niet terughoren in de gedateerde sound, maar het is toch echt zo. Zonder deze DJ's had de housescene en het clubklimaat er vandaag de dag wellicht heel anders uit gezien. Enerzijds willen we deze jubileumbox omschrijven als een erg leuk/nuttig initiatief voor liefhebbers van house classics, anderzijds als een nuttige les in 'history of house music' voor de jongere clubbers onder ons. Dit is de muziek die je veelal hoorde in de legendarische radioshow For Those Who Like To Groove, gepresenteerd door Robin Albers (Jaydee) in begin jaren 90.

 

Score: 4/5

 

Federico Aubele: “Berlin 13” (ESL Music)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2011  

De Argentijnse singer-songwriter Federico Aubele is al jaren een vaste waarde van het ESL Music label (afkorting voor Eighteenth Street Lounge Music). Na het uit 2009 stammende en enigszins tegenvallende “Amatoria” is “Berlin 13” Aubele’s vierde langspeler. Het muzikale recept is vrijwel ongewijzigd. Verwacht lome downtempo beats met veel ruimte voor ‘sinister dub atmospherics’ en latin invloeden. Muziek die naadloos aansluit op het geluid van Thievery Corporation. Dat is ook niet zo vreemd, want het duo was samen betrokken bij de productie van Aubele’s debuutalbum en Eric Hilton (50% van Thievery Corporation) bij het vervolg daarop. Sinds album nummer drie neemt Federico Aubele de productie voor eigen rekening. Op “Berlin 13” is er wederom niets mis met de avontuurlijke producties vol wereldse kruiden (het instrumentale deel). Echter, we vallen wel over de vocalen van Federico Aubele. Deze schieten simpelweg te kort. Waarom? Zijn stemgeluid is naar onze mening saai en zeurend. Daar kunnen de klinkende gastvocalen van, eveneens labelgenoot, Natalia Clavier niets aan veranderen. “Berlin 13” zouden ze ook als instrumentaal album (bijvoorbeeld met dub versies, zonder een nadruk op vocalen) moeten uitbrengen is ons gevoel na beluistering van dit album.

 

Score: 3/5

 

Agnès presents Cavalier: “A Million Horses” (Drumpoet Community)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2011  

Agnès of Cavalier, het zijn beide aliassen van de Zwitser Ray Valioso. Drumpoet Community, gelieerd aan het befaamde Compost Records, bracht in mei 2011 al de “A Million Horses EP” uit, wat gold als voorproefje voor dit gelijknamige album. “A Million Horses” is opgenomen tussen 2008 en 2011 en draait enkel en alleen om stijlvolle deep-house. Het type house dat retro (early 90’s house/garage) en modern tegelijkertijd klinkt. Het type dat als een warme deken over je schouders valt. Het type deep-house met een flinke vleug dub dat altijd subtiel klinkt en 100% geschikt is als ‘late night groove’. En zo kunnen we nog wel even doorgaan. “A Million Horses” kent geen slappe momenten, maar vooral kwaliteitsmuziek, waarbinnen voortdurend ruimte is voor spaced-out soundscapes en jazzy Fender Rhodes toetsen. Dit album had net zo goed via Jamie Odell’s Freerange label kunnen verschijnen. Mooi werk.

 

Score: 4/5

 

Andy Vaz: “Straight Vacationing” (Yore Records)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2011  

Het Yore label uit Keulen (Duitsland) is nu een jaar of vier bezig en heeft een fijne catalogus opgebouwd. Andy Vaz, medeoprichter van Yore Records, is ook muzikaal gezien één van de dragende krachten. Met uitstekende releases door US house heroes als Rick Wade (Chicago regio) en Alton Miller (Detroit), maar ook de verrassende Kez YM en Orlando B. wordt het label voorzien van extra kleur. "Straight Vacationing" is Andy Vaz's eerste langspeler op Yore Records, maar niet zijn debuut. We vroegen Andy wat het muzikale idee achter "Straight Vacationing" is: "I wanted to create an album that is based around house music. The loose term house music holds the whole thing together as a rough genre definition, but the plan was to not create one cliche house sound, but show the genre in all is various range within my very own language". En in die opzet is Andy Vaz zeker geslaagd. Hij vermengt US house sounds met acid en een veelvoud aan subtinten. Zo biedt het jazzy “Stubnitz” een fraaie saxofoonsolo door Andreas Paternack. Op "Straight Vacationing" is er echter ook plaats voor wat Detroit invloeden, 80’s (retro) house/techno, een flinke lik disco en zelfs electro breakbeats. De producties klinken zonder uitzondering warm en goed doordacht. Knap staaltje werk.

 

Score: 4/5

 

AM & Shawn Lee: “Celestial Electric” (ESL Music)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2011

 AM & Shawn Lee brachten recentelijk de sterke “Dark Into Light EP” uit via ESL Music, een EP met een opvallend sterke B-side. We hebben het dan over de track “Spin It Around”. Echter, die (exclusieve) track vinden we niet terug op debuutalbum “Celestial Electric”. Een album dat zich maar moeilijk laat omschrijven qua stijltyperingen. “Celestial Electric” doet geregeld sterk denken aan Jazzanova’s “Of All The Things” uit 2009. Dezelfde retro soul, jazz, funk, folk, indie rock en pop invloeden vinden we terug op “Celestial Electric” – aangevuld met subtiele subtinten. De rolverdeling is duidelijk. AM en Shawn Lee bespelen allebei een reeks instrumenten, maar het is enkel AM die de vocale invulling doet. Op “Celestial Electric” hebben we geen enkele muzikale uitglijder kunnen ontdekken. Het niveau is bijzonder constant. Iets dat je tegenwoordig nog maar op weinig (debuut)albums terughoort. Daarom willen we dit debuut nu al (medio september) tot één van de albums van 2011 uitroepen.

 

Score: 5/5

 

Sven Van Hees: “Heatwave” (Your Lips)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2011  

(Voormalig) downtempo/loungeheld Sven van Hees brengt met “Heatwave” zijn zevende artiestenalbum uit. Het album volgt zo’n twee jaar na het uitstekende “Maverick”. Op dat album flirtte Sven van Hees al opzichtig met deep-house. Denk daarbij aan deep-house van het meest luchtige soort – min of meer gelijkend aan het werk vanuit de Naked Music stal. Op “Heatwave” pakt Sven van Hees dus door op de aanpak van het vorige album. De lounge invloeden klinken nog wel door in de muziek van Sven van Hees, maar de lichtvoetige 4/4 housebeats eisen de hoofdrol op. Het is overigens niet zo dat er geen chill-out momenten op “Heatwave” staan. “Heatwave” gaat simpelweg door waar “Maverick” stopte. De deep-house wordt vermengd met muzikale invloeden van over de hele wereld (onder andere Latijns Amerika). “Heatwave” klinkt spannend, opwindend en broeierig tegelijkertijd. Het onderstreept het vakmanschap van deze sympathieke Belg. Zonder noemenswaardige uitschieters kun je dit album ‘in the blind’ aanschaffen. Klasse.

 

Score: 4/5

 

Various: “Copyright In The House - Hong Kong ‘11” (ITH Records/ Defected)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2011  

Het duo Copyright, bestaande uit Gavin Mills en Sam Holt, hebben in de afgelopen jaren naam en faam verworven op dansvloeren over de gehele wereld. Hun producties zijn vrijwel altijd essentieel en gelden dan ook als hoogstaand binnen het house genre. In 2010 bracht Defected volledig terecht een “House Masters” editie rondom Copyright uit. Een compilatiereeks die alleen aandacht schenkt aan de echte sterren binnen het house genre. Copyright mixt hier de nieuwste ‘In The House’ compilatie, gekoppeld aan het thema Hong Kong. Mills en Holt hebben een hele fijne neus voor de betere clubmuziek, zo laten ze horen op deze 2-CD. Soepele housebeats met genoeg geur en kleur is hun handelsmerk. Iets wat je ook altijd in hun producties terughoort. Eigen producties ontbreken uiteraard niet op deze mixcompilatie, maar de Copyright tracks zijn zeker niet de enige highlights. Zo horen we Bas Amro’s weergaloze “Soundkilla” (vermengd met een accapella in dit geval), maar ook Âme’s remix voor Osunlade’s “Envision”. Dit is één van de fijnste ‘In The House’ verzamelaars die we in lange tijd gehoord hebben. Check it out! Defected zal overigens ook op het ADE (Amsterdam Dance Event) vertegenwoordigd zijn en een feest organiseren op de vrijdagavond (21 oktober 2011). Meer details zijn op www.defected.com te vinden.

 

Score: 4/5

 

Various: “Soma Records 20 Years” (Soma Records)

 Bron: 3-CD

Rubriek: 9/2011  

Deze 3-CD bundel is een release waar veel house, tech-house en technoliefhebbers naar hebben uitgekeken. Het uit Glasgow (Schotland) afkomstige label bestaat 20 jaar en dat moet gevierd worden. Volgens veelgebruikt recept hoort daar een compilatie bij. “Soma Records 20 Years” bestaat uit één disk met ongemixte tracks, aangevuld met twee DJ mixen door respectievelijk Slam (mede oprichters van het label) en Silicone Soul. Op CD1 valt vooral het nooit uitgebrachte “Drive” van Daft Punk op. Het blijkt een demo vanuit de periode dat het Franse duo nog onbekend was en zich in de startfase van hun muzikale carrière bevonden. Leuk voor de liefhebber en gelijk een goede reden om deze box te kopen. Die redenen worden later op CD1 nog verder aangevuld. Dan doelen we vooral op het emotionele “Cost II” van The Black Dog, Slam’s “Azure (Part 1)” en Funk D’Void’s “Diabla” in de befaamde Heavenly mix. CD2 biedt de mix van Slam. Een mix waarbij materiaal oud en nieuwer materiaal in bewerkte vorm voorbij komt. Remixers als Pan-Pot, Joash, Oxia, Nick Curly, Zero T, Adam Beyer & Jesper Dahlback, Christian Smith & Wehbba en Joash komen daarbij aan bod. Het levert een vermakelijke en vooral kwalitatief hoogstaande mix op. Ook met Silicone Soul’s mix is niets mis, maar daarop vinden we een aantal te voor de hand liggende tracks. Dat is echter een kleine kanttekening, want deze 3-CD box is een traktatie voor de liefhebber.

 

Score: 4/5

 

Plaid: “Scintilli” (Warp Records) 

Bron: CD

Rubriek: 9/2011  

"Scintilli" is het eerste Plaid studioalbum sinds acht jaar! Kortom, het vervolg op het bejubelde "Spokes" - een torenhoge favoriet van uw recensent. In de tussenliggende periode heeft Plaid (het duo Ed Handley en Andy Turner) zich gericht op diverse muzikale projecten. Zo hebben ze indrukwekkende soundtracks gemaakt voor de Michael Arias films Heaven's Door en Tekkonkinkreet. Daarnaast werkte het duo samen met de (visuele)artiest Bob Jaroc voor een audiovisueel project, "Greedy Baby" genaamd. "Scintilli" biedt de doorgewinterde Plaid liefhebber geen  noemenswaardige stijlbreuk, maar gevoelsmatig een mix van Plaid's diversiteit van de afgelopen 15 jaar. Als altijd staan er weer een hele rits fijne tracks op deze nieuwe langspeler. Tracks die ver boven de middelmaat binnen het elektronica/IDM genre uitstijgen. Echter, het beste werk van Plaid's albums "Not For Threes" (1997), "Double Figure" (2001) en "Spokes" (2003) wordt nergens geevenaard. Da's jammer, maar geen schande. "Scintilli" is een verdraaid lekker album geworden, zoveel is duidelijk! Let op: 1 oktober 2011 zal Plaid optreden in de Amsterdamse Melkweg, als
onderdeel van een tour ter promotie van dit nieuwe album.

 

Score: 4/5

 

Various: “House Masters - Chocolate Puma” (ITH Records/ Defected)  

Bron: 3-CD

Rubriek: 9/2011

 Inmiddels zijn er meer dan tien edities uit de “House Masters” serie verschenen. Sommige daarvan bleken essentieel, andere slechts nuttig en bruikbaar. Als we ons niet vergissen is de Chocolate Puma editie de twaalfde uit de reeks. En wat een uitstekende keuze van het Defected label! Deze ‘oranje boven’ editie zet één van de meest succesvolle house duo’s in het zonnetje. Chocolate Puma (Gaston Steenkist en René ter Horst) trakteren je op liefst drie disks om hun vaak baanbrekende werk te etaleren. Veel van hun klassiekers zijn in een vers jasje gegoten. Hetzij opnieuw bewerkt, hetzij geremasterd. Zo worden verleden en heden treffend met elkaar verbonden. Op deze 3-CD vinden we het duo terug onder hun vele aliassen. Uiteraard als Chocolate Puma, waarmee het duo de laatste tien jaar opereerde, maar ook als The Good Men, René et Gaston, Klatsch! en Jark Prongo (veelal vanuit de jaren 90). Daarnaast biedt deze ongemixte bundel de befaamde remixen voor onder andere Boris Dlugosch feat. Roisin Murphy, Fierce Ruling Diva en South Street Player. Echt enthousiast wordt uw recensent van het terughoren van de Jark Prongo classic “Spadet” uit 1995. Deze track klinkt ruim vijftien jaar naar dato nog altijd spatzuiver (geremasterd en wel). “Spadet” is uniek! Een spaced-out (Detroit) techno trip met een prachtige toonsoort en epische setting! Na zo’n twintig jaren van aaneenrijgen van clubhits (waaronder ook chart successen), doet het duo nog altijd volop mee binnen de mondiale dancescene. Chocalte Puma staat voor pure vakmanschap! Kleine kanttekening: we missen de essentiële classic “Damn Woman” (onder hun alias The Good Men) uit 1994.

 

Score: 4/5

 

Various: “Masterpiece: Created By Gilles Peterson” (Ministry Of Sound)

 Bron: 3-CD

Rubriek: 9/2011

 Ministry Of Sound heeft Gilles Peterson weten te strikken voor de nieuwste editie uit de “Masterpiece” reeks. Een mixcompilatie waarop invloedrijke namen uit de elektronische muziek in hun collectie graven en geliefde tracks aan hun publiek tonen. Op deze nieuwste editie, wederom een 3-CD box, heeft Gilles Peterson de thema’s dusk (CD1), dawn (CD2) en twilight (CD3) benoemd. Als altijd weet fijnproever Gilles Peterson een breed opgezette eclectische sessie te presenteren. Op CD1 horen we eigentijdse namen als Mr. Beatnick, Kode9 & The Spaceape (feat. Cha Cha), Prommer & Barck, Scuba (geremixt door Joe) en SBTRKT (feat. Sampha). Kortom, een mix van beats, bass en disco/house. Als op CD2 en CD3 dan ook nog eens een handvol essentiële klassiekers (house, soul, funk, jazz gerelateerd) voorgeschoteld krijgt (gecombineerd met vers werk), dan weet je al dat deze 3-CD box een ‘essential’ betekend onder de compilaties. De muzikale smaak van Gilles Peterson blijft onnavolgbaar en indrukwekkend. Mooie compilatie.

 

Score: 4/5

 

Cosmin TRG: “Simulat” (50 Weapons)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2011

Cosmic TRG (aka TRG) is al jaren een graag gezien gast in bassland en zijn debuutalbum “Simulat” vormt een nieuw hoogtepunt in zijn carrière. De uit Boekarest (Roemenië) afkomstige Cosmin TRG (Cosmin Nicolae voor intimi) heeft de hele ontwikkeling van de dubstep/bass als producer meegemaakt. In het verleden bracht hij werk uit via respectabele (met uitroepteken) labels als Hotflush, Hessle Audio, Tempa, Hemlock Recordings en Rush Hour. “Simulat” klinkt dan ook doordacht en volwassen. Het album draait voornamelijk om 4/4 techno en housebeats, maar wel met een dubstep/bass gevoel. Een combinatie en crossover die veel voorkomt dus. Cosmin TRG weet echter een hele warme deken over deze dansvloerbeats heen te leggen. Warme geluiden, spetterende akkoorden en creatieve productietechnische tricks. “Simulat” is alleen al daarom een geslaagd debuutalbum. En daarnaast kunnen DJ’s diverse bijdragen op het album zo in hun sets toepassen. Conclusie: wat een vette plaat! Alsof Flying Lotus techno is gaan produceren.

 

Score: 4/5

 

Various: “Shapes 11:01” (Tru Thoughts)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2011  

Op deze compilatie zaten we al even te wachten. De Tru Thought compilaties onder de noemer “Shapes” doen al jaren ter zake en bieden je een gouden greep uit de omvangrijke catalogus van het label. Niet alleen recent materiaal, maar ook kersvers en exclusief materiaal wordt je niet onthouden. Deze “Shapes 11:01” dubbel CD onderstreept de onnavolgbare diversiteit van het label nog maar eens. Op de 2-CD vinden we uiteenlopende namen als Lanu, Nostalgia 77, Benji Boko, Quantic (onder diverse projectnamen) en Belleruche enerzijds en Zed Bias/Maddslinky (beide Dave Jones), Hint, Beta Hector, Mark de Clive-Lowe (nieuwste aanwinst) en Hidden Orchestra anderzijds. Vooral de wat meer op de dansvloer toegespitste producties vallen wat mij betreft positief op, maar ook de luisterparels binnen de marge nu-jazz, nu-soul, funk en latin zijn bijzonder waardevol. Kortom, verwacht essentiële tracks van de albums die het laatste jaar via Tru Thoughts verschenen, maar ook enkele remixen die toegevoegde waarde vertegenwoordigen en zoals gezegd de nodige exclusieve, niet eerder uitgebrachte tracks. Highlights: de op beats gebaseerde Kidkanevil remix voor Belleruche’s “Backyard”, de diverse bijdragen waarbij Hint betrokken is en de veelgezochte Maddslinky remix voor Hidden Orchestra’s “The Windfall”. We verheugen ons nu al op het nieuwe album van Mark de Clive-Lowe, met wie Tru Thoughts recentelijk kon proosten op een samenwerking. Als voorproefje staat er op deze compilatie een track van dat album, “Push” genaamd, met vocalen van Bembé Segué en Nia Andrews.

 

Score: 4/5

 

Douglas Greed: “KRL” (Freude Am Tanzen Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2011  

Mario Willms is de producer die achter werknaam Douglas Greed schuil gaat. Als we een kijkje in zijn catalogus nemen, puilt die uit van de singles. Singles die sinds 2005 verschenen via labels als Combination Records, Infiné en Freude Am Tanzen. “KRL”, Douglas Greed’s debuutalbum, verschijnt via het laatstgenoemde label. Willms laat op “KRL” horen een veelzijdige producer te zijn. Hij vermengt house, techno, minimal en een flinke vleug elektronica (soms Plaid-alike) met popinvloeden. Geslaagd willen deze mixture niet noemen, maar teleurstellend is het resultaat nou ook weer niet. Het hangt er een beetje tussenin. Met name de vocale momenten doen afbreuk aan het luisterplezier. Instrumentaal gezien is er weinig mis met Willms’ producties. Op dat vlak kan hij mee met de betere producers uit elektronische sector. Kortom, een debuutplaat waaraan we gemengde gevoelens overhouden. Een krappe voldoende tot gevolg.

 

Score: 3/5

 

Thievery Corporation: “Live At The 9:30 Club” (ESL Music)

 Bron: DVD

Rubriek: 9/2011  

Fans van Thievery Corporation worden deze periode, zoals dat heet, op hun wenken bediend. Zo bracht het uit Washington DC afkomstige duo hun kersverse album "Culture Of Fear" uit – een regelrechte voltreffer (lees de recensie hieronder). "Live At The 9:30 Club" is de eerste officiële registratie van een Thievery Corporation liveshow op DVD. De DVD bevat beeldmateriaal vanaf vijf uitverkochte liveshows in Washington DC's 9:30 Club. "Live At The 9:30 Club" geeft een goed beeld van Thievery Corporation's live lineup. Tijdens de registratie horen we veel bekend en bewezen materiaal van het duo. De oorspronkelijke producties worden herkenbaar als basis genomen en live aangekleed door muzikanten en effecten (elektronische invloeden). Zo is er onder andere een prominente rol voor de (live) sitar, maar ook de participerende vocalisten vallen op. Tussendoor komen het duo en de muzikanten aan het woord. Deze DVD is gevoelsmatig een visueel vervolg op het vorig jaar verschenen "I Takes A Thief (The Very Best Of Thievery Corporation)", een 'best of' (so far) compilatie van Thievery Corporation. Met bekende Thievery Corporation klassiekers als "Lebanese Blonde", "Until The Morning (Rewound)" en "Liberation Front" (veel gedraaid op Arrow Jazz FM destijds).

 

Score: NVT

 

Thievery Corporation: “Culture Of Fear” (ESL Music)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2011  

Zuiver geteld is “Culture Of Fear” het zesde Thievery Corporation studioalbum, de diverse conceptalbums niet meegeteld. Het album volgt bijna drie jaar na het geprezen “Radio Retaliation” (van september 2008) en de vorig jaar verschenen ‘best of’ (so far) bundel “It Takes A Thief” – laatstgenoemde is een fijne opsomming van bijna vijftien jaar Thievery Corporation. Zonder dat er maar in de verste verte sprake is van een stijlbreuk leveren Rob Garza en Eric Hilton andermaal een fantastisch album af. Een album dat de doorgewinterde downtempo liefhebber goed zal doen. Als altijd kneedt het uit Washington DC afkomstige duo een reeks smaakvolle gerechten (gangen) met smaken vanuit downtempo/lounge, dub/reggae, funk en wereldmuziek (soms met hip-hop alike beats) in elkaar. “Culture Of Fear” verwijst qua thematiek naar de ‘bange’ maatschappij van vandaag de dag (getuige de beveiligingscamera als artwork). Muzikaal gezien flirt dit album zo nu en dan met het geluid van Thievery Corporation vanuit hun beginperiode (medio jaren 90). Met een afgemeten mix van lome beats, melodieën die gelijk binnenkomen, uitstekende vocalen en die typische Thievery Corporation aanpak kunnen we niet om dit album heen. Van het Thievery Corporation geluid kunnen we maar geen genoeg krijgen.

 

Score: 4/5

 

Various: “Coming Home - Jazzanova” (Stereo Deluxe)  

Bron: CD

Rubriek: 9/2011

 Het collectief Jazzanova – tegenwoordig een vijftal – stelde de zesde editie voor de geprezen compilatiereeks “Coming Home” samen. Een trackselectie kun je wel aan de heren overlaten. In het verleden hebben ze zich op dat vlak al lang en breed bewezen. De compilaties die Jazzanova in het verleden voor het eigen Sonar Kollektiv label verzorgde gelden stuk voor stuk als ‘essentiële’ titels. Uiteraard is Jazzanova nog meer bekend van hun baanbrekende albums/singles en live optredens (DJ sets). Jazzanova’s eclectische aanpak voert je langs stijlen als disco, pop, hip-hop, beats, funk, jazz, latin, soul, broken beats en elektronica. Uiteraard ontbreekt eigen werk niet, waarvoor ze het volmaakte “Behold These Days (Berlin ‘74)” kozen. Een track die je wellicht kent van Jazzanova’s “Belle Et Fou (Original Soundtrack)” concept album/compilatie van begin 2007. Daarnaast selecteerde Jazzanova fantastische tracks door onder andere The Roots (feat. Dice Raw), Daz-I-Kue (feat. Rasiyah) en Andreya Triana (geremixt door Flying Lotus). Enige uitglijder is wat ons betreft de bijdrage van de jammerende Jamie Cullum. Overall een fantastische luisterervaring. Deze compilatie doet je tegelijkertijd verlangen naar nieuw werk van het collectief.

 

Score: 4/5

 

Ben Westbeech: “There’s More To Life Than This” (Strictly Rhythm)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2011  

In 2007 verraste Ben Westbeech de elektronische muziekscene met zijn alom bejubelde debuutalbum “Welcome To The Best Days Of Your Life”. Een indrukwekkend werkstuk welke verscheen via Gilles Peterson’s invloedrijke Browswood Recordings. Op die plaat leek het erop alsof Ben Westbeech wilde bewijzen dat hij met vele genres/stromingen uit de voeten kon. Daarvoor slaagde hij destijds met vlag en wimpel. Succesvolle team-ups met Kraak & Smaak en Jazzanova volgden in de periode daarna. Met name het met Kraak & Smaak vervaardigde “Squeeze Me” gooide hoge ogen en bereikte zelfs de hitparades en de high rotation op mainstream radiostations als Radio 538 en 3FM. “There’s More To Life Than This” is het tweede album van de uit Bristol (UK) afkomstige Ben Westbeech. Westbeech is wat je noemt een multi-talent. Hij is muzikant, producer en vocalist tegelijkertijd. Met name zijn soulful stemgeluid is herkenbaar uit duizenden. Op album nummer twee, dat verrassenderwijs via Strictly Rhythm verschijnt, horen we geen nadruk op diversiteit meer, maar een meer op de dansvloer toegespitst geluid met housebeats als primair uitgangspunt. Op “There’s More To Life Than This” kiest Westbeech de samenwerking met een indrukwekkende gastencast. Denk aan Georg Levin, Chocolate Puma, Lovebirds, Motor City Drum Ensemble, Henrik Schwarz en Rasmus Faber. Niets de minste mensen om mee te teamen. De resultaten zijn dan ook bovengemiddeld tot uitstekend te noemen. Binnen de grotendeels op housebeats gebaseerde tracks is er ruimte voor subtinten uit de soul, jazz, funk en disco. Het zorgt voor een heerlijke ontspannen sfeer en de tracks zijn dan ook uitermate geschikt voor de meer intiemere dansvloeren. De verwachtingen bij zo’n tweede album zijn vaak hooggespannen, maar Ben Westbeech lost ze grotendeels in. Een prima vervolg op ’s mans bliksemstart (wat betreft zijn muzikale carrière) in 2007. Ga deze plaat checken is ons advies.

 

Score: 4/5

 

Various: “The Sound Of Dubstep 3” (Ministry Of Sound)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2011  

Ministry Of Sound heeft slim ingespeeld op de heersende dubstep/bass trend, die een tijd geleden ontstaan is. “The Sound Of Dubstep” is een compilatiereeks die zich richt op de dubstep/bass in de breedste zin van het woord, maar vooral op de wat ruigere geluiden. Denk aan de zaagtand sound van mensen als Nero, Caspa en consorten. Op deel drie uit de reeks wordt er ook rijkelijk gestrooid met vocalen. Zo horen we Sian Evans’ (voorheen Kosheen) herkenbare vocalen gedurende het met DJ Fresh gecreëerde “Louder” (hier in geremixte vorm overigens). “The Sound Of Dubstep 3” is geen hoogstaande release voor de fijnproever, maar biedt een verantwoorde kijk op de huidige stand van zaken binnen het dubstep/bass genre. En dan met name de ongepolijste nichemarkt binnen het brede genre. Met bekenden als Mount Kimbie (geremixt door James Blake), Benga, Skream, Breakage, Pinch en Nero op de tracklist.

 

Score: 3/5

 

Various: “Most Rated Ibiza 2011” (ITH Records/ Defected)  

Bron: 3-CD

Rubriek: 9/2011

 Defected, wellicht 's werelds grootste houselabel, brengt een aantal maal per jaar de "Most Rated" compilaties uit. Dit zijn uiterst nuttige bundels met ongemixte tracks. Nuttig voor DJ's, maar ook voor de luisteraar die een hekel heeft aan mixcompilaties, soundclips/fragmenten. "Most Rated Ibiza 2011" is daarnaast een nuttige aanvulling op je collectie. Deze compacte box biedt je uitstekende housetracks van vaste waarden als Osunlade, Chocolate Puma (feat. Colonel Red), ATFC, DJ Gregory, Copyright en Jimpster (in dit geval als remixer). Eén ding is zeker: Defected slaat absoluut geen pleefiguur met dit soort bundels. Er valt genoeg moois te ontdekken op deze 3-CD, al is het karakter van het gros van de tracks weinig verrassend. Defected blijft stug doen waar het goed in is.

 

Score: 3/5

 

Gui Boratto: “III” (Kompakt)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2011

De Braziliaanse techno/houseproducer Gui Boratto (voluit Guilherme Boratto) is toe aan album nummer drie. Kenners weten dat Boratto met zijn debuutalbum “Chromophobia” (2007) een instant classic afleverde. “Chromophobia” volgde op een lange reeks aan singles en waarmee Boratto ervaring tankte. “Chromophobia” verscheen voor hem dus op het juiste moment. Het vervolg daarop, “Take My Breath Away” uit 2009, geldt eveneens als een ware traktatie. De man heeft dus een zware last op de schouders bij het verschijnen van “III”. Echter, Gui Boratto hoeft zich nergens zorgen over te maken. “III” is een heerlijk album geworden dat bol staat van de variatie. Het is niet zo dat Boratto de techno vaarwel heeft gezegd. Absoluut niet. Boratto laat horen een veelzijdige producer te zijn binnen de marges techno, house en elektronica. Hij verrast zelfs met downtempo breakbeats – luister eens naar het beklemmende “Trap”. Over het algemeen staan de warme, sferische klanken centraal, die perfect passen bij de soepele, doch gevarieerde beats van Gui Boratto. Een goed voorbeeld daarvan is het spektakelstuk “The Third”, dat niet geldt als peak time dansvloerkraker, maar toch indruk maakt door de schoonheid. Ook het eigenwijze “Striker” is een absoluut hoogtepunt op “III”.

 

Score: 4/5

 

Si Tew: “When The Clouds Ran Away” (Atjazz Record Company)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2011  

"When The Clouds Ran Away" is het debuutalbum van nieuwkomer Si Tew (songwriter, producer & performer). Simon Tew, zoals hij voluit heet, kreeg het vertrouwen van icoon Atjazz (Martin Iveson) en diens Atjazz Record Company en lost die ook grotendeels in. Atjazz en Si Tew werkten al eens samen onder de noemer Mist Works. Si Tew laat op "When The Clouds Ran Away" horen een gevarieerde smaak te hebben, wat zich uiteraard vertaald heeft in de producties. Solide hip-hop/beats, soulful tinten, sfeervolle collages en allerhande elektronica gaan hand in hand. Niet geheel verwonderlijk bemerken we af en toe een flirt naar de muziek van Atjazz – bijvoorbeeld op diens laatste album "Full Circle" (uit 2008). Gedurende het elf tracks tellende album vallen vooral de samenwerkingen met Pete Simpson (bekend van zijn door Domu geproduceerde album) en Dwayne Hayden & Jack Da Lad positief op. We verheugen ons overigens op de aanstaande remixbundel/ compilatie van Atjazz. Volgens de laatste berichten zal deze in het najaar van 2011 op de markt verschijnen.

 

Score: 3/5

 

 

Quantic: “The Best Of Quantic” (Tru Thoughts)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 9 /2011

 Quantic (Will Holland) is zonder twijfel de meest productieve kracht uit de Tru Thoughts stal. In 2001 maakte deze multi-instrumentalist, producer, DJ, remixer en bandleider meteen indruk met het album "The 5th Exotic". Het bleek het begin van een vruchtbare samenwerking tussen Will Holland en Tru Thoughts. Sindsdien heeft Will Holland een karrevracht met essentiële albums en singles uitgebracht onder vele aliassen. "Best Of Quantic" markeert een periode van tien jaar, waarin Will Holland zich muzikaal gezien van zijn vele goede kanten heeft laten zien. Met zijn indrukwekkende productietechnische skills en onwaarschijnlijke kennis van muziek/genres, draait hij zijn hand niet om voor funky soul, onvervalste latin (en vele subgenres/locale tinten), (tropische) jazz, breakbeats en ga zo maar door. Op deze 2-CD worden enkele highlights vanuit zijn omvangrijke catalogus (opnieuw) onder de spotlights gebracht. Kenners weten al genoeg: dat wordt smullen geblazen. Mensen die nog nooit van Quantic gehoord hebben, halen met deze 2-CD een fantastische selectie in huis om kennis te maken met Quantic's muzikale diversiteit. Op naar de volgende tien jaar. Persoonlijke favoriet: moeilijk te kiezen, maar bij het wederhoren van “Not So Blue” uit 2002 ontstond er spontaan een glimlach op het gezicht van uw recensent. En zo zijn er nog vele wapenfeiten te horen op deze dubbelaar.

 

Score: 4/5

 

Beta Hector: “Sunbeam Insulin” (Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2011

 Beta Hector, alias van de uit Brighton afkomstige Simon Hill, is een aangename (nieuwe) verrassing binnen de Tru Thoughts stal. Vorig jaar viel deze artiest/producer al op met een bijdrage op de "Unfold presents Tru Thoughts Funk" compilatie. "Sunbeam Insulin" is een debuut waarmee je, zoals dat zo mooi heet, thuis kunt komen. Beta Hector biedt een combinatie van funk/soul, trip-hop en (funky) breakbeats, aangelengd met een vleug jazz en (retro) pop. Een diverse insteek dus. Op de promoverpakking wordt omschreven als ‘retro-futuristic space-age vibes seep into soulful, bittersweet songs and instrumental soundtracks’. Het maakt de sound van Beta Hector breed doch toegankelijk en tegelijkertijd ook onweerstaanbaar. Het gebruik van trip-hop achtige en funky (break)beatstructuren in combinatie met de productie skills van Beta Hector geven de tracks op het album extra smoel. Ook de vocale bijdragen van UK soul koningin Dionne Charles en US MC Shane Hunter dragen hier positief aan bij. "Sunbeam Insulin" is zonder twijfel een waardevolle aanvulling voor de collectie van iedere liefhebber van funk (plus funky breakbeats), soul en moderne breakbeats. Kortom, (trouwe) volgers van het label uit Brighton (UK) weten dat dit een rake release moet zijn. Het album biedt dezelfde frisse aanpak als we recentelijk bij de debuutplaat van de formatie Jaffa (op Unique/Social Beats) aantroffen. Hoogtepunten: een aantal. Check bijvoorbeeld eens openingstrack “Hexagon”, dat klinkt als een één-tweetje met Mark Pritchard als Harmonic 313.

 

Score: 4/5

 

Markus Schulz presents Dakota: “Thoughts Become Things II” (Armada Music) 

Bron: CD

Rubriek: 9/2011 

'Superstar' DJ Markus Schulz bracht in de zomer van 2009 zijn eerste album onder alter ego Dakota uit. Deze langspeler liet een Markus Schulz horen die er lustig op los experimenteerde. Dakota betekende geen 'recht toe recht aan' trancemuziek, maar vooral doordachte progressive house en progressive trance. Van dat album "Thoughts Become Things" is nu, precies twee jaar later, een vervolg beschikbaar - Thoughts Become Things II" genaamd. Deel twee omvat veertien nieuwe tracks, waarvan het radiowaardige "Sinners" je (recentelijk) vast niet ontgaan zal zijn. In de breedte is "Thoughts Become Things II" echter een album geworden dat vooral diepgang bevat. Verwacht dan ook niet voortdurend van die kenmerkende zweverige thema's met breed uitwaaiende strings of soundpads, maar veelal stuwende beats met meer simplistische thema's. Helemaal niets mis mee, want op tracks als "Tears" (persoonlijk hoogtepunt van dit album)en "Apollo" kun je helemaal los. Aan het eind van rit kunnen we concluderen dat het Dakota project een mooi podium biedt aan Markus Schulz's meer experimenteel ingestelde kant als producer.

 

Score: 3/5

 

Com Truise: “Galactic Melt” (Ghostly International)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2011 

Lekker tegendraads album is dit. Com Truise, alias van producer/designer Seth Haley uit New York, heeft met “Galactic Melt” een langspeler in elkaar gesleuteld waarbij stromingen als new-wave en electro elkaar vinden. Deze basislagen worden aangevuld met experimentele beats en dito additionele kruiden. De melodielijnen (synthesizer keys) zijn veelal aantrekkelijk en klinken (met opzet) zo nu en dan alsof je je dronken waant tijdens de beluistering van de muziek. Een dergelijke truc die Ulrich Schnauss ooit ook al eens uithaalde. “Galactic Melt” betekend een kleine drie kwartier vertier en zal voor goed vallen bij de experimenteel/avontuurlijk ingestelde liefhebber van elektronische muziek, new-wave en retro klinkende electro. Concluderend horen we veel van hetzelfde qua toonsetting, maar daarnaast is de muziek ook weer onvoorspelbaar en avontuurlijk.

 

Score: 4/5

 

DJ Ghe: “Nekton” (Slope Music)

 Bron: Digital

Rubriek: 9/2011

 Nu het Sonar Kollektiv label van het Jazzanova collectief al een tijd lang geen nieuwe releases meer uitgebracht heeft, enkele bundels buiten beschouwing latend, ontstaan er langzamerhand alternatieven. Recentelijk hebben we mogen genieten van Andre Zimma’s fabuleuze album “The Calm In The Turbulence LP” op Swedish Brandy. Een album dat de betere future jazz, broken beats en downtempo vertegenwoordigt. Op die digitale release vonden we ook een remix door DJ Ghe voor de track “Aqua”, een jazzy drum & bass ding met gevoel. De brug is gelegd. DJ Ghe (Gunar Voigtländer) heeft via Slope Music een verdraaid lekker album gemaakt – eveneens een digitale release. Op “Nekton” vinden we onder andere jazzy hip-hop tracks, waarbij DJ Ghe in twee gevallen de hulp inriep van oudgediende MC Capitol A (Antoine Green). “The Legacy” is tegelijkertijd één van de hoogtepunten van het album. Een gefilterd pianothema rolt soepel over Jazzanova-alike beats. Al eerder op de tracklist horen we de poëtische Capitol A zijn ding doen op het zomerse “Summertime Grin”. Het zijn de zwaartepunten van “Nekton”, dat in de breedte leunt op hip-hop, (big band) jazz, soul, latin en ‘swing’ elementen. “Nekton” is niet zo goed als Andre Zimma’s album, maar is desalniettemin de moeite waard om te gaan beluisteren. Met name de bijdragen van Capitol A zijn spatzuiver!

 

Score: 4/5

 

Various: “Berghain 05 - Marcel Fengler” (Ostgut Ton)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2011 

Marcel Fengler is één van de locale resident DJ’s van de Berlijnse Berghain club. Met een bescheiden discografie als producer, krijgt deze locale held de kans zich internationaal te presenteren middels een mix CD. Deel vijf uit de reeks, die sinds 2005 loopt, volgt op eerdere edities door onder andere Ben Klock, Len Faki en Marcel Dettmann. Deze nieuwe mix biedt een diverse kijk op de hedendaagse techno/housescene. Fengler selecteerde en mixte gevarieerde bijdragen van onder andere Seiji, Ben Sims, Claude Young & Takasi Nakajima, Secret Cinema en Gerd (geremixt door Duplex). De mix klinkt, vooral in het eerste deel, alsof het een ‘trip to space’ betreft. Lees: veel gebruik van ruimtelijke, sferische elementen. Het tweede deel bevat een wat steviger, directer aanpak. Dit alles doet Fengler met materiaal dat valt te categoriseren onder de noemers techno, house en elektronica (soms met een retro tint). En zo kunnen we kort zijn: ook deel vijf uit de reeks deugt.

 

Score: 3/5

 

 

Benny Sings: “Art” (Dox Records) 

Bron: CD

Rubriek: 9/2011

Album nummer vier van (voorman) Tim van Berkestijn aka Benny Sings is een feit. Na de succesvolle albums “Champagne People”uit 2004, “I Love You” uit 2005 (live opgenomen in het Bimhuis, Amsterdam), en “Benny… At Home” uit 2007 werd het relatief stil rondom de band. Een mooie periode met albumreleases voor Jazzanova’s Sonar Kollektiv label lijkt ten einde. Echter, Benny Sings gaat gewoon door waarmee hij op zijn laatste album gestopt was. Goede muziek maken dus. De typerende producties en vocalen van Benny Sings zijn van verre te herkennen en kunnen mij persoonlijk nog altijd niet vervelen. “Art” is andermaal een prettige soulful popplaat, met hier en daar Benny’s typerende hip-hop beats en hier en daar een vleug funk/disco. Zo nu en dan doet de muziek me denken aan de Phoenix of Daft Punk sound van rond 2000. Krullebos Benny Sings stelt zijn publiek zeker niet teleur, maar ondanks een aantal hele fijne tracks, haalt hij het niveau van zijn (tot nu toe) beste album “I Love You” net niet. Bij de (recensie) CD zat een extra disk met twee additionele tracks – “Big Brown Eyes EP” genaamd, met bonus track “One II”.

 

Score: 4/5

 

 

Marsmobil: “Black Album” (Compost Records) 

Bron: Digital

Rubriek: 9/2011

“Black Album” is alweer Marsmobil’s vierde langspeler en volgt op het uit 2010 stammende “(Why Don't You Take) The Other Side?”. We hebben het al eens vaker opgeschreven: Marsmobil, het project van Roberto Di Gioia, heeft veel muzikale gelijkenissen met het Franse duo AIR. Sterker nog, met “Black Album” weten ze het betere (soundtrack) werk van AIR (van net voor en rond 2000) te evenaren. Je zou Marsmobil’s geluid eigenlijk een doorontwikkelde versie van AIR’s genoemde (soundtrack) werk kunnen noemen. Waar het Franse duo een iets andere weg heeft gekozen vanaf ± 2000, blijft Marsmobil zich ongestoord binnen de melancholische, filmische klanken bewegen. “Black Album” is dan ook een must have voor iedere fan van de betere downtempo klanken met een retro/filmische klank.

 

Score: 4/5

 

 

Various: “Fabric 59 - Jamie Jones” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2011 

Jamie Jones kennen we vooral van zijn album "Don't You Remember The Future", dat in 2009 via Crosstown Rebels verscheen. Een album waarvan uw recensent persoonlijk niet bepaald enthousiast raakte, maar waarmee Jones zichzelf wel degelijk in de mondiale spotlights van de dancescene manifesteerde. Recentelijk werd Jamie Jones gevraagd om een mixsessie te doen voor Fabric London. Het resultaat is het beste te omschrijven als vermakelijk. Jamie Jones aan het woord: "it's important to have something people can identify with. Someone said to me recently the good thing about mine, and the whole Hot Natured style, is it appears to a wide age range, because the music is never too hard. It's about having fun with music and never serious. We're about enjoying quality music, having fun with your friends and living and breathing the party and the music together." Jones pendelt qua muziekstromingen veelvuldig tussen house, techno en electro invloeden. Helaas op een manier waarvan je onrustig wordt. We missen een beetje de orde en structuur. Ondanks diverse individuele, aantrekkelijke tracks, mist deze mixsessie richting en visie is mijn oordeel. Kortom, een luistersessie met veel variatie en weinig samenhang, maar die wel het stempel vermakelijk verdient. Dat is ook wat waard. Met bijdragen van onder andere Crazy P, Felix Da Housecat, Cajmere feat. Jamie Principle en Sebastien Tellier (de wat flauwe Metronomy mix van "La Ritournelle").

 

Score: 3/5

 

 

Various: “FabricLive.59 - Four Tet” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2011 

Na zijn geprezen (en meest recente) album "There Is Love In You" (begin 2010) en de bejubelde single met Burial, heeft Four Tet (Kieran Hebden) voor Fabric een absurt lekkere mix in elkaar gesleuteld! Four Tet blijkt als DJ een ware breakbeat fanaat. Hij mixt stijlen als dubstep/bass, UK garage, allerhande breakbeats en wat elektronica/IDM en house tot één geheel. Dit zijn het type (avontuurlijke) mixsessies dat je te weinig hoort op de bekende (dance)festivals tijdens de zomerperiode. Four Tet legt uit: "this mix is not about my DJ'ing. It's about London, Fabric, nights out and my take on all that. The memories and the influences. I used old and new music, I used recordings of Fabric, and I made new tracks of my own for it. I hope people play it fucking loud and lose their minds in it and remember or imagine what it's all about." Binnen de mixsessie is er ruimte voor namen als Floating Points, Burial (met het recente "Street Halo"), Caribou, Ricardo Villalobos, UK garage classics als "Cape Fear" van KMA Productions en "Flav" van Big Bird (Urban Myths remix), maar ook divers werk van Four Tet zelf. Prettig is niet alleen de muzikale diversiteit en diepgang, maar ook het speelse gemak waarmee Four Tet tracks vanuit jaren 90 verbindt met materiaal en invloeden vanuit het hier en nu. Puntgave editie uit de "FabricLive" reeks. Respect.

 

Score: 4/5

 

 

Natalie Walker: “Spark” (Dorado Records)

Bron: CD

Rubriek: 9/2011

 "Spark" is het nieuwste album van Indiana-born, Colorado-based singer-songwriter Natalie Walker. Een zangeres met een fijnbesnaarde stem en een subtiele muzikale begeleiding (instrumentatie). Haar muziek bestaat naar eigen zeggen uit 'electronic textures and intimate revelations'. Mooie typering die 'spot on' is wat mij betreft. En eerlijk is eerlijk, na haar vorige album "With You" uit 2007 zijn de verwachtingen hooggespannen. "Spark" lost de verwachtingen moeiteloos in. Met slechts een half uur aan muziek vertier, verpakt in acht tracks, laat Natalie Walker geen misverstand over haar kwaliteiten bestaan. Dit is het type fragiele popmuziek dat uiterst prettig in het gehoor ligt, toegankelijk is en de juiste snaar raakt. "Uptight" en "Cool Kids" (inclusief alternatieve versies) zijn inmiddels als single verschenen, maar dat zijn slechts enkele voorbeelden van de prachtige (breekbare) liedjes die Natalie Walker je als luisteraar biedt.

 

Score: 4/5

 

Von D: “Daydreaming” (Boka Records)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2011 

Von D is de werknaam van Jérôme Meyer, een producer die sinds 2008 een aardige catalogus met singles opgebouwd heeft. "Daydreaming" is zijn debuutalbum, welke verschijn via het uit de UK afkomstige dubstep label Boka Records. En wat voor één! "Daydreaming" is een plaat die bol staat van de soulful klanken (en R&B-alike vocalen), wat in combinatie met de dubstep elementen zo nu en dan doet terugdenken aan de UK garage en broken beat scene van net na 2000. Niets mis mee in dit geval! De vijftien tracks op "Daydreaming" zijn stuk voor stuk van bovengemiddelde kwaliteit en bovendien toegankelijk van klank. Dit is zo'n album waarmee dubstep vanuit de underground de aansluiting met de mainstream kan vinden. Conclusie: "Daydreaming" is een debuutalbum waarover je (zonder twijfel) naar huis kunt schrijven. Met gasten als Simbad, Phephe en Alys Be op de tracklist.

 

Score: 4/5

 

 

Dreadzone: “The Best Of Dreadzone: The Good The Bad And The Dread” (Dubwiser Records)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2011 

Dreadzone is één van die bands die sinds de vroege jaren 90 een belangrijke stempel op de (mondiale) dancescene drukten. Het type band dat wegen heeft geplaveid voor menige producers/formaties/bands anno nu. Min of meer vergelijkbaar met bijvoorbeeld Chemical Brothers, Basement Jaxx en Groove Armada. Dreadzone maakte en maakt geen pure house, geen pure breakbeat en geen pure dub, maar een afgewogen mix daarvan, aangevuld met world music en ragga kruiden. Een eigen geluid, een eigen identiteit. De band bracht een fiks aantal albums en singles uit en werd (bijna vanzelfsprekend) vele malen gecompileerd op (mix)verzamelaars. Dreadzone, bestaande uit Greg Dread (beats and electronics), Leo Williams (bass), MC Spee (MC), Earl 16 (vocals), Chris Compton (guitar) en Chris Oldfield (technology), heeft haar 'beste' werk verzameld op één disk. Een mooi initiatief dat overigens minder interessant is voor de doorgewinterde Dreadzone fan die alle albums in de kast heeft staan.

 

Score: 3/5

 

 

Zed Bias: “Biasonic Hotsauce - Birth Of The Nanocloud” (Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2011 

Dave Jones heeft het prima naar zijn zin bij het Britse Tru Thoughts label. Onder zijn alias Maddslinky bracht hij in 2010 zijn tweede artiestenalbum "Make A Change" uit, separaat en gelijktijdig vergezeld door een heruitgave van zijn ijzersterke debuutalbum "Make Your Peace" (van 2003). Jones is echter niet alleen bekend onder de naam Maddslinky. Sterker nog, de meeste mensen zullen hem kennen als Zed Bias. Een alias waarmee hij vanaf eind jaren 90 veel succes had binnen de UK garage scene. Denk aan de klassieker "Neighbourhood". Na 'de val' van de UK garage – een genre dat nog altijd 'alive' is – richtte Zed Bias zich meer en meer op dubstep, waarvan hij één van de voortrekkers was/is. Zed Bias' nieuwste album biedt een combinatie van UK Funky (ook 4/4 beats), dubstep/bass en breakbeats. Verwacht veel invloeden vanuit de dancehall en reggaehoek, maar ook ongepolijste dubstep met zaagtanden (de samenwerking met Skream). Na beluistering kunnen we stellen dat de  Maddslinky en Zed Bias sound elkaar hier en daar overlapt, maar dat er toch wel degelijk nuanceverschillen tussen beiden bestaan. Kort door de bocht: Maddslinky als broken beat/dubstep artiest, Zed Bias als UK Funky specialist. "Biasonic Hotsauce - Birth Of The Nanocloud" is gevoelsmatig niet zo sterk als het tweede Maddslinky album, maar Dave Jones' vakmanschap staat nergens ter discussie. Met gastbijdragen van Skream, Mark Pritchard, Falty DL, Jenna G, Toddla T & MdCL en Dynamite MC. Minpuntje: op dit album staat een ‘nieuwe’ versie van “Neighbourhood”, maar die valt in het niet bij het origineel of, nog beter, de remix van Steve Gurley destijds.

 

Score: 4/5

 

 

Marco Bailey: “Dragon Man” (Bedrock Music)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2011 

Marco Bailey op Bedrock: wie had dat gedacht? Deze gevierde technoproducer is niet te stoppen. “Dragon Man” is volgens onze gegevens Bailey’s eerste album sinds het uit 2004 stammende “Rudeboy”. Toen vielen vooral de op (traditionele) electro breakbeats gedreven tracks op. Op “Dragon Man” is de muzikale insteek nog een stuk breder. Vol vette technobeats worden afgewisseld met funky + groovy loops en zelfs een downtempo/elektronica moment. Uitschieters zijn wat mij betreft “Bill The Trumpet Player”, dat stuwende beats combineert met een blazersolo, maar ook opener “Dragon Man” is prachtig (een downtempo vs. breakbeat vs. elektronica mashup). Het album bestaat overigens uit een unmixed en mixed disk, wat de marktwaarde alleen nog maar verder opdrijft. Aanrader!

 

Score: 4/5

 

 

Various: “Greatest Ever! Drum & Bass (The Definitive Collection)” (Union Square Music)

 Bron: 3-CD

Rubriek: 9/2011 

Normaliter gaan bij het zien van of lezen over dit soort titels de haren je recht overeind staan. Echter, deze 3-CD box met drum & bass klassiekers is zonder twijfel een aanwinst voor je collectie. Waarom? Deze box valt uiteen in drie thema’s, waarbinnen enkel ruimte is voor ongemixte full lengths versies. De thema’s: old skool classics, D&B upfront classics en vocal classics. Kortom, doordracht concept, fantastische trackselectie en je kans om slecht of moeilijk te vinden materiaal in één klap in huis te halen. De eerste disk met old skool classics staat bol van de fijne tracks binnen genres als oldskool breakbeats, jungle en early drum & bass van voor (pak ‘m beet) 2000. Naast het overbekende “Angel” van Goldie vinden we ook bijdragen van DJ Zinc, DJ Hype en Ganja Kru op CD1. Op CD gaan er meer kooltjes op het vuur en horen we wat krachtiger materiaal (van na 2000). Denk aan het subtiele “The Basement Track” van High Contrast – een veel gedraaide traktatie. CD3, tenslotte, biedt podium aan drum & bass, waarin ruimte is voor de vocale kwaliteiten van bijvoorbeeld Robert Owens of Natalie Williams. Concept: afgezaagd, maar wel een nuttige release. Wellicht had een vierde disk met de rond 2003 heersende drum & bass meets Brazilian music trend een aangename aanvulling geweest.

 

Score: 3/5

 

 

Various: “Ministry of Sound Club: Residents - Michael Woods” (Ministry Of Sound) 

Bron: CD

Rubriek: 9/2011

 Michael Anthony Woods (kortweg Michael Woods) kennen we vooral als gewaardeerd remixer. Zijn bewerkingen van bijvoorbeeld Energy 52's "Café Del Mar", Salt Tank's "Eugina" en Solar Stone's "Seven Cities". Allemaal grote klassiekers! Allemaal gekoppeld aan de trance en epic-house. Dat was vroeger. Op deze mix met louter eigen werk en remixen voor derden, horen we een compleet andere Michael Woods. Zijn werkterrein is opgeschoven naar de electro-house met hier en daar een vleug progressive house. Denk aan een mix tussen Diplo en Deadmau5. Deadmau5 komt overigens samen met Chris Lake voor op de tracklist van deze DJ-mix, hetzij geremixt door Michael Woods. Met deze mixcompilatie (of conceptalbum, net hoe je het wilt noemen) zal Michael Woods vooral de electro-house generatie aanspreken en wellicht ook een deel van het meer chartsgerichte publiek. Het is een toegankelijke mix met weinig spectaculaire momenten, maar puur
vakmanschap. Degelijk van begin tot eind.

 

Score: 3/5

 

 

Various: “Armada Lounge Volume 4” (Armada Music)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2011 

Lounge concepten zijn tegenwoordig eerder saai dan aantrekkelijk. De tijd van sterke lounge compilaties lijkt dan ook ver achter ons te liggen. Toch blijven labels de markt bestoken met compilatie gerelateerd aan ‘het loungen’. Zo ook Armada Music. Armada Music richt zich met de “Armada Lounge” reeks veelal op ‘gestripte’ versies van trance producties en gerelateerd werk. Dat levert, eerlijk is eerlijk, absoluut geen tenenkrommende bijdragen op. De nadruk ligt op vocale, zweverige chill-out (met epische trance als basis), cinematisch materiaal en orkestrale momenten. Niets mis mee. Toch zal de gemiddelde muziekliefhebber de buik vol hebben van dit soort concepten. Met namen als Way Out West, Ørjan Nilsen, Aly & Fila, Signum, Chris Reece, ATB & Armin van Buuren, Josh Gabriel presents Winter Kills en John O’Callaghan op de tracklist.

 

Score: 3/5

 

 

Various: “Ibiza Lounge” (Cloud 9 Music)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2011

 Naast de hierboven vermelde “Armada Lounge Volume 4” titel, verscheen recentelijk ook de titel “Ibiza Lounge”. Ondanks de afgezaagde titel biedt deze 2-CD je behoorlijk wat fijne tracks, al zal de gemiddelde lounge liefhebber het materiaal al lang en breed kennen. Nogmaals aan de tracklist ligt het niet. Met St. Germain, Groove Armada, Röyksopp, Kinobe, Afterlife en Zuco 103 op het menu, heeft men de toonaangevende namen (van toen) vrij goed weten te vangen. Toch, ondanks de vele prima, doch gedateerde tracks, beoordelen we deze 2-CD box als een goedkope heruitgave van het type compilaties dat al jaren geleden (in overvloed) op de markt verscheen. Als je nog nooit iets met loungemuziek hebt gedaan (wat we ons nauwelijks kunnen voorstellen), dan is dit een verantwoorde ‘starterkit’.

 

Score: 2/5

 

 

Archief CD-recensies