CD recensies

Juli/Augustus 2009

 

 

Darjeeling: “Trav’ling (Free Ticket)” (Darjeelingjazzrecords)

Bron: CD

Rubriek: 8/2009

Vorig jaar schreven we al vol lof over Darjeeling, het duo Dorien van Meel en Erik Ritfeld. Na het glansrijke debuutalbum “Deers Of Dreams” uit 2008, verschijnt deze maand alweer hun tweede album. Het duo heeft dus niet bepaald stil gezeten de afgelopen periode. Darjeeling’s tweede album, “Trav’ling (Free Ticket)” genaamd, gaat verder waar het vorige album ophield – een cocktail van moderne en vooral dansbare jazz, soul en funk met een tamelijk poppy inslag, regelmatig voorzien van gebroken beats. Ondertussen worden er ook uitstapjes gemaakt naar de reggae/ dub – check onder andere de track “Storm” – en horen we tijdens “Love For Love” stijlvolle deep-house ala Joe Claussell of Osunlade (met een latin inslag). Het geluid van Darjeeling moet je ergens zoeken in de hoek van Micatone, de succesvolle act vanuit de Sonar Kollektiv stal. De stem van Dorien van Meel doet zo nu en dan ook denken aan Micatone’s Lisa Bassenge. Ook dit nieuwe album biedt de luisteraar weer diverse moderne jazzschatten. Duik eens de schat “On Track” op en geniet van dit ingetogen, melancholische downtempo jazz-pop nummer. “Trav’ling (Free Ticket)” is net als de voorganger een avontuurlijk album geworden, dat schreeuwt om (internationale) aandacht.

 

Score: 4/5 

 

Various: “Pure Ibiza 2009” (i-Label)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 8/2009 

Voormalig Café del Mar resident Phil Mison is van grote betekenis geweest voor de ontwikkeling van de downtempo muziek vanaf eind jaren 90. Hij was betrokken bij de productie van enkele tracks op José Padilla’s debuutalbum “Souvenir”, stelde diverse uitstekende downtempo compilaties samen en was bovendien succesvol onder zijn alias Cantoma. Vorig jaar verscheen het eerste deel uit deze “Pure Ibiza” reeks, waarbij kwaliteit voorop stond. Dat is in 2009 niet veranderd. Sterker nog, deze editie klinkt waanzinnig, met een combinatie van allerhande sfeermuziek. Kortom, Phil Mison pint zich niet vast op één enkele stroming of clichématige downtempo. Met namen als AL-PHA-X, The Superimposers (geremixt door Shawn Lee), Tosca, Boozoo Bajou, Woolfy vs. Projections, AN-2, Bliss, Faze Action, Chris Coco en Azymuth op de tracklist weet je dat teleurstelling uitgesloten is. Andermaal een compliment voor Phil Mison, die op deze editie verrassend veel discokruiden heeft gebruikt.

 

Score: 4/5 

 

Various: “FabricLive.47 - By Toddla T” (Fabric Records)

Bron: CD

Rubriek: 8/2009

Na de strakke (intelligent) drum & bass mix van LTJ Bukem is het nu de eer aan Toddla T om een editie uit de “FabricLive” serie in te vullen. Wie zegt u? Toddla T? Wij hadden nog nooit van deze man gehoord, maar hij blijkt na wat speurwerk al jaren mee te lopen. Deze 24 jarige man uit Sheffield – zijn moeder noemt hem Tom Bell – strooit een mixtape sessie uit zijn mauw, waar je onmogelijk omheen kunt. Zijn urban beats zijn modern, strak en vooral dansbaar, met een rol voor stromingen als dub-step, electro dancehall, ragga, grime, electro-bass en drum & bass. Het levert een enorm energiek eindresultaat op, waarbij je als luisteraar zo nu en dan naar adem snakt. Soms werkt de vocale inbreng wat storend, maar het is voortdurend feest en dat telt. Dit is overigens niet de beste Fabric sessie die we de laatste tijd hoorden. Het hoogtepunt wordt het allerlaatste bewaard, te weten de Caspa remix voor Deadmau5 + Kaskade’s “I Remember” met de prachtige vocalen van Haley Gibby.

 

 Score: 3/5

 

Nosaj Thing: “Drift” (Alpha Pup)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2009

 Jason Chung is de zoveelste vanuit Los Angeles opererende producer, die waanzinnige elektronica en abstracte hip-hop op de mat legt. Zijn muziek als Nosaj Thing klinkt als een soort onderonsje tussen Flying Lotus, Boards Of Canada en Caural. Sfeer, melancholie en dramatiek vieren hoogtij op de strak geproduceerde beats van Nosaj Thing, waardoor dit waanzinnige debuut gelijk de harten van elektronica liefhebbers en Warp-fans zal stelen. De producties op “Drift”, opgenomen tussen 2006 en 2009, steken stuk voor stuk uiterst knap in elkaar met veel oog voor detail en trucage (beats en effecten), maar ook altijd met een fraai landschap van geluidswolken om de luisteraar geregeld het kippenvel te bezorgen. Neem nou het hobbelende “IOIO”, dat excelleert op fraaie synthesizer akkoorden en een grommende baslijn ter aanvulling. Het is één van de vele elektronica schatten die dit waanzinnige album te bieden heeft. Aanrader en tevens kandidaat voor de jaarlijstjes!

 

Score: 5/5

 

Grizzly Bear: “Veckatimest” (Warp Records) 

Bron: CD

Rubriek: 8/2009

 De uit New York afkomstige formatie Grizzly Bear is met haar eigenzinnige popsound een buitenbeentje binnen de muren van het Warp imperium, dat toch vooral bekendheid geniet als experimenteel elektronica label. Experimenteel is Grizzly Bear’s nieuwste album “Veckatimest” zeker, maar verwacht hier geen ratelende elektronica in het straatje van een Autechre, Squarepusher of Aphex Twin. Grizzly Bear biedt een geheel eigen geluid, dat niet zo gemakkelijk te vangen is in een enkel hokje. De muziek van de formatie is een kruisbestuiving van invloeden uit pop, folk, indie en post-rock. Interessante combi in dit geval. “Veckatimest” is zo’n langspeler die erg leuk is om te ontdekken en die met de luisterbeurt groeit, mede door het melancholische karakter van de liedjes. Let op: wil je Grizzly Bear live aan het werk zien? Je kunt ze binnenkort zien spelen op Lowlands.

 

Score: 3/5

 

Bodycode: “Immune” (Spectral Sound/ Ghostly International)

Bron: CD

Rubriek: 8/2009 

Spectral Sound staat al jarenlang garant voor kwaliteit als het gaat om smaakvolle dansvloermuziek – voornamelijk in de techno hoek. Bodycode is een projectnaam van Alan Abrahams, die rond 2000 zijn eerste tracks uitbracht (onder de noemer Portable). Als Bodycode bracht hij vanaf 2006 een aantal singles uit voor Spectral Sound en recentelijk ook voor het Yore label van Andy Vaz. “Immune” is dan ook zijn debuutalbum onder de Bodycode noemer. Het is een sfeervolle dansplaat geworden met diepe klanken die zo nu en dan zelfs als ambient betiteld kunnen worden. De negen tracks op “Immune” willen we dan ook bestempelen als een elektronisch schilderij waar de creativiteit vanaf spat. Het artwork van de hoes is daarmee ook direct verklaard. Beste track: het ouderwets (lees: begin jaren 90) klinkende “Imitation Lover” – herkenbare synth klanken en vocalen in de lijn van Robert Owens komen bijeen.

 

Score: 4/5 

 

Various: “Tranceworld Vol. 7 - By Agnelli & Nelson” (Armada Music)

Bron: 2-CD

Rubriek: 8/2009

 Deel #7 van de constante verzamelreeks “Tranceworld” is een feit. Deze keer zijn het Agnelli & Nelson die twee schijven vakkundig voorzien van hun muziekkeuze. Agnelli & Nelson zeg je? Ja, de mannen achter de tranceklassiekers “El Niño” en “Everyday” – Balearic classics, zoals ze in hun biografie worden genoemd. Precies, platen die eind jaren negentig de dansvloeren in Europa in vuur en vlam zetten. Ze brachten jarenlang muziek uit via het befaamde Xtravaganza label, waar destijds ook Chicane op de loonlijst stond. Chris Agnelli en Robbie Nelson hebben genoemde successen nooit meer kunnen overtreffen, maar brengen nog altijd prima materiaal uit onder een veelvoud aan aliassen. Na Signum, Aly & Fila, Sean Tyas, John ‘O Callaghan, Robert Nickson en M.I.K.E. is het dus nu de eer aan dit geprezen duo om hun huidige kijk op trance te presenteren. Dat doen ze zoals verwacht met veel overtuiging en soepelheid. Vanaf opener “Les Fleurs” van Estiva (de Nederlander Steven Baan) zitten we hier op het puntje van de stoel. Wat een prachtplaat! Het zet de toon voor het vervolg van deze superstrakke mix, die je langs namen als Activa, John O’Callaghan, John Askew, Paul Webster en vele minder bekende (maar daarom niet minder goede) namen voert. Dit is energieke trance met kracht en veel sfeer, zoals we de muziekstroming het liefst horen! Deel #7 behoort tot de beste delen uit de reeks!

 

Score: 4/5 

 

Various: “Unfold Presents Tru Thoughts Covers” (Unfold/ Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2009

Op het Tru Thoughts label zijn de afgelopen jaren diverse funky herbewerkingen van bekend pop en dance materiaal verschenen. Nu is er een collectie rondom deze aanpak verschenen. Het resultaat is een zeventien tracks tellende bundel met reworks voor uiteenlopende artiesten als Eminem, The White Stripes, Olive, 4hero, Max Sedgley, Frank Sinatra, Michael Jackson en zelfs onze eigen Fedde Le Grand. In veel gevallen levert het vermakelijke vertier op, maar zo nu en dan wordt de plank volledig misgeslagen. Ga gelijk voor de puntgave rework die The Bamboos voor “Happy” (origineel van Max Sedgley) in elkaar draaiden. Dat is wat je noemt rollende funk met een retro klank. Klasse!

 

Score: 3/5

 

Various: “Defected In The House - Ibiza 2009” (Defected)

Bron: 2-CD

Rubriek: 8/2009 

Defected viert haar zevende seizoen op Ibiza, hoe kan het ook anders, met een compilatie. Deze 2009 editie bevat prima housemixen door het duo Copyright, die bijgestaan worden door de live percussie van Shovell. Beide mixen zijn gevuld met de nieuwste (electro) house van ’s werelds grootste label op dit gebied – Defected brengt ook de muziek van onder andere Strictly Rhythm (doorgestart), Bargrooves, Code Red en Soul Heaven uit. Bij beluistering valt op dat de extra percussie een uiterst prettig effect heeft en de zomerse vibes nog eens dik onderstreept. Uiteraard ontbreken de eigen producties van Copyright niet, welke vrijwel altijd de moeite waard zijn. Andere ‘usual Defected suspects’ als ATFC, Dennis Ferrer, Sandy Rivera en DJ Gregory ontbreken uiteraard ook niet en zorgen zoals altijd voor een leuk en gezellig dansfeestje. Defected houdt zijn/haar naam als betrouwbaar houselabel zonder moeite overeind. We kijken erg uit naar Afterlife’s nieuwste album en de door José Padilla samengestelde, nieuwe “Café Mambo” compilatie.

 

Score: 3/5

 

Various: “Wicked Jazz Sounds Volume 7” (Wicked Jazz Sounds Records/ United)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 8/2009

 Na het daverende succes rondom de Wicked Jazz Sounds Band en het door ons bejubelde debuutalbum, is er nu ook het zevende deel uit de geprezen verzamelreeks rondom het uit de kluiten gegroeide feestconcept. Op editie #7 zijn het Phil Horneman (Wicked Jazz Sounds voorman) en Leroy Rey die het luisterende publiek van een smaakvolle ‘back 2 back session’ bedienen. Zoals bekend gooien deze WJS-jocks het liefst zoveel mogelijk muzikale invloeden in één denderende, eclectische mix. Ze laten ook op deze 2-CD weer van allerlei stromingen de revue passeren, variërend van moderne tot ouderwetse klanken. Stromingen als funk, soul, jazz, latin, hip-hop en smaakvolle house wordt breed (lees: met een wereldwijd blikveld) beschouwd. Blij wordt je helemaal als je ziet welke namen er allemaal op het menu staan. ‘Dance with a smile’, dat is waar het allemaal om draait bij Wicked Jazz Sounds en die belofte lossen ze andermaal met verve in. Editie #7 bevat bijdragen van namen als Mike Dunn, Ursula Rucker, Isaac Hayes, Raphael Saadiq, Jamiroquai (het befaamde “Do You Know Where You’re Coming From” – acid-jazz op een jungle breakbeat), Ed Motta, Recloose, Romanthony, Amerie en Tito Puente.

 

Score: 4/5

 

 

Various: “Nightmares On Wax Presents WAX ON Records Vol. 2” (WAX ON Records) 

Bron: CD

Rubriek: 8/2009

 We hebben vorig jaar erg genoten van de eerste verzamelaar van het WAX ON label, geleidt door George Evelyn aka Nightmares On Wax. Deel twee is minstens zo goed, met verse bijdragen van The Deadbeats, JD73, Mozez (bekend als stem van Zero 7), Gelka en Marcel (bekend van zijn albums voor Mole Listening Pearls en Cookin’ Records/ Good Looking). In het bijzonder het materiaal van The Deadbeats is aangenaam en geldt als voorproefje op het naderende debuutalbum “Made In The Shade”. Verder is het eigenlijk geen grote verrassing dat een man als George Evelyn, met zijn jarenlange ervaring, in relatief korte tijd een label van dit kaliber uit de grond heeft gestampt. De man weet hoe goede muziek moet klinken en tekent de ene na de andere prima act voor zijn label. Liefhebbers van downtempo, nu-soul, hip-hop en allerhande elektronica/ sfeermuziek kunnen zich rijk rekenen met deze tweede WAX ON compilatie.

 

Score: 3/5

 

 

Roebeck: “Hurricanes On Venus” (i-Label)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2009

 Luke Carradine aka Roebeck is een muzikant die je qua sound een beetje kunt vergelijken met AIR, Zero 7, Blue States, Arling & Cameron (hun cinematische werk), Fragile State, AL-PHA-X en Pretz. Cinematische downtempo pop met veel gevoel en melancholie dus. En, zoals je wellicht al hebt opgemerkt, Roebeck’s geluid is breed vertegenwoordigd binnen de stal van i-Label. “Hurricanes On Venus” is volgens onze gegevens Roebeck’s debuutalbum, nadat een handjevol tracks van zijn hand op compilaties terecht kwamen. De dertien bijdragen op “Hurricanes On Venus” zijn zonder uitzondering bijzonder prettig om te beluisteren en zo nu en dan vocaal opgesierd (niet altijd even sterk overigens). Houd je van de filmische, melancholische kant van downtempo? Dan is Roebeck echt een aanrader. Check vooral het korte fragment “Starry Night On Emerald Bay”, da’s puur genieten geblazen.

 

Score: 4/5

 

 

Various: “Mezzanine De L’Alcazar - Volume 7” (Defected)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 8/2009

 Wederom is het de DJ, producer en creatieveling Michaël Canitrot die een nieuwe editie van “Mezzanine De L’Alcazar” samenstelt – uiteraard gekoppeld aan het in Parijs gevestigde luxe restaurant. Hij heeft de 2-CD opgedeeld in een eclectische luistermuziek disk ‘dinner’ en een voor de dansvloer bedoelde mix ‘dance’. Op CD1 horen we soul, downtempo, broken beats, disco en meer muzikaal behang van namen als Visioneers, Jimpster feat. Rasiyah, Only Child feat. Niko, Outlines (geremixt door Jazzanova), Booka Shade en Metro Area. CD2 is zoals al aangegeven gevuld met een mix voor de intieme dansvloer. Canitrot koos voor tracks en remixen van Ralf GUM, The Rurals, Mike Dunn, Chocolate Puma, Quentin Harris en Frankie Knuckles. Het levert een gezellige, niet al te moeilijke mix die ervoor zorgt dat het eten rustig verteert. Deze compilatie is wat mij betreft vooral de moeite vanwege het gevarieerde muzikale menu dat CD1 te bieden heeft.

 

Score: 3/5

 

 

Push: “Global Age” (Armada Music)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 8/2009

 Het altijd productieve ex-Bonzai kopstuk M.I.K.E. (Mike Dierickx) heeft onder zijn Push alias een nieuw album uit via Armada Music – een dubbelaar wel te verstaan. Volgens onze gegevens is “Global Age” zijn eerste album onder de Push noemer sinds vijf jaar. “Electric Eclipse” dateert van mei 2004 en verscheen destijds via Banshee Worx (voortgekomen uit het Bonzai imperium). Met klassiekers als “Universal Nation”, “Strange World” en “Till We Meet Again” op zak, heeft Push een naam hoog te houden, waar hij overigens met vlag en wimpel voor slaagt, getuige zijn nieuwste werkstuk “Global Age”. “Global Age” bestaat uit twee delen: het album zelf en een schijf met additioneel werk en remixen door namen als Sean Tyas en Ruben de Ronde. De über melodische trance van Push bezorgt ons, tijdens beluistering, nog altijd kippenvel. Vooral tijdens een track als “Infinite” kunnen we het wel uitschreeuwen van vreugde! Trance van dit kaliber wordt tegenwoordig veel te weinig gebracht. Conclusie: bijzonder sterk trance album, waarmee Push wellicht weer een instant classic op zijn erelijst kan bijschrijven.

 

Score: 4/5

 

 

Shinedoe: “No Boundaries” (Intacto) 

Bron: CD

Rubriek: 8/2009

 Chinedum Nwosu heeft zich de afgelopen jaar in stijl richting de top van de mondiale techno scene weten op te werken. Vanaf het moment dat in 2004 haar eerste productie “Dilemma” uitkwam en gelijk een grote clubhit werd, kan het publiek niet meer om haar heen. Zo mocht ze in 2007 bijvoorbeeld een mixcompilatie verzorgen voor de Belgische technoclub Fuse. “No Boundaries” is Shinedoe’s tweede album, de opvolger van het in 2006 verschenen (en bejubelde) “Sound Travels” (verschenen via 100% Pure). Ondanks dat ”No Boundaries” slechts zeven tracks bevat, is het een erg geslaagd album geworden, waarop Shinedoe’s sound volwassen lijkt te zijn geworden. Dit is verrukkelijke technomuziek met een opzwepend, ritmisch karakter, leunend op pure housemuziek, maar ook met tinten uit Detroit en geregeld met een dubby inslag. Alles is subtiel verpakt in de stuwende producties van deze dame. Eén van de betere techno albums die we de laatste tijd hoorden.

 

Score: 3/5

 

Gimikk: “Untitled Concept” (Remote Area)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2009

 Gimikk is het duo Daniel Sanchez en Eelco Augustijn, geen onbekende in de hoofdstedelijke technoscene. Op Dylan Hermelijn’s Remote Area label verschijnt hun debuutalbum “Untitled Concept”, een weinigzeggende titel. Gelukkig is de muziek op het album wel van betekenis. De tracks zijn geregeld wat kaal van invulling en lopen op soepele ritmes, dus zo nu en dan worden ingekleurd met warme toetsen. Dit is het type techno dat leunt op house en dub, zoals we dat de laatste periode wel vaker hoorde. Het illustreert andermaal dat de minimal hype, met haar toch wat kille karakter, in een diepe winterslaap lijkt te zijn geraakt. De producties van het duo halen net niet het niveau van het materiaal op Shinedoe’s laatste album, maar dicht in de buurt komen ze zeker. Prima plaat met een diep en doordacht karakter. Check vooral het enorm opzwepende “Dutch Moment”, een erg sterk moment als je het ons vraagt!

 

Score: 3/5

 

 

Applescal: “A Slave’s Commitment” (Traum Schallplatten)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2009

 Applescal is Pascal Terstappen, een producer uit Amsterdam die in 2007 debuteerde op het Manual Music label van Paul Hazendonk. Na zijn single “Paul For President” voor Traum Schallplatten (2009 release), werd deze Nederlandse producer gevraagd om een compleet album te verzorgen voor het bekende techno/minimal label uit Keulen. Op zijn debuutalbum “A Slave’s Commitment” vinden we avontuurlijke, gevarieerde Applescal producties met hobbelende acidklanken en (gedurende de eerste paar tracks) reverse effecten, verpakt in een techno of elektronicajasje. Experimenten met elektronica en dito breakbeats krijgen genoeg aandacht op dit vermakelijke debuutalbum – soms beatloos, soms met kronkelende beats of ritmiek. Nog belangrijker, de resultaten zijn altijd bovengemiddeld. “A Slave’s Commitment” is dan ook pittige kost voor de vastgeroeste minimal watcher. Applescal bevindt zich namelijk vaker naast als op het bekende minimalpad. De meer avontuurlijk ingestelde liefhebber van elektronische muziek zal een duim omhoog doen voor deze Applescal.

 

Score: 3/5

 

Inf Presents Infstrumentals: “The Go Round” (Beats Broke)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2009

 Achter de naam Inf schuilt de Nederlander Bas te Braak. Hij heeft voor het Amerikaanse label Beats Broke (uit Austin, Texas) een waanzinnig instrumentaal hip-hop album gefabriceerd. Instrumentale hip-hop van het kaliber dat zo uitgebracht had kunnen worden op creatieve labels als Ninja Tune, Warp, Mush of Alpha Pup. Op de langspeler staan in totaal achttien korte bijdragen, die uitpuilen van de creativiteit en naadloos aansluiten op het instrumentale hip-hop werk van bijvoorbeeld het Om label (uit San Francisco), Arts The Beatdoctor en (in iets mindere mate) RJD2. De tracks rollen stuk voor stuk lekker door (heerlijke gebroken beats) en bevatten sterke thema’s die niet snel zullen gaan vervelen. Ook de samples zijn origineel en passen perfect binnen de sfeer die Inf wil brengen. “The Go Round” zal dan ook vele deuren voor deze Nederlander gaan openen.

 

Score: 4/5

 

 

Misja Helsloot: “All Inclusive” (Cloud 9 Dance)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2009

 Misja Helsloot was, rond 2000, samen met DJ Dazzle één van die veelbelovende DJ’s die zich in de schaduw van DJ Tiësto en Ferry Corsten richting de top zouden gaan ontwikkelen. Net als bij DJ Dazzle is het wereldwijde succes op de schaal van een Armin van Buuren, Tiësto en Ferry Corsten uiteindelijk uitgebleven. Anno 2009 is Misja Helsloot nog altijd een DJ/ producer met veel talent en een goed gevoel voor sfeer, emotie en nog altijd origineel in zijn producties en platenkeuze. “All Inclusive” is een conceptalbum waarop Misja Helsloot volop in de schijnwerpers wordt geplaatst. Hij werkte de afgelopen periode in de studio aan materiaal met namen als Signum, Ruben de Ronde, Sied van Riel en Leon Bolier, maar uiteraard ook solo. Het resultaat is een aan elkaar gemixt overzicht van liefst vijftien tranceproducties met een brede visie. Gedurende het album blijkt dat Misja Helsloot weinig met vocalen heeft en zich vooral niet vergaloppeerd aan heersende trends. Hij doet gedecideerd zijn ding en dat levert zonder uitzondering experimentele trancemuziek op die wat ons betreft te weinig bekendheid geniet onder ‘het grote publiek’. Als één van de drijvende krachten achter de Create avonden, waarop Misja Helsloot zelf ook vaak te horen is, zijn we nog lang niet af van deze tranceheld. Tips: check vooral de ‘techy’ titeltrack “All Inclusive” en het duet met de jongens van Signum, beide messcherp!

 

Score: 4/5

 

 

Various: “Harbour Boat Trips 01 - Copenhagen By Trentemøller” (HFN Music)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2009

 Deze CD bevat een collectie van luistermuziek, samengesteld door de Deen Trentemøller – bekend van zijn ijzersterke album “The Last Resort” (2006). In de periode rondom en na zijn debuutalbum groeide Anders Trentemøller uit tot een ware popster. Aan aandacht geen tekort in ieder geval. Volkomen terecht ook, want zijn hemelse elektronica en housemuziek steekt tot op de dag van vandaag zonder uitzondering bijzonder goed in elkaar. Op deze fraaie verzamelaar gunt de sympathieke Deen je een kijkje in zijn muziekcollectie. Het levert een sessie op met sfeervolle popmuziek, (vage) elektronica, (ambient) downtempo, maar ook eigentijdse dansbeats. Op de tracklist vinden we klinkende namen als Gravenhurst (bekend van het Warp label), Emiliana Torrini, Two Lone Swordsmen, The Raveonettes en Soft Cell (in een mash-up). De muziek op deze release is over het algemeen uiterst beschaafd en rustiek, maar gedurende het tweede deel kan er ook voorzichtig gedanst worden. Mooie collectie.

 

Score: 4/5

 

 

Mirko Loko: “Seventynine” (Cadenza Records)

Bron: CD

Rubriek: 8/2009

 Na de teleurstelling over het matige Los Updates album op Cadenza is Mirko Loko’s “Seventynine” een uitstekende goedmaker. Deze producer in kwestie is verhoudingsgewijs nog maar kort bezig. Je kent hem wellicht van zijn werk onder de noemer Lazy Fat People – releases op Planet E, Wagon Repair en Border Community. Op “Seventynine”, Mirko Loko’s debuutalbum, is de maestro goed in vorm. Hij lijkt vooral een voorliefde te hebben voor groovy ‘tech’ beats, elektronica en minimal, waarbij de term minimal wellicht een lichtelijk vieze bijsmaak geeft. Al vanaf opener “Sidonia” grijpt Mirko Loko de aandacht. In dat geval met ambient elektronica, zoals je die totaal niet verwacht op dit label van Luciano. Zoals gezegd, Mirko Loko strooit gedurende het album de ‘groovy loops’ uit zijn mouw alsof het geen enkele moeite kost. Vaak worden de loops voorzien van energieke percussie, die niet zouden misstaan in de muziek van een Joe Claussell, Osunlade of Elements Of Life. Hij vermengt deze doordachte ritmische invulling met sfeerelementen, waarbij hij diverse knipogen richting motorcity Detroit maakt. Op wat storende effecten na (we doelen op “On Fire”), is deze langspeler een pluim op de hoed van zowel de producer als het Cadenza label.

 

Score: 4/5

 

 

Silicone Soul: “Silicone Soul” (Soma Records)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2009 

De formatie Silicone Soul is al jaren een vaste waarde binnen de Schotse Soma stal. Het uit Glasgow afkomstige duo Craig Morrison en Graeme Reedie heeft dan ook een prima reputatie opgebouwd gedurende de afgelopen jaren. Ze scoorden een kleine tien jaar geleden een grote clubhit met de track “Right On”, maar overtroffen dit (commerciële) succes nooit meer. Volgens onze gegevens is dit titelloze album hun vierde langspeler in ruim tien jaar tijd. De sound van het duo is zoals altijd toegankelijk en balanceert op een dun lijntje tussen house en techno. Productietechnisch klinkt deze nieuwe plaat als een klok, maar helaas ontbreekt de originaliteit en we hebben na beluistering geen enkele uitschieter kunnen ontdekken. Hiermee willen we Silicone Soul niet afschilderen als passé, maar als een formatie die anno 2009 oerdegelijke clubmuziek maakt die overigens wel deugt! In vergelijking met labelgenoten The Black Dog, valt Silicone Soul simpelweg niet op.

 

Score: 3/5

 

  

Holger Zilske: “Holz” (Playhouse)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2009

 Holger Zilske ken je wellicht van zijn werk onder de noemer Smash TV – uitsluitend voor BPitch Control. De eerlijkheid gebied ons te zeggen dat we tot voor dit album nooit van de beste man gehoord hadden. “Holz” is dus de eerste kennismaking met Holger Zilske en die valt niet tegen. Het album verschijnt via minimal/ tech-house label Playhouse en biedt verrassend genoeg tamelijk melodische dansvloermuziek. Uiteraard wordt er binnen de grenzen van de minimal, tech-house en ook dub-techno gewerkt, maar toch heeft het werk van Holger Zilske net even meer gevoel en smoel in vergelijking met dat van vele collega’s. Helaas beperken de melodielijnen en thema’s zich zo nu en dan tot kortstondige patronen die veelvuldig herhaald worden. Toch gaan de meeste tracks op “Holz” niet bepaald snel vervelen. Tussen de tien bijdragen zijn best een paar dansvloerbommen te vinden. Check bijvoorbeeld eens het aanstekelijke “Roter Rausch” en het dub-techno sierraad “Druckraum”.

 

Score: 3/5

 

Various: “Deep House Part 1 - By Harley & Muscle” (Soulstar)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 8/2009

 Het duo Harley & Muscle staat niet bekend om hun originele concepttitels, maar des te meer om hun muziekkeuze. Hun warme deep-house sets zijn nog altijd een verademing en dat is knap, want in principe doen de heren al jaren lang hetzelfde kunstje – zowel doelend op hun DJ sets en producties. Qua sound leunen de motorman en de spierbundel nog altijd op het diepe geluid van de Amerikaanse westkust – denk bijvoorbeeld aan labels als Transport Recordings en Seasons Recordings. Echter, gedurende de sessie bemerken we ook (funky) disco invloeden, vaak aangedikt met dikke klodders soul. Op “Deep House Part 1” staan oude bekenden als Rick Wade, Fimo en Sasha Dive, maar ook relatief nieuwe namen als Dubbyman en Anton Zap – allemaal doen ze goede zaken. Zoals altijd een dikke pluim voor Harley & Muscle, al halen ze op deze compilatie niet het niveau van hun laatste “Harley & Muscle Play Deep House: Fifth Chapter” (2008) compilatie.

 

Score: 3/5

 

 

Various: “Om 15 - Celebrating 15 Years of Om Records” (Om Records)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 8/2009 

Sinds de oprichting, medio jaren 90, heeft het uit San Francisco (Amerikaanse westkust) afkomstige een meer dan uitstekende reputatie opgebouwd als genreoverschrijdend label, gericht op smaakvolle dansmuziek. Het bracht door de jaren heen baanbrekende releases van bijvoorbeeld Soulstice, J-Boogie’s Dubtronic Science, Mark Farina, Andy Caldwell, Naked Music NYC (oftewel Jay Denes) en Kaskade. Ze hebben daar in San Francisco dan ook alle recht om een feestje te vieren ter ere van het vijftienjarige bestaan. Deze compilatie is opgedeeld in de schijf ‘night’ en ‘day’. De eerste schijf ‘night’ bevat allerhande beats, van moderne disco tot broken beats en house/techno. Het levert onder andere het spektakelstuk “The Latest” van Sygaire & Defcon op met de lyrics van Capitol A – een funky disco meets broken beats fusie. Schijf nummer twee is een chill-out traktatie met namen als Atjazz feat. Clyde, Mike Monday, Charles Webster feat. Samantha James en Eighty Mile Beach op het menu. Na deze compilatie en de in het verleden behaalde resultaten hopen wij zeker nog op een nieuwe termijn van vijftien jaar voor dit toplabel!

   

Score: 4/5

 

 

Various: “Pure Salinas Part 01 - By Bruno From Ibiza” (Clubstar)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 8/2009

 Bruno From Ibiza is jarenlang één van onze favoriete chill-out/ deep-house DJ’s. Hij was niet voor niets gedurende acht jaar de resident DJ van Café del Mar op Ibiza. Je kunt dus zeggen dat hij zijn steentje aan de wereldwijde chill-out muziek heeft bijgedragen. Het liefst horen we hem echter een (deep) house set draaien, waarin de zomerse klanken spontaan een glimlach op je gezicht toveren. Voor Salinas Beach Club (aan het meest populaire strand van Ibiza) stelde hij deze prachtige 2-CD samen. Op CD1 vinden we Balearische chill-out muziek, aangevuld met muzikale tinten (lees: luistermuziek) van over de hele aardbol. CD1 klinkt zo nu en dan behoorlijk funky en jazzy, waarbij ook een rol voor broken beats en latin ingebouwd is. Divers schijfje dus! CD2 bevat een heerlijke clubmix, zoals we die kennen van deze sympathieke DJ/ producer – na de zomer verschijnt zijn tweede artiestenalbum. De mix kabbelt rustig door, waarbij we zo nu en dan denken aan de muzikale invloeden van Harley & Muscle (we refereren hierbij aan het begin van de mix). Kortom, niets dan lof over deze 2-CD. Je kunt Bruno From Ibiza wel toevertrouwen om een topcompilatie in elkaar te laten draaien. Aanrader!

 

Score: 4/5  

 

 

Cayetano: “The Big Fall” (Etage Noir Recordings) 

Bron: CD

Rubriek: 8/2009

 Wij luisteren als recensenten graag naar onbekende albums, om zodoende nieuwe talenten en/of geluiden te ontdekken. Het Etage Noir label biedt je als luisteraar geregeld van die nieuwe geluiden. Neem nou het album “The Big Fall” van de Griekse producer Cayetano. Hierop vinden we eigenwijze, tamelijk onvoorspelbare tracks binnen de hokjes – want daar denkt men zo graag in – downtempo, jazz, reggae, tango en pop, met een hoofdrol voor samples. Het levert over het algemeen bevredigende resultaten op, met de track “Notre Dame” in het positieve middelpunt. Na een rustiek begin komen de drukke drums opspelen in combinatie met een wat droevig thema, dat zich onderscheidt door de vreemde combinatie van drums en toonsetting. Ook de cinematische titeltrack “The Big Fall” eist een hoofdrol op. Giorgos “Cayetano” Bratanis heeft in ieder geval een uiterst avontuurlijke langspeler geproduceerd, die tussen 2006 en 2009 tot stand kwam.

 

Score: 3/5

 

 

Various: “A State Of Trance - Collected Extended Versions Volume 4” (Armada Music)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 8/2009

Deze bundels van het Armada label blijven een fantastische uitkomst voor zij die geen vinyl gebruiken en weinig op hebben met digitale downloads. Collectie #4 rondom het A State Of Trance label van Armin van Buuren bestaat uit materiaal vanaf releases #61 tot en met #80. Kortom, materiaal uit de periode 2006-2007. Zonder diep in te gaan op de muziek van dit constante label, is dit simpelweg een nuttige bundel om je collectie aan te vullen met ontbrekende titels. Let wel: van iedere single is slechts één track gekozen. Namen als Signum, Leon Bolier, Envio, Robert Nickson en DJ Shah (ook als Sunlounger) laten gevarieerde trancegeluiden horen, waarbij vocaal en instrumentaal werk, opbouwend en pittig werk gemoedelijk op een 2-CD te vinden zijn. Meest spetterende track komt van de Japanse producer Hiroyuki Oda, met diens energieke “Cataract”. Let op: check ook de recent verschenen bundels rondom de Armada labels Pilot 6 en Coldharbour Recordings.

 

Score: 3/5

 

 

Various: “Forward II - By Dazzle” (Mostly Recordings) 

Bron: CD

Rubriek: 8/2009

 DJ Dazzle – Martijn Wittenbols voor intimi – heeft de afgelopen (ongeveer) tien jaar een uitmuntende staat van dienst opgebouwd als trance DJ en producer. Hij was rond 2000 de beoogde navolger van DJ Tiësto, die toen samen met Ferry Corsten de deuren opende voor vele DJ’s van Nederlandse bodem – denk aan een Misja Helsloot of een Cor Fijneman. Helaas zijn DJ’s als Armin van Buuren en Marco V er met die eer van door gegaan – we weten allemaal op welke positie Armin al twee jaar in opeenvolging vertoeft in de DJ-Mag top 100. Waarom Dazzle zich nooit bij deze grote jongens heeft geschaard blijft eigenlijk een groot vraagteken. DJ Dazzle is en blijft een fantastische DJ, die gepassioneerd zijn trancemuziek draait/ produceert en al jaren constant presteert. Dit wordt nog maar eens onderstreept op “Forward II”, zijn nieuwste mixverzamelaar – een uitgelezen kans voor deze DJ/ producer om materiaal uit eigen Mostly stal te presenteren. Zoals altijd weet deze sympathieke jock de parels uit de overvolle trancevijver te vissen en met een puike selectie op de proppen te komen. Zo worden we langs namen als Re-Ward, Fonzerelli, Thomas Bronzwaer, Way Out West (geremixt door Richard Durand, voorheen G-Spott), Push (geremixt door Sean Tyas) en diverse eigen Dazzle producties gevoerd. Het is voortdurend feest en dat is waar het allemaal om draait! “Forward II” is een leuke mix CD geworden met materiaal dat je niet op iedere compilatie zult terugvinden. Daarin onderscheid deze compilatie zich van de concurrentie.

 

Score: 3/5

 

Various: “Baltic Soul Weekender #2” (Unique Records) 

Bron: CD

Rubriek: 8/2009

Rondom het 3-daagse Baltic Soul Weekender festijn is andermaal een compilatie CD verschenen. Een compilatie die boordevol smaakvolle muziek staat – oud en nieuw. Soul, funk, latin, jazz en disco; alle stromingen komen voorbij op deze aantrekkelijke compilatie. Check vooral de aanstekelijke Ben Human remix voor Marvin Gaye & Tami Terrell’s welbekende soulklassieker “Ain’t No Mountain High Enough”, compleet met rollende funky breakbeat, zoals Mark Ronson ze vaak maakt. Naast deze track kun je ook luisteren naar namen als Terry Callier, Marc Evans, The Rebirth en ga zo maar door. Prima werk van de samensteller; die weet waar hij zijn/haar luisterparels moet opduiken!

 

Score: 3/5

 

 

John O’Callaghan: “Never Fade Away” (Armada Music)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2009

 De Ierse DJ/ producer John O’Callaghan is al een aantal jaren niet meer weg te denken uit de mondiale trancebeweging. Zijn energieke platen worden al jarenlang met grote regelmaat door trancekoning Armin van Buuren gedraaid. Het was dan ook diezelfde Armin van Buuren die één van O’Callaghan’s eerste singles uitbracht via diens In State Of Trance label. Zo’n supporter van formaat zorgt uiteraard voor de nodige aandacht en jaren later kan de Ier trots terugkijken op een uitgebreide discografie. Afgelopen jaar stond hij in de schijnwerpers vanwege zijn bijdrage aan de solide “Tranceworld” verzamelreeks (Armada release), dit jaar is daar zijn tweede album in de vorm van “Never Fade Away”. Het is een album dat begint met herkenbare vocale trance, maar zich gaandeweg ontpopt tot een meer kolkende massa van pompende beats en rollende synthesizer patronen. Op “Never Fade Away” zijn vocale gastrollen ingeruimd voor Sarah Howells, Jaren, Audrey Gallagher, Josie en Lo-Fi Sugar (zingt onder andere tijdens het beatloze titelnummer). Ook staan er samengesmede tracks met Guiseppe Ottaviani (van Nu NRG), Aly & Fila en Tom Colontonio op de tracklist. Ondanks het grote vocale aandeel op het album, bruist de langspeler vanaf het begin tot het einde. We horen hem echter liever in zijn instrumentale rol, zoals tijdens “Broken” en vooral “Megalithic (met Aly & Fila) – tracks waar de vonken vanaf spatten. Het album wordt afgesloten door een akoestische versie van de hit “Big Sky”. Kort door de bocht: echt onderscheidend goed is het album geen enkel moment. Gewoon goed is ook goed.

 

Score: 3/5

 

 

Adani & Wolf: “Supersteam” (United Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2009 

Fans hebben er even op moeten wachten, maar na zo’n zes jaar zijn Adani & Wolf terug met het vervolg op hun “Les Seigneurs” langspeler (en debuut) – het uitstapje “Unconditional” met Neobe (uit 2005) niet meegerekend. Als producers waren Roberto Gaasterland (Adani) en Daniel Testas (Wolf) betrokken bij succesvolle albums van Project 2000, Praful en zoals geschreven het album “Unconditional” waarop de boomlange zangeres Neobe de hoofdrol kreeg (allemaal releases op Bart Thimbles’ Therapy label overigens). Kregen we op “Les Seigneurs” nog voornamelijk cinematische downtempo (soms op het randje van smaakvol/wansmakelijk) te verduren, op “Supersteam” is de sound van Adani & Wolf doorontwikkeld en meer op jazz, funk en pop komen te leunen, zij het met een experimentele insteek – check bijvoorbeeld de surfklanken tijdens “Snowflake”. Vernieuwend klinkt de muziek op “Supersteam” niet of nauwelijks. Is dat erg? Welnee: binnen de genoemde marges (lees: moderne jazz en funk) zijn vrijwel alle paden platgetrapt en is het bijna onbegonnen werk om iets compleet nieuws te brengen. Uiterst vermakelijk is de muziek van Adani & Wolf nog altijd. Zo klinkt “Lazy Blue Eyes” als een eigentijdse versie van Black Market Audio, blijkt “Un Rêve Pour Levit” een tropische verrassing op broken beats en is “It’s Time!” een huppelend jazz-breaks wonder met Berenice van Leer als vocaliste (bekend van Wicked Jazz Sounds Band). Later kunnen de dansschoenen uit de kast, want dan wordt je getrakteerd op smaakvolle dansbeats die niet zouden misstaan bij Kraak & Smaak. Je begrijpt het al, ondanks de verandering van sound en insteek, blijft Adani & Wolf de moeite om te beluisteren. Ik ben benieuwd geraakt hoe de formatie tegenwoordig live klinkt.

 

Score: 4/5

 

 

Palov & Mishkin: “Think Twice” (Cast-A-Blast)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2009

De uit Athene (Griekenland) afkomstige Palov & Mishkin staan te boek als creatieve jongens die zich richten op allerhande breakbeats, aangelengd met kruiden vanuit alle delen van de wereld – het liefst met veel funk en de nodige soul overgoten overigens. “Think Twice” is Palov & Mishkin’s debuutalbum (samen). Van de twee ken je Mishkin wellicht onder zijn alias Blend. Hij produceerde onder andere het album van de sexy Sugahspank! De muziek op “Think Twice” is uiterst speels, dansbaar en funky, maar is uiteindelijk vooral opgebouwd uit samples. Creatief werkje dus, waarbij we een hoofdrol voor de blaas- en snaarinstrumenten (veelal sample based) horen. In de persomschrijving wordt de sound als volgt omschreven: ‘“Think Twice” selectively combines heavy guitar funk, north American flavors, block breaks and exotic soul with tropicalismo in a playful mash down of styles and genres that characterize the Palov & Mishkin sound’. Precies, je moet “Think Twice” gewoon eens opzetten en uitproberen. Zeker wanneer je van de muziek op labels als Tru Thoughts en Lovemonk houdt. Beste track: “Basking In The Ambiance” met het orgel in de hoofdrol.

 

Score: 3/5

 

 

Lorenzo Tucci: “Touch” (Schema) 

Bron: CD

Rubriek: 8/2009 

Lorenzo Tucci bewijst met zijn album “Touch” dat ouderwetse en moderne prima hand in hand kunnen. “Touch” biedt bijna 50 minuten muzikaal plezier, waarbij ook aan de zomerperiode gedacht is, getuige de tropische tinten. Vocalisten Walter Ricci (een soort eigentijdse Frank Sinatra) en Alice Ricciardi geven de jazzy improvisaties wat extra smoel. Lorenzo Tucci werkte voor dit album met een keur aan gasten, waaronder Nicola Conte (een kleine rol). “Touch” is een ‘niets aan de hand’ jazzalbum, dat lekker doorstroomt en diverse ‘golden touches’ bevat. Zet het rustieke “Tropicola” en het opzwepende “Wintersong” eens op en laat je verrassen door de kwaliteit en variatie die Lorenzo Tucci biedt. Enig smetje rondom deze release is toch wel de wat matige opnamekwaliteit, wat overigens wellicht expres gedaan is. Voor liefhebbers van de (moderne) jazz uit de Schema stal en fans van Koop is deze langspeler een aanrader.

 

Score: 4/5

 

 

Francesco Pico: “Imagining Sounds 2” (Outside The Box Music)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2009 

Francesco Pico wordt al jarenlang in één adem genoemd met Nederlandse progressive producers als Eelke Kleijn, Roland Klinkenberg en C-Jay. Op “Imagining Sounds 2” horen we een Francesco Pico in topvorm, waarbij hij elementen uit de progressive, tech-house en trance vakkundig vermengt tot een smakelijke stamppot. Hoewel, stampen? Stampen met gevoel en beleving. Het album trapt af met het zweverige “See What You Can Find”, een sfeertrip op een laag tempo. Ook “Heart Breaks” heeft deze kenmerken, waardoor het soms lijkt alsof we naar progressive ambient zitten te luisteren. Wellicht een unieke, nieuwe kruisbestuiving? Het album, dat grotendeels aan elkaar gemixt is, blijft zonder moeite overeind tussen het huidige aanbod progressive en trance. Voor liefhebbers van beide genres is dit album een must have.

 

Score: 4/5

 

 

Various: “Exploring Italy” (Baroque Records)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 8/2009

 “Exploring Italy” is onderdeel van een nieuwe compilatiereeks van het Baroque label – “Exploring…” genaamd. Hierop worden exclusieve bijdragen vanuit een bepaald land bij elkaar geraapt en aan elkaar gemixt. Op CD2 vinden we gelukkig een groot gedeelte van het gekozen materiaal in ongemixte vorm terug. De bijdragen op “Exploring Italy” komen van tamelijk onbekende namen, waarop levende legende Ricky Montanari een uitzondering vormt. Samensteller en mixer Slok is zelf ook met twee tracks vertegenwoordigd. Het geluid gedurende de mix omvat genres als progressive house, tech-house en ook tribal house. Echt heel spannend wordt het nergens, maar lekker is de mix zeker. Kortom, een gemiddelde aangelegenheid en ook zeker niet zo sterk als de laatste paar artiestenalbums op Baroque. Wij hebben begrepen dat via Baroque’s digitale tak ook een Nederlandse editie is uitgebracht.

 

Score: 3/5

 

 

Various: “A State Of Trance 2009” (Armada Music)

Bron: 2-CD

Rubriek: 8/2009

 Na het lezen van het boek “Eén Op Eén” – een bundel over de carrière en het leven van Armin van Buuren – krijg je zonder moeite nog meer sympathie voor de DJ in kwestie. Zijn leven moet een ware ‘rollercoaster ride’ zijn. In het boek is ook te lezen hoe belangrijk de radioshow “A State Of Trance” in dit wereldwijde succes is geweest. De show wordt wekelijks door miljoenen fans van over de gehele wereld beluisterd. De nieuwste, aan de radioshow gekoppelde, mixcompilatie van Armin’s hand is niet zozeer verrassend en vernieuwend, maar vooral enorm prettig. Het laat de meest populaire en succesvolle tracks van de afgelopen periode horen met bijdragen van John O’Callaghan, Sunlounger (aka DJ Shah), Mat Zo, Josh Gabriel, Ron Hagen & Pascal M (aka Signum) en The Blizzard. De 2-CD sessie begint vocaal en tamelijk ingetogen, maar naar mate de set vordert gaat Armin steeds iets feller draaien, zij het subtiel. Dat begint bij de wonderschone Omnia remix voor Monogato’s “Miami Vibe”. De track “Deep Down” van Josh Gabriel (presents Winter Kills) is nog zo’n kakelvers hoogtepuntje, dat me qua toon een beetje doet denken aan het jaren 80 popsfeertje, inclusief koorstemmen. Je begrijpt al, vocalen hebben een hoofdrol op deze mix 2-CD. Slotsom: ook deze “A State Of Trance” compilatie kun je als trance liefhebber weer zonder voorbeluistering aanschaffen. En nu maar afwachten of Armin voor de derde jaar in opeenvolging wordt uitgeroepen tot #1 DJ ter wereld (volgens de populaire DJ-Magazine poll).

 

Score: 3/5

 

 

Ursula 1000: “Mystics” (ESL Music)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2009 

De muziek van Ursula 1000, oftewel Alex Gimeno, is doorgaans nogal moeilijk in een hokje te plaatsen. Ook op “Mystics” grossiert hij weer in vage brouwsels, die je kort door de bocht zou kunnen wegzetten als elektronische pop met een funkgevoel. Maargoed, kenners weten dat Ursula 1000 net een kat is het nauw is. Hij maakt muzikaal gezien nogal vreemde sprongen. Van de genoemde elektronische pop tot hip-hop, niet te definiëren breakbeats, house en ga zo maar door. Helaas valt “Mystics” in de breedte nogal tegen. Verder dan het aardige “Losin’ It” en het dancefloor credible “Zombies” (compleet met old fashioned house synths en acid) komt de experimentele producer niet. Een zeer krappe voldoende is het gevolg.

 

Score: 3/5

 

 

Fagget Fairys: “Feed The Horse” (Music For Dreams)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2009

 Fagget Fairys is een complete verrassing op het Deense Music For Dreams label, ontdekt door labelbaal Kenneth Bager. Het duo, bestaande uit MC Ena (aka Elena Carli Cosovic) en DJ Sensimilla (aka Carla Cammilla Hjort), brengt een brutaal geluid, dat qua muzikale ingrediënten van alles opslokt – van dub-step en urban beats tot allerlei wereldse kruiden. In hun biografie lezen we dat het duo als volgt wordt omgeschreven: ‘Fagget Fairys are an explosive cocktail lesbianism, true love, and relentless beats’. Allemaal leuk en aardig, maar hun debuutalbum is zonder twijfel de moeite waard. Qua stemgeluid zijn vergelijkingen met Princess Superstar, MC Tali (van het Full Cycle label) en zelfs Nelly Furtado niet misplaatst. Vooral de springerige tracks “All I Want”, “Watch My Back” en “Mary Jane” vallen positief op. Fagget Fairys is zonder twijfel een waardevolle aanwinst binnen de geprezen Music For Dreams stal.

 

Score: 3/5

 

 

Dirt Crew: “Blow” (Moodmusic Records)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2009

 Dirt Crew bestaat uit Peter Gijselaers (Break 3000) en Felix Eder (James Flavour). Hun nieuwste bloemstukje “Blow” komt niet uit via het eigen Dirt Crew label, maar via Sasse’s Moodmusic. Tijdens de beluistering van die tien tracks tellende werk valt op dat de Dirt Crew sound iets meer melodische inbreng bevat in vergelijking met het tegenvallende “Raw” album uit 2007 – een pluspunt wat mij betreft. Diep blijven de tech-house producties van het duo overigens wel, maar deze zijn anno 2009 beter dan ooit uitgebalanceerd (lees: de juiste verhouding tussen diepte en melodie). Openingstrack “Deep Cover” illustreert direct de nieuwe weg die ingeslagen is en blijkt het startsein voor een verrassend sterk album. Althans, uw recensent had hier niet op gerekend. Andere favorieten zijn het naar house neigende “Parade”, compleet met toespraak (vocalen) en het ferm groovende “Star”, dat bol staat van de dub invloeden. Op “Blow” vindt Dirt Crew dus een geslaagde mengvorm van house, deep-house en tech-house. Prima plaat hoor!

 

Score: 3/5

 

 

Dada Life: “Just Do The Dada” (Big & Dirty/ The:Hours)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2009

 Het duo Dada Life – de Zweedse heren Stefan Engblom en Olle Corneér – zou je qua muzikale output in één adem kunnen noemen met de muziek van The Subs en Dr. Lektroluv. Ondanks de wat suffe albumtitel en de opzichtig groene personen op het artwork (de vrouw en kinderen van Dr. Lektroluv?), kunnen we gerust stellen dat de muziek van Dada Life ertoe doet. Zo combineren rauwe en subtiele elementen tot een eigen mix van electro-clash en vuige house. Het waanzinnige “Happy Hands & Happy Feet” verscheen recentelijk al op Big & Dirty (Be Yourself Music) en mag één van de (vroege) hoogtepunten van het album genoemd worden. “Just Do The Dada” bevat in totaal twaalf prima tracks, allemaal met een korte speeltijd, dus geen gerek en gestrek, maar constant feest. Vooral fans van The Subs zullen erg gelukkig zijn met dit Zweedse alternatief. Buiten dat is het gewoon een erg sterk album als je van dirty electro houdt, vol leuke melodieën en originele passages.

 

Score: 4/5

 

 

Big Tone: “The Art Of Ink” (Tres Records)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2009

 Toen we in 2005 Big Tone’s album ”The Drought” voor ABB Records hoorden, waren we overtuigd van zijn talent, maar niet uitgesproken enthousiast. Dat album bevatte onder andere een gastrolletje voor onze soulfavoriet Dwele en een fijne track als “Peace”. Eerder dit jaar verscheen zijn langspeler “The Art Of Ink” via het door ons geliefde Tres Records – een waardig vervolg. Op “The Art Of Ink” is Big Tone duidelijk beter in vorm. Hij scoort vooral wanneer er op de achtergrond soulful thema’s meelopen, omringd door zijn krachtige lyrics. Beste voorbeelden daarvan zijn het met T’Renee opgenomen “Chocolate”, waarbij de additionele female soulvoice een meerwaarde betekend. Beste track op het album is wat mij betreft het Ta’raach en LaShaun “Phoenix” Moore opgenomen “The Look”, dat loopt op een strakke breakbeat, zoete instrumentaria en bijna kreunende vocals. Leuk hip-hop album!

 

Score: 3/5

 

 

Various: “Bedroom Escapades” (Ayia Napa/ ZYX Music)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 8/2009 

Ondanks de wat twijfelachtige werktitel, staat deze 2-CD boordevol kwaliteitsmuziek vanuit de Daredo stal, waaronder labels als Plastic City en Mole Listening Pearls vallen. Het is vooral de lichtvoetige deep-house en dito tech-house variant die volop de aandacht krijgt op CD1. Het is op deze schijf vooral Nikola Gala de aandacht opeist met het dampende “Let It Go”. Op CD2 gaat de rem erop en horen we lekkere downtempo tunes van bekenden als Nor Elle, Airmate, Soda Inc., Audio Lotion (check het hoogtepunt “Streamland”), Ohm-G en Khoiba – hier en daar aangevuld met voorzichtige dansbeats. “Bedroom Escapades” is dan ook een listige omweg om aan een brede selectie van kwaliteitsmuziek vanuit de Daredo stal te komen. Echt bijzonder is de 2-CD absoluut niet.

 

Score: 3/5

 

 

Planetary Assault Systems: “Temporary Suspension” (Ostgut Tonträger)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2009 

Technofanaten weten dat Luke Slater de man is achter het Planetary Assault Systems. Een projectnaam waarmee hij tussen 1993 en 2002 enkel materiaal uitbracht via het Peacefrog label – destijds een toonaangevende technomachine. In 2006 pakte Luke Slater de draad weer op en begon nieuw materiaal onder zijn alias Planetary Assault Systems uit te brengen. Ostgut Tonträger strikte de oude technorot om een volledig album uit te brengen. Nog altijd is Luke Slater in staat om techno te maken waarbij hij de spanning zo nu en dan subtiel weet op te bouwen. Dat wordt gelijk duidelijk bij opener “Open Up”. Dit is het soort (loop) techno dat wellicht al tien jaar op de plank lag, maar nog altijd mee kan in deze tijd. “Temporary Suspension” is als het ware de missing link tussen de hedendaagse techno en de harde schranz variant van een Robert Natus of de spierballentechno van Miss Djax. Ondanks alle ‘positieve’ geluiden, is het allerbelangrijkste aspect van dit album ruim onvoldoende. We doelen daarbij op de kwaliteit en originaliteit van de producties. Dit album biedt gewoon bijzonder weinig aantrekkelijke momenten. Buiten startschot “Open Up” klinkt “Temporary Suspension” als een ongeïnspireerde bende. We hunkeren dan ook naar de tijd waarin Luke Slater een track als “The Secret Garden” (1993) uit de losse pols toverde – sprookjestechno die nog altijd staat als een huis.

 

Score: 2/5

 

 

Alex M.O.R.P.H.: “Purple Audio” (Vandit Records)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2009

 Alex M.O.R.P.H. (Alexander Mieling voor zijn familie) heeft zich sinds 2000 in gestaag tempo opgewerkt tot de voorhoede van de trancescene. Zijn producties worden al sinds jaar en dag op waarde geschat door de toonaangevende jocks, vandaar ook dat hij met verscheidene trance grootheden producties heeft gebakken – denk aan Paul van Dyk en Rank 1. Op het Vandit label van Paul van Dyk is nu Alex M.O.R.P.H.’s “Purple Audio” verschenen, gevuld met afwisselend vocaal en instrumentaal werk. Zo nu en dan probeert M.O.R.P.H. ook de aansluiting met de hitparade op te zoeken, zoals Armin van Buuren dat onder andere succesvol deed aan de hand van zijn samenwerking van Sharon den Adel. Zijn ‘poppy’ uitspattingen blijken helaas wat tegenvallend, maar daartegenover staat onder andere een subliem duet met Paul van Dyk. In de breedte kan ik het album niet echt aanbevelen, daarvoor worden te veel open deuren ingetrapt. Nog een groot minpunt: de tracks zijn aan elkaar gemixt.

 

Score: 3/5

 

 

Dakota: “Thoughts Become Things” (Armada Music)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2009

 Tranceliefhebbers hoeven we uiteraard niet meer te vertellen dat Dakota een alias is van Markus Schulz, de Duitse tranceheld die inmiddels in de top 10 van DJ-Magazine lijst van populairste DJ’s ter wereld staat. De afgelopen maanden heeft ook het poppubliek kennis gemaakt met de muziek van Markus Schulz, want de radio versie van “The New World” is de afgelopen maanden compleet grijs gedraaid op Radio 538. Op “Thoughts Become Things” horen we Markus Schulz als producer van opzwepende, ietwat progressieve trancemuziek met een ‘electro bite’. De alias Dakota voert hij al sinds eind jaren 90, maar na 2002 werd het tijdenlang stil rondom dit project. Samengevat: als Dakota zoekt Markus Schulz dus de diepere, donkere kant van de trance op. We bemerken dan ook zwaardere, scheurende baslijnen en geluiden. De boel moet helemaal los op “Thoughts Become Things” en dat lukt ook aardig. We hebben hier vooral genoten van het afsluitende “Mr. Cappuccino”, dat neigt naar de technokant en buitengewoon effectief is voor in een DJ set. Ook het zomerse “Lima” is van grote schoonheid. De stringpad akkoorden tijdens “The Doorway” doen me overigens erg denken aan Tiësto’s remix voor Delerium’s “Silence”. Na een rustperiode van zo’n zever jaar is Dakota dus weer helemaal back on track.

 

Score: 3/5

 

 

Kikumoto Allstars: “House Music” (International Deejay Gigolo Records)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2009

 De uit Australië afkomstige DJ/ producer Cam Farrar laat onder zijn alias Kikumoto Allstars de originele housesounds vanuit de jaren 80 herleven. “House Music” is een eerbetoon aan grondleggers/pioniers van de moderne dansmuziek als Marshall Jefferson, Armando, DJ Pierre, Larry Heard, Adonis, Mike Dunn en Farley Jackmaster Funk. De muziek op het album klinkt alsof het al zo’n 20 tot 25 jaar op de schappen heeft liggen te verstoffen, met het verschil dat de geluidskwaliteit ronduit helder is – dat was vroeger nog wel eens anders. “House Music” is dan ook een traktatie voor een ieder die verlangt naar de good old days van de housemuziek, toen de solide basis voor de dansmuziek van vandaag de dag gelegd werd. Knap staaltje inlevingsvermogen van deze Australiër, dat zonder meer! Acieeeeed!

 

Score: 4/5

 

 

Federico Aubele: “Amatoria” (ESL Music)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2009

 Krullenbol Federico Aubele is terug met zijn tweede album, wederom voor ESL Music uit Washington DC. Op zijn debuutplaat “Panamericana” was de productie nog in handen van Eric Hilton (50% van Thievery Corporation), maar “Amatoria” heeft Aubele zelf geproduceerd. Labelgenote Natalia Clavier neemt gedurende verscheidene tracks op het album de backing vocals voor haar rekening. Verwacht op “Amatoria” wederom de dubby downtempo sound met een latin-pop gevoel. Die combinatie maakte Federico Aubele’s debuutalbum al de moeite waard en daar is weinig in veranderd. Dit is van die muziek die je zonder moeite doorluistert, bij voorkeur op een zonnige dag met een frisse bries door de haren. Het album biedt geen uitschieters, enkel leuke luisterliedjes. Verwacht dus geen muziek in de lijn van Thievery Corporation’s wereldmix of de dansbare funk van Chris Joss.

 

Score: 3/5

 

 

Bliss: “No One Built This Moment” (Music For Dreams)

 Bron: CD

Rubriek: 8/2009

 Bliss (in basis Steffen Aaskoven en Marc-George Andersen) behoren al jaren tot de voorhoede van het chill-out genre. Hun herfstige muziek met klassieke en wereldse invloeden past perfect bij het aanschouwen van een romantische zonsondergang bij het beroemde Café del Mar, maar dan wel in het najaar. De toon en sfeer van Bliss is namelijk nogal zwaar en melodramatisch in basis, waarbij mooie geluidswolken worden afgewisseld met gevoelige vocalen, klassieke invloeden (zelfs operazang) en ruimtelijke effecten. Kortom, Bliss is niet het zonnetje in huis, maar maakt wel bijzonder mooie muziek. In deze tijd van het jaar zou ik echter een meer tropische kijk op downtempo en chill-out muziek aanbevelen. Dit album dus even in de kast laten liggen tot september en dan volop genieten.

 

Score: 3/5

 

 

 

Archief CD-recensies