CD recensies

Januari 2010

 

Various: “FabricLive.50 - dBridge & Insta:mental Present Autonomic” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2010 

Dubstep is ‘hot’ en het is dan ook niet vreemd dat Fabric Records er veel aandacht aan besteed. De vijftigste “FabricLive” editie is in elkaar gedraaid door dBridge (Darren White) en Instra:mental (het duo Alex Green en Damon Kirkham). Wie echter denkt dat het hier om een dubstep mix gaat die aansluit op het recente mixwerk van Scuba en Martyn, die heeft het mis. Op “Autonomic” gaat het namelijk om dubstep waarbij een tempo hoger geschakeld wordt. Dat wil zeggen dubstep op een snelheid gelijkend aan drum & bass (het materiaal is allemaal geproduceerd op 85 BPM of 170 BPM). Naast de benoemde dubstep horen we ook enkele drum & bass tracks voorbij komen. Het valt allemaal in elkaar als een puzzel. dBridge legt uit: "we wanted the Fabric CD to be like the best podcast we've ever done. That was our aim. When we were asked to do it, we approached all the people making music we love, and asked them to write us something special for the CD. Distance, Scuba, Genotype, myself and Instra:mental all did it. It's a great collection of music, harmonically it all works together; and as much as we have different styles, you'd be surprised what tunes stick together just from being in key. We wanted to showcase what it is that we're doing, and what the sound is capable of." Het resultaat is verbluffend, verfrissend en onderstreept de originaliteit en diversiteit van het springlevende genre nog maar eens. Van simplistisch, tot diep, gelaagd en sfeervol; alles komt aan bod. Helemaal goed deze sessie! Conclusie: dit is een mixcompilatie die de maximale score verdient!

 

Score: 5/5

 

TBA_Natalie Beridze: “Pending” (Laboratory Instinct)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2010 

Natalie Beridze maakt deel uit van de Goslab familie, een groep creatieve multimedia artiesten/producers uit Georgië, waarvan Nikakoi (aka Erast) ook deel uitmaakt. “Pending” is zeker niet het eerste album dat Beridze voortbrengt, maar wel mijn eigen eerste kennismaking met deze vrouwelijke producer. Voor het Duitse label Max Ernst (wordt geleidt door Thomas Brinkmann) bracht ze in het verleden al diverse langspelers onder diverse aliassen uit. Op “Pending” horen we oorstrelende elektronicamuziek vol prachtige geluidswolken, fluisterzang en solide (gevarieerde) beats. Ook op productietechnisch vlak klinkt dit album indrukwekkend. Vergelijkingen met Nikakoi, Kettel (qua sferen) en Aphex Twin (qua hyperactieve beats en het betere percussie knutselwerk) zijn niet van de lucht. En zo kan het gebeuren dat het Berlijnse Laboratory Instinct zich middels het lanceren van drie albums (2x Nikakoi en deze TBA_Natalie Beridze) in één klap weer in de mondiale elektronica kijker speelt.

 

Score: 4/5

 

Various: “Farside 1.0” (Farside Records)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2010

 Farside Records zag in 2000 het levenslicht en werd oorspronkelijk gepositioneerd als compilatielabel. In 2006 zetten Ingo Sänger (bekend van Westpark Unit, het duo dat hij met Herb LF vormt), Olski (Melting Pot Music) en Winni Petersmann vervolgens onder dezelfde labelnaam een 12” vinyl reeks op poten. De resultaten waren vanaf release #1 overtuigend en bovendien constant te noemen. De diepe sound (voornaamste invloeden: soul, jazz, dub en disco) van het label bleek destijds een welkome aanvulling op het heersende minimal geluid binnen de housescene. Inmiddels heeft het label veertien releases voorgebracht, die middels deze ongemixte CD compilatie samengevat worden. Mensen die het label al langer volgen weten dat dat geen teleurstelling zal opleveren. Op de tracklist staan sublieme tracks van onder andere Westpark Unit (onder andere het verbluffend sterke “Jeepah” uit 2007), Matt Flores, Herb LF (solo), Henry L en Asli. Naast de uitstekende housetracks staan er ook enkele afwijkende tracks op het menu, bijvoorbeeld de downtempo bijdrage “Set Me Free” van Elina Monova of het disco uitstapje “Lapad” van Matt Flores. Topper op de tracklist is zonder twijfel “Tectonic Move” van Matt Flores (hier geremixt door Flores & Sänger), dat een lichtvoetige ritmiek (met bossa invloeden) en droge bassdrum combineert met een geluid dat als een frisse voorjaarsbries aanvoelt en vol dub is afgemixt. Enige kleine minpunt: de compilatie bevat ingekorte edits van oorspronkelijk langere versies.

 

Score: 4/5

 

Various: “5 Years Of Hyperdub” (Hyperdub) 

Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2010 

Mede door het grote succes van de dubstep act Burial (William Bevan), heeft het Hyperdub label van Kode9 (Steve Goodman, zelf ook geen onverdienstelijke DJ/producer) in korte tijd een met goud omrande naam en dito reputatie omgebouwd. Naast vele baanbrekende dubstep releases, kun je bij Hyperdub ook aankloppen voor de nodige abstracte beats (denk aan de muziek van Flying Lotus). Deze 2-CD compilatie geldt als jubileumrelease om de afgelopen (eerste) vijf jaar te bekronen. Vrijwel ieder label strooit met dit soort releases, maar zelden worden we hier enthousiast. Bij het Hyperdub label is dit echter wel het geval. We hebben hier met een toplabel te maken dat muziek voortbracht en brengt die zicht vanuit de diepe underground een weg heeft gebaand naar de techno clubscene van bijvoorbeeld Berlijn. Naast eerder genoemde namen als Burial, Kode9 (als dan niet samen met The Spaceape) en Flying Lotus, biedt deze fraaie jubileumcompilatie ook materiaal van Joker, Martyn, Zomby, Darkstar en Samiyam (vergelijkbaar met Flying Lotus en Nosaj Thing). Kortom, vul deze bloemlezing van de betere dubstep aan met enkele chiptune bijdragen en abstracte (hip-hop) beats en je hebt een waanzinnige 2-CD te pakken.

 

Score: 4/5

 

Various: “15 Years Of Metalheadz” (Metalheadz)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2010

 Op de Metalheadz website lazen we onlangs “what a ride it's been over the last 15 years! We're bringing you some of the finest moments from the Metalheadz back-catalogue all lovingly compiled for your listening pleasure.Daar is niets van  gelogen. Het label van icoon Goldie (Clifford Price) en het duo Kemistry & Storm, dat zo’n belangrijke rol vertolkte tijdens de begindagen, bloei en groei van het drum & bass genre, heeft een selectie ‘klassiekers’ uit de rijke catalogus ongemixt uitgebracht op CD en als digitale release. Kenners weten dat de releases uit de beginperiode van het label gelden als instant klassiekers die vandaag de dag nog altijd veel gedraaid worden. Op “15 Years Of Metalheadz” horen we materiaal van enkel grote drum & bass producers/formaties voorbij schieten. Denk aan: J Majik, Photek, Lemon D, Doc Scott, Adam F, Alex Reece, Rufige Kru (alias van Goldie) en Dillinja. Voor de trouwe volgers van het label biedt deze release weinig nieuws, maar de selectie op zichzelf is uiterst vermakelijk en geeft een goede kijk op het label door de jaren heen. Van ruig en rauw tot soepel en een tikkeltje gedateerd; alles komt aan bod.

 

Score: 4/5

 

 

Alicia Keys: “The Element Of Freedom” (RCA/JIVE )

 Bron: CD

Rubriek: 1/2010 

Zo nu en dan pakken we ook een meer commerciële release mee in onze recensierubriek. Verrassend sterk is het nieuwe album van Alicia Keys. “The Element Of Freedom” is haar vierde album en wat ons betreft beduidend beter dan alle voorgangers. Het kenmerkende nu-soul meets popgeluid is wederom fraai verpakt in breekbare liedjes die qua inhoud vrijwel uitsluitend over de liefde gaan. Niet nieuws onder de zon dus. Naast de bekende hitsingles van dit album, blijkt echter ook het overige materiaal meer dan de moeite waard. Met hits doelen we uiteraard op de recente singles “Doesn’t Mean Anything” en “Try Sleeping With A Broken Heart” die veel airplay hebben gehad. Op het album vinden we ook een samenwerking tussen Alicia Keys en Beyoncé. Een track die ongetwijfeld de radio opgeslingerd gaat worden. In de breedte is ”The Element Of Freedom” wat mij betreft de beste en meest consistente langspeler van Alicia Keys tot nu toe. De gevoelige en liefdevolle liedjes met zijdezachte vocalen zullen ongetwijfeld weer vele harten veroveren.

 

Score: 4/5

   

Various: “Radio Rothko - By Deadbeat” (The Agriculture Records)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2010

 De Canadese DJ/producer Deadbeat (Scott Monteith), niet te verwarren met de downtempo formatie The Deadbeats, heeft een voortreffelijke dub-techno mix afgeleverd. De mix vormt een waardevolle aanvulling tussen alle tech-house, techno en minimal releases die nog altijd de markt op worden geslingerd. Tijdens deze sessie horen we muziek van (oude) bekenden als Deepchord, Basic Channel (het duo Mark Ernestus en Mortiz van Oswald, ook als Maurizio en Rhythm And Sound vertegenwoordigt op deze CD), Monolake en Deadbeat zelf (met meerdere bijdragen). Zo nu en dan horen we naast 4/4 beats ook wat dubby breakbeats voorbij komen, waaronder een dubstep knaller van Nederlander 2562. Diens “Redux”, afkomstig van het “Aerial” album (uitgebracht op Tectonic), is een aangename afbuiging van het dub-techno pad. Na ruim een uur speeltijd en een playlist van liefst negentien tracks, kunnen we spreken van een ware traktatie!

 

Score: 4/5

 

Kettel: “Myam James 2” (Sending Orbs)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2010 

Het schaamrood staat ons op de kaken. Waarom? We hebben geheel ten onrechte het laatste album van Kettel, de Nederlander Reimer Eising, over het hoofd gezien. Begin 2010 is het een mooi moment om enkele ‘gemiste’ albums alsnog onder de aandacht te brengen. “Myam James 2” kwam al halverwege 2009 op de markt, als vervolg op het in april 2008 verschenen eerste deel. Op dat eerste deel troffen we weliswaar een Kettel in prima doen, maar de kers op de taart kwam van Secede, die de track “Church” op onnavolgbare wijze remixte en het origineel op grootse wijze overtrof. “Myam James 2” gaat eigenlijk door waar Kettel’s eerdere werk ophield. Dat wil zeggen: meer op Plaid geïnspireerde elektronica, maar vooral ook klassieke en filmische sfeerverhalen. Op de achttien tracks die het album telt wordt een prima balans gevonden tussen elektronica beats enerzijds en (beatloze) sfeercollages anderzijds. Kettel vertelt op “Myam James 2” een adembenemend mooi verhaal, dat boeit van de eerste tot de laatste tel. Na beluistering van “Myam James 2” kunnen we je verzekeren dat Kettel het eerste deel overtreft. Het betreft hier prachtige muziek van een vakman. Plaid heeft ze zo al een paar jaar niet meer gemaakt.

 

Score: 5/5

 

 

2562: “Unbalance” (Tectonic) 

Bron: CD

Rubriek: 1/2010

 Dave Huismans aka 2562 heeft in een relatief korte periode een enorme staat van dienst opgebouwd. Zijn eerste dubstep releases voor het Tectonic label kwamen in 2007 op de markt, medio 2008 gevolgd door zijn debuutalbum “Aerial”. “Aerial” sloeg werkelijk in als een bom, want de kwaliteit van het materiaal steeg ver boven de anonieme middelmaat uit. Een track als “Redux” werd recentelijk nog gebruikt voor de mixcompilatie van Deadbeat. Sinds het verschijnen van “Aerial” is het snel gegaan met de carrière van 2562, die je samen met Martyn de frontlinie van de Nederlandse dubstep beweging mag noemen. In “Unbalance”, 2562’s tweede langspeler voor Tectonic, vinden we geen herhalingsoefening van het geprezen debuut, maar een nieuwe stap voorwaarts. Opvallend is het veelvuldige gebruik van samples, waarmee het belangrijkste verschil met “Aerial” gelijk aangestipt is. Ook “Unbalance” grossiert aan toptracks. Bij het horen van het uitbundige “Flashback”, het ongeremde “Dinosaur”, het mysterieuze “Yes/No” en afsluiter “Escape Velocity” zitten we hier op het puntje van onze stoel. “Unbalance” is naar mijn mening net niet zo goed als zijn baanbrekende debuut “Aerial”, maar wederom een instant classic!

 

Score: 4/5

 

 

Bibio: “The Apple And The Tooth” (Warp Records)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2010

 Nadat Bibio’s album “Ambivalence Avenue”, dat zomer 2009 verscheen, diepe indruk maakte op zowel schrijvende pers als publiek, kon een vervolg niet uitblijven. Dat die er zo snel is, is verrassend te noemen. “The Apple And The Tooth” is echter geen volwaardig artiestenalbum, maar een conceptuele release met nieuwe Bibio producties (vermoedelijk tracks die het album net niet haalden) en remixen voor/door Bibio. Nog altijd staan de (retro) folk en elektronica klanken centraal in de muzikale cocktail van Stephen Wilkinson, zoals Bibio in zijn paspoort benoemd wordt. Deze treffende clash van stijlen wordt van pit voorzien door abstracte, soms scheve beats die neigen naar de hip-hop – denk aan labelgenoten als Flying Lotus of Hudson Mohawke. Ook “The Apple And The Tooth” levert weer vele fraaie momenten op. De meeste remixen op deze CD zijn bijzonder goed gelukt; met name de Letherette remix voor “Lovers’ Carvings” is een topper – compleet met Fender Rhodes melodielijn uit DJ Cam’s “Dieu Reconnaîtra Les Siens”. Eveneens de moeite is de Lone remix voor het herkenbare “All The Flowers”, dat drijft op bijzonder onstuimige beats. Mensen die van “Ambivalence Avenue” genoten hebben, kunnen ook gerust een hap van dit appeltje nemen! Eén ding is duidelijk: aan het begin van dit nieuwe decennium heeft Warp met Flying Lotus, Hudson Mohawke en Bibio drie belangrijke troeven in handen.

 

Score: 4/5

 

 

Various: “Fashion House N°3 - New York Edition” (Clubstar)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2010

 Na de edities Milaan en Dubai, heeft deel drie uit de reeks de subtitel ‘New York Edition’ meegekregen. De “Fashion House” mixen zijn onder deskundige leiding van Henri Kohn in elkaar gedraaid, zo ook deel drie. CD1 is de meest toegankelijke van de twee disks. Op deze schijf horen we verantwoorde housekrakers van namen als Sharam feat. Kid Cudi, Andy Caldwell & Mr. V, Barbara Tucker (de klassieker “I Get Lifted” geremixt door David Tort), Kaskade & Deadmau5, Axwell, D.O.N.S. en DJ Chus. CD2 bevat meer diepere vibes. Wat mij betreft de meest interessante mix van de twee. Vooral de herbewerking die Estroe voor de track “Swabian Pancakes” maakte, origineel van Sebastian Davidson & Estroe, is een track waarvoor je de volumeknop graag op maximaal draait. Net als voor de eerdere delen heeft Henri Kohn weer een aantal puike tracks bij elkaar gezocht. Niets speciaals of vernieuwend, maar gewoon lekker. Da’s ook wat waard.

 

Score: 3/5

 

 

Nikakoi: “Selected” (Laboratory Instinct)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2010

 Deze maand doen we twee CD besprekingen voor de artiest/producer Nikakoi. Elektronica/IDM liefhebbers zullen de Georgische producers Nika Machaidze vooral kennen onder zijn Erast alias, waarmee hij een aantal sublieme releases afleverde voor het Laboratory Instinct label. Echter, als Nikakoi bracht hij al twee albums uit via het onbekende WMF label: “Sestrichka” uit 2002 en “Shentimental” uit 2003. Een flink aantal tracks van beide albums, aangevuld met overig materiaal dat nog op de schappen lag, vormt de invulling van dit “Selected” album. Een fantastische kans om het moeilijk te vinden materiaal van Nikakoi alsnog te scoren. Hoe klinkt Nikakoi’s elektronica/IDM dan? Die klinkt alsof Kettel en Plaid samen de studio zijn ingedoken en het beste van beide werelden hebben gebundeld. Dit is elektronica/IDM van de hoogste kwaliteitsstandaard, die zonder enkele moeite mee zou kunnen op het Warp label. Mocht je dit fantastische muziek vinden, check dan ook het album “Cyperpunk” (als Erast), dat in 2006 verscheen via hetzelfde Laboratory Instinct label uit Berlijn.

 

Score: 5/5

 

 

Elemental: “Messages From The Void” (Runtime Records)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2010 

Adam Wilson is de man die schuil gaat achter de alias Elemental; een naam die we al geregeld tegenkwamen in de dubstep sector. Vooral het uit 2007 stammende “Raw Material” maakte diepe indruk. Naast de releases op zijn eigen label Runtime Records, dat hij in 2002 oprichtte met Dario Swade (aka 3D), bracht Elemental ook releases uit via labels als Hotflush Recordings, Urban Graffiti en Reduction Records. “Messages From The Void”, Elemental’s debuutalbum, is opgedeeld in twee disks. CD1 bevat het album (10 tracks), CD2 (nog eens 11 tracks) een verzameling losse tracks uit de periode 2002-2009 – een waardevolle aanvulling dus. Elemental laat zijn luisteraars schudden, beven en bewegen, maar vooral ook genieten. Het plezier en avontuur spat van de producties af. Dit is dubstep waarbij nergens het oog voor detail en subtiele effecten uit het zicht verloren wordt. Dit resulteert in een tiental onnavolgbare dubstep krakers (op CD1), die wel eens instant klassiekers zouden kunnen blijken. Hoe klinkt het dan? Elemental fuseert op subtiele wijze (Detroit) technosferen met dubstep en elektronica. Het beste van die werelden komen samen in zijn muziek. Je zou bijna zeggen, koop deze release twee keer: één maal om te draaien en één maal om in te lijsten. Met “Messages From The Void” schaart Elemental zich in één klap naast namen als Burial, Pinch, 2562, Martyn en Geiom. Indrukwekkend debuut met een brede kijk op dubstep en kruisbestuivingen met techno en elektronica!

 

Score: 5/5

 

 

Various: “Balance 015 - By Will Saul” (EQ Recordings)

 Bron: 3-CD

Rubriek: 1/2010

 Will Saul kennen we als A&R functionaris van het geprezen Simple Records, maar vooral ook van zijn gevarieerde houseproducties, al dan niet met Tam Cooper. Denk bijvoorbeeld aan het prijsnummer “Sequential Circus” uit 2007. Niet zo vreemd dat Will Saul gevraagd werd de nieuwste “Balance” mix te verzorgen. Verspreid over drie disks laat hij een grote verscheidenheid aan stijlen voorbij komen; van disco, dub, techno, deep-house en dubstep tot dub-techno, tech-house en meer. Het resultaat is dat er per disk een gevarieerd muzikaal menu opgediend wordt dat grenzen overschrijdt en muzikale samenhang onderzoekt. Vooral de inbreng van dubstep parels van namen als TRG (geremixt door Martyn), Geiom, Appleblim, Burial, 2562, Peverelist en Pangaea zorgt voor een prettige smaaksensatie. Dit is geen 3-CD om lang over uit te wijden. Dit is een mixcompilatie van topkwaliteit, waarbij hoorbaar ziel en zaligheid in gestoken is. Niet alleen de samenstelling van materiaal, maar ook de opbouw en de gezochte samenhang is een verademing. Klasse.

 

Score: 4/5

 

 

Various: “Get Salted Volume 2” (Salted Music)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2010 

Salted Music is het label van deep-house held Miguel Migs – een sublabel van Om Records overigens. Miguel Migs (aka Petalpusher) heeft in de afgelopen tien jaar een indrukwekkende catalogus opgebouwd met producties voor alle (deep) house labels van naam, denk aan Naked Music, Om Records, Hed Kandi, NRK Sound Division, Large Records en Transport Recordings. Vooral zijn uit 2002 stammende album “Colorful You”, dat tijdens de hoogtijdagen van het Naked Music label verschenen, staat hoog aangeschreven. Getuige deze nieuwe mix CD laat Migs nog altijd horen een uitstekende DJ te zijn. De muziek die zijn Salted label vertegenwoordigd valt nog altijd binnen de marge US West Coast house en deep-house. Gedurende de mix horen we muziek van oudgedienden/bekenden als Hott Toddy, Lovebirds, Fred Everything, Lisa Shaw en een fiks aantal eigen producties en remixen van Miguel Migs. Het deep-house genre heeft zich eigenlijk nooit opvallend doorontwikkeld, maar is altijd aantrekkelijk gebleven om naar te luisteren. Deze CD vertegenwoordigt dat liefdevolle gevoel vertaald naar een housegeluid.

 

Score: 3/5

 

 

Zero dB: “One Offs, Remixes And B Sides” (Tru Thoughts)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2010

 Na onder andere Domu en Quantic is het nu het duo Zero dB (Chris Vogado en Neil Combstock) dat volop in de schijnwerpers komt te staan middels een “One Offs, Remixes And B Sides” conceptalbum op Tru Thoughts. Zero dB brengt al tien jaar uitstekende producties en remixen voort die via labels als Ninja Tune (vrijwel al hun eigen werk), Schema, Ubiquity Records, Far Out Recordings en Ziriguiboom verscheen. De muziek van het duo past echter ook uitstekend binnen de stal van Tru Thoughts, dat zich naar eigen zeggen specialiseert in "jazzbreakshiphopsoulfunkbeatsounds". Zero dB zelf laat op dit 2-CD document simpelweg horen waar ze goed in zijn: gevarieerde jazzy house (soms gelijkend aan St. Germain of Llorca), broken beats (soms met tropische tinten), moderne jazz (met een breed blikveld), Brazilectro, drum & bass en gelieerde sounds. De diversiteit is immens en de lijst met namen waarvoor Zero dB heeft geremixt is indrukwekkend: DJ Kentaro (scratchkampioen), Grupo Batuque, Bonobo, Rosalia De Souza, Hexstatic en ga zo maar door. Dit conceptalbum is uitermate geschikt voor liefhebbers van artiesten als Domu en Bugz In The Attic.

 

Score: 3/5

 

Various: “10th Anniversary Mix” (Tru Thoughts Recordings) 

Bron: CD

Rubriek: 1/2010

 Als kers op de taart verscheen recentelijk de “10th Anniversary Mix” van het Tru Thoughts label, gekoppeld aan de gelijknamige 3-CD release die in het najaar van 2009 uitkwam. Eigenlijk is de mix (cut up by: JFB) een samenvoeging van het materiaal op die feestelijke release en fungeert voor de mensen die niet bekend zijn met het hoogstaande label een uitgelezen kans een spoedcursus Tru Thoughts history te volgen. Op de tracklist vinden we namen als Bonobo, Stonephace, Quantic, Lanu, Azaxx, Natural Self, Freddie Cruger aka Red Astaire, Alice Russell, The Bamboos, Hint, Kinny en ga zo maar door. Dit is geen release om lang over te praten, maar om gewoon te gaan beluisteren. Deze mix met passages (soundclips) is de perfecte aanvulling op de 3-CD box met volledige versies. Enige nadeel: de mix is weggeschreven als één track op de CD.

 

Score: 4/5

 

 

Various: “Freerange Records Colour Series: Pink 07” (Freerange Records)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2010 

Jamie Odell aka Jimpster, de drijvende kracht achter het Freerange label, heeft de afgelopen jaren een uiterst betrouwbare staat van dienst opgebouwd met een back catalogue (qua singles) die ertoe doet. De bekende “Colour Series” compilaties vormen daarop geen uitzondering. Begin 2010 zijn we aanbeland bij deel zeven, waarbij de kleur roze centraal staat. Op deze nieuwste Freerange compilatie met ongemixte tracks, horen we (oude) bekenden en relatieve nieuwelingen samen schitteren. Jimpster zelf komt drie keer voorbij op de CD, waarbij twee maal als remixer (voor zowel Milton Jackson als Tony Lionni). Echter, zijn beste bijdrage is de eigen productie “Sleeper”, die ergens balanceert op het randje tussen deep- en tech-house. Het Freerange geluid bevindt zich in zijn algemeenheid ergens tussen die marges met invloeden vanuit de disco, dub en funk als additionele elementen. Deel zeven uit de reeks biedt eigenlijk weinig nieuws onder de zon, maar meer van hetzelfde en dat is in dit geval altijd positief.

 

Score: 3/5

 

 

Fuck Buttons: “Tarot Sport” (ATP Recordings) 

Bron: CD

Rubriek: 1/2010 

Fuck Buttons, bestaande uit het duo Benjamin John Power en Andrew Hung, hebben met “Tarot Sport” een progressieve, experimentele bom uitgebracht die een indrukwekkende krater slaat. “Tarot Sport”, het tweede Fuck Buttons album, staat bol van de avontuurlijke elektronica, rock gitaren, drukke geluidseffecten, die worden gedragen door Shoegazer begeleidingen in de sfeer van bijvoorbeeld Ulrich Schnauss. Fuck Buttons verschilt van Ulrich Schnauss door de iets fellere aanpak. Er wordt je simpelweg minder rust aan de oren gegund door de ‘aanwezige’ gitaren en additionele noise. De muziek van Fuck Buttons is zeker niet bestemd voor de grote massa, maar zal vermoedelijk op handen gedragen worden door elektronica avonturiers. Sfeervol en ruig tegelijkertijd; deze combinatie werkt op “Tarot Sport”. Detail: het album werd geproduceerd door niemand minder dan Andrew Weatherall.

 

Score: 4/5

 

 

Various: “The Kings Of Drum + Bass” (BBE Records)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2010

 De drum & bass editie binnen deze bekende compilatiereeks van het BBE label is muzikaal ingevuld door het duo 4hero en DJ Marky, allemaal bepalende gezichten binnen het genre en alle geruime tijd actief/succesvol. 4hero trapt CD1 af met het eigen “Universal Love”, dat na al die jaren nog altijd klinkt als een klok. Gedurende de 4hero mix horen we oude bekenden voorbij komen als het pure “Terminator II” van Rufige Kru (aka Goldie) en essentieel materiaal van Aquasky, Nookie, Lemon D en A Guy Called Gerald. Ook de stevige mix van DJ Marky is een genot voor het luisterend oor en blijkt, net als de 4hero mix, een smaakvolle bloemlezing van klassiekers. Dit soort compilaties biedt weliswaar weinig nieuws onder de zon voor de goed geïnformeerde fan van drum & bass (vanaf begin jaren 90), maar toch boeit deze 2-CD sessie voortdurend.

 

Score: 4/5

 

 

Markus Guentner: “Doppelgaenger” (Sending Orbs)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2010

Sinds 2000 kunnen ambient en minimal liefhebbers genieten van de prachtige geluidscollages van Markus Guentner. Op “Doppelgaenger”, zijn eerste album voor Sending Orbs, horen we Guentner wederom doen waar hij verdraaide goed in is – zorgvuldig opgebouwde muren van sfeervolle geluiden produceren. De aanhoudende ambient soundpads, die alle tracks op het album vormgeven, hebben een hypnotiserende, ontspannende werking en zijn eigenlijk alleen geschikt als muzikaal behang voor thuis. Qua melodieën/akkoordenschema’s doet Guentner niet bepaald moeilijk. Juist die weinig complexe structuren bepalen voor een groot gedeelte zijn geluid, die zich kenmerkt door meerdere sfeerlagen over elkaar te plaatsen. “Doppelgaenger” is een release die veel ambient en elektronica liefhebbers zal behagen. Deze release sluit prima aan op de recent via Sending Orbs verschenen albums van Yagya (dub-techno) en Kettel (elektronica/ IDM en moderne klassieke filmmuziek). Compliment ook voor het fraaie, futuristische artwork van Jeroen Advocaat.

 

Score: 3/5

 

 

Flevans: “The 28th Devil” (Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2010

 Nigel Evans, de man achter Flevans, brengt al sinds 2002 muziek uit, welke voornamelijk via het Britse Tru Thoughts de wereld in wordt geslingerd. Deze release volgt op het in mei 2009 verschenen album “27 Devils” en draagt de subtitel ‘remixes for and by Flevans’. Funk, soul en (opzwepende) breakbeats lopen als een rode draad door dit conceptalbum. Vooral de Flevans remix voor “Ooba Ooba” is een mooi voorbeeld van de effectieve klanken op deze disk. Flevans’ eigen werk wordt onder handen genomen door namen als Hint (2x), Azaxx en Lack Of Afro. Nergens wordt je als luisteraar teleurgesteld, maar na een uur muzikaal vertier kunnen we slechts spreken van een gemiddelde aangelegenheid. Geen sprankelende uitschieters, maar vermakelijke en vooral goed beluisterbare funk en soul van moderne snit. Geschikt voor liefhebbers van labels als Social Beats en Unique.

 

Score: 3/5

 

 

Negghead: “Scrambled Negg” (WAX ON Records)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2010

 De man achter de merkwaardige werknaam Negghead is Daniel Adam Ward. Hij bracht in 2009 al twee digitale releases uit via George Evelyn’s WAX ON label. Die vielen in de smaak want Negghead mag op datzelfde label debuteren met zijn debuutalbum, waarop een aantal tracks van de tweede single terug te vinden zijn. “Scrambled Negg” telt twaalf bijdragen die we onder de noemer (sample-based) downtempo kunnen vangen. Echter wel avontuurlijke downtempo met invloeden uit de (zoete) soul (ook qua vocale inbreng) en funk, aangekleed met beats die regelmatig aan hip-hop gelieerd kunnen worden. Het album begint tamelijk tam zonder noemenswaardige bijdragen, maar na een track of vijf komt de boel goed los. “Boster No 1” is een fraai voorbeeld van Negghead’s prima prestaties: gefilterde soulful keys glijden soepel over een pompende hip-hop beat en minstens zo zware bassline. “Scrambled Negg” is een prima debuut geworden dat perfect aansluit op het brede muzikale pad van het WAX On label. De sfeer gedurende het album doet me zo nu en dan denken aan de tijdloze muziek uit Monte La Rue’s radioshow en compilatieserie Lounge Deluxe (rond 2000). Kortom, na het heerlijke album van The Deadbeats is dit wederom een release om van te smullen.

 

Score: 3/5

 

 

Various: “2010” (Warp Records)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2010

 Vorig jaar werd het 20-jarig bestaan van het baanbrekende Warp label groots gevierd met onder andere diverse jubileum releases. Echter, het is inmiddels 2010 en tijd om vooruit te kijken. Dat doet Warp Records middels deze “2010” compilatie. Deze CD is niets meer op minder dan een showcase/sampler van al het moois het label voor dit jaar in petto heeft. Het Warp geluid van 2010 is breder dan ooit, variërend van indie rock tot de tradionele elektronica en IDM, maar ook stromingen als dubstep en abstracte hip-hop/beats komen aan bod. The big three (Bibio, Flying Lotus en Hudson Mohawke) uitbreken natuurlijk niet op deze CD, al wordt Bibio’s “Jealous Of Roses” onder handen genomen door post rockers Pivot. Opvallende nieuwe/frisse verschijning is de dubstep vs. grime vs. elektronica cross-over “Inside Pikachu’s Cunt” van de act Rustie. Jammer dat er geen verse tracks van oudgedienden als Boards Of Canada of Plaid op de CD terug te vinden zijn.

 

Score: 3/5

 

 

Shackleton: “Three EPs” (Perlon)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2010

 Sam Shackleton, één van de drijvende krachten achter het Skull Disco label, staat te boek als een speelse producer die vooral binnen het dubstep genre grote bekendheid geniet. Sinds 2004 vallen zijn eigenzinnige producties op door de meeslepende, bijna hypnotiserende melodieën, originele percussie/beatstructuren en baslijnen die ertoe doen. Shackleton’s abstracte geluid brengt als het ware genres als dubstep (de basis), techno en elektronica dichter bij elkaar. “Three EPs” bevat in totaal negen tracks waaronder zich geen verliezers, maar ook geen uitgesproken winnaars bevinden. Juist het constante niveau, het hoogstaande productietechnische aspect en de avontuurlijke insteek van de producties maken dit album de moeite waard. Als we dan toch een track moeten aanstippen, luister dan eens naar het broeierige “Mountains Of Ashes”, dat subtiele ambient tinten bevat. Shackleton blijft één van de bepalende en vernieuwende gezichten binnen het dubstep genre, dat zich qua geluid nog altijd verbreed en verdiept. Verwacht hier overigens geen met Burial, Pinch, 2562 of Martyn verwante dubstep, want Shackleton’s ‘trippy’ geluid heeft maar weinig overeenkomsten met de sounds van genoemde namen. 

 

Score: 4/5

 

 

Nikakoi: “Requiem For Deranged Robot” (Laboratory Instinct) 

Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2010

 Het nieuwste project van Nikakoi (de Georgiër Nika Machaidze) heet “Requiem For Deranged Robot”, een release die opgedeeld is in twee hoofdstukken. Op deel één (CD1) vinden we twee langgerekte tracks van beide ruim een kwartier speelduur, waarbij de spanning subtiel in ambient achtige soundscapes opgebouwd wordt. De producties klinken lichtelijk afwijkend van Nikakoi’s gebruikelijke elektronica/IDM geluid, met als belangrijkste verschil dat we vrijwel geen (schots en scheve) beats tegenkomen. Op deel twee (CD2) staan twaalf zogenaamde “Ghostfiles”. De speelduur per track is hier weliswaar teruggedrongen, waardoor je zou verwachten dat er meer onsamenhangendheid ontstaat. Echter, de sfeer per ‘Ghostfile’ blijft dichtbij de algemene toonsetting, wat erg plezierig weg luistert. “Requiem For Deranged Robot” is dan ook een prachtig ambient elektronica album geworden van een producer waarvan we blij zijn dat hij weer terug is met een aantal releases.

 

Score: 4/5

 

 

 

Archief CD-recensies