CD recensies

Januari 2012

 

 

Jazzanova: “Upside Down” (Sonar Kollektiv)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2012  

Vrij snel na de door Jazzanova samengestelde editie voor de “Coming Home” compilatiereeks (voor het Stereo Deluxe label), is er nu een nieuw remixalbum rondom het beroemde collectief Jazzanova op de markt beschikbaar. Let op: het betreft hier geen bundel van remixes door Jazzanova zelf, maar door derden voor Jazzanova’s baanbrekende werk. Het basismateriaal bestaat uit werk van de afgelopen tien jaar, grotendeels van debuutalbum “In Between” (2002) en opvolger “Of All The Things” (2009). De CD versie van “Upside Down” bevat (slechts) tien remixen. Wat te denken van de onvergetelijke jazzy deep-house benadering van Atjazz voor “Dance The Dance” en de diepe tech-house saus van good old Âme over “Glow And Glare” – beide remixes verschenen maart 2004 op dezelfde single (eveneens via Sonar Kollektiv). Dat zijn de wat oudere (en wellicht bekende) werken op dit concept album, maar nog altijd waardevol en waardevast. Nog zo’n hoogtepunt: puur genieten is het van Mr. Scruff’s remix voor de Jazzanova single “Boom Clicky Boom Klack” (met vocalen van Shaun Escoffery). Deze remix verscheen gelijktijdig met de originele versie in 2006, maar heeft in bijna zes jaar tijd nog niets aan kwaliteit ingeboet. Wat mij betreft wordt het origineel overklast door deze bekende Ninja Tune artiest. Aanvullend wordt het meer recente werk van Jazzanova, bijvoorbeeld van hun “Of All The Things” album uit 2009, onder handen genomen door namen als Henrik Schwarz, Motor City Drum Ensemble en Alex Barck. Ik kan met voorstellen dat bijna iedere producer wel aan de slag wil met Jazzanova materiaal. Of het nu om hun oudere broken beats/nu-jazz of hun meer moderne mixture van soul, funk en jazz gaat; iedere unieke Jazzanova creatie is voer voor remixers. Dat maakt deze bundel nog maar eens (over)duidelijk! Tip: kijk snel op www.sonarkollektiv.de en schaf de digitale versie(s) rondom dit album aan. Waarom? Daarmee haal je simpelweg meer waardevolle remixes in huis.

 

Score: 5/5

 

Tycho: “Dive” (Ghostly International)  

Bron: CD

Rubriek: 1/2012

 Medio november 2011 verscheen dit prachtige meesterwerk van de Scott Hansen aka Tycho. “Dive”, Tycho’s derde langspeler sinds zijn debuut uit 2004, bestaat uit tien absurd mooie tracks, waarbij de vergelijking met Ulrich Schnauss en ook Boards Of Canada geregeld opgaat. Da’s nogal een compliment! “Dive” vermengd ambient/downtempo, elektronica/IDM, post-punk/shoegaze en breakbeats tot één (subtiel) kolkende massa die uiteindelijk rust en orde uitstraalt. Muziek van de buitencategorie zoals we dat graag noemen. Muziek die het in zich heeft zich te onderscheiden van de massa. Tycho vestigd met “Dive” in een klap zijn naam binnen de mondiale elektronica-scene als sfeermaker, waarbij zijn indrukwekkende soundscapes geregeld vergezeld worden door stuwende drums/beats. Het is dan ook ernstig jammer dat het album slechts vijftig minuten lang is. “Dive” is zonder enkele twijfel één van de allermooiste langspelers die 2011 voortbracht. Voor de fans van eerder genoemde Ulrich Schnauss en Boards Of Canada is “Dive” een droomplaat. Enige kanttekening: de toonsetting en sound is zeker niet uniek, maar na beluistering van “Dive” zullen weinig mensen daarover vallen. Essentieel plus!

 

Score: 5/5

 

Ulrich Schnauss & Mark Peters: “Underrated Silence” (Bureau B)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2012

 Na het uit 2010 stammende "Epic" album, dat Ulrich Schnauss samen met Jonas Munk (aka Manual) fabriceerde voor het Pedigree Cuts label, komt deze klasbak begin februari 2012 met een nieuw album. Het betreft wederom een duo-productie. Ulrich Schnauss teamt ditmaal met Mark Peters (van de Britse band Engineers). "Underrated Silence", dat via Bureau B verschijnt, betekend een nieuwe uitspatting van prachtige geluidscollages, sfeerimpressies en emotionele akkoordenschema's. Een mix van ambient, elektronica en shoegaze sounds. De vaste ingrediënten van Ulrich Schnauss' beproefde en alom geprezen trademark sound. We vroegen Ulrich Schnauss persoonlijk hoe "Underrated Silence" tot stand gekomen, de werkwijze erachter, maar vooral ook naar de verschillen met zijn eerdere werk. De meester spreekt: “this new album differs in a few ways. First of all it's a collaborative album, so naturally it's different from what mark or I may do as far as our solo work is concerned. Secondly, my contribution is more piano orientated than the solo records I've released. Finally I would say that there's a methodical difference as well: all songs are based on snippets we took from jam sessions – my other material is more focused on composition rather than improvisation.” Aldus de altijd sympathieke sfeermaker. Qua methodiek is er dus een wezenlijk verschil, maar de uitwerking is als altijd verbluffend en onmiskenbaar Ulrich Schnauss! De (muzikale) hand van Ulrich Schnauss is herkenbaar uit duizenden en drukt ook hier weer een onuitwisbaar stempel op de producties. Dit is het type chill-out muziek dat ver boven de anonieme middelmaat uitstijgt en de vloer aanveegt met de vele dertien in een dozijn producties. We zullen geen voorbeelden noemen. Wie nog nooit eerder van Ulrich Schnauss gehoord heeft en dit album omarmt, beluister dan zeker eens zijn albums "Far Away Trains Passing By" (mini-album uit 2001), "A Strangely Isolated Place" (uit 2003) en "Goodbye" (uit 2009). Vooral zijn eerste twee albums gelden als (instant) klassiekers. Indrukwekkende soundtrips die aansloegen (en nog altijd aanslaan) bij liefhebbers van ambient/shoegaze, Warp-alike elektronica en downtempo in het algemeen. Tegelijkertijd behorend tot de allerbeste elektronische albums die de ‘noughties’ heeft voortgebracht.


 

Score: 5/5

 

Joker: “The Vision” (4AD)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2012

 Een paar jaar geleden was Joker (Liam McLean) zo’n producer wiens sound je uit duizenden herkende. Zijn kenmerkende dubstep/bass music met chiptune invloeden werd bekend door releases op ‘key’ labels als H.E.N.C.H. Recordings, Hyperdub en Tectonic/Kapsize (beide sublabels van Multiverse). Met zijn debuutalbum gaat Joker echter een wat andere kant op. De chiptune klanken zijn verdwenen, toegevoegd zijn vocalen (vaak grime-alike). Echter, Joker’s muzikale prestaties bewegen zich ook meer en meer richting het grotere publiek. Zijn producties zijn toegankelijker en soms zelfs geschikt voor airplay op commerciële radiozenders. Die verandering zal niet als zijn fans enthousiast stemmen. “The Vision” lijkt, kort door de bocht, op een poging bekendheid te genereren bij de massa. Sommige tracks zijn ronduit zoetsappig en gaan richting het R&B gevoel. Het album is geen miskleun, maar het biedt absoluut niet de muziek die we vooraf hadden verwacht. Eindresultaat is aardig en voldoende, maar niet spectaculair. Zal Joker net als Nero de hitparades (en festivalpodia) gaan bestormen? De tijd zal het leren…

 

Score: 3/5  

 

DJ Food: “The Search Engine” (Ninja Tune)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2012

 Ooit bestond de formatie DJ Food uit vier leden, waaronder de van Coldcut bekende Matt Black en Jonathan More. Het is alweer bijna twaalf jaar geleden dat DJ Food’s laatste langspeler verscheen. We hebben het dan over het legendarische “Kaleidoscope” album. Een album dat me vooral bij is gebleven vanwege de bijna angstaanjagende sfeercollages – denk aan “The Sky At Night”. DJ Food bestaat tegenwoordig nog maar uit één persoon: Strictly Kev (Kevin Foakes). Op “The Search Engine” ligt de nadruk op experimentele breakbeat tracks, die soms neigen naar opzwepende, industriële trip-hop (met gepaste flirt naar de rock). Abstracte muziek die zo gebruikt kan worden voor in soundtracks en veelal gecategoriseerd zal worden onder de weinigzeggende noemer leftfield. Ons advies bij dit soort albums is vooral om zelf een mening te vormen, want het typeren van dit soort muziek heeft weinig nut. De muziek overtuigt je wel of niet. Zo simpel is het. Onze beoordeling: dit album is ijzersterk vanaf het allereerste moment, maar niet bepaald vernieuwend. We zouden niet vreemd opkijken wanneer dit materiaal al jaren op de plank lag. Gelukkig staat het experiment en het avontuur centraal, waardoor dit album andermaal uitstekend past binnen de Ninja Tune catalogus. Met gastrollen voor onder andere Natural Self, DK en 2econd Class Citizen.

 

Score: 4/5  

 

Julien Dyne: “Glimpse” (BBE Records)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2012

 De uit Nieuw-Zeeland afkomstige Julien Dyne heeft een fantastisch nieuw album uit zijn studio/laptop getoverd. “Glimpse” staat boordevol futuristische hip-hop/beats, waarbij de naam Flying Lotus al snel erbij gehaald wordt ter vergelijking. Als we ons niet vergissen is “Glimpse” de tweede langspeler van deze getalenteerde producer, het vervolg op het uit 2009 stammende debuut “Pins & Digits” (eveneens via BBE Records verschenen). Een klein beetje volgens verwachting zijn de beats een tikkeltje ‘scheef’ geproduceerd en draaien de (dikke lagen) synthesizers overuren. Julien Dyne’s album komt op een moment uit dat meer en meer producers volwaardige albums vol beats uitbrengen. Een goede zaak! Recentelijk nog zaten we op het puntje van onze stoel bij het beluisteren van Karlmarx’s album op Melting Pot Music (medio 2011) – aanrader. Dat torenhoge niveau haalt Julien Dyne ook met “Glimpse”. De regelmatig dromerige thema’s gedijen soepel over de strak geprogrammeerde beats en breaks. Ook is er ruimte voor vocalen. Onder andere door Mara TK (van Electric Wire Hustle) en Ladi 6. Flying Lotus heeft er weer een geduchte concurrent of bondgenoot bij (net hoe je het wilt zien).

 

Score: 4/5  

 

Various: “Hed Kandi: Winter Chill 2012” (Hed Kandi)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2012

 De 2012 editie uit de befaamde “Hed Kandi: Winter Chill” reeks slaat geen flater in de overvolle vijver van compilaties. De samensteller van deze 2-CD release heeft zonder twijfel kennis van zaken. Deze 2012 editie van “Hed Kandi: Winter Chill” bevat serieuze klappers van onder andere Walls, Mark Ronson & The Business Intl, Tycho, Com Truise, SBTRKT, Tensnake en Maya Jane Coles. En als die namen je niets zeggen, dan kunnen we met zekerheid stellen dat (vrijwel) alle eigentijdse elektronische muziekstromingen en niches aan bod komen. Van (soulful) beats en sferische house tot dubstep/bass music en van smaakvolle downtempo en allerhande elektronica (een breed begrip) tot moderne disco. Heel breed qua muzikaliteit, altijd sfeervol en kwalitatief dik in orde. Ondanks de uitgekauwde compilatiesector, die dat overigens al jaren is, willen we toch even onze aanbeveling uitten voor deze 2-CD. Wel even voorbeluisteren is ons advies.

 

Score: 4/5  

 

Various: “A Taste Of Kandi - Winter 2012” (Hed Kandi)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2012  

Deze release is eigenlijk niets meer of minder dan een sampler/promotietool van Hed Kandi. Er wordt ons een kijkje in de keuken gegund wat betreft (enkele) nieuwe Hed Kandi releases, maar er is ook werk vanuit andere labels gekozen. “A Taste Of Kandi - Winter 2012” biedt een soepele en voor de hand liggende housemix van bijna 75 minuten. Een mix waarbij groovy, funky, soulful en met disco geïnjecteerde housebeats de dienst uitmaken. Vooral niets nieuws onder de zon dus. Maargoed, liefhebbers van labels als Defected en Bargrooves kunnen met dit soort mixcompilaties hun hart ophalen. Nu in Nederland (op het moment van schrijven) de temperatuur ruim onder het vriespunt ligt, bieden deze zomerse tunes zeker uitkomst. Op de schaal van één tot tien is deze release een krappe zes waard, kortom een krappe 3/5 score. Met tracks van ATFC feat. Lisa Shaw, Moony en DJ Chus & Patric La Funk.

 

Score: 3/5  

 

Various: “Bargrooves - Classics” (Bargrooves)

 Bron: 3-CD

Rubriek: 1/2012  

Deze 3-CD box, samengesteld door Andy Daniell, biedt de housefan een fraaie bundel aan bewezen klassiekers – zoals de titel al doet vermoeden. Echter, de meeste classics komen wel voorbij in een alternatieve versie (lees: remix). Alle drie de disks hebben een bepaald thema meegekregen: CD1 bevat disco house classics, CD2 staat vol met soulful & funky house classics, waar CD3 tenslotte aandacht besteed aan mainroom classics. In de praktijk betekend dit simpelweg een breed scala aan tracks waar je de afgelopen jaren niet omheen kon. Denk aan tracks door Marc Evans, Bob Sinclar, Chez Damier, Sandy Rivera, Fire Island, The Good Men, Olav Basoski, MK, ATFC, Todd Terry, The Shapeshifters en nog een hele rits aan andere bekende smaakmakers. Vooral de eerste en tweede disk zijn wat mij betreft fantastisch ingevuld, uiteraard in ‘unmixed format’.  

 

Score: 4/5  

 

Various: “Bargrooves - DeepSoulDisco Deluxe” (Bargrooves)

 Bron: 3-CD

Rubriek: 1/2012

 Bargrooves staat al jaren bekend als kwaliteitsmerk. Gelieerd aan Defected, maar zeker geen B-merk. Je zou Bargrooves min of meer de Hed Kandi binnen de Defected-stal kunnen noemen. Ook deze 3-CD box is samengesteld door Andy Daniell. Ditmaal richt hij zich niet op house classics, maar op meer eigentijds werk. Denk aan muziek van namen als Azari & III, Osunlade, Kings Of Tomorrow, Restless Soul, Ben Westbeech, Human Life en Fedde Le Grand (met het verrassende “Ah Yeah” – breakbeat track), waarbij de thema’s opgedeeld zijn in Disco Deluxe (CD1), Deep Deluxe (CD2) en Soul Deluxe (CD3). Uiteraard zijn alle tracks in ongemixte en full length variant op deze 3-CD gebundeld. Zonder specifiek in te zoomen op individuele tracks kunnen we andermaal concluderen dat Bargrooves een bijzonder consistent niveau presenteert. Liefhebbers van de housemuziek vanuit de Defected catalogus kunnen niet om deze waardevolle compilaties heen.

 

Score: 3/5  

 

Håkan Ludvigson: “Soulroom” (Clubstream Green)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2012

 Dit fraaie housealbum kwamen we min of meer per toeval op het spoor. Håkan Ludvigson is een Zweedse producer, DJ, songwriter en labeleigenaar. Met zijn debuutalbum “Soulfood” richt hij zich vooral op de meer luisterbare house/techno – radio- and headphone-friendly electronica, zoals we op Ludvigson’s Discogs pagina lezen. Dat klopt wel, want “Soulroom” ademt sfeer en ook klasse uit. De muzikale richting op het album zouden we kunnen typeren als een kruisbestuiving tussen (vocale) deep-house en techno. “This album is a place for afterthought, love and soulsearching. The lyrics are intended to leave room for widespread interpretation and to make you ask yourself questions. I'm a techno artist no doubt, but the album is not intended for clubs or DJ’s at all, but rather for you to take along with you in your life with a pair of good headphones”. Aldus Håkan Ludvigson over “Soulroom”. Met afwisselend vocaal en instrumentaal werk heeft Ludvigson rekening gehouden met de brede smaak van zijn publiek. “Soulroom” is wat ons betreft een prima album geworden, dat flink wat deuren zal doen openen voor de sympathieke Zweed. Dit is muziek die zo mee kan op de komende “Terry’s Café” compilatie of andere Plastic City verzamelaar(s).

 

Score: 3/5  

 

Chris Joss: “No Play No Work” (ESL Music)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2012

 De Franse (selfmade) multi-instrumentalist en producer Chris Joss is terug met een kersvers album. "No Play No Work" is, als we goed geteld hebben, 's mans zevende full length album en alweer de vijfde voor het ESL Music label (Eighteenth Street Lounge Music, label van de mannen van Thievery Corporation). "No Play No Work" is net als veel van Joss' eerdere werk 'full of funk' en herkenbaar uit duizenden. Het album volgt op het begin 2010 verschenen "Monomaniacs Volume 1". Chris Joss bezit de gave om spetterende (retro) funk (als basis bestanddeel) te combineren met strakke drums/beats (down-, mid- en uptempo) en catchy thema's, aangevuld met een ongeremde muzikaliteit en (altijd) avontuurlijke insteek. Wanneer we Joss' muzikale bewegingen meer in detail beschrijven, zou je de Joss-sound kunnen omschrijven als een mixture van (retro) funk, soundtrack muziek (denk aan het soort muziek uit de "Oceans" films met onder andere George Clooney en Brad Pitt), maar toch ook de nodige jazz (lees: jazz-funk) en breakbeat/afrobeat tinten. "No Play No Work" werd opgenomen tussen augustus 2008 en juni 2011 (in La Rochelle, Frankrijk). In veel gevallen zijn de tracks op "No Play No Work" uiterst dansbaar met stuwende ritmes, maar vooral ook prettig om naar te luisteren. Naast de vaste bestanddelen binnen Chris Joss' muzikale aanpak, denk aan het Hammond-orgel, is er ook ruimte voor turntablism (scratches) en robo-vocals (vocoder). Naast de meer energieke bijdragen op het album gooit Chris Joss zo nu en dan ook de rem erop en kun je genieten van onvervalste (jazzy) downtempo. Na het beluisteren van "No Play No Work" wordt duidelijk dat Chris Joss nog altijd een artiest/producer in ontwikkeling is. Een man die keer op keer scoort en nimmer teleurstelt. Het is niet voor niets dat Chris Joss' muziek recentelijk nog te horen was in een TV-reclame voor (als we ons niet vergissen) Nescafé Dolce Gusto.

 

Score: 4/5  

 

Various: “FabricLive.61 - Pinch” (Fabric Records)  

Bron: CD

Rubriek: 1/2012

 Rob Ellis (aka Pinch) loopt inmiddels al ruim een half decennium mee in de mondiale dubstep/bass music scene. Sterker nog, met zijn betrokkenheid bij Multiverse Music (waaronder het Tectonic label valt), vertolkte hij een voortrekkersrol bij de groei en bloei van de dubstep/bass music. Zijn album “Underwater Dancehall” (2007) geldt als instant classic en ook zijn nieuwste langspeler in samenwerking met (eveneens) icoon Shackleton blijkt een essential. Het is dan ook jammer dat deze mix voor Fabric enigszins tegenvalt. We missen de scherpte, de tunes van de buitencategorie en soms wat muzikaliteit. Het is niet zo dat “FabricLive.61 - Pinch” een ‘waste of time’ is, maar we raken nergens echt wild enthousiast. De mix bestaat uit net iets meer dan twintig tracks en verbindt, geheel volgens verwachting, stijlen als dubstep/bass music met house en techno. Echter, we vallen in herhaling, de mix voegt weinig tot niets toe aan de reeks. Jammer, maar meer kunnen we er niet van maken. Een krappe 3/5 score tot gevolg.

 

Score: 3/5  

 

Various: “Fabric 61 - Visionquest” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2012  

Visionquest is een ietwat mysterieus samenwerkingsverband tussen het Amerikaanse kwartet Lee Curtiss (mixte recentelijk de “Watergate 08” compilatie), Seth Troxler (bekend van singles voor onder andere Wolf + Lamb, Souvenir, Circus Company en Crosstown Rebels), Shaun Reeves en Ryan Crosson. Wanneer we door de discografie van Visionquest bladeren vinden we eigenlijk louter remix prestaties van het viertal. Des te leuker dat ze de nieuwste “FabricLive” mix verzorgen. Met vier ‘selectors’ moet het eindresultaat wel spectaculair zijn. Echter, dat valt een tikkeltje tegen. Tot aan track nummer acht is het gekozen materiaal een tikkeltje droog en monotoon. Daarna gaat het de goede kant op met de remix an Aril Brikha voor Kollektiv Turmstrasse & Florian Schirmacher’s “Uneins”. Vanaf dat moment komt de melodie meer en meer centraal te staan. Iets wat de waarde van deze mix wat mij betreft een stuk opdrijft. Deze Visionquest mix vertegenwoordigd uiteindelijk een breed palet aan housetinten, waarmee men laat horen een brede smaak te hebben. Aan het einde van de mix wordt er zelfs geëxperimenteerd met breakbeats. Conclusie: na een tamelijk valse start, wordt deze mix vanaf track nummer acht pas echt aantrekkelijk als luistersessie. Leuk ook dat het viertal koos voor het afsluitende “Song With No Ending” van Wildcookie (aka Freddie Cruger en Anthony Mills) – afkomstig van het fijne “Cookie Dough” album op Tru Thoughts (februari 2011 verschenen).

 

Score: 3/5

 

 

Various: “FabricLive.60 - Brodinski” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2012

 De Franse DJ/producer Louis Brodinski heeft in een paar jaar tijd een respectabele status opgebouwd met singles/releases voor labels als Turbo, Grizzly en Southern Fried Records. Brodinski bevindt zich qua geluid ergens in het midden tussen electro, techno, classic/retro house (onder andere acid invloeden) en deep-house. Er is zelfs ruimte voor (vocale) dubstep/bass music. Een interessant en tamelijk breed gebied waarbinnen van alles mogelijk is. Brodinski’s mix is wat mij betreft één van de meest veelzijdige housemixen die we de laatste periode op ons bureau terugvonden. Ook één van de betere! De mixsessie wordt zorgvuldig opgebouwd met prachtig werk van onder andere Tomas Barfod’s (bekend van het Deense trio WhoMadeWho) kraker “Beach Party” – inclusief fraai thema met verknipte synthesizers. Axel Boman’s “Purple Drank” doet een beetje denken aan oud werk van Sebo K – denk aan de classics “Horizons” en/of “Rancho Relaxo” (met Anja Schneider). Het is één van de vele hoogtepunten die deze mixsessie telt. Check bijvoorbeeld ook eens de Detroit-techno meets acid-house kraker “Brightside Of Love” van Glass Figure – als dat geen vakmanschap is? “FabricLive.60 - Brodinski” is recht toe, recht aan gemixt, maar daardoor niet minder goed. Vooral de platenkeus is top! Eindoordeel: Brodinski laat een prima indruk achter en bewandeld tijdens zijn sessie een breed houseterrein. Helemaal niets mis mee.

 

Score: 4/5

 

 

Various: “Fabric 60 - Dave Clarke” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2012

 Dave Clarke, levende technolegende, staat niet alleen bekend om zijn weergaloze technoproducties en sets als DJ. Clarke is daarnaast een fanatiek electro liefhebber. Wie kent zijn befaamde “X-Mix – Electro Boogie” mix uit 1996 niet? Bij electro moet je dan niet aan de moderne housevariant denken, maar aan het prototype electro (bass) van namen als Aux 88, Model 500 (aka Juan Atkins), Dynamix II en Underground Resistance. Op “Fabric 60” horen we Dave Clarke in een min of meer gelijkende setting, maar dan met een meer eigentijdse benadering (lees, toevoeging van wat 4/4 house en technobeats). Wie beide “Electro Boogie” mixen een warm hart toedraagt, kan “Fabric 60” eigenlijk blindelings aanschaffen. Dave Clarke is een man van kwaliteit en laat zijn fans nimmer in de kou staan. Electro bass en gelieerde house worden feilloos met elkaar vermengd, wat tot een prima eindresultaat leidt. Uitschieters zijn wat mij betreft het opzwepende Detroit moment “Dark N Lovely” van Marc Romboy vs. Paris The Black Fu in de Kenny Larkin remix en het ‘freaky’ “Aufstand” van Gesaffelstein, dat wel erg veel op LFO’s werk van na 2000 lijkt.

 

Score: 4/5  

 

Various: “BBE 15 - 15 Years Of Real Music For Real People” (BBE Records)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2012

 BBE Records bestaat 15 jaar en dat moet (hoe verrassend?) gevierd worden met een verjaardagsfeestje. Deze “BBE 15 - 15 Years Of Real Music For Real People” 2-CD compilatie is samengesteld en gemixt door Chris Read. Voor dit project worden uiteraard alle paradepaarden van stal gehaald. Van Marc Mac, Pete Rock, Jay Dee (aka wijlen J Dilla) en King Britt tot Slakah The Beatchild, DJ Spinna, Madlib, Roy Ayers en DJ Jazzy Jeff. Kwalitatief hoogstaande hip-hop en moderne soul staan grotendeels centraal. Da’s ook logisch, want BBE Records heeft daarmee naam en faam gemaakt. Verspreid over twee disks komen liefst 71 fragmenten aan bod. Je begrijpt het al: het is een mixtape met korte soundclips van essentieel werk, waarbij naast genoemde stromingen (hoofdlijn van de sessies) uitstapjes naar onder andere house- en drum & bass-terrein worden gemaakt. Fantastisch initiatief!

 

Score: 4/5  

 

Fulgeance: “To All Of You” (Melting Pot Music)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2012

 Na Karlmarx’s verbluffende album van medio 2011, verscheen in november van datzelfde jaar dit album van Fulgeance. Fulgeance is de alias van Franse producer Pierre Troel. Met “To All Of You”, gelijkertijd zijn debuut, geeft deze beats creator een uitstekend visitekaartje af. De CD versie van het album bevat tien producties en zes remixes. Op “To All Of You” horen we beats in het straatje van genoemde Karlmarx en dus ook (onvermijdelijk) Flying Lotus, maar verwacht geen copycat muziek. Fulgeance weet heel goed waar hij mee bezig is, tenminste zo klinkt zijn debuutalbum. Er zit een duidelijk hoorbare kennis en kunde achter dit project. Fulgeance beperkt zich niet alleen tot beats, maar tikt ook het dubstep/bass music en elektronica genre aan. Beste track op dit debuutalbum is wat mij betreft het hobbelende “Vilnius Bump”, dat me sterk doet denken aan Nosaj Thing’s “IOIO” – van het sublieme album “Drift” uit 2009. Klinkend debuut, met remixbundel als extra.

   

Score: 4/5

 

 

Terranova: “Hotel Amour” (Kompakt Schallplatten)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2012

 De Duitse band Terranova (aka Turntable Terranova) werd opgericht aan het begin van de jaren 90 en was onder andere verantwoordelijk voor één van de betere edities uit de “DJ-Kicks” verzamelreeks (doelend op de in 1998 verschenen compilatie via !K7). De band bewoog zich qua muzikale richtingen altijd tussen pak ‘m beet dowtempo, trip-hop en house, maar daarvan is op “Hotel Amour” niet veel te merken. Terranova anno 2012 staat grotendeels voor vocale house/techno. Op “Hotel Amour” is er ruimte voor de vocalen van onder andere Thomas Høffding (WhoMadeWho), Khan, Snax en Billie Ray Martin. De resultaten zijn muzikaal gezien (overwegend) uitstekend, al moeten we hier en daar wel even wennen aan de vocale inbreng – die is op z’n zachtst gezegd niet altijd in orde. Daarnaast lijkt een track als “I Want To Go Out” qua sfeer en gebruik van vocale samples erg op Moby’s werk van rond 2002 – zeker niet ieders’ kopje thee. We willen “Hotel Amour” niet afschilderen als een matig album, maar verwacht ook zeker geen instant klassieker. Daarvoor komt “Hotel Amour” nog flink tekort. Wij vragen ons af hoe de gemiddelde liefhebber van elektronische muziek de vocale inbreng op dit album beoordeeld. Daar zit wat ons betreft de bottleneck.

 

Score: 3/5  

 

Kinny: “Can't Kill A Dame With Soul” (Tru Thoughts)

Bron: CD  

Rubriek: 1/2012

 Kinny (Caitlin Simpson) kennen we van haar uit maart 2009 afkomstige (debuut)album "Idle Forest Of Chit Chat". Een langspeler die 100% aansloot (en aansluit) op de brede muzikale insteek van het vanuit Brighton (UK) opererende Tru Thoughts label. Dat album bracht onder andere het prachtige, doch ingetogen "Water For Chocolate" (in samenspraak met Souldrop) voort. Een prachtig 'klein' soulliedje met enkel ruimte voor wat gitaarklanken, percussie (trommels), samples (plus scratches) en de kenmerkende vocalen van Kinny - Canadese en voormalig opera zangeres. Je snapt het al: bij Kinny draait het grotendeels om soul - zoals de albumtitel al beloofd! Met haar ietwat scherpe/puntige stemgeluid kan ze vocaal gezien moeiteloos overleven binnen de genres soul en hip-hop. Dat horen we dan ook weer terug op Kinny's tweede album "Can't Kill A Dame With Soul". Soul vormt de basis, regelmatig aangekleed met hip-hop beats, maar ook met jazz-pop en reggae invloeden. Ondanks het feit dat Kinny's stemgeluid niet ieders' kopje thee zal zijn, werkt de combinatie van het instrumentale facet (de melodielijnen, de thema's), de productietechnische uitwerking en de karakteristieke soulvoice uitstekend samen. Juist daarmee scoort Kinny. Kortom, ook het productieteam van het Noorse Souldrop verdient een compliment. Zij verzorgden ditmaal de complete productie van het album. Een krappe 4/5 score is dan ook op zijn plaats. De eerste single van het album, "Big Fat Liar" gemaamd, is inmiddels uit. Voor de liefhebbers van bijvoorbeeld Erykah Badu is de muziek van Kinny een schot in de roos. Lekker album!

 

Score: 4/5  

 

WhoMadeWho: “Brighter” (Kompakt Schallplatten)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2012  

De driekoppige Deense band WhoMadeWho kennen we vooral van hun (vroegere) werk voor het Gomma label. Tegenwoordig zijn Tomas Barfod (drums en ‘electronic noodling’), Tomas Høffding (vocalen) en Jeppe Kjellberg (gitaar) verbonden aan de Duitse elektronica/techno (en meer…) wereldspeler Kompakt uit Keulen. Op “Brighter” horen we een combinatie van pop, (indie) rock, disco en electro. Het vanuit Kopenhagen opererende trio bracht eind april 2011 hun derde langspeler “Knee Deep” uit, dat begin 2012 dus alweer een vervolg krijgt. “Brighter” staat boordevol fijne luisterliedjes, waarop ook (voorzichtig) gedanst mag worden. Vermeng jaren 80 popvocalen (post-punk/wave) met catchy disco-alike baslijnen, vernuftige synthesizer thema’s (waar we simpelweg niet omheen kunnen), stuwende/soms springerige ‘poppy’ ritmes met de nodige elektronicakruiden en je hebt de WhoMadeWho sound grotendeels ontleed. Luister eens naar de prachtige uitspattingen “Greyhound” en “The Divorce” en je bent direct verkocht. Na het verse Cubenx album (op InFiné) is dit wederom een uiterst fijn pop meets elektronica album. Waar Cubenx de punten scoorde met de post-punk/shoegaze invloeden, pakt WhoMadeWho deze vanwege het consistente niveau en de fantastische thema’s. Het geluid van WhoMadeWho doet met zo nu en dan aan Phoenix denken, maar die vergelijking gaat niet 100% op. WhoMadeWho dicht het muzikale gat tussen de jaren 80 en het hier en nu op een wel heel fraaie wijze. Essentieel album van een rockband die dancemuziek doet (of andersom, net wat je wilt horen).

 

Score: 4/5

 

Beroshima: “Polyphonication” (Müller Records)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2012  

Beroshima (aka Frank Müller) bracht medio 2011 al dit uiterst fraaie album vol met ‘luister-techno’ uit. Waarom we deze disk nu pas in de recensierubriek opnemen? Simpel, we ontdekten recentelijk pas dat dit album een samenwerkingsverband tussen Frank Müller en onze favoriet Ulrich Schnauss betreft. Wat krijg je dan? Fraaie technomuziek met een fikse scheut aan sfeer en melodieuze elementen. En wie het werk van Ulrich Schnauss een beetje kent, weet dat deze man muzikaal gezien nooit faalt. Ook Beroshima zelf is een project dat al twee eerdere albums voortbracht en daarnaast een lange lijst met singles. Kortom, alle ingrediënten voor een topalbum zijn daar. Die verwachtingen worden gelukkig ook daadwerkelijk ingelost. “Polyphonication” bevat een elftal aan gemiddelde tot zeer sterke bijdragen, waarvan de doorsnee technoliefhebber zeer zeker enthousiast zal raken. Nogmaals, verwacht geen monotone dansvloer pompers, maar subtiele techno met een flirt naar ambient en elektronica. Erg prettige langspeler! Kleine kanttekening: dit album mag nog niet in de schaduw staan van Ulrich Schnauss’ werk onder eigen naam.

 

Score: 4/5

 

Various: “When Shapes Mix Together” (Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2012  

Tru Thoughts etaleert jaarlijks zijn waren middels de bekende "Shapes" compilatiereeks. Zo aan het einde van 2011 heeft Tru Thoughts' A&R man Robert Luis een fijne mix opgetuigd waarbinnen ruimte is voor zowel de gevestigde namen van het Tru Thoughts label, maar ook voor 'new signings'. Tegelijkertijd is deze mix CD een smaakvolle proeverij van alle het moois dat het label te bieden heeft (ook met het oog op 2012). De diversiteit in stijlen is als altijd enorm en tegelijkertijd het grootste wapen van het label. Met uiteenlopende namen als Rodney P, Zed Bias (aka Maddslinky), Hint, Quantic, Anchorsong (wiens fraaie debuutalbum recentelijk verscheen), Beta Hector, Mark de Clive-Lowe (geremixt door A Sides) en Hidden Orchestra (geremixt door The Colonel) kunnen we niet bepaald spreken van een logisch opgebouwde mix, maar wel van een mix boordevol kwalitatief hoogstaande en veelal soepele bijdragen. We verheugen ons op hetgeen Tru Thoughts in 2012 zal voortbrengen. Het nieuwe album van Kinny, de zangeres die ook op "When Shapes Mix Together" te horen is, zal wat dat betreft het eerste wapenfeit (album) zijn van 2012.

 

Score: 4/5

 

Various: “Jungle Classics” (Ministry Of Sound)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2012  

"Jungle Classics" is zo'n typische titel voor een, op het eerste oog, uitgekauwde compilatiebox. Echter, een label als Ministry Of Sound komt ermee weg. Waarom? De tracklist staat boordevol met prima bijdragen. Jungle was in de periode tussen (pak 'm beet) 1993-1995 het logische vervolg op de (oldschool) breakbeat/rave hype (denk aan The Prodigy, SL-2, Altern-8 en Acen). Met het oppeppen van de BPM's en het toevoegen van reggae en ragga invloeden ontstond jungle, dat direct aan de drum & bass gerelateerd is. Daarmee vatten we ook direct "Jungle Classics" samen. Niet alleen jungle (classics), maar ook drum & bass (oud en nieuw) bijdragen vormen de muzikale invulling van deze 2-CD box. Wat kun je verwachten? De ratelende uptempo breakbeats en vaak loodzware basslines van bepalende artiesten/DJ's als Shy FX, Roni Size, DJ Zinc, DJ Hype, Krust, Alex Reece, Goldie en Adam F, aangevuld met eigentijds werk van bijvoorbeeld Pendulum en Chase & Status. Denk ook aan het befaamde "Incredible" van M-Beat feat. General Levy, welke destijds (1994) zelfs tot in de hoogste regionen van de charts reikte. Kortom, Ministry Of Sound biedt op deze 2-CD niet alleen de bekende jungle classics, maar ook meer eigentijds werk. Daarmee krijg je als luisteraar een goed beeld van de 'evolutie' die beide genres doormaakte vanaf begin jaren 90 tot aan het hier en nu. Vele critici hebben altijd geroepen dat het jungle/drum & bass genre nooit echt doorontwikkeld is, maar dat betekend niet dat de stroming niet meer ter zake doet. Sterker nog, deze muziek is nog altijd springlevend in de underground en zal dat ook nog tot in lengte van dagen blijven, zo is mijn inschatting. Deze 2-CD box is zonder twijfel de moeite waard.

 

Score: 3/5

 

Various: “A State Of Trance Year Mix 2011” (Cloud 9 Music)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2012  

"A State Of Trance Year Mix 2011" is, zoals je gewend bent, gemixt door de nummer 2 DJ van de wereld: Armin van Buuren. Helaas verwisselde Armin in 2011 de nummer 1 voor de nummer 2 positie (met David Guetta als winnaar) naar aanleiding van de toonaangevende, jaarlijkse verkiezing van het Britse DJ Magazine (kortweg DJ Mag). 2011 was andermaal een uiterst succesvol en productief jaar voor de sympathieke DJ's/producer die momenteel succes in de charts heeft met de track "Youtopia" (met vocalen van Adam Young, bekend van Owl City). In een megamix van ruim twee uur komen maar liefst 89 trance, progressive en (aan trance grenzende) housetracks van het afgelopen jaar voorbij welke zijn gekozen door luisteraars van Armin van Buuren's radioshow A State Of Trance (ASOT). Kortom, een mooie één-twee met de (vaste) luisteraars van zijn indrukwekkend goed beluisterde radioshow. Deze megamix, welke twee disks in beslag neemt, biedt een fijne terugblik op 2011 aan de hand van relatief korte soundclips. Deze release is daarom alleen besteed aan luisteraars die geen moeite hebben met het concept 'megamix'. Voor het scoren van de full length versies van het gros van de tracks is de Armada Shop 'the place to be'. Prima jaarmix andermaal, maar niets nieuws onder de zon. Uiteraard met alle 'usual suspects' op de tracklist, zoals dat zo mooi heet.

 

Score: 3/5

 

Various: “House Masters - MK” (ITH Records/ Defected)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2012


MK (Marc Kinchen) heeft eigenlijk nauwelijks een introductie nodig. Sinds eind jaren 80 heeft deze levende houselegende zijn onuitwisbare stempel op de elektronische muziekscene gedrukt. Onder aliassen als MK en 4th Measure Men heeft hij een reeks aan klassiekers voortgebracht die in het collectieve geheugen van de doorgewinterde houseliefhebber gegrift (behoren te) staan. Denk aan het onvergetelijke "Burning" als MK (vocalen van Alana Simon), 4th Measure Men's "4 You" en de befaamde remixes voor Chez Damier's "Can You Feel It", Masters At Work feat. India's "I Can't Get No Sleep" en The Reese Project's "The Colour Of Love". Kortom, het soort clubmuziek dat begin jaren 90 werd getypeerd als 'mellow'. Deel veertien uit de "House Masters" reeks zoomt vooral in op het (veelal) gedateerde werk van Marc Kinchen. Dat lijkt tamelijk verrassend, maar wie goed opgelet heeft weet dat er recentelijk rondom zowel MK's "Burning" als 4th Measure Men's "4 You" eigentijdse remix bundles zijn verschenen. Op deze 2-CD horen we niet alleen de genoemde paradepaartjes van Marc Kinchen, maar ook iets minder bekend werk. Groot minpunt is zo nu en dan de productietechnische- en/of geluidskwaliteit. Het lijkt erop alsof sommige tracks vanaf een lage kwaliteits MP3 (als bron) naar audio CD vertaald zijn. Dat heeft weinig te maken met de beperkte productietechnische middelen waarover Mark Kinchen destijds (vermoedelijk) de beschikking had. Al met al is deze veertiende editie uit de reeks weer een traktatie en een feest van herkenning. Met name geschikt voor liefhebbers van housemuziek uit de early 90's en DJ's die full length versies zoeken van Mark Kinchen's classic works.

 

Score: 3/5

 

Various: “Armin van Buuren: Universal Religion Chapter 5” (Armada Music)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2012  

Het was, wat je noemt, een bewogen periode voor Armin van Buuren. Armin wist dit jaar helaas niet zijn nummer één positie op de DJ Magazine lijst voor beste/ populairste DJ ter wereld te continueren. Die eer ging naar de Franse hitmachine David Guetta. Voor tranceliefhebbers was/is dit een behoorlijke teleurstelling kunnen we ons voorstellen. Echter, Armin fans, wees niet getreurd, de nieuwste "Universal Religion" mixcompilatie is een feit. De mixcompilatie reeks, waarvan in 2004 de eerste editie uitkwam, is een favoriet onder liefhebbers van HQ dancemuziek. Dit jaar landt dan eindelijk de vijfde 'Chapter', live opgenomen tijdens Armin's sets in club Space op party eiland Ibiza. Verspreid over twee disks weet Armin niet alleen te overtuigen (als altijd), maar geeft hij ook een showcase over de stand van zaken binnen de breed vertakte trancescene anno 2011. Juist het verbinden van de vele subsmaken binnen de trance maakt deze 2-CD een aanrader. Armin voert je met zijn afwisselend vocale en instrumentale sound langs uitstekende tracks van onder andere Andrew Bayer, Ørjan Nilsen, Paul Oakenfold, John O'Callaghan & Giuseppe Ottaviani, Markus Schulz presents Dakota en Andy Moor, om maar een paar namen op papier te stellen. Armin van Buuren trekt alle registers open binnen deze showcase. We horen een trancemix (over twee disks) die geinjecteerd is met een flinke portie electro, progressive uitspattingen, kabbelende Balearische zomerklanken en op enig moment zelfs wat dubstep-alike basslines (rauw en grommend). Het toont nog maar eens dat de elektronische muzieksector voorlopig nog altijd rekening dient te houden met deze sympathieke Nederlander.

 

Score: 3/5

 

Anchorsong: “Chapters” (Tru Thoughts Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2012  

2011 was weer een vruchtbaar jaar voor Tru Thoughts. Zo bracht het vanuit Brighton (UK) opererende label sterke albums uit van Omar (reissue met bonus tracks), Mark de Clive-Lowe, Zed Bias (aka Maddslinky), Benji Boko, Beta Hector, Lanu en Quantic ('best of' conceptalbum). Maar, 2011 is nog niet afgelopen. Eind november verschijnt het debuutalbum van de getalenteerde producer en multi-instrumentalist Anchorsong. Anchorsong is de werknaam van de tegenwoordig in Londen woonachtige Masaaki Yoshida (Japanner van origine). Een debuut dat zowel verrassend als enthousiastmakend is! Waarom? "Chapters" staat bol van de avontuurlijke producties, waarbinnen ruimte is voor energieke ritmes en dito instrumentaria. "Chapters" is bedoeld als basis voor live vertolking en zo klinkt het album ook. Anchorsong mixt op zijn debuut moderne elektronica met rock, hip-hop en allerhande (break)beats. Een klinkende en vooral kolkende mixture die inspeelt op zowel het verleden als de toekomst. Traditionele en moderne invloeden gaan hand in hand zou je kunnen zeggen. Dit is zo'n type album dat groeit met iedere luisterbeurt en je triggert om Anchorsong live te gaan bekijken. Anchorsong's multi-layered, hook-laden sound, zoals we treffend op de verpakking lezen, is een verademing voor de avontuurlijk ingestelde luisteraar en bovendien de zoveelste waardevolle aanwinst binnen de omvangrijke Tru Thoughts familie. Beta Hector (project van Simon Hill) en Anchorsong zijn wat dat betreft enkele van de meest in het oog springende nieuwe namen van 2011.

 

Score: 4/5

 

Various: “A State Of Trance Classics Vol. 6” (Cloud 9 Dance)

 Bron: 4-CD

Rubriek: 1/2012  

Armin van Buuren's zesde aflevering binnen diens "A State Of Trance Classics" reeks ligt sindskort in de (digitale) winkelschappen. Sinds 2006 brengt onze vooraanstaande tranceambassadeur jaarlijks een 4-CD bundel uit met essentieel trancemateriaal vanuit het rijke verleden van deze scene. Trance is de breedste zin van het woord, om precies te zijn. Dat levert Armin geen prijs op voor meest innovatieve concept. Echter, nuttig zijn deze bundels zonder enkele twijfel! Ook deze editie bevat weer rond de veertig klassiekers, die zich al lang en breed bewezen hebben. De één wat bekender dan de ander. Persoonlijk ben ik erg blij met het selecteren van Vincent De Moor's "Green Heaven" (uit het jaar 2000). Een uitzonderlijk fijne track met een soort sprookjesachtig thema dat tot de buitencategorie behoort. Deze track hebben we niet eerder in ongemixte en full length variant op CD teruggehoord. Op de tracklist van deze zesde 4-CD box vinden we daarnaast werk van onder andere Rank 1, Tiësto, Faithless, Ferry Corsten, Marco V, Da Hool en 4 Strings. Kortom, the usual suspects, zoals dat zo mooi heet. Ondanks het simpele, doch doeltreffende concept van deze 4-CD box, willen we deze toch aanprijzen. Met de zes boxsets die deze serie tot nu toe voortbracht kan iedere CD-DJ een uiterst fijne trance classics set uit de speakers toveren.

 

Score: 4/5

 

Martyn: “Ghost People” (Brainfeeder)  

Bron: CD

Rubriek: 1/2012  

Martyn's tweede album verschijnt niet via het eigen 3024 label, maar via het Brainfeeder label van Flying Lotus (sublabel van Ninja Tune). In de afgelopen jaren heeft Martyn (Martijn Deykers) een internationale status van grote betekenis afgedwongen. Zijn debuutalbum "Great Lengths" uit 2009 geldt als instant classic, maar ook de diverse singles en tracks via labels als All City Records, Tectonic, Ostgut Ton, Watergate Records en AUS Music hebben diepe indruk gemaakt op zowel pers als publiek. Een pionier zoals dat zo mooi heet. Ook 's mans DJ kwaliteiten worden wereldwijd geroemd. De Londense club Fabric liet Martyn de vijftigste editie uit de "Fabric" mixcompilatie reeks verzorgen – een klinkend jubileum. In de afgelopen jaren heeft Martyn zich geleidelijk aan vanuit de drum & bass en later dubstep ontwikkeld tot veelzijdige producer die kruiden plukt uit een tuin die bestaat uit dubstep/bass, beats en techno/house stekjes. Op "Great Lengths" was die mixture als aanwezig, maar Martyn zelf ziet dat album als proloog. Het echte werk begint nu! Martyn ziet "Ghost People" als het startsein van een serie albums. En wat voor een startsein! "Ghost People" is een uitzonderlijk sterk album geworden waarop Martyn's vakmanschap nog maar eens onderstreept wordt. "Ghost People" bevat louter essentiële bijdragen, waarmee Martyn op spectaculaire wijze en met één vloeiende beweging de concurrentie omspeelt en zichzelf vrij voor het doel zet. In dit genre beschikken alleen mensen als 2562 (Dave Huismans) en Burial over deze 'Messi' alike skills. Waanzinnig album en nu al één van de highlights van 2011. Persoonlijk hoogtepunt: "Twice As", dat dubstep/bass en techno vermengd met synthesizers die verwijzen naar de early 90's house. Heel sterk.

 

Score: 5/5

 

 

Mark de Clive-Lowe: “Renegades” (Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2012  

De (toch wel) verrassende nieuwe aanwinst binnen de Tru Thoughts stal heet Mark de Clive-Lowe. Deze uit Nieuw-Zeeland afkomstige topproducer, die tegenwoordig in West Londen woont, heeft zich al lang en breed bewezen met een bijna oneindige lijst bestaande uit fantastische albums, singles, remixes en daarnaast ook als toetsenist of co-producer. Zijn naam werd en wordt nog altijd verbonden aan de broken beat/nu-jazz scene, waarbinnen hij met zekerheid één van de 'originators' genoemd mag worden. Wie zijn albums "Six Degrees" (2000) en "Tide's Arising" (2005) heeft beluisterd, weet waarom. De afgelopen jaren richtte Mark de Clive-Lowe (ook wel MdCL genoemd) zich naast genoemde stromingen meer en meer op smaakvolle house en nu-soul producties, vaak met (vaste) vocale krachten als Bembé Segué, Sy Smith, Nia Andrews en Vanessa Freeman. In de aanloop naar "Renegades" vroegen we Mark de Clive-Lowe persoonlijk naar het verhaal achter dit nieuwe werkstuk en de muzikale richting(en). Mark de Clive-Lowe (kort) aan het woord: "the album title is about standing for what you believe in and not being scared to be an individual and apart from the crowd. The sound is all the things I love - soul, jazz, beats, live musicians, electronics and programming... everything". Eerlijk is eerlijk, Mark de Clive-Lowe verenigt deze genoemde elementen met een ongekend gemak. Iets dat hij overigens al jaren met een constant niveau doet. Fijnproevers/kenners weten dat je muzikaal en productietechnisch gezien over een enorme bak met talent moet beschikken om zo'n geluid uit je studio te toveren. Mark de Clive-Lowe gooit hoorbaar zijn ziel en zaligheid in zijn muzikale werk. Daar kun je alleen maar je (tou)petje voor afnemen. "The Why" springt er wat mij betreft glansrijk uit op dit "Renegades" album. Waarom? Alle talenten van Mark de Clive-Lowe komen tesamen in dit nu-soul spektakelstuk met de kenmerkende vocalen van Nia Andrews. "The Why" wordt gedragen door soepele (live) beats en ontwikkeld zich gaandeweg de track tot een kolkende climax met stuwende baslijnen en een onwaarschijnlijk fijn strijkarrangement van Miguel Atwood-Ferguson. Dit zijn van die tracks die we te weinig horen tegenwoordig! "The Why" is ook verkrijgbaar als digitale single met een enigszins tegenvallende remix door Maddslinky (aka Zed Bias) en een 4/4 clubmix door Mark de Clive-Lowe (MdCL) zelf. Slotsom: “Renegades" is andermaal een uitstekend album, dat naadloos aansluit om het werk dat Mark de Clive-Lowe (pak 'm beet) de afgelopen twee jaar uitbracht. In dat opzicht is "Renegades" geen echte vernieuwende plaat. De warme soulful sounds in combinatie met flexibele/soepele beatstructuren voeren de boventoon. Wel verrassend is de constante kwaliteit die Mark de Clive-Lowe aan de man brengt. Heel knap. Tru Thoughts mag uitermate tevreden zijn met Mark de Clive-Lowe als nieuwe aanwinst. We hopen en voorspellen dat dit album een groot succes zal worden.

 

Score: 4/5

 

 

The Black Dog: “Liber Dogma” (Soma Records/Dust Science Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2012  

Sinds The Black Dog (versie 2.0) tot de Schotse Soma Records familie behoort, is het trio behoorlijk productief. Waarom versie 2.0? Zoals de meeste elektronica/technoliefhebbers wel weten was The Black Dog oorspronkelijk een trio bestaande uit Ken Downie, Ed Handley en Andy Turner. Echter, Handley en Turner stapten op een gegeven moment uit The Black Dog om zich te richten op hun nog altijd legendarische Plaid project. Ken Downie heeft The Black Dog vervolgens doorgestart met Martin Dust en Richard Dust van Dust Science Recordings. Na het ambient werkstuk "Music For Real Airports" (knipoog naar Brian Eno's "Music For Airports") is "Liber Dogma" een onvervalste technoplaat geworden, met hier en daar wat ruimte voor elektronica/breakbeats. Een album waarop die onvervalste touch van The Black Dog uiteraard niet ontbreekt. Het is inmiddels alweer de vijfde langspeler voor Soma Records sinds 2008, maar aan kwaliteit is nog altijd geen gebrek. The Black Dog over dit nieuwe werkstuk: “this album is about surrendering to hypnotic, physical music played loud in big, dark rooms. We always wanted to make an album that reflects the kind of set we play live, and that's what we've done with Liber Dogma. It’s all about red lights, a smoke machine, a single strobe, a Funktion One soundsystem... and The Black Dog. We've played all over the world and we've brought that vibe back to our lab. Forget the fancy lighting, the indoor scarves, the hair do's and the hair don'ts; fuck all of that. Music is about losing yourself and having a good time with friends and that's what this album will help you do." Eén ding is zeker, The Black Dog weet zich nog altijd te onderscheiden binnen de overvolle vijver van elektronische muziek. Hun muziek verwijst nog altijd naar ambient, maar ook naar industrieel klinkende techno met een regelmatige flirt naar Detroit. Dit is het type techno en elektronica waarvan we zelden genoeg zullen krijgen.

 

Score: 4/5

 

Modeselektor: “Monkeytown” (Monkeytown Records)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2012  

Modeselektor, het duo Gernot Bronsert en Sebastian Szary, zijn toe aan album nummer drie. Na twee succesvolle langspelers voor het BPitch Control label, verruilden ze Ellen Allien's label voor Monkeytown Records. "Monkeytown" is onmiskenbaar een Modeselektor plaat. Al is het maar vanwege het avontuurlijke karakter. Alle moderne elementen en stromingen uit de hedendaagse elektronische muziek worden belicht. Denk aan electro, dubstep/bass music en beats, maar ook techno, hip-hop en pop. Dit wordt onderstreept met de lijst van gasten: Thom Yorke (van Radiohead), Miss Platnum (aka Platnum), Busdriver (zowel bekend als soloartiest, maar ook als rapper bij tracks van Daedelus), Siriusmo en PVT (aka Pivot). "Monkeytown" is dan ook een album dat andermaal hoge ogen zal gaan gooien. Al is het maar vanwege de puntgave crossover tussen de elektronische sector enerzijds en het poppubliek anderzijds. Al vanaf openingstrack “Blue Clouds” gooit Modeselektor al zijn klasse in de strijd om het luisterende publiek te vermaken. “Blue Clouds” is overigens direct één van de fijnere tracks op dit album. De uptempo breakbeats hebben iets met dubstep, maar klinken toch ook weer onvervalst origineel. Het is niet de enige keer dat Modeselektor uptempo werk. Tijdens het aantrekkelijke “Shipwreck” (met Thom Yorke) gaan alle remmen op verfijnde wijze los. En zo biedt “Monkeytown” nog een hele reeks aan prima tracks. Fraaie plaat.

 

Score: 4/5

 

 

 

Various: “Watergate 09 - Tiefschwarz” (Watergate Records)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2012  

Editie negen uit de alom geprezen "Watergate" reeks komt op naam van de gebroeders Ali en Basti Schwarz, beter bekend als Tiefschwarz. Het laatste album van het duo, "Chocolate" uit 2010, vond ik persoonlijk nogal teleurstellend. Een album zonder de warmte van hun vroegere geluid ten tijde van bijvoorbeeld "RAL9005" uit 2001. Op "Watergate 09" revancheren de heren zich wat dat betreft. Binnen deze mixcompilatie is er weer volop warmte en kleur aanwezig. Tiefschwarz pendelt binnen deze mix tussen retro (deep) house vibes, tech-house en minimal. De mix vangt aan met een ingetogen remix van Nicolas Jaar voor When Saints Go Machine “Fail Forever”, waarna het indrukwekkende “Lesser” van John Roberts invalt. Deze Dial release is van het kaliber instant classic. Een puntgave tech-house track met prachtig dubbed-out thema met een snaar/harp-achtig synthgeluid in combinatie met een stuwende ritmiek. Naast genoemde tracks horen we prettige bijdragen door onder andere Julio Bashmore feat. Javeon McCarthy, Frankie Knuckles (de classic “Baby Wants To Ride” uit 1987!), MK (de Jay Haze edit voor “Burning”), Manuel Tur feat. Holly Backler, Romanthony, Alton M (aka Alton Miller met een classic uit 1993) en ga zo maar door. Kortom, een fijne mixture van oud, nieuw en alles dat daar tussenin zweeft. “Watergate 09” door Tiefschwarz is niet alleen een (grotendeels) kleurrijke mix uit de reeks, maar ook één van de beste.

 

Score: 4/5

 

 

Aardvarck: “Anti Concept” (Eat Concrete)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2012  

Aardvarck (aka Mike Kivits) staat al jaren te boek als experimenteel producer. Je zou hem in dat opzicht een voorloper kunnen noemen. Hij maakte al tegendraadse (break)beat muziek voordat er überhaupt etiketten op stijlen als beats of dubstep/bass music geplakt werden. Aardvarck bracht sinds 2002 al een hele rits aan (concept) albums uit, waarvan “Anti Concept” de nieuwste is. Deze verschijnt via het Eat Concrete label, dat dit jaar onder andere al indrukwekkende muziek van Caural (Zachary Mastoon) uitbracht. Terug naar “Anti Concept”. Het album drijft op een diverse insteek qua muzikale stromingen, waaronder ambient, elektronica/IDM, breakbeats, (abstract) beats en dubstep/bass music. Echter, gaat dit album meer over sfeer als over een specifiek genre of stijl. Dat verklaart ook gelijk de werknaam/albumtitel. Tijdens de eerste paar tracks op het album lijkt het net alsof Aardvarck zich heeft toegelegd op het produceren van (donkere) filmische scores/soundscapes. Echter, gaandeweg de (maarliefst) zevenentwintig tracks die “Anti Concept” telt komen er steeds met beats en breaks ter tafel. Je begrijpt dan dat Aardvarck werkt met soundclips (lees: abstracte, veelal kortere producties). “Anti Concept” is geen album voor liefhebbers van elektronische muziek die gaan voor hapklare brokken. Dit is het type muziek waarvoor je echt even moet gaan zitten om de krenten uit de pap te vissen. Klasse en vooral lekker eigenwijs!

 

Score: 4/5

 

 

DelMontis: “Straightforward Fascination” (ZenneZ Records)

 Bron: CD

Rubriek: 1/2012  

DelMontis is een muzikaal verbond tussen zanger/pianist Frank Montis (onder andere verbonden aan Laura Vane & The Vipertones) en saxofonist/arrangeur Rolf Delfos (bekend van The Houdini's). Beide heren leerden elkaar kennen via de samenwerking in de nu-jazz formatie The Jazzinvaders (Social Beats)en al snel ontstonden de plannen voor DelMontis. Aangevuld tot een sextet met klasse musici van allerlei pluimage ontstond er een mix van de songs van Montis en de horns van Delfos waarbij alles draait om een uitgebalanceerde combinatie van vette grooves, transparante liedjes en muzikale vrijheid. Al vanaf openingstrack “Live My Life” spat de warmte en gezelligheid van de muziek af. Binnen een mengvorm van swingende jazz, funk en soul invloeden en instrumentaria, laat Frank Montis zich ook als vocalist van zijn beste kant zien. “Straightforward Fascination” is simpelweg een dijk van een album geworden, dat soms doet denken aan het internationaal hoog aangeslagen geluid van Incognito en dat van Electro Deluxe. Conclusie: heel fijn album met gastrollen voor Laura Vane en Diesler.

 

Score: 4/5

 

 

Cubenx: “On Your Own Again” (InFiné)

Bron: CD

Rubriek: 1/2012  

“On Your Own Again” is de nieuwste Cubenx langspeler van de Mexicaan Cesar Urbina aka Cubenx. Als we het conceptalbum “The Cold Swells” uit 2008 niet meetellen, dat wordt gezien als compilatie van diverse singles (inclusief wat remixes door derden), dan is “On Your Own Again” het eigenlijke debuutalbum van Cubenx. Een debuutalbum dat verschijnt via Agoria’s alom bekende InFiné label. Bij het horen van openingstrack “Locked” horen we prachtige sfeerrijke post-punk, new-wave en psychedelica invloeden, die me nog het meeste doen denken aan The Simple Minds rond begin jaren 90 – ten tijde van “New Gold Dream 81-82-83-84”. Deze invloeden worden gaandeweg vermengd met lichtvoetige tech-house en minimal beats. Soms bemerken we ook wat Shoegazer invloeden (denk aan bijvoorbeeld Ulrich Schnauss). Een samengesteld geluid dat voor veel muzikaal vertier zorgt. Onze inschatting is dat dit fraaie album bij een breed publiek aan zal gaan slaan.

 

Score: 4/5

 

 

Archief CD-recensies