CD recensies

December 2013

 

Kris Menace: “The Entirety Of Matter” (Compuphonic)

 Bron: CD

Rubriek: 12/2013

 Kris Menace, de werknaam van de Duitse DJ/producer Christophe Hoeffel, heeft de afgelopen jaren niet bepaald stil gezeten. Vorig jaar kwam hij met liefst twee albums op de markt – een vocaal en instrumentaal album. “Features” enerzijds (met vocale hulp van onder andere Simon Lord, Robert Owens en Romanthony) en “Electric Horizon” anderzijds. Beide albums hebben prima muziek te bieden binnen de marges futuristische electro en (Italo) disco met een sci-fi sfeer. Altijd sfeervol en fraai geproduceerd. “Electric Horizon” in het bijzonder bracht de uitschieter “Fly Me To The Moon” voort. Een meeslepende track met prachtige (dikke) lagen van synthesizers. Naast de genoemde albums verscheen er nog een digitale remix bundel voor “Features” en een live album rondom het materiaal van “Electric Horizon” (live in Barcelona opgenomen). Echter, met “The Entirety Of Matter” staat de opvolger van de twee studioalbums uit 2012 alweer klaar. Een album met instrumentaal werk dat naadloos aansluit op ’s mans eerdere prestaties. Met sublieme tracks als “Organised Chaos” en “The Most Beautiful Thing” (met hoofdrol voor strijkers) weet Kris Menace zijn publiek wederom tevreden te houden. Conclusie: wie van melodieuze, eigentijdse synthesizermuziek houdt, is bij Kris Menace aan het juiste adres. Min of meer vergelijkbaar met de muzikale insteek van Alan Braxe & Fred Falke weet de Duitser keer op keer te overtuigen. Prima album andermaal!

 

Score: 4/5

 

Various: “FabricLive.73 - Pangaea” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 12/2013

 Pangaea (aka Kevin McAuley) is één van de vele DJ’s/producers die zijn werkterrein gedurende de afgelopen jaren vanuit de dubstep/bass music naar de technosector heeft verlegd. Van Pangaea’s geluid op zijn eerste releases voor Hessle Audio (rond 2007) is weinig tot niets meer over. Die switch van stijl(en) hoor je vanzelfsprekend ook terug als je deze “FabricLive” editie beluisterd. Pangaea over zijn mix voor Fabric London: “I've never been happier with where I am and where I'm going as an artist. A lot has changed musically in the past few years, and having felt adrift at times it now feels like all my musical experiences have led naturally to this place.Verwacht een dampende, stomende technomix vol duisternis en diepgaande producties. Gelukkig kiest Pangaea gedurende zijn mix niet alleen voor 4/4 beats, maar ook voor aanpalende breakbeats en experimentele uitspattingen. Zo is Manni Dee’s “Romantic Self” een welkome afwisseling tussen de doordenderende technotrein – geregeld met industriële bijklank. Stenny & Andrea’s “Sea (The Time Gate)” is één van de weinige melodische uitspattingen en doet denken aan werk van Vince Watson. Echt enthousiast wordt uw recensent van de kleurrijke sfeerpaden tijdens Mumdance & Logos’ “Truth”. En zo krijgt de mix richting het einde toch die diversiteit en balans waarmee Pangaea zijn rapportcijfer ophoogt. Conclusie: leuke en vermakelijke mix, waarbij de vaart er voortdurend in blijft! Met Speedy J’s klassieker “Something For Your Mind” op de tracklist.

 

Score: 4/5

 

 

Various: “FabricLive.72 - Boys Noize” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 12/2013  

Eerlijk is eerlijk; voorafgaand aan het beluisteren van deze disk had ik weinig verwacht van deze mixsessie. Boys Noize mag dan wel een gekende naam zijn binnen de electro/technosector, maar persoonlijk spreekt de sound van deze man en zijn label me slechts zeer selectief aan – beperkt zich tot een paar tracks per jaar zo ongeveer. Niet belangrijk voor de lezer omdat het een persoonlijke mening betreft, maar het maakt het recenseren van een mix als deze wel lastiger. Gemiddeld gezien deugt deze mix voor de “FabricLive” reeks zeer zeker. Het is ‘no nonsense’ muziek dat door een breed publiek wordt omarmd. Gedurende de mix, waarbinnen ook ruimte is voor enkele classics van onder andere Dave Clarke en I-F, krijgen we een continue stroom van energierijke producties om de oren. Naast (prototype) electro, electro-house en techno strooit Boys Noize ook met de nodige acid en breaks. Het maakt de mix binnen gestelde (genre)grenzen gevarieerd, wat ervoor zorgt dat de mixsessie nergens inzakt of saai wordt. Het moet je smaak zijn, maar dat is zo’n beetje met iedere muziek(stijl) het geval.  

 

Score: 3/5

 

 

Monte La Rue: “Mood Mode - The Best Of Monte La Rue” (La Maison La Rue)

 Bron: CD

Rubriek: 12/2013

 De in Amsterdam residerende Belg Monte La Rue is van onschatbare waarde geweest voor de brede omhelzing van de downtempo/loungestroming, zo rondom de ingang van het nieuwe millennium. Zijn geprezen "Lounge Deluxe" compilaties en radioshows op Slam FM/ID&T Radio waren erg succesvol in die tijd. Het opende in Nederland de deuren voor de downtempo/loungemuziek in het algemeen en voor artiesten/producers als (een greep): Afterlife, Chris Coco, dZihan & Kamien, Waldeck, Sven van Hees, Thievery Corporation, Nightmares On Wax, Plastyc Buddha, Llorca en ga zo maar door. De muziek(keuze) bleek een aangename afwisseling/nuance op de pompende housebeats in de clubs of op parties en werd massaal omarmt door hippe uitgaansgelegenheden – denk aan lounges, bars, restaurants, beachclubs enzovoorts. Daarnaast positioneerde de uiterst sympathieke loungekoning zich als producer van eigen tracks/interludes – veelal voor de eigen compilaties. Monte La Rue is een man van aliassen, zo bracht en brengt hij muziek uit onder namen als Leo Traumen, Tom Urleena, Raoul Mente, Fabergé en Da Vince – de eerste drie aliassen zijn allemaal gecreëerd met de letters van Monte La Rue (creatief als altijd). In 2002 verscheen Monte La Rue's debuutalbum "Interludia" via zijn eigen Cinq Etoiles label (onderdeel van ID&T). Een heerlijk luisteralbum dat uw recensent werkelijk grijs heeft gedraaid. Een album om heerlijk op te ontspannen. Een album met attracties als "Rhinestone Heart" en "1000 Islands". In april 2008 verscheen de langverwachte opvolger "The End Of The Rainbow", waaraan onder andere Adani & Wolf meewerkten. Nu, in het najaar van 2013, verschijnt er een heuse ‘Best Of’ selectie die Monte La Rue’s activiteiten als producer (tot op heden) beschouwd – voluit “Mood Mode - The Best Of Monte La Rue” getiteld. Een concept dat naast bekend materiaal ook nieuw werk en nieuwe uitvoeringen van bestaand materiaal bevat – dit alles geremastered! Helemaal klaar voor 2013 dus. Op deze bundel vinden we naast materiaal van de genoemde Monte La Rue albums ook enkele tracks onder zijn Fabergé alias, waarmee hij in 2009 een volwaardig studioalbum met de titel “Dining & Dreaming” de wereld in blies. We doelen daarbij op Fabergé’s muzikale pronkstukken “Baby Come Down” en “Desert Island Night”. De sfeer is ontspannen als altijd en de ‘mood’ altijd positief en/of behaaglijk. Dit soort muziek kun je overal en altijd opzetten. “Mood Mode - The Best Of Monte La Rue” valt dan ook te omschrijven als een uitgebalanceerde selectie van zeventien ingetogen producties, die te vangen zijn onder de noemers downtempo, lounge, chill-out en exotica, aangevuld met allerlei muzikale subkruiden. De track markeren een periode van vijftien jaar aan hoogstaande producties. De selectie is daarom niet alleen een waardevol muzikaal document voor Monte La Rue volgers, maar ook een aangename eerste kennismaking met ’s mans muziek voor mensen die nog nooit eerder zijn werk hoorden. Hopelijk betekent deze ‘best of’ bundel geen einde aan Monte La Rue’s producercarrière, maar het begin van nog vele fijne producties/albums. Als DJ is Monte La Rue nog altijd met regelmaat te bewonderen in hippe restaurants/bars en daarnaast heeft hij een eigen radioshow op Sublime FM (het nieuwe Arrow Jazz FM) – Jazz Deluxe genaamd. Kijk op www.montelarue.com voor meer informatie over deze muzikale alleskunner.

 

Score: 5/5

 

 

Ulrich Schnauss & Mark Peters: “Tomorrow Is Another Day” (Bureau B)

 Bron: CD

Rubriek: 12/2013

 2013 is een jaar waarin de briljante producer en sfeermaker Ulrich Schnauss volop in de spotlights staat. Hij bracht begin dit jaar zijn vierde solo langspeler “A Long Way To Fall” uit, dat onder andere het magische “Broken Homes” te bieden heeft – zonder enkele twijfel één van de allermooiste tracks die 2013 te bieden heeft! Daarnaast zal hij binnenkort ook te bewonderen zijn op Tigerskin’s nieuwste album – een gastrol. Naast zijn solowerk bracht Ulrich Schnauss de laatste jaren ook langspelers uit met respectievelijk Jonas Munk en Mark Peters. Met Mark Peters (van de Britse dream pop/shoegazing band Engineers) bracht hij begin 2012 het meesterlijke “Underrated Silence” uit dat naast de herkenbare Ulrich Schnauss touch meer gitaarinvloeden bevatte. Het album bracht onder andere parels van de buitencategorie voort in de vorm van “The Messiah Is Falling” (uitzonderlijk mooi) en in iets mindere mate “The Child Or The Pigeon”. “Underrated Silence” schreeuwde dan ook om een vervolg en die is er nu in de vorm van “Tomorrow Is Another Day”. Deze kersverse langspeler gaat min of meer verder waar de geprezen voorganger ophield. Op “Tomorrow Is Another Day” bemerken we andermaal dat Ulrich Schnauss meer met glitch invloeden experimenteert – verknipte geluiden. De muziek op dit album valt te typeren als een samengesmolten bonk van downtempo, elektronica/IDM, shoegaze, ambient en glitch. Alle ingrediënten zijn aanwezig voor nog maar eens een instant classic album, zo zou je denken. Echter, het niveau van een instant classic heeft “Tomorrow Is Another Day” net niet. Waarom? Hoezo dan? De torenhoge lat die Ulrich Schnauss de afgelopen jaren voor zichzelf en indirect voor Mark Peters opwierp zorgt altijd voor even hoge verwachtingen. En daarin schuilt nu juist het probleem. Die torenhoge verwachtingen worden weliswaar grotendeels ingelost, maar het album heeft in de breedte niet die enthousiastmerende uitwerking die vrijwel al het eerdere werk van Ulrich Schnauss kenmerkte. Tracks als album opener “Slow Southern Skies”, “Additional Ghosts” en titeltrack “Tomorrow Is Another Day” vormen de weliswaar brede body van het album, maar kunnen niet verbloemen dat de positieve uitschieters slechts op één hand te tellen zijn. Dat zijn we niet gewend van Ulrich Schnauss en zo kunnen we concluderen dat de eerdere getoonde, torenhoge kwaliteitsstandaard van deze producer (en dit duo) hem/hen hier ietwat dwars zit. Is dat een groot probleem? Welnee! Ulrich Schnauss & Mark Peters in een ‘iets mindere vorm’ bieden nog altijd onderscheidend goede sfeermuziek die kwalitatief gezien ver uitsteekt boven de anonieme middelmaat binnen deze elektronische niche(s). “Tomorrow Is Another Day” is absoluut een album dat we je kunnen aanbevelen. Verwacht echter niet een album van het kaliber “Far Away Trains Passing By” (van 2001), “A Strangely Isolated Place” (van 2003 – met afstand zijn beste album) of het eerder dit jaar verschenen “A Long Way To Fall”. Voor Ulrich Schnauss & Mark Peters betekent een kleine stap terug nog altijd een wonderschoon en uiterst verfijnd werkstuk. Klasse!

 

Score: 5/5

 

 

Julien Dyne: “December” (BBE Records)

 Bron: CD

Rubriek: 12/2013  

“December” is het derde volwaardige album van de uit Nieuw-Zeeland afkomstige, multi getalenteerde artiest Julien Dyne – beats creator/producer, drummer en visual artist. In 2009 schoot Dyne zijn prima debuutplaat “Pins & Digits” de (digitale) winkelschappen in. Het was echter eind 2011/begin 2012 toen Dyne zijn instant classic album “Glimpse” uitbracht. Dat album maakte hem in één klap een beats producer om rekening mee te houden. “Glimpse” had abstracte hip-hop/beats te bieden waar het plezier hoorbaar vanaf spatte. Creatief ook! Luister bijvoorbeeld eens de albumtrack “Borritoe” en je weet precies wat we daarmee bedoelen. In één klap werd Julien Dyne als het ware een serieus alternatief voor Flying Lotus fans. Heeft Julien Dyne zich op “December” verder doorontwikkeld? Jazeker! Het lijkt erop alsof Dyne meer tijd en energie in de harmonieuze melodiepartijen gestoken heeft. Ook het creatieve gebruik van samples valt positief of. Daarnaast riep Dyne voor “December” de vocale hulp in van oudgedienden Parks (van Ladi6), Mara TK (van Electric Wire Hustle) en She’s So Rad, maar ook van Dalziel (van Dear Time’s Waste). Het resultaat mag er andermaal zijn. “December” is gemiddeld genomen zeker even sterk als de geliefde voorganger “Glimpse”. Ben je verzot op de muziek van producers/artiesten als Flying Lotus, Shigeto, Flume of Fulgeance? Dan haal je met Julien Dyne een uitstekend alternatief in huis. Uitschieters zijn wat mij betreft de opzwepende titeltrack “December” (met Parks) en het percussierijke “Slider”. Het zijn slechts enkele voorbeelden van het vakmanschap van Julien Dyne.

 

Score: 4/5

 

 

Om Unit: “Threads” (Civil Music)  

Bron: CD

Rubriek: 12/2013

 De uit Londen afkomstige Jim Coles aka Om Unit volgen we al een flinke tijd. Zijn uptempo singles “Transport” (2011) en “Aeolian” (2012) voor Civil Music vielen zo in de smaak dat het label Om Unit podium biedt voor zijn debuut langspeler. “Threads” is een verfijnd werkstuk geworden dat valt binnen de brede categorie dubstep/bass music, maar toch ook vooral klinkt als Om Unit. Om Unit heeft de afgelopen jaren een herkenbare en vooral eigen muzikale signatuur gecreëerd die je zo eruit pikt. Het aanstekelijke “Reverse Logic” is één van de smaakmakers op “Threads”. Deze track combineert een slow-motion dub ritme met drum & bass-alike percussie en een prachtige skyline van sfeervolle klankenpatronen. Het enorm energieke “Corridor 2013” is zo’n typische Om Unit productie die opzichtig knipoogt met zijn eerdere werk. “Nagual” is doordrenkt met sfeervolle soundpads, dubby elementen en creatief geprogrammeerde breakbeats. Helemaal top! Na alle vijftien bijdragen op “Threads” te hebben beluisterd kunnen we spreken over een uitgebalanceerd werkstuk dat te typeren valt als gedoseerd energiek met hier en daar wat ongeremde uitspattingen – en zelfs wat vocale inbreng. Jammer dat eerder werk als “Vibrations”, “Swimming Dragon”, “Fumes” en “Ulysses” niet terugkomt op dit debuutalbum, maar aan de andere kant is het ook weer sterk om niet terug te grijpen naar oude successen. Om Unit blijkt een man van het vooruit denken en dat valt absoluut te prijzen!

 

Score: 4/5

 

 

Peshay: “Generation” (Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 12/2013

 Paul Pesce aka Peshay mag zich met recht een grote meneer binnen de drum & bass sector noemen. Hij kneedde gedurende de jaren 90 memorabele remixes voor groten als Goldie en LTJ Bukem in elkaar, maar brak zelf definitief door met zijn album “Miles From Home” uit 1999. Peshay’s toegankelijke drum & bass geluid wordt vaak in één adem genoemd met bijvoorbeeld Flytronix (Danny Demierre) – een producer die we kennen van zijn werk voor labels als Moving Shadow en Far Out Recordings. De twee werkten overigens veelvuldig samen op Peshay’s album “Fuzion” uit 2002, dat de klassieker “Satisfy My Love” voortbracht. Peshay is terug van nooit weggeweest met een nieuw album en een relatief ‘nieuw’ geluid dat meer leunt op live funk, jazz en downtempo/breakbeats met veelal een tropische ondertoon. Niet dat Peshay zich op zijn artiestenalbums vasthield aan enkel drum & bass sounds; verre van dat. In feite legde Peshay de basis voor zijn huidige sound en aanpak al op de eerdere langspelers. Op “Generation” is Peshay’s down- en midtempo aanpak simpelweg naar een hoger plan getild. Ervaring noem je dat. De keuze voor Tru Thoughts als label is enigszins verrassend te noemen, maar blijkt een prima match. Het materiaal op “Generation” is niet bepaald vernieuwend qua geluid, maar wel enorm divers en uitgebalanceerd. Het lijkt er bijna op alsof Peshay er een sport van heeft gemaakt een breed palet van muzikale stijlen en elementen in zijn creaties te versmelten. Dit werkt overigens nergens storend. Peshay weet wel raad met het creëren van een cocktail van diverse muziekstijlen. Of hij nu jazzy/funky downtempo/breakbeats, boogie of tropische housebeats met Zuid-Amerikaanse kruiden brengt; het is overwegend goed wat Peshay op “Generation” laat horen.  Voor de fans van Peshay’s prestaties als drum & bass producer zal dit album zeker even wennen zijn, maar de langspeler heeft genoeg interessante tracks te bieden om te kunnen boeien. Drum & bass zul je overigens niet terughoren op dit album. Met uitstekende, vooral warme tracks als “Indigo” en het onrustige huppelende “Sundown” zul je je verre van vervelen tijdens het beluisteren van dit album, is mijn inschatting. Release: 9 december 2013.

 

Score: 4/5

 

 

Hartley and Wolfe: “Bespoke Future” (BBE Records)

 Bron: CD

Rubriek: 12/2013

 2013 is wat betreft de muzikale output weer een voortreffelijk jaar geweest voor BBE Records. Zo bracht het label fijne albums uit van onder andere Bilal, Julien Dyne, Myele Manzanza (bekend als de ritmesectie van Electric Wire Hustle) en Kon. Ook dit album van Harley and Wolfe mag er zijn. De werknaam zegt ons in eerste instantie niets, maar bij nader onderzoek blijkt DJ Vadim betrokken te zijn bij dit project. “Bespoke Future” telt twaalf tracks die we zouden kunnen omschrijven als een warme mashup van soul, reggae, dub en hip-hop/beats. Vocaal gezien is de vergelijking met mensen als Colonel Red en Omar snel gemaakt, al is deze niet 100% spot on. “Bespoke Future” is wat mij betreft geen hoogvlieger, maar een aardig album geworden dat weliswaar boven de middelmaat uitsteekt, doch geen blijvende indruk achterlaat. Desalniettemin is dit een album dat perfect binnen de indrukwekkende catalogus van BBE Records past. Mooi artwork overigens!

 

Score: 3/5

 

Bet.e & Stef: “It’s All Right - Deluxe Edition” (Compost Records)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 12/2013

 Bet.e & Stef? Nooit van gehoord moet ik eerlijk bekennen. Deze eerste kennismaking met het duo valt niet tegen. Het originele materiaal, aangevuld met ‘rarities’ en ‘new versions’ valt te typeren als ‘niets aan de hand muziek’. Het gaat hier om zomerse/tropische muziek met een Zuid-Amerikaanse twist (denk aan bossa nova, latin jazz enzovoorts). De vocale laag binnen de tracks van Bet.e & Stef valt me ietwat tegen. Muzikaal gezien valt er weinig aan te merken. Het materiaal op de eerste disk zou zo uit de catalogus van Ziriguiboom kunnen stammen. Titeltrack “It’s All Right” schiet er op CD1 wat mij betreft positief bovenuit. Echter, wat de waarde van deze ‘deluxe edition’ vooral opdrijft is de puntgave bonus disk vol remixes. Zo verrast de van de band Soulstice en Om Records bekende Andy Caldwell met een sensationele remix voor de track “Daylight Comes To Soon” – een soort dubstep ballade. Heel fraai. Naast Andy Caldwell werd nog een blik aan spraakmakende remixers van stal gehaald. Denk aan Louie Vega (als Elements Of Life), Marlow & (Rainer) Trüby, Buscemi, Nicola Conte, King Britt (als Sylk 130), Richard Dorfmeister vs. Madrid De Los Austrias en John Beltran. Een lijst waar je u tegen zegt. Prima kennismaking met een duo dat geen spectaculair nieuw geluid laat horen, maar zich binnen de marges Brazilectro en latin-jazz prima staande houdt.

 

Score: 3/5

 

 

Various: “Deep House Part 5 - By Harley & Muscle” (Soulstar)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 12/2013

 Harley & Muscle vormen samen al jaren een kwaliteitshuis met de primaire focus op (traditionele) deep- en soulful house. De sound die over kwam waaien vanuit de US. Voor Soulstar en aanpalende labels maken ze al jarenlang kwalitatief hoogstaande producties/albums en draaien ze hun hand(en) niet om voor een puntgave mixcompilatie. Ze maakten er de afgelopen jaren talloze! Dit vijfde deel vanuit de “Deep House” reeks is verre van verrassend qua muzikale invulling, maar vormt als altijd een baken van kwaliteit. Het tempo ligt relatief laag, maar de sfeer is warm en de trackkeuze is smaakvol. Dit is het type muziek dat je altijd en overal kunt opzetten. Muziek waarmee de temperatuur spontaan stijgt. Met materiaal van onder andere Zoo Look, Librah en Kez YM krijg je als altijd waar voor je geld. Deze mannen hebben we eigenlijk nog nooit op een mindere of zelfs waardeloze mixcompilatie kunnen betrappen en ik ben bang dat dat ook nimmer gaat gebeuren. Wie dit geluid helemaal geweldig vindt, raden we ook aan Harley & Muscle’s laatste artiestenalbum te gaan beluisteren – het betreft “Life Evolution” op Little Angel Records (uit 2013).   

 

Score: 4/5

 

Myele Manzanza: “One” (BBE Records)

 Bron: CD

Rubriek: 12/2013  

Dit album van Myele Manzanza, die we kennen als het ritmische brein achter de formatie Electric Wire Hustle, is volgens de Discogs website al sinds februari 2012 op de markt. Echter, op de promo die wij recentelijk ontvingen staat dat het een 2013 release betreft. Tikkeltje onduidelijk en verwarrend dus. Laat deze opmerking je echter niet weerhouden dit album te gaan checken! Het is een weergaloos album met gastrollen voor onder andere Mark de Clive-Lowe, Mara TK, Rachel Fraser, Ladi6 en Bella Kalolo. “One” is een album met diverse gezichten. Enerzijds soul en psychedelische (jazzy) invloeden, maar ook invloeden uit hip-hop/beats, broken beats, house en afro (of world music) worden niet geschuwd. Geheel volgens verwachting zijn de producties veelal overladen met een flinke portie percussie. Tijdens de housetrack “7 Bar Thing” (met Mara TK) worden die ritmische kwaliteiten opzichtig in het licht gezet. Tegelijkertijd een sterk wapenfeit. De afgemeten mix van alle genoemde en tegelijkertijd smaakvolle kruiden zorgt ervoor dat dit album niet aan de aandacht mag ontglippen. Dit moet één van de betere albums van 2013 zijn.

 

Score: 4/5

 

 

Katie Melua: “Ketevan” (Dramatico)

 Bron: CD

Rubriek: 12/2013

 Katie Melua’s zesde studioalbum ligt sinds enige tijd in de (digitale) schappen. “Ketevan” refereert naar Katie’s voornaam. Katie is de roepnaam, Ketevan is echter de werkelijke voornaam van deze in Georgië geboren wereldster. “Ketevan” werd geproduceerd door oudgediende Mike Batt en diens zoon Luke (als co-producer). “Ketevan” is een herkenbaar album geworden met een geluid dat onvermijdelijk aan Katie Melua kleeft. Geen stoere boel, maar lieflijke, bescheiden liedjes die een streling voor de oren zijn. Precies wat je verwacht van deze dame. Met een flinke dosis aan romantische, cinematisch getinte jazzpop weet Katie Melua andermaal een prima prestatie af te leveren. Het album telt slechts 40 minuten aan muziek, maar dat mag de pret niet drukken. Beste track van het album is wat mij betreft “Sailing Ships From Heaven”, dat een prachtige emotionele lading draagt. Het zijn andermaal de met filmische strijkers overgoten songs die de aandacht primair opeisen.

 

Score: 4/5

 

 

Belleruche: “Best Of” (Tru Thoughts)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 12/2013

 De band Belleruche bracht sinds 2007 vier volwaardige studioalbums uit via het Britse kwaliteitslabel Tru Thoughts. Het uit Londen afkomstige trio bestaande met leadzangeres Kathrin DeBoer als herkenbaar middenpunt (qua stemgeluid te vergelijken met Moloko’s Roisin Murphy) is actief sinds 2005 en is toe aan een ‘best of’ compilatie. De band die qua geluid bekend staat om de afgemeten mix van soulful pop en triphop laat op deze “Best Of” bundel zijn/haar materiaal ‘remastered’ en wel opnieuw uitstallen. “Best Of” bestaat uit twee delen (en daarom twee disks); een selectie door het Tru Thoughts label en een selectie door de band zelf. Dit levert voor de fans een tijdloos document op met onder andere enkele essentiële remixes door derden. Het label is namelijk niet vergeten de waanzinnige beats remix van Kidkanevil voor “Backyard” en de uptempo bass bewerking door Ross PTH voor “Wasted Time” te selecteren voor dit project – helemaal goed. Het label selecteerde vervolgens ook de oude en welkome bekende “The Itch”, dat qua sfeer erg aan Portishead (in de 90’s) doet denken. Niet alles dat Belleruche ooit uitbracht springt positief eruit, maar gemiddeld genomen is de band altijd een aanwinst geweest voor de post trip-hop generatie. Conclusie: deze “Best Of” 2-CD is een vol schot in de roos voor zowel Belleruche volgers als mensen die nog moeten kennismaken met het oeuvre van de band. Of deze “Best Of” selectie het eind van de band aankondigt? Geen idee.

 

Score: 3/5

 

 

The Boxer Rebellion: “Promises” (Absentee Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 12/2013

 Slechts zelden zoomen wij in op een pop/rockalbum. Voor het vierkoppige gezelschap van The Boxer Rebellion maken we graag een uitzondering. De band, bestaande uit Adam Harrison, Piers Hewitt, Todd Howe en Nathan Nicholson, bestaat al geruime tijd, maar viel ons recentelijk pas (definitief) op toen 3FM de wonderschone single “Diamonds” in de hoge rotatie gooide! “Diamonds” is een emotionele sfeertrip die qua sfeer soms doet denken aan Coldplay (niet qua vocalen overigens). Die vergelijking is niet ‘spot-on’, maar denk aan hetzelfde soort emo-pop of droompop – geef het beestje een naampje. Het album “Promises” is een kado voor de alternatieve pop/rockmuziek en heeft meer te bieden dan de genoemde single “Diamonds”. Het album telt elf prima tracks die lekker in het gehoor liggen en een hoog 3FM gehalte hebben. Verwacht geen ruige pop/rock, maar verfijnde sfeervolle bijdragen die geregeld aankruipen tegen shoegazer sounds. Mooie plaat.

 

Score: 4/5

 

 

Various: “Air Texture Volume III” (Air Texture)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 12/2013  

Als je even geen trek hebt in pompende technobeats, ratelende breakbeats enzovoorts is er sinds het najaar van 2011 de “Air Texture” verzamelreeks – gekoppeld aan het gelijknamige label. De compilatieserie richt zich enkel en alleen op verfijnde ambient en aanpalende elektronica. Veelal beatloze geluidswolken met zowel een breed als diep blikveld. Het concept sluit wat dat betreft vrijwel naadloos aan op Kompakt’s alom geliefde “Pop Ambient” serie. Deze derde “Air Texture” compilatie is samengesteld door Deadbeat (een begrip binnen de dub-techno niche) en DJ Olive (aka Gregor Asch), die beide een CD voor hun rekening nemen. De sfeer is ontspannen en luchtig, maar nergens saai of suf. Hier en daar vormt zich wat glitchy percussie of worden er voorzichtige (break)beats ingezet. Pole’s “Wipfeldub” is daarvan een mooi voorbeeld en schuurt tegen dubby elektronica aan. Opmerkelijk sterk is ook Hrdvsion’s “The No Face”, dat sterk doet denken aan Plaid in topvorm – knap staaltje werk. Gedurende beluistering van de 2-CD horen we naast het werk van de genoemde Pole en Hrdvsion tracks door onder andere Blue Fields (project van Mike Shannon), Exercise One, Tobias., Fennesz, Ricardo Villalobos & Max Loderbauer en uiteraard van de samenstellers zelf. Goede compilatie.

 

Score: 3/5

 

Dalindèo: “Kallio” (Suomen Musiikki)

 Bron: CD

Rubriek: 12/2013  

De Finse (contemporary) jazz van Dalindèo staat al jaren voor kwaliteit. De albums die het jazz-sextet voor het Ricky-Tick label schreef/vervaardigde maakte grote indruk op schrijvende pers en publiek. In het bijzonder staat de track “Solifer-Lento” me nog helder voor de geest. Een prachtige jazz-fusion creatie met meeslepende breakbeat. Een track die zelfs op één van Jazzanova’s compilaties terecht kwam. “Kallio” is volgens onze gegevens het derde volwaardige Dalindèo album en is geïnspireerd op de traditionele Finse populaire muziek vanuit de jaren ’50 en ’60 van de vorige eeuw. De titel “Kallio” verwijst naar een levendig district (stadsdeel) in Helsinki. Weten we dat ook weer. De muziek op “Kallio” is zonder meer dit in orde. Je hebt soms het gevoel alsof je naar een moderne, meer op jazz geënte versie van The Shadows zit te luisteren. Dat is als compliment bedoeld. Echter, de muzikale diversiteit van Dalindèo houdt daar zeker niet op. Op “Kallio” dat in totaal twaalf Finse (en Engelse) titels draagt, kunnen we relatief weinig bruggen slaan met de vorige langspelers (met name de filmische insteek) en dat is knap te noemen. Dalindèo kiest keer op keer voor een ander jazzgeluid. Een album bestemd voor de doorgewinterde jazzliefhebber die voor een avontuurlijk geluid gaat.

 

Score: 3/5

 

 

Robinn: “Multiphonia” (Compost Records)

 Bron: CD

Rubriek: 12/2013  

Robinn is voor ons een nieuwe naam. Het blijkt de de nieuwste ontdekking en ‘signing’ van Compost Records uit München. Van Robinn (aka Tom Le French) vinden we, na een vluchtige zoektocht op Discogs, overigens geen enkele eerdere release terug. Debuutalbum “Multiphonia” doet echter vermoeden dat Robinn geen beginneling is. Op de langspeler horen we invloeden uit dubstep/bass, house, future jazz en downtempo – geregeld met vocale inbreng van Nathaniel Pearn (bekent van Natural Self), die op zes tracks meezingt. “Multiphonia” is een klinkend debuut geworden waarop warme, subtiele toetsen vermengd worden met goed geprogrammeerde basslines, gelaagde vocalen en een productietechniek die deugt. Een album dat helemaal van deze tijd klinkt. Echter, Robinn’s debuut zal niet de boeken in gaan als spektakelstuk. Daarvoor staan er te weinig echte uitschieters op het veertien tracks tellende album. Voelt een beetje als een antwoord op Moderat dat net niet helemaal gelukt is. Zeker geen verkeerd album!

 

Score: 3/5

 

 

Various: “Fabric 73 - Ben Sims” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 12/2013  

Bij de naam Ben Sims (voluit Ben Stocker) denken we direct aan pompende techno en dat is ook precies wat je krijgt op deze verse editie uit de langlopende Fabric mixserie. Ben Sims laat liefst 44 tracks passeren tijdens zijn mix, waardoor de term megamix ook niet misplaatst blijkt. Het zijn logischerwijs veelal korte soundclips die in rap tempo aan je voorbij razen. Fragmenten uit tracks die vakkundig aan elkaar verbonden worden. Sims selecteerde naast flink wat eigen werk ook tracks/remixes van collega’s als L-Vis 1990, Ben Klock, Robert Hood, Mark Broom, Benjamin Damage, Trevino en Kirk Degiorgio. Dit is geen mix van subtiliteiten, maar met een bepaalde, niet te remmen flow. Qua geluid proef ik geen enkele vorm van vernieuwing, maar dat is bepaald geen spelbreker. De energiemeters slaan vrijwel voortdurend rood uit en de pure technoliefhebber wordt op zijn/haar wenken bediend. Deze mixsessie doet me op de één of andere manier sterk terugdenken aan de geliefde Technasia mix voor Fuse – voluit “Fuse presents Technasia” uit 2003, verschenen via Music Man Records (onderdeel van N.E.W.S.) destijds. Zoals gezegd: niet bepaald vernieuwend, wel lekker.

 

Score: 3/5

 

 

Harleighblu: “Forget Me Not” (Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 12/2013  

“Forget Me Not” is het debuutalbum van de 21-jarige UK soulsensatie Harleighblu – een rising star zoals dat vaak heet. De uit Nottingham afkomstige Harleighblu is gezegend met een classic soulvoice die soms doet denken aan de klank van wijlen Amy Winehouse. Luister de track “Casanova” en je snap precies wat we bedoelen. Harleighblu’s debuutalbum werd geproduceerd door Joe Buhdha, met wie ze (naar zeggen) in hoog tempo track na track fabriceerde. Het eindresultaat klinkt niet als een haastklus, maar als een succesvolle samenwerking waarbij zangeres en producer elkaar perfect hebben aangevoeld. Het plezier spat hoorbaar uit de speakers. Wellicht dat je de aanstekelijke en soepel rollende single “Play Me” als eens hebt gehoord. Die track blijkt één van de vele fijne tracks op dit debuutalbum. Op “Forget Me Not” worden de soulinvloeden fraai vermengd met elementen uit de hip-hop. Een effectieve en vaak bewezen succescombinatie; ook hier weer! Dit is een debuutalbum om te koesteren en een prettige kennismaking met een groot talent waar we waarschijnlijk nog veel van gaan horen. Dit album is een absolute aanrader voor liefhebbers van moderne soul.

 

Score: 4/5

 

 

Clara Hill: “Walk The Distance” (Tapete Records)

 Bron: CD

Rubriek: 12/2013  

Clara Hill kennen we als de prachtige stem van Jazzanova’s track “No Use” van hun debuutalbum “In Between”, maar ook van haar soloalbums voor Sonar Kollektiv en haar samenwerkingsverbanden met onder andere Georg Levin, Andre Zimma en Slope. Clara Hill begaf zich oorspronkelijk in de zogenaamde future jazz en broken beat scene. Haar solodebuut “Restless Times” uit 2004 sloeg in als een bom (deels door mannen van Jazzanova geproduceerd) en ook het vervolg “All I Can Provide” uit 2006 oogstte respect. Na die albums verlegde Clara Hill haar muzikale kompas meer naar de folk, pop en singer-songwriter hoek. Met haar derde langspeler “Sideways” uit 2007 (onder de noemer Clara Hill’s Folkwaves), waarop de nadruk op liefdevolle folk-alike popsongs was komen te liggen, gaf Clara Hill al een hint naar haar muzikale toekomst. Op “Walk The Distance”, Hill’s eerste album in ruim vijf jaar tijd, horen we andermaal een compleet ander geluid. Ook Clara Hill’s vocale inbreng is meer van het kaliber fluisterzang, dan van de klank waarmee ze wereldwijd veel aandacht trok tijdens haar Sonar Kollektiv periode. Daarmee geven we eigenlijk al weg dat Clara Hill’s eigentijdse geluid nog maar een schim is van haar eerdere werk. We hadden meer van dit album verwacht. Niet dat Clara Hill zichzelf volledig buiten spel zet, maar “Walk The Distance” heeft muziek te bieden die niet bijzonder opvalt en vermoedelijk zal ondersneeuwen te midden van al het muzikale aanbod van vandaag de dag. “Lost Winter”, één van de beste momenten van het album, is overigens een aanstekelijk, retro popliedje met soepele drumbeats dat vermoedelijk veel sympathie zal gaan krijgen. Al met al een album dat zeker geen stempel ‘instant classic’ meekrijgt. Wel een dappere nieuwe aanpak van een zangeres die nog altijd op veel sympathie van deze recensent kan rekenen. Even wennen voor de fans.

 

Score: 3/5

 

 

Marcel Dettmann: “Detmann II” (Ostgut Ton)

 Bron: CD

Rubriek: 12/2013

De nieuwe langspeler van Marcel Dettmann gaat behoorlijk diep! Op “Dettmann II” moet je vrij goed zoeken naar sfeervolle elementen (die er overigens wel zijn), wat het zijn vooral de pompende technobeats met industriële omlijsting die de hoofdrol opeisen. Soms ietwat retro van klant, dan weer geheel ‘nieuwerwetsch’. Op “Dettmann II” zocht Marcel Dettmann de samenwerking met onder andere Emika (bekend van Ninja Tune). “Seduction” is een diepe ‘spooky’ trip met weinig om je aan vast te houden. Afsluiter “Aim” is een sferisch samenspel tussen Marcel Dettmann en René Pawlowic (aka Shed). Een prachtig slotakkoord en wat mij betreft ook de beste track van het album. Wie van de wat meer kale, naar industrieel neigende technosounds houdt, is bij Marcel Dettmann aan het juiste adres. Als recensent wordt ik niet bepaald enthousiast van het album, maar dat is natuurlijk ook een kwestie van persoonlijke muzikale voorkeur. Productietechnisch kan ik niet of nauwelijks iets op- of aanmerken op deze langspeler. Het zal bij veel technoliefhebbers prima ontvangen worden is mijn inschatting. “Dettmann II” is hoe dan ook een album dat prima past binnen de catalogus van het altijd betrouwbare Ostgut Ton label.

 

Score: 3/5

 

 

Various: “Watergate 14 - Mathias Kaden” (Watergate Records)

 Bron: CD

Rubriek: 12/2013

 Alweer de veertiende editie uit de vooral onder techno/minimal en deep-house fans geliefde “Watergate” reeks is een feit. Mathias Kaden is de volgende samensteller/mixer die zijn muzikale zegje mag doen voor de fameuze Berlijnse club en dito label. Mathias Kaden is een DJ/producer die we vooral kennen van zijn werk voor het Vakant label. Een label waarop een aantal singles, maar ook zijn debuutalbum “Studio 10” verscheen (van 2009). Daarnaast bracht hij werk uit via labels als Desolat en Freude Am Tanzen. Gedurende deze mix voor Watergate bewijst Kaden zich als een DJ die zijn klassiekers kent en deze vermengd met modernere sounds vanuit het hier en nu. Een aanpak die niet nieuw of uniek is, maar wel aanslaat bij een groot publiek. Gedurende deze mix, die liefst 22 tracks omvat, horen we (oude) bekenden als Ron Trent, Todd Terry en Moodymann gemoedelijk samengaan met meer eigentijdse namen als Ricardo Villalobos, Daniel Stefanik en Motorcity Drum Ensemble. Na het beluisteren van deze mixsessie kunnen we concluderen dat Mathias Kaden weliswaar een vakman is die een neus heeft voor lekkere, gevarieerde house- en technomuziek, maar daarnaast ook wel erg binnen de lijntjes kleurt. Daardoor worden de oren wat ons betreft net te weinig geprikkeld en dat is jammer. In de club zal deze sound het beter doen als thuis op de bank – maar da’s logisch!

 

Score: 3/5

 

 

Tigerskin: “All Those Goodbyes” (Dirt Crew Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 12/2013

 Tigerskin (aka Alexander Krüger) bracht in 2004 zijn debuutalbum uit met de werktitel “Back In The Days”. Bijna een decennium later is daar “All Those Goodbyes”, waarop Tigerskin zich van zijn meest kleurrijke kant laat zien. Kleurrijk in de zin van melodie en sfeer. Het album biedt gevarieerde geluiden, puttend vanuit de deep-house en garage tot experimentele elektronica en van retro housesounds tot (epische) techno. Voor de experimentele elektronica ging Tigerskin bijvoorbeeld de samenwerking aan met mijn favoriet Ulrich Schnauss. Het resultaat mag er zijn, al haalt de samenwerking bij lange na niet het niveau van Ulrich Schnauss als soloartiest. Eén van de fijnste tracks op “All Those Goodbyes” is wat mij betreft de dub-versie van “This Place Is Empty Without You” – een prachtige sfeercollage met ingetogen breakbeat. Naast de genoemde gastrol voor Ulrich Schnauss zijn er ook andere samenwerkingsverbanden terug te vinden op het album, denk aan Uffe, Till von Sein, The Lazarusman en Eddie Richards. Samen met Eddie Richards vervaardigde Tigerskin één van de allerbeste tracks van het album, “Stella” getiteld – met knipoog naar epische 90’s ambient techno. Met het prachtige, beatloze slotakkoord “Burning Down Paris” weet Tigerskin op een overtuigende, doch rustieke wijze zijn nieuwste werkstuk af te sluiten. Releasedatum van dit nieuwe Tigerskin album is 14 oktober 2013. Wij kijken overigens ook met spanning uit naar het debuutalbum van Detroit Swindle dat, volgens onze gegevens, op Dirt Crew Recordings gaat verschijnen.

 

Score: 4/5

 

 

Dapayk & Padberg: “Smoke” (Mo’s Ferry Productions)

 Bron: CD

Rubriek: 12/2013  

DJ, producer en labeleigenaar Dapayk (Niklas Worgt) en voormalig fashion topmodel, zangeres en actrice Eva Padberg vormen al jarenlang een geliefd duo. “Smoke” blijkt alweer het vierde volwaardige studioalbum van het tweetal. Een album vol met abstracte elektronische muziek. Dapayk & Padberg richten zich daarbij niet primair op techno/minimal een (deep)house achtige clubsounds, maar ook op geslaagde- en vooral muzikale elektronica/downtempo. De track “Pavements”, als goed voorbeeld, raakt je qua melodie/sfeer vol in het hart, heeft een ietwat bedrukte stemming te bieden, maar is buitengewoon verfijnd van klank en toon. Wat maakt “Smoke” als album zo de moeite waard? De diversiteit in geluid en de avontuurlijke insteek. Je kunt horen dat dit album met veel liefde en plezier in elkaar geklust is. De spanning wordt gedurende het gehele album behouden en de schakeling tussen instrumentale en vocale bijdragen werkt uitstekend. Smoke” is overigens geen album met louter uitschieters. Het heeft ook de nodige meer anonieme, maar daardoor niet minder aantrekkelijke tracks te bieden die perfect in het totaalplaatje passen. “Smoke” is daarom een fraai alternatief tussen alle ‘standaard’ deep-house en technoalbums van vandaag de dag en is wat betreft de avontuurlijke en muzikale insteek wellicht nog het meest te vergelijken met de recente albums van Stimming en David August – beiden op Diynamic Music.

 

Score: 4/5

 

 

Various: “Café del Mar Volume Diecinueve (XIX)” (Café del Mar Music)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 12/2013  

De jaarlijks terugkerende “Café del Mar” 2-CD compilatie is wat betreft de muzikale insteek nauwelijks verrassend te noemen. Befaamde namen als Kinobe, Afterlife (aka Steve Miller), D*Note, Moby en Chris Coco scoren dikke voldoendes met hun bijdragen en vormen de ‘body’ van deze compilatie. Rachel Lloyd’s vocalen tijdens Afterlife’s “Suddenly” zijn ronduit sensationeel en doen terugdenken aan de beginperiode van Afterlife ten tijde van hun debuutalbum op Hed Kandi (rond 2000). “Suddenly” wordt gedragen door een fijne downtempo samba breakbeat, die overgoten wordt door allerlei warme klanken. Kortom, we horen hier Steve Miller en zijn vaste vocaliste Rachel Lloyd in topvorm. Kinobe’s “Lotus Eater” doet me sterk terugdenken aan het geluid van de Griekse producer Blue States op zijn eerste twee succesalbums. Dit is cinematische downtempo van de buitencategorie! Kenners weten genoeg! Opvallende keuzes op de tracklist zijn die voor Bonobo en The XX. Namen die je niet zo snel op een Café del Mar compilatie zou verwachten, maar prima aansluiten op het overige aanbod. Ondanks deze prima trackselectie missen we nog altijd de echte eclectische mix van stijlen zoals José Padilla die ooit bracht. En, eerlijk is eerlijk, ook op chill-out gebied kunnen we nog wel wat namen aandragen die absoluut niet zouden mogen ontbreken – denk aan AL-PHA-X, Fragile State of Pretz uit de i-Label stal. Verrassend? Nee. Prettig? Jazeker!

  

Score: 4/5

 

 

Swindle: “Long Live The Jazz” (Deep Medi Musik)

 Bron: CD

Rubriek: 12/2013

 Het Deep Medi Musik label is al geruime tijd een uiterst betrouwbaar merk binnen de marges van de dubstep/UK bass en grime. Met name de twee “City Limits” albums van Silkie lieten een blijvende, uitermate positieve indruk achter! Diezelfde Silkie compileerde en mixte samen met Quest deel negen uit de Dubstep Allstars reeks van het Tempa label, waarop we al een voorproefje van dit nieuwe Swindle album mochten horen. We doelen daarbij natuurlijk op de energieke tracks “Do The Jazz” en “Forest Funk”. “Long Live The Jazz” is als we ons niet vergissen Swindle’s tweede volwaardige langspeler. Dit diverse en creatief gefabriceerde album heeft, ondanks de titel, maar weinig met jazz te maken. Het zijn vooral rauwe bassen/synthesizers (tegen grime aan), ouderwetse rave geluiden en een gezonde portie experimentele inbreng die het geluid van Swindle bepalen. Daarnaast biedt “Long Live The Jazz” de nodige funk en disco. Vervormde vocalen worden met regelmaat verpakt tot overtuigende dubstep ballads, met als meest treffende voorbeeld het met Sam Frank vervaardigde “It Was Nothing”. “Long Live The Jazz” is een album vol verrassende momenten en is voor dubstep/UK bass liefhebbers een dikke aanbeveling waard.

 

Score: 4/5

 

 

Archief CD-recensies