CD recensies

Februari 2010

 

 

Applescal: “A Mishmash Of Changing Moods” (Traum Schallplatten)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2010

 Applescal is een alias van de Amsterdamse DJ/producer Pascal Terstappen. In zeer korte tijd wist deze getalenteerde knoppendraaier zich op te werken tot de (sub)top binnen de elektronische sector. Na zijn eerste single voor Traum – “Paul For President” (maart 2009) – wist datzelfde label genoeg en tekende Applescal direct voor een compleet album. Vanaf de release (augustus 2009) sloeg Applescal’s debuutalbum “A Slave’s Commitment” in als een bom en forceerde een diepe krater in het brede technolandschap. Het uit Keulen afkomstige Traum had het goed gehoord en plukte de vruchten van hun goede ‘scoutingwerk’. Nu, circa een half jaar later heeft Applescal alweer zijn tweede werkstuk af. “A Mishmash Of Changing Moods” is de volgende stap in de producercarrière van Terstappen. Een carrière die zich in razend tempo ontwikkelt. Op album #2 horen we hoe Applescal er lustig op los experimenteert en de grenzen van elektronica, ambient, breakbeats en (elementen van) techno opzoekt. Verwacht dus geen techno op dit nieuwe Applescal album. Het zijn meer de sfeervolle/stijlvolle elektronicaklanken en dito breakbeats die de dienst uitmaken. Applescal zal met zijn nieuwe album niet alleen zijn huidige fans tevreden stellen, maar ook een bredere groep elektronica liefhebbers bereiken. De gevarieerde thema’s en sferen raken andermaal de gevoelige snaar. Aantekening: dit album verschijnt pas op 19 april 2010.

 

Score: 5/5

 

Various: “Markus Schulz - Las Vegas ‘10” (Armada Music)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 2/2010

 2009 was een uiterst succesvol jaar voor Markus Schulz. Zijn singles “The New World” (productie uit 2008) en “Do You Dream” (thema van Evolution: Let There Be Light) zijn werkelijk grijs gedraaid door Radio 538 – niet slecht voor je naamsbekendheid. Daarnaast vinden we Markus Schulz nog altijd bij de beste 10 namen in de 2009 editie van de bekende DJ Mag lijst (positie #8 om precies te zijn). Jaarlijks brengt deze top DJ/producer een mixcompilatie uit die aan een specifieke stad gekoppeld is. Vorig jaar was dat Toronto, dit jaar doet Markus Schulz Las Vegas. De 2-CD staat weer bol van de uitstekende tranceklappers, waarbij opvalt dat Schulz qua platenkeuze zeker niet alleen hangt op bekende namen. Qua vakmanschap hoef je niet te twijfelen aan deze trancereus. Het is nog altijd een groot plezier om hem aan het werk te horen. Zet eens het bijzondere “Blossom” op van Mike Foyle (presents Statica) en je bent in één klap verkocht. Ook opvallend is het door een Italo baslijn gedreven “Simplicity” van Mr. Pit. Daar kun je mee thuiskomen. Markus Schulz legt veelal de nadruk op lekkere shock driven ritmes, waarmee de muziek een extra energielaag erbij krijgt. Markus Schulz geeft op deze 2-CD andermaal een overtuigende les in trance. Nog iets: deze 2010 editie, gekoppeld aan Las Vegas, wint het overtuigend van de 2009 (Toronto) editie.

 

Score: 4/5

 

Various: “Tranceworld Volume 9 - By Ørjan Nilsen” (Armada Music)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 2/2010

Nummer negen uit de reeks alweer! Deze keer is het Ørjan Nilsen die de twee schijfjes muzikaal mag inkleuren. Bij Ørjan Nilsen zullen de meeste trancefanaten denken aan rustieke, kabellende trance met Spaanse gitaren en zomerse bries door de haren. Hij werd vooral bekend met zijn single “La Guitarra”. Dat je deze Noorse DJ/producer ook best voor een draaiklus kunt oproepen, bewijst Ørjan Nilsen op deze 2-CD. Buiten is het koud en fris, maar met de muziek van de Ørjan Nilsen stijgt de temperatuur. Het is een flirt met de komende seizoenen, waarbij we weer voorzichtig de (winter)jas aan de kapstok kunnen laten hangen. De mix puilt uit van de prima tracks van trancegrootheden als Way Out West, BT, Matt Darey en M.I.K.E. (als Plastic Boy). Ørjan Nilsen gooit eigenlijk nergens echt de beuk erin, maar toch voel je een subtiele opbouw in spanning. Wederom een prima editie uit deze fantastische reeks waar eigenlijk veel te weinig aandacht voor is.

 

Score: 4/5

 

Eddy Meets Yannah: “Fiction Jar” (Compost Records)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2010

 “Fiction Jar” is alweer de derde langspeler van het Kroatische duo Eddy Ramich en Yannah Valdevit voor Compost Records. In 2005 speelde ze zich met het album “Just Like…” in één klap in de kijker. Eddy en Yannah zijn een goed op elkaar ingespeeld productieteam gebleken, waarbij Yannah zich nog eens extra onderscheid door haar prachtige soulful vocalen. Op “Fiction Jar” werkt het duo onder andere samen met voormalig UK garage held Zed Bias (Dave Jones) en de geprezen MC Capitol A (Antoine Green). Het album biedt een groot aantal klappers met een verrassend aantal (deep) house bijdragen. Tijdens “Mr. Sakamoto & The Forgotten Rail” (met Zed Bias) worden subtiel de rauwe randjes opgezocht door de aanwezige baslijn, die zich soepel manoeuvreert tussen de tribal percussie. “Little Dragon” met Capitol A verenigt soul, jazz en hip-hop onder een garage-alike house groove – heel sterk! Alleen al de twee genoemde tracks verantwoorden de aankoop van “Fiction Jar”, die in de breedte beduidend beter is geworden dan voorganger “Once In A While”.

 

Score: 4/5

 

 

The Bamboos: “4” (Tru Thoughts)

Bron: CD

Rubriek: 2/2010

 Het gezelschap The Bamboos wordt al jarenlang aangeduid als ‘Australia’s premier deep-funk outfit’. Ondanks het feit dat zangeres Kylie Auldist meer en meer solo in de schijnwerpers is komen te staan, vervult ze andermaal een prominente rol op dit nieuwste paradepaard van The Bamboos. “4” is, hoe verrassend, de vierde langspeler van het gezelschap. Andermaal staat de funk centraal (hoofdrol voor het Hammond orgel), opgesierd met flarden (retro) soul – zo nu en dan met filmische klank. Naast Kylie Auldist (7x) zingt ook hip-hop artiest Lyrics Born (1x) een moppie mee op “Turn It Up”. De bijdrage “Red Triangle” is een goed voorbeeld van The Bamboos in topvorm. Deze instrumentale kraker lijkt zo uit de soundtrack van een jaren ‘70 of ‘80 actieserie gegrepen. Afsluiter “Typhoon” raast als een razende over je heen met flitsende drums op een gepeperd tempo. Liefhebbers van bijvoorbeeld Jazzanova, Nicole Willis & The Soul Investigators, Alice Russell en muziek uit de Social Beats stal zullen erg blij worden van deze CD. Releasedatum: 29 maart 2010.

 

Score: 3/5

 

 

Ripperton: “Niwa” (Green)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2010

“Niwa” is het debuutalbum van de Zwitser Raphaël Ripperton, welke uit is via het Green label van Joris Voorn en Edwin Oosterwal (samen Rejected). De Zwitser bracht de afgelopen vijf jaar een indrukwekkende berg singles uit en viel eveneens op als remixer – we doelen daarmee voornamelijk op diens geprezen bewerking van Beanfield’s “Tides”. Op “Niwa” horen we weliswaar de (oude) vertrouwde diepe ‘tech’ tunes, veelal melodramatisch van toon (met soms een knipoog naar Detroit). Echter, Ripperton kiest op “Niwa” niet alleen voor de bekende looppaden. “Niwa” biedt ook abstracte klanken die je zou kunnen typeren als ambient, abstracte sample-jazz en dito elektronica. Zo nu en dan is er zelfs ruimte voor de gevoelige (jazzy) vocalen van Christina Wheeler. Zij schittert bijvoorbeeld tijdens het doordacht opgebouwde “At Peace”, waarbij je naar het eind toe getrakteerd wordt op prachtige strijkers en Fender Rhodes. Het album doet me in de breedte een beetje aan Manuel Tur’s “0201” (Freerange release) denken. Niet specifiek qua sfeer en toonsoort, maar vooral vanwege de brede muzikale insteek. “Niwa”, opgenomen tussen begin 2007 en eind 2009, is meer dan een collectie tracks. Het is een prettige showcase van Ripperton’s brede visie op de elektronische muziek. Dit is een debuutalbum dat smaakt naar meer.

 

Score: 4/5

 

 

Various: “The Dutch Nu-Jazz Movement - What’s Nu?” (Social Beats/ Unique)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2010 

Social Beats geldt nog altijd als één van de belangrijkste uithangborden voor de Nederlandse nu-jazz en dito funk. Het label van Phil Martin en het vanuit Düsseldorf opererende, gelijkgestemde Unique label hebben de handen ineen geslagen voor deze fraaie verzamelaar. Het concept draait allemaal om The Dutch Nu-Jazz Movement, dat begin 2006 is opgericht door energieke nu-jazz heads State Of Monc en Monsieur Dubois, later aangevuld met The Jazzinvaders en Flowriders (ooit de sensatie van het eerste Maison Royale evenement in 2005). Allemaal formaties die zich al lang en breed hebben bewezen met succesvolle albums en daarnaast ontelbare live optredens achter hun naam mogen noteren. “The Dutch Nu-Jazz Movement - What’s Nu?” is een indrukwekkende showcase van vooraanstaande Nederlandse nu-jazz aanjagers, waarbij ook liefhebbers van smaakvolle soul en broken beats volop aan hun trekken komen. Op 24 maart a.s. zal de release party rondom deze compilatie plaatsvinden in de Amsterdamse Paradiso. 

 

Score: 5/5

 

 

Various: “ATFC In The House - London ‘10” (Defected)

Bron: 2-CD

Rubriek: 2/2010

 ATFC (alias van de producer Aydin Hasirci) is al jarenlang één van de toonaangevende artiesten binnen de Defected stal. Vanaf eind jaren 90 scoorde deze producer een flink aantal clubhits die instant classics bleken. Denk daarbij bijvoorbeeld aan “In And Out Of My Life” (1999) en “Bad Habit” (2000). Ook als remixer is ATFC een gewaardeerde kracht. Zo poetste hij de afgelopen jaren vele (instant) klassiekers op tot eigentijdse clubkrakers, zonder dat hem dit enkele moeite lijkt te kosten. ATFC’s discografie is dan ook net zo uitgebreid als indrukwekkend te noemen. Op “ATFC In The House - London ‘10” draait het om het hier en nu. Je krijgt een bloemlezing van vers en recent materiaal te verduren, waarbij namen als Dennis Ferrer, Copyright, Steve Angello en diverse bijdragen van ATFC zelf op de tracklist staan. Deze 2-CD biedt precies wat je van het Defected label verwacht. Kortom: toegankelijke, doch smaakvolle housemuziek met een hoog Ibiza gehalte. Op naar de zomer!

 

Score: 3/5

 

 

Airscape: “Now & Then” (Black Hole Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2010

 Slimme zet van Black Hole Recordings om een bundel van nieuw en oud werk van Airscape op de markt te brengen. Airscape is een alias van de Belgische tranceheld Johan Gielen (sinds 1992), afwisselend bijgestaan door namen als Sven Maes (Svenson), Chris Inger en Peter Ramson. Vooral in de late jaren 90 bracht Airscape een aantal onvergetelijke tranceklassiekers uit die nog altijd graag gehoorde titels zijn. Het is dan ook niet vreemd dat Xtravaganza, het grote label waarop ook Chicane en Agnelli & Nelson grote successen beleefden, destijds een aantal grote Airscape producties tekende en uitbracht. We doelen dan op “Pacific Melody”, “Amazon Chant” en “L’Esperanza”. Ook in 2004 kwam er een fabuleuze en veel geprezen productie voort uit de Airscape studio. Wie kan zich niet het vrolijke ”Sosei” herinneren? Op “Now & Then” horen we niet alleen die onvergetelijke momenten terug, maar ook vers materiaal dat minder episch en big room gerelateerd is. Airscape anno 2010 is meer gericht op de progressive trance, waarbij ruimte is voor vocalen en nieuwe studiopartners als Cor Fijneman en Daniel Wanrooy. Het levert een puike verzameling tracks op die treffend de evolutie van de trance weergeven vanaf medio jaren 90 tot vandaag de dag. Mocht je voor de beluistering van deze CD nog nooit van Airscape’s “L’Esperanza” gehoord hebben? Check dan ook eens de klassieker “Destination Sunshine” van Balearic Bill (een andere alias van de producers achter Airscape, aangevuld met Xtravaganza labelbaas Alex Gold).

 

Score: 3/5

 

 

Various: “Watergate 05 - By Ellen Allien” (Watergate) 

Bron: CD

Rubriek: 2/2010 

Ellen Allien (Ellen Fraatz voor intimi) is sinds eind jaren 90 de drijvende kracht achter het succesvolle BPitch Control label. Met haar eigen producties en het label is deze dame dan ook een ‘key figure’ binnen de tech-house, minimal en technoscene. De laatste mixcompilatie die we van Ellen Allien hoorden stamt alweer van 2007 – we doelen op de mix voor de Londense Fabric (editie #34 uit de “Fabric” reeks). Ook op deze vijfde “Watergate” mix is deze technodame goed op dreef. De mix valt weliswaar in het niet bij de voorgaande topeditie uit de reeks, maar zal binnen de scene toch zeker voor blijde gezichten gaan zorgen. Ellen Allien heeft in de mix onder andere materiaal DJ Yellow, John Tejada, Röyksopp (geremixt door Apparat), Luciano en Lump opgenomen, waarbij soepel wordt gependeld tussen ‘tech’ en minimal klanken. Ellen Allien onderstreept met deze mix nog maar eens haar veelzijdigheid. Prima mix, maar zeker geen hoogvlieger.

 

Score: 3/5

 

 

Alessandro Magnanini: “Someway Still I Do” (Schema)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2010

 Na het recente, handige 2-CD conceptalbum van Nicola Conte, is het Alessandro Magnanini die schittert op het Italiaanse kwaliteitslabel Schema – het label dat zich al jarenlang richt op contemporary jazz en diverse zijvertakkingen (vaak met een Zuid-Amerikaanse bries). Op “Someway Still I Do” heeft deze relatieve nieuwkomer, die in het verleden vooral op de achtergrond werkte als gitarist, composer en producer (onder andere voor Mario Biondi), een fraaie menukaart van filmische jazz samengesteld. We horen onder andere de vocalen van Jenny B (bekend van S-Tone Inc.) een aantal maal terugkomen. Met haar inbreng krijgt de muziek de typische Shirley Bassey ‘touch’. Naast Jenny B zetten ook, onder andere, Liam McKahey (van de formatie Cousteau) en labelgenote Rosalia de Souza hun beste beentje voor op deze sfeervolle jazzplaat die bol staat van de prachtige, cinematische strijk-, toets- en blaasmelodieën. Ook op “Someway Still I Do” is er ruimschoots aandacht voor bossa- en latininvloeden, die zoals bijna vanzelfsprekend voor de nodige extra warmte zorgen. Na 45 minuten speeltijd blijkt Alessandro Magnanini’s muzikale output een ware aanwinst voor de Schema stal. Een oorstrelend debuut.

 

Score: 4/5

 

Dalindèo: “Soundtrack For The Sound Eye” (Ricky-Tick Records) 

Bron: CD

Rubriek: 2/2010

De Scandinavische jazz geniet al jarenlang een positieve status. Ricky-Tick, het label waarop ook The Five Corners Quintet zijn/haar muziek uitbrengt, staat midden in die moderne Scandinavische jazz sector. Dalindèo is weliswaar niet zo bekend als The Five Corners Quintet, maar kan qua muzikaal niveau in één adem met dit gezelschap genoemd worden. Na het fantastische album ”Open Scenes” uit 2007, kon een vervolg natuurlijk niet uitblijven. Dat is er nu in de vorm van “Soundtrack For The Sound Eye”. Dalindèo, tegenwoordig een zestal, laat op dit nieuwe album horen hoe je eigentijdse cinematische jazz brengt. Valtteri Pöyhönen schreeft de muziekstukken in het voorjaar van 2008 in Parijs, waarna de arrangementen gedurende de rest van dat jaar in Helsinki werden geschikt, verfijnd en vastgelegd. Het opnemen vond vervolgens plaats in diverse studio’s in Helsinki en voltooid in Berlijn (februari 2009). Valtteri Pöyhönen over het album: “I call this music cinematic jazz. Instruments as actors, melodies as events, harmonies as colours. Constantly in rhythmic motion, they create a drama for each piece”. De resultaten zijn overwegend verzorgd, creatief en energiek te noemen, waarbij vooral de vocale gastrollen van Bajka (2x) wonderen doet. Voor de liefhebbers van namen als Two Banks Of Four, Quasimode, Fertile Ground, Nicola Conte en Soulstance.

 

Score: 4/5

 

 

Nick Chacona: “Love In The Middle” (Moodmusic)

Bron: CD

Rubriek: 2/2010

 Nick Chacona bracht al diverse singles uit via Sasse’s Moodmusic label, maar nooit eerder een volwaardig album. “Love In The Middle” brengt daar verandering in. De in New York (Brooklyn) residerende Nick Chacona laat op zijn debuutalbum geen twijfel bestaan over zijn talenten. Op “Love In The Middle” horen we een mixture van moderne disco en (retro) house, zo nu en dan vol dub afgewerkt. Het album staat bol met de meeslepende, sfeerrijke bijdragen, waarbij gastrollen ingeruimd zijn voor Kathy Diamond (vocalen) en Brothers Vibe. Qua sfeer moet je zo nu en dan denken aan de cosmic disco van bijvoorbeeld Prins Thomas, al gaat Chacona’s geluid breder. Op het album horen we namelijk ook verwijzingen naar de housemuziek van eind jaren 80 (denk aan Mr. Fingers) en “Wait” (met Brothers Vibe) is niets anders dan een moderne dub tune. Als toetje krijg je nog de Beg To Differ remix voor de track “The Fear” voorgeschoteld. “Love In The Middle” is een uitstekend album geworden dat perfect past in de Moodmusic catalogus. Aanrader!  

 

Score: 4/5

 

Various: “Strictly Rhythm - 20 Years Remixed” (Strictly Rhythm/ Defected)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 2/2010 

Het medio 1989 opgerichte Strictly Rhythm is één van de bepalende labels geweest tijdens de bloeiperiode van de US house en dito garage. Nu, twintig jaar later, zijn twintig bepalende tracks van het label door de mengtafel gegaan van meer ‘hedendaagse’ gezichten als Jimpster, Mark Knight, Henrik Schwarz, ATFC, Bob Sinclar, Jesse Rose en Tiefschwarz. Het lijkt een uitstekende zet van Defected te zijn geweest om Strictly Rhythm enkele jaren geleden nieuw leven in te blazen, want met zo’n muzikale schat is en blijft veel mogelijk. Dat bewijzen ook de remixers in kwestie die deze 2-CD van prima nieuwe versies voorzien van tijdloze klassiekers als Wamdue Project’s “King Of My Castle”, Armand van Helden’s “Witch Doktor”, Phuture’s “Rise From Your Grave”, Aly-Us’ “Follow Me” en Ultra Naté’s “Free”. Deze 2-CD is een feest van herkenning met klassiekers in een nieuw jasje.

 

Score: 3/5

 

 

Josh Wink: “When A Banana Was Just A Banana (Remixed & Peeled)” (Ovum Recordings)

Bron: Digital

Rubriek: 2/2010

Joshua Winkelman aka Josh Wink loopt al sinds begin jaren 90 mee in de mondiale dancescene. Vooral als soloact profileerde hij zich als veelzijdig producer met een focus op (acid) techno. Zo nu en dan maakte Wink ook uitstapjes naar andere genres, zo produceerde hij ooit een track met 4hero (onder hun Jacob’s Optical Stairway alias). Wink’s laatste album “When A Banana Was Just A Banana” (uit 2009) heeft een vervolg gekregen in de vorm van deze digitale release met remixen. Deze remixen komen van bevriende producers Jimpster, Slam, Radio Slave, Chateau Flight, Nic Fanciulli, Matthias Tanzmann, Agoria, Martin Buttrich en onze eigen Benny Rodigues. Mooi initiatief zou je zeggen. Absoluut, maar wat een ‘schandalige’ promodisk heeft het label aangedragen: soundclips van 1 minuut 30. Onze mening over deze release hangt dus af van passages uit tracks, twaalf in totaal. Aangezien het enkel en alleen om remixers van naam en faam gaat, hebben we geen enkele reden om te twijfelen aan de kwaliteit.

 

Score: 3/5

 

 

Various: “Shapes 10:01” (Tru Thoughts)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 2/2010

 Jaarlijks keert de “Shapes” serie terug met een aantal compilaties. De eerste voor 2010 zal medio april verschijnen en samensteller Robert Luis biedt je andermaal een kijkje in de gevarieerde keuken van het toonaangevende label. Alle bekende namen zijn met vers, recent of minder recent werk vertegenwoordigd op de 2-CD. Op de CD’s staan ook een flink aantal niet eerder uitgebrachte tracks, wat de waarde van deze compilatie flink opdrijft. Naast de (moderne) soul, funk en jazz bijdrage horen we ook enkele meer elektronische tracks, die zo nu en dan neigen naar de heersende dubstep trend (met name CD2 biedt de nodige dubstep). Met oudgedienden als Azaxx, Hint (check de fabuleuze remix voor “Autumn Dreamy”, origineel van Azaxx), Lanu, Quantic en Natural Self op het menu valt er genoeg te ontdekken en genieten op “Shapes 10:01”.

 

Score: 3/5

 

 

RJD2: “The Colossus” (RJ’s Electrical Connections/ V2)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2010

In 2004 zag ik RJD2 (Ramble Jon Krohn) ooit live aan het werk in de Amsterdamse Melkweg. Deze vakman, met uitmuntende scratch skills, weet hoe je een feestje moet maken (zowel qua muziekkeuze als presentatie). Hij combineert, min of meer gelijkend aan DJ Shadow, retro klanken (pop, soul en funk), hip-hop beats en triphop tot een eigen brouwsel, dat uiterst herkenbaar is tussen het muzikale aanbod. Na RJD2’s uitstapje naar het grote XL Recordings, waarvoor hij het album “The Third Hand” (2007) maakte, hebben fans zo’n drie jaar moeten wachten op dit vervolg. “The Colossus”, volgens onze telling RJD2’s vierde langspeler, gaat eigenlijk door waar “The Third Hand” ophield. Is dat een achteruitgang? Welnee, RJD2’s thema’s zijn simpelweg herkenbaar en vormen ook weer de kracht op “The Colossus”. Als producer is hij zonder meer gegroeid, maar het effect van de producties blijven vrijwel identiek (dus goed).

 

Score: 3/5

 

 

Scuba: “Triangulation” (Hotflush Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2010 

Scuba (Paul Rose voor intimi) is erg goed bezig de laatste tijd. Onlangs verscheen er al een uiterst fijne mixcompilatie van deze in Berlijn woonachtige dubstep producer – “Sub:stance”, verschenen via Ostgut Ton. In 2003 stond Scuba aan de wieg van de ontwikkeling van het dubstep genre door middel van het oprichten van zijn Hotflush label. Sindsdien is hij niet meer uit de frontlinie van het dubstep genre weg te denken. “Triangulation” is Scuba’s tweede langspeler; de opvolger van het in 2008 verschenen “A Mutual Antipathy” (met onder andere de klapper “Hard Boiled” erop). Op “Triangulation” draait het wederom om de lage frequenties, de melancholische sferen (voortreffelijk gedaan) en vooral het experiment. Scuba schuift als het ware de stijlen dubstep en techno (soms met ambient gevoel) in en over elkaar, waarmee hij zijn sound wederom naar een ander (hoger) niveau tilt. Het album begint met het duistere, beatloze sfeermoment “Descent”, waarna het prachtige “Latch” het echte startschot blijkt middels ingetogen dubstep beats en ambiance om van te smullen. Gaandeweg het album horen we Scuba’s visie op de house/techno en experimenteert hij er lustig op los binnen diverse tempi. De resultaten zijn zonder uitzondering van wereldklasse. Kortom, “Triangulation” heeft alles in zich om een instant klassieker te worden: gevarieerde dubstep, house/techno en zelfs een avontuurlijke drum & bass track (“So You Think You’re Special”). Dit album kan in één adem genoemd worden met de albums van 2562, Martyn, Burial en Elemental.

 

Score: 5/5

 

 

Mossa: “Festine” (Thema Recordings)

Bron: CD

Rubriek: 2/2010

 Mossa is de Canadees Jeremy Petrus. We kennen deze artiest vooral door de remix die Swayzak voor het prachtige “Body Selector” maakte – opener van Deetron’s mixcompilatie voor Fuse. Mossa is daarnaast de drijvende kracht achter het Complot label. Echter, “Festine” wordt niet de wereld in geslingerd via Complot maar via het uit New York (Brooklyn) afkomstige Thema Recordings. Voor de mensen die nog niet eerder in aanraking kwamen met Mossa’s muziek. De beste man maakt funky techno en dito house, waarvan hoorbaar het plezier afdruipt. Op “Festine”, zijn tweede langspeler, staan in totaal veertien prima tracks, waarbij je spontaan de heupen los gooit. De ritmes zijn soepel en beweeglijk, de thema’s diep, subtiel, vol detail en met dub uitgewerkt. De producties klinken bovendien gevarieerd en experimenteel. Zo nu en dan flirt Mossa met de house- en technomuziek van de jaren 90, wat prima uitpakt. Enige matige track op het album is het Gipsy achtige houseplaatje “Buleria”. “Festine” is in de breedte een lekker album geworden dat qua muzikale richting zweeft tussen dansvloer en de huiselijke sfeer.

 

Score: 3/5

 

 

Phace & Misanthrop: “From Deep Space” (Neosignal)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2010

 De eerste kennismaking met Phace was naar aanleiding van hun bijdragen op de “FabricLive.40” mix door Noisia. Sterker nog, het Duitse duo maakte diverse tracks met het bekende Groningse drum & bass trio. Ook Misanthrop was te horen op diezelfde mixsessie. “From Deep Space” lijkt verdacht veel op een collectie tracks die Phace (Florian Harres en Nicolas Ruoff) en Misanthrop (Michael Bräuninger) individueel en met elkaar produceerden – kortom, een conceptalbum. Op “From Deep Space” staat de stevige drum & bass centraal, waarbij het draait om harde kicks, snares en grommende bassen/effecten. Wie Noisia hoog heeft zitten, kan zich met dit album verheugen op een gelieerd geluid dat explosief is vanaf de eerste tel. Het is geen album dat de volle 70 minuten ratelende drum & bass breaks bevat, want zo nu en dan wordt het tempo naar beneden geschroefd – check Misanthrop’s “Shadows”. Beste track op dit album is wat mij betreft Misanthrop’s “Going Down Slow”, dat naast de energieke en strakke ritmiek ook een pluim verdient qua originaliteit. Het niveau van Phace’s uit 2008 stammende “Cold Champagne” wordt overigens nergens geëvenaard. Voor fans van het Ed Rush & Optical geluid is dit een aanrader.

 

Score: 3/5

 

 

 

Archief CD-recensies