CD recensies

Februari 2012

 

 

Miguel Migs: “Outside The Skyline” (Om Records/ Salted Music)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2012

“Outside The Skyline” is het derde full length album van de uit San Francisco (Californië) afkomstige deep-house held Miguel Migs. Zijn klinkende debuut “Colorful You” (van 2002) verscheen via het ooit zo geliefde Naked Music, waarna opvolger “Those Things” (van 2007) via Migs’ eigen label Salted Music uitgebracht werd – plus later een 2-CD ‘Deluxe Edition’ via Hed Kandi. Met “Outside The Skyline” worden liefhebbers van zomerse, soulful deep-house klanken (en aanpalende downtempo) op hun wenken bediend. Wie de muziek van Migs al jaren volgt, weet wat hij/zij kan verwachten. Dit is het type muziek waarmee het eerder genoemde Naked Music zo’n tien jaar geleden furore maakte. Op Migs’ derde album horen we niet alleen sexy deep-house, maar ook invloeden vanuit de disco, jazzdance en dub. Vocaal gezien riep Miguel Migs de hulp in van gekende namen als (een greep) Aya (Naked Music), Lisa Shaw, Bebel Gilberto, Evelyn ‘Champagne’ King en Georg Levin. Bij beluistering van het album besef je dat deze sound eigenlijk nooit echt verder doorontwikkeld is, maar tegelijkertijd nog altijd uitermate fijn is om naar te luisteren. Beter dan voorganger “Those Things” is deze langspeler zonder twijfel!

 

Score: 4/5

 

 

Wagon Cookin’: “Eleven” (Om Records)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2012

 De band/formatie Wagon Cookin’, bestaande uit Javier Garayalde & Luis Garayalde, is inmiddels alweer elf jaar samen – de albumtitel is direct verklaard. Hun laatste album verscheen in 2007 via Compost Records, “2 Faces” genaamd. Album nummer vier, met “Eleven” als werktitel, verscheen recentelijk via het altijd betrouwbare Om Records (uit San Francisco, US West Coast). Op “Eleven” horen we eigenlijk nergens terug waarom men een status heeft op het gebied van broken beats. Dat komt omdat Wagon Cookin’ naar eigen zeggen terug gaan naar hun roots. Dat betekent muzikaal gezien een versmelting van new wave, disco en synth-based funk. Een verfijnd werkstuk met een retro-futuristisch karakter vol melodieuze landschappen. De dertien bijdragen op “Eleven” (waarom geen elf?) zijn zonder uitzondering dik in orde. Er wordt veelvuldig geflirt met de jaren 80, maar dan wel met een eigentijdse productietechniek. Dat die combinatie werkt laat zich gemakkelijk raden.

 

Score: 3/5

 

Various: “Defected presents Kevin Saunderson In The House” (ITH Records/ Defected)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 2/2012

 Defected heeft de levende (Detroit) technolegende Kevin Saunderson, drijvende kracht achter het legendarische Inner City, weten te strikken voor een mixsessie. Op deze 2-CD mixcompilatie verbindt Kevin "Master Reese" Saunderson het verleden en heden met elkaar. Dat doet hij met house, tech-house en (Detroit) techno. Gedurende de mixen horen we naast een reeks aan eigentijdse remixen voor beroemde klassiekers, puntgave bijdragen van/door Josh Wink (geremixt door Jimpster), Osunlade, Michel Cleis, Robert Hood, Joris Voorn en Jay Haze (geremixt door King Britt). Eigentijdse remixen voor beroemde klassiekers zei je? Jazeker, onder andere een herbewerking voor Carl Craig's "At Les" door Christian Smith, of een 2011 remix voor Reese & Santonio's "The Sound". Gedurende de volledige speelduur van deze compilatie brengt Saunderson een constant niveau. Hij legt de lat al jarenlang hoog voor zichzelf en dat is ook hier weer het geval. Als één van de beroemde 'Belleville Three' (samen met Juan Atkins en Derrick May) is hij niet alleen een pionier en icoon (vanuit het verleden), maar nog altijd een naam om rekening mee te houden.

 

Score: 4/5

 

Various: “FabricLive.62 - Kasra” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2012

 Kasra Mowlavi, de man achter Critical Recordings, is de volgende DJ/producer/labeleigenaar die een mixsessie voor de "FabricLive" reeks verzorgd. Op deel 62 (alweer) horen we een mengelmoes van traditionele drum & bass sounds, vermengd met de meer eigentijdse variant (noem het de new school variant), die klinkt als het uptempo antwoord op de dubstep/bass music hype. Denk daarbij aan het slag muziek dat je hoorde op de "Mosaic - Volume One" compilatie op Exit Records (label van Darren White aka dBridge). Kasra over zijn "FabricLive.62" mix: "I wanted to put together a mix that was both a representation of what I would play at a Critical event at fabric and a snapshot of my favourite drum and bass in 2012. I wanted as much of it to be as upfront as possible but at the same time not sacrificing the quality for the sake of it being fresh. Some of the mixes I love most have been from the FabricLive series so I was conscious of keeping it really high quality and having something that would do the music, and the opportunity, justice. I wanted to bring back the excitement of the tape pack (minus the over enthusiastic MC and horn sounds) so the mix was done live. There are some little imperfections here and there, I like that. It gives it some personality." Deze mixsessie bevat een goede balans tussen soepel, krachtig en alles dat zich daar tussenin bevindt. Kwalitatief gaat deze mixsessie eigenlijk op geen enkel moment nat. Op de tracklist vinden we dan ook de bekende en/of getalenteerde namen: Noisia, Phace, Enei, Klute, Stray, S.P.Y. en Commix. Deel 62 is voer voor de drum & bass liefhebber die smult van grommende baslijnen en bijtende synths.

 

Score: 3/5

   

Various: “Fabric 62 - DJ Sneak” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2012

 DJ Sneak (Carlos Sosa) is al jaren één van de bekendere vertegenwoordigers van de betere Chicago house. Jackin' house wordt die sound ook wel genoemd: een soort fusie van (kortweg) house, garage en (lichte) techno. Fabric Records heeft met DJ Sneak als samensteller/mixer van deze mixcompilatie een ogenschijnlijk zekerheidje in huis gehaald. Sneak is al jaren een constante factor wat betreft producties, maar ook wat betreft het samenstellen/mixen van compilaties. Iets dat hij in het verleden al voor labels als Ministry Of Sound, NRK Sound Division (Back In The Box) en Om Records deed. Altijd met uitstekend resultaat. Ook "Fabric 62" is een prima mixsessie geworden. Wat wil je ook met meer dan 20 jaar aan DJ ervaring. DJ Sneak is geen man van grote veranderingen. Hij is al jaren trouw aan zijn bekende geluid. Een geluid waarvoor hij simpelweg een grote liefde koestert. Een geluid dat hij zal blijven uitdragen. Met bijdragen door onder andere Ramon Tapia, Willie Graff & Tuccillo en een hele rits aan (voor ons) minder bekende producers/formaties sluit deze mixsessie naadloos aan op eerdere “Fabric” edities door Mark Farina (Fabric 40) en Derrick Carter (Fabric 56).

 

Score: 3/5

 

Various: “VONYC Sessions 2011 - Presented By Paul van Dyk” (VANDIT Records)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 2/2012

 We hebben al een tijd geen releases meer besproken van zowel Paul van Dyk en/of diens VANDIT label. Jammer, want deze trancekeizer is nog altijd in topvorm. Zo blijkt uit deze "VONYC Sessions 2011" 2-CD mixcompilatie, een jaarlijks festijn. VONYC Sessions is de wekelijkse radioshow die op diverse stations (wereldwijd) uitgezonden wordt. Min of meer hetzelfde idee als Armin's A State Of Trance radioshows dus. Op deze twee disks wordt aandacht besteed aan trance, maar dan in de breedste zin des woords. Lees: energieke trance, progressive (trance), (met electro geladen) house (aan trance grenzend) en vele subtinten. Wat opvalt, is dat Paul van Dyk regelmatig gebruik maakt van stuwende ritmes met een 'groovy' feel. Zet bijvoorbeeld eens Ralphie B's magistrale "Bullfrog" op en je begrijpt direct wat we bedoelen. Qua variatie ook geen enkel gebrek. Paul van Dyk weet als altijd uit te pakken met vette basslines, schitterende melodielijnen en ga zo maar door. Dit is epische muziek waarvan je in een euforische stemming raakt. Uiteraard helemaal niets nieuws onder de 'trance sun', maar dat maakt in dit geval niets uit. Met onder andere Cosmic Gate, Giuseppe Ottaviani, Jochen Miller en Paul van Dyk zelf (met een hele reeks aan eigen producties en remixes voor derden) op de aantrekkelijke tracklist.

 

Score: 4/5

   

Elan: “Next 2 Last” (Monkeytown Records)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 2/2012

 Elan Stouffer aka Elan is een uit Californië afkomstige beats creator. Je kent hem wellicht van het WEDIDIT Collective (met Shlohmo, Groundislava, Juj & Jonwayne). "Next 2 Last" is, als we ons niet vergissen, Elan's debuutalbum en volgt op een reeks van uitstekende singles via Monkeytown Records en sublabel 50 Weapons. "Next 2 Last" is een album vol met beats (abstracte/instrumentale hip-hop) en bestaat uit twee delen: het originele album en een disk vol met remixen door onder andere Cosmin TRG, Modeselektor en Lazer Sword. Kortom, je krijgt echt waar voor je geld. Elan presenteert zich als vakkundige producer van kronkelige beats en aantrekkelijke thema’s die hij gecombineerd met een avontuurlijke productietechniek. Elan’s heerlijke (schots en scheve) beats worden aangekleed met bleeps, sweeps, chiptune invloeden en allerhande synthesizerpartijen (gevoelsmatig refererend naar 80's disco en electro-funk), gecombineerd met (zagende) basslijnen (regelmatig inclusief kartelrandje, soms met distortion). Een trendy geluid dus met regelmatig gebruik van ‘limiter’ effecten – werkt uitermate opzwepend. Tijdens het luisteren van dit album schieten de namen van Warp Records artiesten als Hudson Mohawke en Rustie (ter vergelijking) regelmatig door ons hoofd. Soms doet zijn geluid ons ook denken aan Mark Pritchard's Harmonic 313 project – refererend aan diens "When Machines Exceed Human Intelligence" album op (eveneens) Warp Records (2009). “Next 2 Last" is in alle opzichten een heerlijke langspeler geworden. Niet alleen door de diversiteit en ter zake kundige aanpak, maar ook door de kwantiteit qua materiaal. Het originele album biedt gevarieerde beats, de remix disk bevat een veelvoud aan invloeden: dubstep/bass music, techno enzovoorts. Conclusie: "Next 2 Last" is een must-have voor liefhebbers van beats en/of artiesten als Flying Lotus, Harmonic 313, Samiyam, Sotu The Traveller, Rustie, Hudson Mohawke en Nosaj Thing. Uitschieter is wat ons betreft "Hunting Season", dat qua melodielijn(en) net dat stukje extra biedt.

 

Score: 4/5

   

Various: “Meowingtons Hax Tour Trax” (Mau5trap Records)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2012

 "Meowingtons Hax Tour Trax" is niets meer of minder dan een bundel met materiaal die Joel Zimmerman (aka Deadmau5) samenstelde voor de gelijknamige tour. Verwacht de gebruikelijke 'rauwe' electro-house sounds en een sporadisch uitstapje naar Skrillex-alike dubstep. Skrillex komt overigens zelf ook nog voorbij op deze compilatie, hetzij in een prima 4/4 electro-house remix door Zedd (Anton Zaslavski). Echter, de bijdrage van Excision & Datsik, "Deviance" genaamd, blijkt het enige echte dubstep moment op deze CD. Verder biedt deze "Meowingtons Hax Tour Trax" compilatie zakelijke, doch prima bijdragen door onder andere Moguai en labelbaas Deadmau5 zelf. Degelijke clubmuziek met een kartelrandje. Complimenten ook voor de twee bijdragen van ‘nieuwkomer’ James Njie – allebei raak. Tip: beluister ook eens het vorig jaar verschenen album van Excision, dat boordevol spierballenmuziek staat (genres: dubstep en drum & bass).

 

Score: 3/5

   

Various: “The Weird And Wonderful World Of Glitch” (i-Label)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2012

 AL-PHA-X (aka Declan Flynn) is deze samensteller van dit compilatieconcept rondom het thema 'glitch'. AL-PHA-X, die inmiddels een artiestenalbum en remixalbum via i-Label uitbracht, selecteerde twaalf uitstekende tracks voor dit concept. "Glitch is often produced on computers using modern digital production software to splice together small cuts (samples) of music from previously recorded works. These cuts are then integrated with the signature of glitch music: beats made up of glitches, clicks, scratches, and otherwise "erroneously" produced or sounding noise. These glitches are often very short, and are typically used in place of traditional percussion or instrumentation. Other noise-like distortions figure prominently into the creation of glitch; it is from the use of these digital artifacts that the genre derives its name. I like to think of it as organised and controlled subversive audio chaos". Aldus AL-PHA-X over dit concept. Wat betekent dit dan als je dat vertaald naar muziek? Een combinatie van de door i-Label veelvuldig aangemoedigde downtempo sound, gecombineerd met minimalistische clicks, tricks en noise (ruis), elektronica en afwisselende (break)beats. Niet echt iets vernieuwends voor onze kritische oren, maar op de verpakking heeft AL-PHA-X het al over 'nieuwe' typeringen als glitch-hop of glitch-step. Op de tracklist vinden we onder andere Trentemøller's bekende "Take Me Into Your Skin" van het beroemde "The Last Resort" album uit 2006, maar ook materiaal van James Bright, Funkstörung en AL-PHA-X zelf. Deze compilatie biedt je dus verfijnde elektronische muziek met gecontroleerde 'noise'. Prettige selectie, die meer wonderful als weird is.

 

Score: 4/5

   

Rude Audio: “That Dirty Echo” (Zirkus Records)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2012

 Rude Audio is een 'South London based' collectief, bestaande uit vocalisten, muzikanten, producers en engineers. Een veelzijdige club mensen, onder aanvoering van (als we goed geïnformeerd zijn) Mark Ratcliff (Unusual & Electric), die met het debuutalbum "That Dirty Echo" een spetterende (eerste) indruk maakt. En zoals je weet, een eerste indruk maak je maar één keer. Op "That Dirty Echo" is dub de basis en vormt gevarieerde elektronica de toplaag. Daartussen bevinden zich allerlei subtiele, vaak 'trippy' invloeden – soms zelfs neigend naar ambient. Of het nu om dubby downtempo, dubby house of dubstep gaat; Rude Audio is binnen het brede dub segment van alle markten (lees: substromingen) thuis. Ze bewijzen op dit avontuurlijke album een veelzijdig collectief te zijn, dat nergens met een tekort aan originaliteit voor de dag komt. Een aanrader wanneer je van vol galmende en/of veelvoudig vermenigvuldigde klanken houdt, ofwel dub!

 

Score: 4/5

 

 

The Soul Session: “One” (Agogo Records)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2012

 The Soul Session is een initiatief van de Duitser Ralph Kiefer. Op "One" horen we een geluid dat als een warme deken over je heen valt. Een mix van soul, funk en jazz (fusion), aangevuld met de nodige elektronica en zelfs hip-hop invloeden. Een optelsom van deze stromingen werkt in dit geval uitstekend. "One" is simpelweg een aantrekkelijk album geworden, waarbij de Fender Rhodes toetsen het warme fundament leggen onder de tracks. Daarnaast blijkt ook het vocale aspect dik in orde. Voor "One" riep Ralph Kiefer onder andere de hulp in van Bajka (bekend van haar solowerk en als gastvocalist voor Bonobo, Dalindèo, Beanfield, Ben Mono en Radio Citizen) en Karl Frierson (van De-Phazz). "One" biedt naast de fijne ‘fusion’ sounds zelfs een uitstapje naar lichtvoetige drum & bass beats. Agogo Records, het meest bekend door Mo' Horizons, heeft met The Soul Session een nieuw paradepaardje in huis.

 

Score: 4/5

 

The Dining Rooms: “Lonesome Traveller” (Schema Records)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2012

 Circa drie jaar na de uitgave van het “Ink” album verschijnt de zesde langspeler van The Dining Rooms, “Lonesome Traveller” getiteld. Op dit nieuwe werkstuk van de heren Stefano Ghittoni en Cesare Malfatti wordt het duo grotendeels bijgestaan door de soulful vocals van Jake Reid. De resultaten zijn verbluffend goed. Het geluid van “Lonesome Traveller” leunt als altijd op jazz, maar dan regelmatig met filmische ondertoon en een soulful randje (door het vocale aspect). Een combinatie die uitstekend werkt, zo wijst dit album uit. De producties klinken van tijd tot tijd melancholisch en zijn vrijwel uitsluitend ingetogen van karakter. Check eens het prachtige “Stoic Calm”, waarop alle genoemde kenmerken samenkomen. Genieten geblazen. Conclusie: “Lonesome Traveller” betekent een overtuigende nieuwe langspeler van het befaamde Milanese duo, boordevol fijne luisterliedjes met voldoende geur en kleur. Stijlvol ook! Voor liefhebbers van jazz en downtempo een uitkomst!

 

Score: 4/5

   

Pitchben: “Pitchslap” (Compost Records)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2012

 Het uit München afkomstige Compost Records, in 1994 opgericht door Michael Reinboth, is al jarenlang toonaangevend en staat wereldwijd te boek als muzikale kameleon. Dit album van Pitchben (voorheen bekend als M-Tech) sluit naadloos aan op de brede catalogus van het label. Niet vanwege de vernieuwende klanken, maar vanwege de reanimatie van jaren ‘80 disco en electro-funk met een vleug soul. Openings- en titeltrack “Pitchslap” zet de toon en klinkt alsof Michael Jackson’s “Thriller” een instrumentale 2011 re-treatment heeft gekregen. De ietwat onrustig wiebelende baslijnen zijn knap geprogrammeerd (of gespeeld) en geven de retro klinkende tracks power en body. Zo nu en dan zingt ook de naam van onze landgenoot Bastian (aka Comtron aka Seymour Bits) door ons hoofd. Ook al zo’n voorvechter van de electro-funk. Het album “Pitchslap” is weliswaar razend knap in elkaar gedraaid, maar we beseffen ons maar al te goed dat lang niet iedereen op dit soort ‘revival’ muziek (van eigentijdse makelij) zit te wachten. Desondanks een prima album.

 

Score: 4/5

   

Hawkinson: “Klaf” (Müller Records)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2012

 De vanuit Berlijn opererende technoproducer Hawkinson (Falk Romstedt) levert met de langspeler "Klaf", dat voorafgegaan werd door de gelijknamige single, een gevarieerd doch twijfelachtig album af. Twijfelachtig in de zin dat we niet 100% overtuigd raken van Hawkinson's sound. "Klaf", dat gepresenteerd wordt als technoplaat, is zeker geen standaard verhaal. Hawkinson combineert vrij stijve ritmes (inclusief tribal invloeden) af met doordachte thema's die veelal een 'trancey' uitwerking hebben – met ruimte voor dub effecten. Met die melodielijnen is helemaal niets mis, maar met het productietechnische hebben we wel wat moeite. Het algehele geluid klinkt wat dof. Dat kan bewust zo geproduceerd zijn, maar dat vermoeden we niet. Als iemand ons zou vertellen dat dit materiaal al jaren lag te verstoffen op de plank en zou stammen uit circa midden jaren 90, dan zouden we dat ogenblikkelijk geloven. Kortom, met "Klaf" hikken we op twee gedachten. Een dikke plus voor gedetailleerde synthesizerpartijen (en toonsetting), maar een klein minnetje voor de (soms) gortdroge beats/ritmes.

 

Score: 3/5

   

Dego: “A Wha’ Him Deh Pon?” (2000 Black)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2012

Dego (Dennis McFarlane) kennen we als 50% van de formatie 4hero. Samen met Marc Mac brachten ze onder die noemer (album) klassiekers uit als “Two Pages” en “Creating Patterns”. Ook solo zijn beide heren flink actief. Als we ons niet vergissen is “A Wha’ Him Deh Pon?” het eerste album onder de alias Dego. Dennis McFarlane stuurde in het verleden al eerder solowerk de wereld in. Bijvoorbeeld onder de bekende(re) alias Tek 9. “A Wha’ Him Deh Pon?” klinkt eigenlijk een beetje zoals we van te voren verwacht hadden. Broken beats staan centraal, waarbinnen en brede invulling van muzikale subtinten gedaan wordt. Echter, zo nu en dan gaat het tempo omlaag naar hip-hop alike beats. De sfeer blijft veelal intact. Dego werkte op dit album samen met bekenden als Sharlene Hector, Nia Andrews, Taylor McFerrin, Georgia Anne Muldrow en Kaidi Tatham (keyboards). Niet geheel verrassend: de ‘4hero vibe’ (van de laatste jaren) klinkt duidelijk door binnen Dego’s muzikale creaties. Toch bekruipt ons af en toe het gevoel dat dit album van Dego vol met tracks staat die net niet goed genoeg waren als basis voor 4hero materiaal. We kunnen het mis hebben, maar zo voelt het aan. Wat overblijft, is een uitstekend album dat net niet top is, maar nog altijd ver boven de middelmaat uitstijgt. Dit album (met liefst twintig tracks) is een bijzonder geschikt voor mensen die 4hero, Bugz In The Attic en Mark de Clive-Lowe een warm hart toedragen.

 

Score: 4/5

 

 

Sola Rosa: “Get It Together” (Melting Pot Music)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2012

 Sola Rosa is wat je noemt een tropische verrassing! Muziek die klinkt als een cocktail van vele stijlen. De vanuit Nieuw-Zeeland opererende Andrew Spraggon is het muzikale genie (lees: leider) achter de band Sola Rosa – op papier een kwartet. Het is opvallend dat vanuit Nieuw-Zeeland zoveel muzikaal talent tot bloei komt. Denk aan namen als Fat Freddy’s Drop, The Black Seeds en Electric Wire Hustle. Allemaal acts die wereldwijd succes oogsten. Enig onderzoekt leert dat dit album een heruitgave is, bestemt voor de internationale markt. Oorspronkelijk verscheen deze langspeler al in 2009, in 2010 zelfs opgevolgd door een heus remix album. Op “Get It Together” vermengt Sola Rosa (funky) soul, reggae/roots, hip-hop en (funky) breakbeats tot één klinkend geheel. Spannende kwaliteitsmuziek waarbij je duidelijk hoort dat de band goed op elkaar ingespeeld is. Sola Rosa’s geluid zal door de avontuurlijke en ‘wereldse’ aanpak een groot publiek voor zich winnen, zo is onze inschatting. Op “Get It Together” zijn er vocale gastrollen weggelegd voor onder andere Bajka (2x) en Serocee (bekend van zijn werk met MJ Cole). Zonder extreme uitschieters is dit album een fantastisch internationaal startschot voor Sola Rosa. Knap gescout van Melting Pot Music, dat afgelopen periode ook al topalbums van Karlmarx en Fulgeance uitbracht!

 

Score: 4/5

 

Various: “Chris Coco - Lazy Summer Vol. 2” (Cool D:Vision)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2012

 Na het uit 2010 stammende eerste deel van Chris Coco's "Lazy Summer" verzamelaar, kon een vervolg eigenlijk niet uitblijven. In augustus van vorig jaar (2011) verscheen dan ook deel twee. Chris Coco (Christopher Mellor voor intimi) staat, net als mannen als José Padilla, Monte La Rue, Phil Mison en Bruno From Ibiza, al jaren te boek als grootheid binnen het brede downtempo genre. Een stempel dat eigenlijk vervangen zou moeten worden door 'grootheid in het samenstellen van eclectische muziekselecties'. Alle genoemde namen selecteren hun muzikale hoogstandjes namelijk vanuit een veelvoud aan (elektronische) muziekgenres. Ze vegen na al die jaren nog altijd de vloer aan met de 'standaard' compilaties met het etiket 'loungemuziek' (of van soortgelijke strekking). Op "Chris Coco - Lazy Summer Vol. 2" vinden we een tamelijk verrassende trackselectie met materiaal van Sepalcure, FaltyDL, Letherette, Scuba, Nicolas Jaar en Steffi. Vooral Sepalcure's "Fleur" is een verademing en mengt dubstep/bass music met een fleurig bouquet aan sfeertinten - een track die overigens ontbreek op Sepalcure's recent verschenen debuutalbum. We kunnen kort zijn met onze beoordeling: "Chris Coco - Lazy Summer Vol. 2" is een aanrader.

 

Score: 4/5

   

Various: “Body & Soul - 15 Years” (Ministry Of Sound)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 2/2012

 Eerst even wat achtergrond informatie: Body & Soul is een beroemde, langlopende clubavond in New York. Deze 2-CD box is gerelateerd aan het twintigjarige bestaan van Ministry Of Sound (20:20). Op “Body & Soul - 15 Years” – een tijdloos document – vinden we naast disco en early house ook smaakvolle (soulful) deep-house en zelfs techno (van rondom of na 2000). De mixen zijn verzorgd door de invloedrijke François K, Joe Claussell en Danny Krivit. Dit resulteert, zoals de verpakking belooft, in ‘a celebration of dance and music’. Daarvan is geen woord gelogen. De mixsessies blinken niet uit wat betreft mixstijl, of qua spectaculaire overgangen, maar scoren door de leuke platenkeuze. Wat wil je ook met materiaal van onder andere Vince Watson, Earth People (aka Pal Joey), DJ Duke, Soft House Company, Gerideau, 808 State (geremixt door Justin Strauss), James Brown en Round One. Voor de mensen die met disco en (early) house zijn opgegroeid (jaren 80, begin jaren 90) is deze 2-CD erg interessant.

 

Score: 4/5

 

Various: “José Padilla - Bella Musica Vol. 6” (Cool D:Vision)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2012  

José Padilla is mede dankzij zijn jarenlange DJ residentie bij Café del Mar (Ibiza) nog altijd een grote naam als samensteller van (vaak uitstekende) compilaties. Deze samensteller van de buitencategorie bracht medio 2011 deze selectie uit via het Italiaanse Cool D:Vision. En, geheel volgens verwachting, overtuigt José Padilla andermaal. Zijn muziekkeuze is wat je noemt van een breed karakter met aandacht voor alles dat je zou kunnen typeren als sfeermuziek. Nu is sfeermuziek wellicht een 'jeukterm', maar in het geval van José Padilla kun je blind vertrouwen op 's mans jarenlange ervaring. Moeiteloos wist hij muzikale parels op te vissen van onder andere Toco (de geroemde Charivari remix voor "Zum Zum" - bossa house meets broken beats), Bobby Womack (met een mooie benadering van de klassieker "California Dreamin'"), DJ Jazzy Jeff, Space Dimension Controller, Cut Chemist, Cantoma (aka Phil Mison) en Ray Mang. Met ogenschijnlijke eenvoud weet José Padilla voor de zoveelste keer een prachtige soundtrack met fijne luistermuziek op te
tuigen. Respect.

 

Score: 4/5

   

Radio Slave: “Works (Selected Remixes 2006-2010)” (REKIDS)

 Bron: 3-CD

Rubriek: 2/2012  

Radio Slave (aka Rekid aka The Machine aka Matt Edwards) heeft recentelijk een 3-CD bundel met zijn ‘beste’ remix prestaties (uit de periode 2006-2010) uitgebracht. Radio Slave staat bekend als tech-house liefhebber, wiens remixen meestal boven de tien minuten speeltijd klokken. Soms zelfs royaal daarboven. Opbouw, subtiliteit en minimalisme zijn Radio Slave dan ook niet vreemd. Dat Radio Slave een veel gevraagde remixer is, valt simpel te verklaren. Zijn bewerkingen slaan altijd aan op de dansvloer, waarbij het niet uit lijkt te maken wat voor bronmateriaal aan de remix ten grondslag lag. Soms kiest hij voor een relatief kale productie, in andere gevallen voor een meer melodische/sfeerrijke setting. Beide benaderingen blijken al jaren goed te werken. Op deze 3-CD vinden we remixes voor uiteenlopende namen als Ramirez, Chicken Lips, Slam, Trentemøller, UNKLE, Yam Who?, Hell, Minilogue en Tokyo Black Star. Vooral Edwards’ sferische benadering van Slam’s “Azure” is prachtig (bijna 14 minuten lang)! Deze 3-CD bundel is puur genieten voor liefhebbers van de betere tech-house.

 

Score: 4/5

 

   

Roll The Dice: “In Dust” (The Leaf Label Ltd.)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2012

Roll The Dice, het Zweedse duo Malcolm Pardon en Peder Mannerfelt, weet hoe ze sfeer moet creëren. Met “In Dust”, hun tweede album in twee jaar tijd, trakteren ze de luisteraar primair op geluidscollages, waarbij de termen ambient en krautrock erg op zijn plaats is. Diepgang en verfijning zijn andere sleutelwoorden. Op “In Dust” horen we naast sferische geluidswolken ook veel ruimte voor prachtig pianospel (vaak melodramatisch van toonsoort). Deze vaste patronen worden in de regel begeleid met ietwat onrustige baslijnen (ingetogen van aard), soms met een wat gejaagd karakter. “In Dust” gaat de boeken in als een episch werkstuk vol cinematische tinten. Mooi album om te proberen.

 

Score: 4/5

   

Hobo: “Iron Triangle” (M_nus)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2012

De goed geïnformeerde technoliefhebber kent de Canadees Joel Boychuk van zijn rol binnen Tractile, een duo dat hij vormt/vormde met Adam Young. Begin 2008 zette Boychuk zijn soloproject Hobo op en bracht sindsdien slechts enkele singles uit via Richie Hawtin's Minus (M_nus) label. Blijkbaar heeft Hawtin het volste vertrouwen in Hobo, want nu, begin 2012, verschijnt Hobo's debuutalbum. Het resultaat heet "Iron Triangle", een album waarbij het (hoe verrassend?) draait om soepele tech-house en (minimal) techno. Na een duistere, donkere introductie (beatloos) blijkt die track – we hebben het over "Blackwell" – direct het hoogtepunt op "Iron Triangle". Een track met een stuwende werking en opvallend fraaie melodiepartij. Deze openingstrack zet niet bepaald de toon voor het verdere verloop van het album. Een album dat zich uiteindelijk laat typeren als één diepe, minimalistische beweging, waarbij de dansvloer nooit uit het oog verloren wordt. Niets mis mee. Daarnaast willen we Hobo prijzen voor zijn productietechnische output. Vakmanschap noemen we dat!

 

Score: 3/5

   

Various: “Freerange Records Color Series: Grey 09” (Freerange Records)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2012  

Deze langlopende "Freerange Records Color Series" (sinds 2004) is toe aan deel negen, met als thema de kleur grijs. Een kleur die eigenlijk niet zo goed past bij een label waarvan de muziek overwegend warm van klankkleur is. Het recept achter de compilatiereeks is simpel: jaarlijks gunt Freerange Records de luisteraar een kijkje in de keuken van het label, met overwegend vers materiaal. Dat doet men door een selectie van ongemixte tracks (voer voor CD-jocks). Als altijd biedt het label van Jamie Odell (aka Jimpster) uitstekend materiaal van uiteenlopende namen als Manuel Tur (geremixt door Isolee), Milton Jackson, Bassfort, Alexkid, Lovebirds (“Keep Coming” wordt op fabuleuze geremixt door Alex Boman, hoogtepunt!) en uiteraard Jimpster zelf. Muziek binnen de marges deep-house en tech-house. Als altijd kwalitatief flink boven de (anonieme) middelmaat uitstekend. De twaalf op "Freerange Records Color Series: Grey 09" gaan niet de boeken in als vernieuwend/innovatief, maar als oerdegelijk en overtuigend. Kortom, deze compilatie biedt simpelweg wat we er vantevoren van verwacht hadden. Freerange Records zal nog jaren succesvol blijven met deze torenhoge kwaliteitsstandaard. Eén van de betere labels binnen de mondiale housescene, zo is onze bescheiden mening.

Score: 4/5

   

Xhin: “Sword” (Stroboscopic Artefacts)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2012

Xhin’s “Sword” album is een opvallende titel tussen het huidige technoaanbod. Xhin (voluit Lee Xhin) laat toont op “Sword” zowel zijn muzikaliteit als zijn spierballen. Vernuftige instrumentale elektronica (of IDM) stukken worden afgewisseld met stevige, haast industriële technobeats. Xhin experimenteert er rustig op los met krachtige 4/4 technobeats, maar ook met dito breakbeats. Op het ene moment doet Xhin’s muziek sterk denken aan LFO en Warp Records (met name in de begindagen), dan weer aan Dave Clarke. Zoek de exacte sound ergens daar tussenin. Eindresultaat is verfrissend, ‘glitchy’, stimulerend en daarom zeker de moeite waard.

 

Score: 3/5

   

The Micronaut: “Friedfish” (Acker Records)

Bron: CD

Rubriek: 2/2012

The Micronaut (Stefan Streck) brengt op zijn debuutalbum “Friedfish” een soort mix van techno, minimal en elektronica in een sprookjesachtige setting. De verwijzing naar Dominik Eulberg is dan ook snel gemaakt. Ook de naam Kombinat 100, eveneens een act die via Acker Records zijn debuutalbum uitbracht, biedt je een vergelijkbaar geluid. “Friedfish” is dus vooral experimenteel van opzet. Naast genoemde mixture valt het album vooral ook op door het veelvuldige gebruik van breakbeats in plaats van 4/4 beats. The Micronaut verkiest muzikaliteit en luistergenot boven dansvloer getint materiaal. Qua sfeertinten pendelt het album subtiel tussen warme, lauwe en koude geluiden. Leuk album dat ook elektronica liefhebbers een lach op het gezicht zal veroorzaken, zo is onze inschatting.

 

Score: 3/5

 

Various: “The Best Of Perception & Today Records” (BBE Records)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 2/2012  

BBE Records staat al jaren te boek als partij die compilaties vol obscuur (oud- en vaak vergeten) werk uitbrengt. Turntable held en sterproducer DJ Spinna heeft zich al vaker verbonden aan dergelijke concepten. Voor "The Best Of Perception & Today Records", een dubbel CD, werden zijn diensten (als samensteller) wederom ingeroepen. En wat is er nu leuker dan het doorspitten van labelcatalogi op zoek naar obscuur (top)materiaal? DJ Spinna wordt daarbij bijgestaan door het BBE Soundsystem (wie kent ze niet?). We moeten bekennen dat bij het lezen over deze labels niet direct een belletje ging rinkelen. Dan maar even ons huiswerk doen: Perception Records werd eind jaren 60 opgericht en was (volgens onze gegevens) tot medio jaren 70 actief, met Today Records als sublabel – met name gericht op soul muziek. Op deze 2-CD vinden we fijne muziek van bekende namen als bijvoorbeeld Astrud Gilberto en Dizzy Gillespie, aangevuld met (voor ons) minder herkenbare namen uit deze catalogi van deze NYC-based underground labels. Qua muzikale richtingen moet je denken aan alles binnen de noemers funk, soul, jazz, breaks, latin en rock (en mengvormen daarvan). Een waardevolle verzameling die enkel geschikt is voor muzikale fijnproevers en/of liefhebbers van 70's funk en soul. Die stromingen klinken toch wel het meest prominent door op deze 2-CD.

 

Score: 3/5

 

 

Archief CD-recensies