CD recensies

Januari Februari 2013

 

Applescal: “Dreaming In Key” (Atomnation)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2013

 Applescal is de alias van Pascal Terstappen, DJ/producer uit Amsterdam. Voor het geliefde Traum Schallplatten bracht hij in het verleden al twee goed ontvangen albums uit: “A Slave’s Commitment” (uit 2009) en “A Mishmash Of Changing Moods” (uit 2010). Ook als remixer is Applescal geliefd. Zo gaf hij zijn eigen draai aan werk van bijvoorbeeld Extrawelt, Arjuna Schiks, Max Cooper en Eelke Kleijn. “Dreaming In Key” verschijnt niet via Traum Schallplatten maar via Atomnation. Qua geluid is Applescal niet extreem van richting veranderd. Hetzij, we proeven wat meer verfijning in zijn experimentele techno – een meer volwassen geluid. Op “Dreaming In Key” brengt hij andermaal een mix van techno, elektronica/IDM, ambient en allerhande breakbeats. Een album dat bol staat van de variatie. Een album dat de volgende stap in Applescal’s producercarrière markeert. Zo nu en dan doet de muziek op “Dreaming In Key” met denken aan Extrawelt en Dominik Eulberg. Al is het maar vanwege de dromerige, bijna sprookjesachtige sferen. Die vergelijkingen zijn overigens zeker niet 100% ‘spot on’. Daarvoor draagt Applescal’s muziek te veel eigenheid. Die eigenheid zal hem hoogstwaarschijnlijk weer de nodig rijen aan extra ‘fans’ opleveren. Na Applescal’s prima albums voor Traum Schallplatten verdient ook “Dreaming In Key” een dikke aanbeveling.

 

Score: 4/5

 

Bilal: “A Love Surreal” (BBE Records)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2013

 “A Love Surreal” is het nieuwste werkstuk van Bilal – voluit Bilal Sayeed Oliver. Deze in New York woonachtige singer-songwriter, muzikant en producer heeft al een heel leven als artiest achter zich, maar is op moment van schrijven pas 33 jaar oud. Hij werkte in het verleden al samen met gekende namen als Common, J. Dilla, Guru, The Roots, Beyoncé en Erykah Badu. Niet bepaald een beginneling dus. Eerlijk is eerlijk, “A Love Surreal” is pas mijn eerste kennismaking met Bilal’s muziek. Die valt niet tegen! Het album vermengt het beste van nu-soul, R&B, jazz en funk, aangelengd met een portie hip-hop. Een fraaie, eigentijdse fusie van attractieve genres/smaken. De muziek van Bilal doet me sterk denken aan werk van mensen als Amp Fiddler of Dwele. Met die referenten weet je eigenlijk al dat Bilal een prima score gaat afdwingen. “A Love Surreal” bevat veertien bijdragen waar je zonder mokken en moeite doorheen zult luisteren. Het album kenmerkt zich door een constant hoog niveau met vele gelikte/warme bijdragen. BBE Records gaat vermoedelijk nog veel plezier beleven aan deze albumrelease. Ook geschikt voor liefhebbers van bijvoorbeeld Jill Scott (de beste soul voice around) of John Legend. Helemaal goed dit.

 

Score: 4/5

 

Azymuth: “Light As A Feather” (Far Out Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2013

 2012 was een treurig jaar voor de Braziliaanse jazz-fusion band Azymuth. Bandlid en keyboardspeler José Roberto Bertrami overleed medio 2012 op 66 jarige leeftijd. Als tegenwicht (voor zover dat kan) voor dit uitermate nare nieuws verscheen eind 2012 deze re-issue van het uit 1979 stammende spektakelstuk ”Light As A Feather” – oorspronkelijk verschenen via Milestone Records. Dit prachtige album gaat via Far Out Recordings ‘remastered’ in de herkansing met een bonus track en een aantal additioneel toegevoegde remixes door onder andere Ashley Beedle & Yam Who? en Theo Parrish. Als recensent heb ik de afgelopen jaren een flink aantal Azymuth albums/compilaties mogen beluisteren en bespreken (uitsluitend voor Far Out Recordings), maar deze langspeler kende ik persoonlijk nog niet. Een welkome kennismaking met een album dat destijds veel respect oogstte. Met name de disco/fusion single “Jazz Carnival” zou een wereldwijde succes story worden. Azymuth’s onnavolgbaar warme geluid was eind jaren ’70 van een torenhoog niveau en geldt nog altijd als inspiratiebron voor vele grote eigentijdse artiesten. Denk aan Jazzanova, Kyoto Jazz Massive en 4hero. Luister eens naar het door José Roberto Bertrami geschreven “Avenida Das Mangueiras” en geniet van de sensationele en meeslepende keys. Wat een topper! Als altijd maakt de combinatie van Braziliaanse ritmes/invloeden, jazz-fusion geluiden en creatieve/warme thema’s de muziek van Azymuth zo de moeite waard. Muziek waarbinnen ruimte is voor improvisatie, maar ook voor patronen waaraan je je als luisteraar goed kunt vasthouden. Razend knap werkstuk dat het verdient om ook in deze tijd aangemoedigd te worden. 

 

Score: 4/5

 

 

The Egg: “Something To Do” (Squarepeg Records)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2013

 In augustus 2012 verscheen het vierde en nieuwste album van The Egg, “Something To Do” getiteld. The Egg, dat bestaat uit bandleden Maff Scott, Ned Scott, Ben Cullum, Matt White en Shaun Hunter, liftte rond 2004 nog soepel mee op de lounge/downtempo hype – die in zijn/haar nadagen was. Het album “Forwards” zal dan ook bij vele muziekliefhebbers een prominente plaats in de CD kast hebben gekregen. “Something To Do” is The Egg’s eerste album in acht jaar tijd, maar gaat gevoelsmatig verder waar “Forwards” ophield. Het enige dat veranderd lijkt is de extra popinjectie. The Egg anno 2012 is vooral een electro-pop band met new-wave invloeden. Kortom, muziek waarbij regelmatig 80’s vocalen de revue passeren en een hoofdrol voor keyboards/synthesizers is ingeruimd. Soms grijpt The Egg terug naar cinematische (downtempo) sferen. “In Your Pocket” is daar het meest treffende voorbeeld van. Een track die sterk doet denken aan ouder werk van Blue States (cinematische invloeden) en Ulrich Schnauss (shoegazer invloeden). Diezelfde Ulrich Schnauss heeft ook meegewerkt aan de track “Electric City”. Een goede zet! De tien tracks op “Something To Do” zijn stuk voor stuk de moeite waard en ademen kwaliteit. The Egg zal dan ook een genot zijn om live on stage the beluisteren en bekijken. De muziek leent zich er uitstekend voor. “Something To Do” is zonder twijfel een waardig vervolg op zijn/haar voorganger “Forwards”.

 

Score: 4/5

 

 

Ulrich Schnauss: “A Long Way To Fall” (Scripted Realities)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2013  

Iedere keer wanneer Ulrich Schnauss een nieuw album aankondigt tovert dit spontaan een lach op het gezicht van uw recensent. Schnauss is één van de weinige artiesten die kwalitatief gezien nooit teleurstelt. Zijn trademark geluid is herkenbaar uit duizenden en met classic albums als “Far Away Trains Passing By…” en “A Strangely Isolated Place”. Vooral “A Strangely Isolated Place” uit 2003 geldt als waar masterpiece en heeft buitenaards mooie sfeermuziek te bieden. Een klassieker die wat mij betreft tot de allerbeste albums van de jaren '00 gerekend mag worden. Ulrich Schnauss' laatste volwaardige album als soloartiest stamt uit 2007, “Goodbye” genaamd. Nadien bracht de meester overigens nog twee full length albums uit, maar dat waren duo-projecten met respectievelijk Jonas Munk en Mark Peters. Op “A Long Way To Fall” bemerken we dat Schnauss meer glitch en elektronica/IDM invloeden aan zijn kenmerkende geluid heeft toegevoegd. Dat vertaald zich vooral in gedetailleerde ritmische structuren, die als basislaag gelden voor de prachtige, gelaagde geluidswolken. De thema's zijn als altijd buitengewoon prettig en uiterst sfeervol. Toch bekruipt me soms het gevoel dat Ulrich Schnauss nooit meer zijn uitzonderlijk hoge niveau van een jaar of tien geleden zal benaderen. Nog altijd is zijn muziek een pure verademing tussen al het minder essentiële werk dat wekelijks uitkomt. Daarnaast kunnen we op “A Long Way To Fall” geen enkele uitglijder of mindere track signaleren. Het niveau is akelig constant. Niets anders dan respect! Check ook de single “I Take Comfort In Your Ignorance” met remixwerk van onder andere Tycho.

 

Score: 5/5

 

Alice Russell: “To Dust” (Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2013

 “To Dust” is het vijfde soloalbum van de geliefde Britse singer-songwriter Alice Russell. Vorig jaar nog schitterende Russell aan de zijde van Quantic en The Combo Bárbaro op het meer dan uitstekende album “Look Around The Corner” – nog altijd een aanrader! “To Dust”, haar eerste solo album sinds het uit 2008 stammende “Pot Of Gold”, biedt de luisteraar een prima reeks aan goed luisterbare tracks met soul/pop invloeden. De herkenbare (soulful) stem van Russell staat nergens ter discussie, maar de liedjes daaromheen klinken ietwat ‘standaard’. Niet dat “To Dust” als album door het ijs gaat, maar we missen een stukje onderscheidend vermogen en overtuigingskracht. De bonus track “Different” spreekt me persoonlijk het meest aan. Met name het thema. Over de gehele linie genomen geldt “To Dust” als een prima langspeler die zonder spectaculaire noviteiten naadloos aansluit op de hoge kwaliteitsstandaard van het Tru Thoughts label. Al zal het album niet de boeken in gaan als een highlight uit de catalogus. Daarnaast het vermelden waard: recentelijk bracht Tru Thoughts de single “Heartbreaker” uit waarvan vooral de dansvloergerichte remix door Falty DL een dikke aanbeveling verdient.

 

Score: 3/5

 

Mark de Clive-Lowe & The Rotterdam Jazz Orchestra: “Take The Space Trane” (Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2013

 Mark de Clive-Lowe die samenschoolt met een gekend orkest; dat moet muzikaal vuurwerk opleveren! Dit van origine uit Nieuw-Zeeland afkomstige multi-talent staat te boek als jazz keyboardist, producer, artiest en club DJ. Een veelzijdige man met een grote staat van dienst. Denk aan zijn legendarische albums “Six Degrees” (van 1999) en “Tide’s Arising” (van 2004). Beide goede voorbeelden van het pure vakmanschap dat Mark de Clive-Lowe al jaren aan zijn publiek tentoonspreidt binnen de marges van future jazz, broken beat, nu-soul en een veelvoud aan muzikale nuances. “Take The Space Trane” is het tweede full length album van Mark de Clive-Lowe voor Tru Thoughts, de opvolger van het uit 2011 stammende succesverhaal “Renegades”. “Take The Space Trane” is een album dat inspeelt op de live ervaring van Mark de Clive-Lowe. Hiervoor riep hij de hulp in van The Rotterdam Jazz Orchestra. Een orkest/big band waarmee hij in aanraking kwam via trompetspeler Rob van der Wouw – zelf onderdeel van het orkest. Andersom hielp Mark de Clive-Lowe Rob van der Wouw overigens al eens met de productie van een album, “Tunnelvision” uit 2009. Terug naar “Take The Space Trane”. Verwacht breed uitgemeten, orkestrale jazz grooves met veel blazers, een onmiskenbare live ‘feel’ en met een onweerstaanbare amusementswaarde. Mark de Clive-Lowe klassiekers als “El Dia Perfecto”, “Relax… Unwind” en “Heaven” gaan op verbluffende wijze in de herkansing middels grotendeels op improvisatie gebaseerde reworks. Wie nog nooit van Mark de Clive-Lowe gehoord heeft raden wij aan ’s mans indrukwekkende catalogus te checken.

 

Score: 4/5

 

Renegades Of Jazz: “Hip To The Jive” (339 Records/ Painted Dog Records)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2013  

Wat krijg je als je retro big band invloeden vermengd met moderne breakbeats? Renegades Of Jazz, is het antwoord! De éénmansformatie (geproduceerd door David Hanke) brengt moderne jazz naar de dansvloer. “Hip To The Jive” is een verrassend fris album geworden waarbij het (verre) verleden (swing/jive) op treffende wijze met het hier en nu verenigd wordt. Qua sfeer en toonsetting doet de muziek van Renegades Of Jazz ons zo nu en dan denken aan het oude werk van De-Phazz en Kraak & Smaak. Muziek waarbinnen altijd ruimte is voor een opzwepende ritmiek als basislaag. Deze muziek is uitstekend geschikt voor live vertolking en het zou ons niet verbazen als dat al met regelmaat gebeurt. Rondom “Hip To The Jive”, dat oorspronkelijk al in 2011 verscheen, is inmiddels ook een volledige remix release verschenen (medio 2012 volgens onze gegevens). Mooi initiatief van Painted Dog om dit album aan te moedigen.

 

Score: 4/5

 

 

Fulgeance: “Step Thru” (rx:tx)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2013  

Pierre Troel aka Fulgeance verraste vorig jaar alles en iedereen met zijn fijne debuutalbum “To All Of You”, dat verscheen via het betrouwbare Melting Pot Music. Fulgeance bleek op zijn debuut een vernuftige fabrikant van beats. Beats in de categorie Flying Lotus, Hudson Mohawke of Julien Dyne. Recentelijk oogstte Fulgeance veel lof met zijn moddervette remix voor Débruit’s “Zef” – via Civil Music verschenen. Als die remix mag gelden als voorproefje op dit tweede full length album met eigen producties, belooft dat veel goeds. Echter, de vangst op “Step Thru” valt niet tegen, maar ook niet mee. Het is gewoon een goede langspeler geworden, maar geen sensationele. Aan creativiteit en variatie als altijd geen enkel gebrek. Op “Step Thru” is er ruimte voor enkele vocale tracks, maar de nadruk ligt op het instrumentale werk. Sterker nog, beide vocale tracks komen ook in instrumentale vorm voorbij. De beats en percussie schommelen onrustig als ongeleide projectielen door de producties. Wat we soms missen zijn de thema’s van de buitencategorie. Een kenmerk waarmee Fulgeance’s genoemde remix voor Débruit juist zo de aandacht trok. Beste tracks op dit album zijn wat mij betreft “Raw”, “Disco Down” en de remix door Kelpe voor de titeltrack “Step Thru”. 

 

Score: 4/5  

 

Various: “FabricLive.67 - Ben UFO” (Fabric Records)

Bron: CD

Rubriek: 2/2013

 Ben UFO (Ben Thomson) kennen we als één van de oprichters van het Hessle Audio label. Een geliefd label dat hij in 2007 startte met Ramadanman (David Kennedy, ook bekend als Pearson Sound) en Pangaea (Kevin McAuley). Opvallend is dat Ben UFO enkel als DJ actief is. Na wat onderzoek kunnen we hem op geen enkele muziekproductie betrappen (tot op heden). Wel deed hij uitstekende (digitale) mixreleases voor onder andere Resident Advisor en Rinse. Niet zo vreemd dus dat Fabric London Ben UFO de mogelijkheid bood om een editie uit de "FabricLive" reeks te verzorgen. Met een ontembare liefde voor UK garage, dubstep/bass music, classic house en techno weet Ben UFO keer op keer te overtuigen met kwalitatief sterke selecties. Ben UFO over deze mixsessie voor Fabric London: "A release like this seems like a good opportunity to contextualise music for people at a time where information is spread pretty chaotically, and this mix is hopefully a good representation of how the music we release relates to the music we play in clubs." In de praktijk vermengt Ben UFO andermaal diepgaande clubmuziek binnen genres als techno, classic house/acid en dubstep/UK bass tot een pompende en energieke mix. Binnen de mixsessie is er ruimte voor de nodige melodie/sfeer, maar Ben UFO schroomt ook de ‘kale’ drumloops niet. Toch missen we hier en daar een exceptionele uitschieter tijdens de mix. Al met al lost deze mixsessie niet volledig de verwachtingen in. Releasedatum is 21 januari 2013.

 

Score: 3/5

 

 

Various: “Fabric 67 - Zip” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2013  

Zip is de alias van de Duitser Thomas Franzmann. Een DJ/producer waar wij met alle eerlijkheid nog nooit eerder van gehoord hadden. Zip blijkt echter een uitstekende keuzeheer en selecteerde voor deze Fabric mixsessie materiaal van bijvoorbeeld Dan Curtin, Isolée, Kenny Larkin en DJ Qu. Daarnaast koos Zip voor een opvallende track van onze landgenoten San Proper & Steven De Peven. Absoluut een goede zaak, zo blijkt na beluistering. Zip aan het woord: "I did the mix with two record players, two CD players and my favourite mixer. I was alone in my studio and it felt just like it did when I was doing a mixtape ages ago. Only this one comes with slightly more pressure...". Van druk is tijdens de mix overigens niets te merken. Zip weet met een mooie mengelmoes van (deep) house en (minimal) techno (soms opvallend funky en jazzy) prima voor de dag te komen. Een mix waarbinnen ook enkele klassiekers uit de 90's aan bod komen. Eén ding is zeker: Zip zal met deze mixsessie een flink extra naamsbekendheid gaan opbouwen. Zijn mixsessie is kwalitatief dik in orde en heeft ook nog eens een hoog vermakelijkheidsgehalte.

 

Score: 4/5

 

Sabrina Starke: “Outside The Box” (8ball Music)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2013  

In 2008 was daar opeens Sabrina Starke. Met haar liefdevolle, soulful single “Do For Love” won ze gelijk het respect van schrijvende pers en publiek. Starke’s debuutalbum “Yellow Brick Road” geldt inmiddels als instant klassieker en werd na de initiële release opgepakt en opnieuw uitgebracht door het wereldberoemde Blue Note label. “Yellow Brick Road” had naast “Do For Love” onder andere ook het fabuleuze “You Are My Love” (lijkt een ode aan Al Green) te bieden. Een album dat uw recensent nog met regelmaat draait. Het niveau op Starke’s tweede album “Bags & Suitcases” van 2010 (wederom via Blue Note uitgebracht) lag gevoelsmatig een stuk lager. Wellicht een kwestie van smaak, maar met name de overmatige popinjectie deed de soulful klanken van Sabrina Starke geen goed. De inmiddels tweevoudig Edison winnares Sabrina Starke bracht afgelopen zomer haar derde studioalbum uit, “Outside The Box genaamd”. Een album waarop de met reggae doorvlochten single “Backseat Driver” (met Ziggi Recado) gelijk de aandacht opeist. “Backseat Driver” blijkt niet alleen erg aanstekelijk, maar is wat mij betreft ook typerend voor Starke’s terugvinden van haar goed vorm. Op “Outside The Box” horen we prachtige soulful pop, ballads en wat ‘onverwachte’ gepeperde kruiden – denk aan het uptempo “Sun Settle Down” (met B.A.N.G.). Deze derde langspeler van Sabrina Starke is bijna zes maanden na release een prima alternatief voor onder de kerstboom.

 

Score: 4/5

 

Stefan Gubatz: “Distanz” (Telrae)  

Bron: CD

Rubriek: 2/2013  

Telrae is een wat minder bekend sublabel van het uit Keulen afkomstige Traum Schallplatten. Telrae werd in 2010 gelanceerd als dub-techno label en heeft inmiddels een leuke catalogus met zo’n vijftien releases opgebouwd. Stefan Gubatz is één van de namen die met regelmaat opduikt in de Telrae catalogus. “Distanz” is zijn debuut langspeler. Een fraai werkstuk waarbij dub-techno, ambient  en elektronica invloeden op fraaie wijze in elkaar verweven zijn. “Distanz” heeft acht langgerekte producties te bieden die zorgvuldig opgebouwd zijn. Bij deze muziek geldt: echo en galm is alles. Gubatz heeft een verfijnd gevoel voor subtiliteit en het gebruik van gelaagde geluiden. We kunnen verder kort zijn over ons oordeel. Voor dub-techno liefhebbers is dit een titel om niet te missen. Ook voor beginnende dub-techno luisteraars is dit album prettig toegankelijk en wellicht een mooie opstap naar een verdere verdieping in deze technoniche.

 

Score: 4/5

 

Legowelt: “The Paranormal Soul” (Clone Records)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2013  

Legowelt (aka Danny Wolfers) begon begin jaren ’90 met het produceren van muziek. Toen nog vanuit zijn slaapkamerstudio in Scheveningen. Sindsdien bracht hij een enorme berg aan veelal goed ontvangen releases uit. Wolfers deed dat onder diverse aliassen en trad hij op over de gehele wereld. De grootste successen boekte hij onder zijn Legowelt alias. Met de track “Disco Rout” trakteerde hij de techno- en eigenlijk volwaardige EDM-scene op een opvervalste klassieker. De plaat verscheen in 2002 via Sven Väth’s Cocoon label en de rest is geschiedenis. Op “The Paranormal Soul” horen we een interessant technogeluid terug. Een geluid waarbinnen teruggegrepen wordt naar vervlogen house- en technotijden in New York, Detroit en Chicago, maar ook met een opzichtige flirt naar de early UK rave sound. Kortom, een prettige samensmelting van veelal oude beproefde recepten, maar dan van eigentijdse makelij. Wat dit album zo de moeite waard maakt is vooral de warmte qua melodielijnen. De prachtige, vaak retro klinkende geluidstapijten en synths worden met regelmaat vergezeld door acid, pompende bassdrums en prettig golvende ritmes. “The Paranormal Soul” is zonder twijfel één van de beste technoalbums van 2012 – weliswaar op de valreep. Dikke aanrader!

 

Score: 4/5

 

Seravince: “Hear To See” (Moovmnt Records)

 Bron: CD

Rubriek: 2/2013

 Seravince is het nieuwste project van (voormalig) Flowriders voorman Vincent Helbers. Als de band Flowriders was hij in 2005 de sensatie tijdens de eerste editie van het Maison Royale festival. Na smaakvolle en geprezen albums als “Starcraft” voor 4 Lux (2004) en “R.U.E.D.Y.” voor Mr. Bongo (2007) bleef het tijdenlang stil rondom de nu-jazz, nu-soul, fusion en broken beats formatie. Echter, toen Social Beats in 2010 een compilatie de wereld in hielp bleek de formatie springlevend. Eén van de tracks op die compilatie was/is “Rika”. Een fabuleuze en warme track die onder de nieuwe werknaam Seravince in de herkansing gaat op dit album “Hear To See”. Het album bevat in totaal negen sterke bijdragen die in totaal slechts drie kwartaal speelduur vertegenwoordigen. Seravince’s stijl en gevoel sluit naadloos aan op het werk van bijvoorbeeld 4hero, Mark de Clive-Lowe en Reel People. Kortom, ook hier worden de beste kruiden uit de moderne jazz/fusion, soul en broken beats vermengd. Instrumentaal en vocaal gezien zit dit album uitstekend in elkaar. Vocale gastrollen zijn ingeruimd voor onder andere Sharlene Hector (bekend van onder andere Bugz In The Attic) en Esperanzah Denswil. Seravince’s geluid mag anno 2013 dan wel niet meer als vernieuwend bestempeld worden, maar kwalitatief gezien kun je niet om dit album heen. Bij dezen een dikke aanmoediging en aanbeveling.

 

Score: 4/5

 

Archief CD-recensies