CD recensies

Mei/Juni 2009

 

 

Kylie Auldist: “Made Of Stone” (Tru Thoughts)

 Genre(s): Soul/ Funk/ Folk

Bron: CD

Rubriek: 6/2009 

Werd Kylie Auldist op haar debuutalbum nog enthousiast ‘geïntroduceerd’ door The Bamboos – de band waarvoor al vaak (vocale) gastrollen vervulde. Op “Made Of Stone”, haar tweede album, is deze ‘introductie’ niet meer nodig. Met haar krachtige stem en prettige muzikale backing – Kylie Auldist wordt instrumentaal wederom door The Bamboos (als band in de rug) gesteund – is “Made Of Stone” net als het debuut “Just Say” een soepele (retro) soul-funk-folk plaat met moderne middelen geworden. Je zou haar stem en sound min of meer kunnen vergelijken met die van Amy Winehouse (met Mark Ronson achter de knoppen) – uiteraard wel met een eigen, originele touch. “Made Of Stone” trapt af met het titelnummer, dat de toon zet voor het verdere verloop van het album. “In A Week, In A Day” is een ongegeneerd dikke knipoog naar 4hero in hun folk tenue. Dan hebben we wel de voornaamste vergelijkingen blootgelegd. Meest verrassende en afwijkende track is “What’s The Cost”, waarbij Kylie Auldist haar stem laat schitteren over een reggae begeleiding. Beste track vind ik persoonlijk het afsluitende “Rosy”, dat klinkt als een eigentijdse Motown productie. Vooral de liefhebbers van soul-funk releases op Social Beats (of gelieerde labels) en fans van de genoemde Amy Winehouse kunnen dit album ‘in the blind’ aanschaffen.

 

Beoordeling: 8

 

Various: “The Chillout Lounge 3” (i-Label)

 Genre(s): (Deep) House/ Nu-Disco/ Downtempo/ Broken Beats

Bron: 2-CD

Rubriek: 6/2009

 Ben Mynott is de samensteller van deze fijne verzamelreeks, die inmiddels aan zijn/haar derde aflevering toe is. Je kent Ben Mynott waarschijnlijk van zijn werk onder de naam Fragile State – een trio overigens. Een project waarmee hij diverse succesvolle albums uitbracht vol prachtige cinematische downtempo klanken in de lijn van Zero 7 en Blue States. Op deze nieuwe editie van “The Chillout Lounge” – een serie die sinds 2007 loopt – strooit Mynott wederom met luisterparels uit genres als deep-house, moderne disco, downtempo en broken beats. Het is een voorbeeld voor vele CD samenstellers hoe het wel moet, de middelmaat ontstijgend. Het materiaal op deel drie is niet allemaal even nieuw, maar dat mag de pret nauwelijks drukken. Wie heeft er bijvoorbeeld bezwaar tegen het terughoren van Clara Hill meets King Britt met “Did I Do Wrong”? Wij in ieder geval niets! De twee schijfjes zijn niet op een bepaalde wijze opgebouwd; de muzikale invloeden staan kris kras door elkaar. Geen enkel probleem, omdat het individuele materiaal je aandacht blijft opeisen.

 

Beoordeling: 8

 

 Various: “KM5 Ibiza - Volumen 9” (541/ N.E.W.S.)

 Genre(s): (Deep) House/ Downtempo/ Broken Beats

Bron: 2-CD

Rubriek: 6/2009

 Nu de ooit zo geprezen Café del Mar verzamelreeks zijn/haar (muzikale) dip niet meer te boven lijkt te komen (vooral José Padilla, maar ook Bruno from Ibiza worden gemist), zijn er diverse alternatieven. Eén daarvan is de “KM5 Ibiza” reeks; een reeks die al jaren een constant niveau brengt, maar er dit jaar nog een schepje bovenop doet. Op CD1 krijg je een lesje smaakvolle house om den oren – afwisselend vocaal en instrumentaal werk. Opvallend is dat de deep-house weer helemaal terug is. De minimal en tech-house producers die de afgelopen jaren clubhit na clubhit uit hun studio’s toverden, laten nu een warmer en meer soulful geluid horen – ergens balancerend tussen deep- en tech-house. De producties en remixen komen van namen als Agoria, Phonique, Motorcitysoul, Shur-I-Kan, Tiger Stripes en Afrilounge. CD1 is een waanzinnige mixsessie, waarvoor samensteller en mixer Sergi Ribas een groot compliment verdient. Op CD2 vinden we vervolgens een selectie van smaakvolle, veelal vocale downtempo, broken beats en zijdezachte housebeats, met namen als Jazzanova feat. Capitol A, Stephanie McKay (bekend van haar werk met DJ Spinna), DJ Pippi, Physics en Atjazz op het menu. Vooral het onwaarschijnlijk lekkere “Fantasy” van Atjazz (met vocalen van Sarah Jane Morris) is indrukwekkend – afkomstig van het “Full Circle” album. Dat zijn nog eens broken beats van formaat! Wat ons betreft heeft KM5 Ibiza definitief het stokje van Café del Mar overgenomen als het gaat om zomerse verzamelaars.

 

Beoordeling: 8

 

Clark: “Totems Flare” (Warp Records)

 Genre(s): Elektronica/ IDM/ (Detroit) Techno

Bron: CD

Rubriek: 6/2009

 Christopher Stephen Clark kennen we van zijn voortreffelijk album “Turning Dragon”, dat vorig jaar via Warp Records verscheen – niet zijn debuut overigens. Clark maakt elektronica en IDM met een (Detroit) techno bite, regelmatig refererend naar het meer gefreakte werk van bijvoorbeeld Autechre of Aphex Twin. Kort voor het verschijnen van “Totem Flare”, Clark’s nieuwste vinding, verscheen al de single “Growls Garden EP” – een geschikte opwarmer. Het titelnummer van die EP ontbreek gelukkig niet op dit nieuwe album. De elf van “Totems Flare” zijn ruig, rauw, vaag, enorm energiek en onmiskenbaar ‘des Warps’! Niet alle bijdragen weten indruk op me te maken, maar dat Clark een elektronica topper van deze tijd is merken we aan alles. De tracks zitten bijzonder goed in elkaar, zonder dat Clark met zijn ongeremde producties uit de bocht vliegt. Opener “Outside Plume” is meteen mijn favoriet, met name door het spannende laatste deel van de track. Liefhebbers van ouderwetse acid en techno kunnen hun hart ophalen met “Look Into The Heart Now”. En zo staan er nog diverse prima bijdragen op “Totems Flare”, die productietechnisch indrukwekkend in elkaar steken. Echter, persoonlijk vind ik dat voorganger “Turning Dragon” net iets meer te bieden heeft.

 

Beoordeling: 8

 

Lizzy Parks: “This And That” (Tru Thoughts)

 Genre(s): Nu-Jazz/ Folk/ Soul

Bron: CD

Rubriek: 6/2009

 De albums met vrouwelijke vocalen schieten bij het Tru Thoughts label als ware paddenstoelen uit de grond. Lizzy Parks is één van de voorbeelden daarvan. Vorig najaar nog bracht ze haar debuutalbum “Raise The Roof” op de markt via het uit Brighton (UK) afkomstige label – een plaat die de support van Gilles Peterson kreeg. Nu, medio 2009, is er alweer een opvolger van die plaat in de vorm van “This And That”, geproduceerd door Nostalgia 77. Het is een album dat een mengvorm van lichtvoetige vocal jazz, folk en soul vertegenwoordigt, her en der aangedikt met zomerse latin tinten – check de prachtige flutes en soepele percussie. De loepzuivere stem van Lizzy Parks glijdt soepel over de liefdevolle liedjes vol gevoelige strijkers en klanken van de akoestische gitaar. Zo weet Lizzy Parks met regelmaat de gevoelige snaar te raken. “This And That” biedt de luisteraar slechts 35 minuten muziek, maar wel muziek die ertoe doet. Mooiste bijdrage is wat mij betreft het melodramatische “A Taste Of Honey”, maar ook het minstens zo gevoelige “Eyes Of A Child” is fantastisch. Gevoelige plaat!

 

Beoordeling: 8

 

Dub Pistols: “Rum And Coke” (Sunday Best Recordings)

 Genre(s): Hip-Hop/ Dub/ Reggae/ Pop

Bron: CD

Rubriek: 6/2009

 Dub Pistols fans hebben zo’n twee jaar moeten wachten op het vervolg van “Speakers And Tweeters” – dat onder andere de sublieme track “Speed Of Light” (met lyrics van Blade) bevat. Opvolger “Rum And Coke” – eveneens uitgebracht via Rob Da Bank’s Sunday Best label – is in de breedte een beter album geworden in vergelijking met de genoemde voorganger. Op geheel eigen en unieke wijze gaan stijlen als hip-hop, dub, reggae en pop door de blender om die ‘one of a kind’ Dub Pistols cocktail te krijgen. Op deze nieuwe langspeler krijgt de formatie rondom oprichter Barry Ashworth hulp van namen als TK, Ashley Slater, Rodney P en Justin Robertson. “Rum And Coke” voert je langs smaakvolle bijdragen als “Everyday Stranger” (feat. TK & Ashley Slater) en de single “Back To Daylight” (eveneens met Ashley Slater). Het laidback slotakkoord “Song For Summer” onderstreept nog eens de klasse van Dub Pistols. Dit is zomers vertier dat niet alleen in de regio Jamaica zal aanslaan.

 

Beoordeling: 8

 

Rinôçérôse: “Futurinô” (V2 Music)

 Genre(s): Pop/ Rock/ House/ Electro

Bron: CD

Rubriek: 6/2009

 Vanaf halverwege jaren 90 heeft Frankrijk vele grote namen voortgebracht binnen de elektronische muziek: AIR, Daft Punk, Cassius, Phoenix en Motorbass bijvoorbeeld. Aan dat rijtje mogen we gerust ook Rinôçérôse toevoegen, de formatie die klassiekers (tracks) als “Mes Vanances À Rio” en “Lost Love” voortbracht. Destijds, zo rond 2000, bracht de formatie muziek uit binnen diverse genres – downtempo, house en cross-over muziek voor het poppodium. Een brede insteek dus. Rinôçérôse – bestaande uit Patrice Carrié, Jean-Philippe Freu en Johnny Palumbo – heeft zich anno 2009 ontwikkeld tot een pop/rock act, waarbij nog een lichte doorklank vanuit het verleden merkbaar is, maar waarbij de band toch vooral op de podia van popfestivals lijkt te mikken. Dat doet de formatie gedecideerd en met bovengemiddeld resultaat, maar echt spetterend kan ik “Futurinô” niet bepaald noemen. Qua variatie niets te klagen, de tracks krijgen geregeld een snuf electro(clash) mee, maar de voltreffers ontbreken. Zet ter vergelijking eens de nieuwe CD van Phoenix op en je snapt precies waar ik op doel. Conclusie: leuk album, maar het oudere werk, bijvoorbeeld het “Installation Sonore” album uit 1999, is wat mij betreft nog altijd leuker om te horen.

 

Beoordeling: 7,5

 

Bibio: “Ambivalence Avenue” (Warp Records)

 Genre(s): Elektronica/ (Neo) Folk/ Funk/ Rock/ Experimental

Bron: CD

Rubriek: 6/2009

 Bibio is het kindje van Stephen James Wilkinson (Wolverhampton, UK), waarmee hij in 2005 zijn eerste releases uitbracht via Mush Records (uit Los Angeles). Dit leverde tot noch toe onder andere het fijne album “Hand Cranked” op, dat in 2006 de muzikale schappen opdook. “Ambivalence Avenue” is Bibio’s eerste album voor Warp Records, maar alweer zijn tweede van 2009, want begin dit jaar verscheen al de langspeler “Vignetting The Compost” (via Mush Records). Bezig baasje dus die Bibio! Muzikaal gezien brengt Bibio elektronische sfeermuziek met invloeden vanuit de (moderne) folk en in mindere mate vanuit de funk en rock – een combinatie die uiterst prettig uitpakt, kan ik je verklappen. Kortom: folkatronic, zoals een collega recensent het recentelijk omschreef. Qua sfeer en settings doet de muziek me zo nu en dan een beetje denken aan Boards Of Canada of Double U. Aan melodieuze ingrediënten (een breed begrip) dus nimmer een tekort op dit album. De twaalf van “Ambivalence Avenue” zijn weliswaar experimenteel van klank, maar tegelijkertijd ook bijzonder luisterbaar – geen track klinkt hetzelfde. Vocaal gezien scoort het album geen hoge punten, maar diezelfde vocalen passen naadloos bij kleurrijke, gevarieerde geluidscollages van Bibio. Jammer dat de totale speelduur van het album net boven de veertig minuten uitkomt. Bibio is een uitstekende nieuwe aanwinst voor de Warp-stal, zoveel is duidelijk!

 

Beoordeling: 8

 

Kinny: “Idle Forest Of Chit Chat” (Tru Thoughts)

 Genre(s): (Nu) Soul/ Funk

Bron: CD

Rubriek: 6/2009

 Onlangs verscheen het verrassend fijne, door moderne soul en funk (regelmatig met een retro ‘feel’) bepaalde debuutalbum van Kinny aka Caitlin Simpson – een bekende gastvocaliste uit de Tru Thoughts stal. Op “Idle Forest Of Chit Chat” horen we dansbare liedjes die opvallen door de eenvoud. Qua muzikale richting is dit album een klein beetje te vergelijken met een artieste als Nneka (met name het vleugje afro), al is Kinny’s stemgeluid eigenlijk met niemand anders te vergelijken. Als we dan toch een vergelijking moeten trekken, dan is wellicht de stem van onze eigen Rose de meest treffende – interessant dus! Kinny heeft niet de allermooiste stem die we ooit hoorden, maar in combinatie met de aantrekkelijke opnames in samenwerking met onder andere TM Juke, Nostalgia 77, Diesler en The Quantic Soul Orchestra, slaagt dit album met vlag en wimpel. Luister bijvoorbeeld eens naar het opvallend soepele “2546 Nice!”, dat me qua muzikale begeleiding soms doet denken aan Jazzanova’s geluid van eind jaren 90. “Idle Forest Of Chit Chat” is een gevarieerd debuut dat staat als een huis en schreeuwt om een vervolg.

 

Beoordeling: 8

 

Prefuse 73: “Everything She Touched Turned Ampexian” (Warp Records) 

Genre(s): Elektronica/ IDM/ Experimental

Bron: CD

Rubriek: 6/2009 

Dit nieuwe album van Prefuse 73 – het project van Guillermo Scott Herren – staat vol met korte soundclips, 29 in totaal! Het is het kenmerkende, experimentele Prefuse 73-geluid dat centraal staat op “Everything She Touched Turned Ampexian”. Experimenteel met een uitroepteken om precies te zijn. Beats uit de hip-hop (veelal), kabbelende gitaren (en allerhande samples), filmische tinten (regelmatig duister) en vervormde machinale geluiden zijn aan de orde van de dag. Het album borduurt daarmee voort op de uitstekende voorganger “Preparations” – een 2-CD album met de bonus disk “Interregnums”. Doorgewinterde elektronica/ IDM liefhebbers kunnen hun hart weer ophalen aan dit spannende, nieuwe Prefuse 73 album, toegankelijk en afgezaagd wordt het geen enkel moment. Daarvoor zijn de creatieve uitspattingen van Prefuse 73 te abstract, te vaag (positief bedoeld) en te avontuurlijk. Mijn enige vraagteken bij het album is toch wel het grote aantal korte tracks/ soundclips – de langste track is nog geen vier en een halve minuut. Waarom niet een paar langere? Warp Records is overigens weer lekker bezig de laatste tijd. Na strakke albums van Harmonic 313 (aka Mark Pritchard) en Tim Exile is dit wederom een release die ertoe doet en net weer even anders als andere artiesten binnen de omvangrijke Warp-stal.

 

Beoordeling: 8

 

Various: “Fabric 47 - By Jay Haze” (Fabric Records)

 Genre(s): (Tech) House/ (Dub) Techno

Bron: CD

Rubriek: 6/2009

 Justin McNulty oftewel Jay Haze is bepaald geen nieuwkomer. Zo runt hij diverse labels, zoals TuningSpork, Futuredub, Contexterrior en Junion. Sinds eind jaren 90 bracht hij een waslijst aan releases uit onder vele aliassen, waaronder Fuckpony, Sub Version en The Architect. De diversiteit, waarmee Jay Haze al jaren geassocieerd wordt, horen we ook weer terug op deze sessie voor de club Fabric. Na de intro verrast Jay Haze vriend en vijand met een prima staaltje abstract hip-hop van het jazzy soort. Daarna schakelt hij over op housebeats. Gedurende de mix pendelt deze DJ/ producer tussen een veelvoud aan dansbare stromingen, zonder dat het storend werkt. Sterker nog, “Fabric 47” is een creatieve uitbarsting van smaakvolle dansvloermuziek op een tamelijk laag tempo. Welke invloeden dan? Nou, bijvoorbeeld disco, dub, tribal en US house (West Coast), om er maar een paar te noemen. Zonder dat er noemenswaardige uitschieters op de tracklist te vinden zijn, slaagt deze sessie als een geheel! Knap staaltje vakwerk. Deze mix is tevens een fantastisch visitekaartje voor de labels waar Jay Haze bij betrokken is.

 

Beoordeling: 7,5

 

 

Various: “FabricLive.46 - By LTJ Bukem” (Fabric Records)

 Genre(s): (Intelligent) Drum & Bass

Bron: CD

Rubriek: 6/2009

 Wie van lichtvoetige, met sfeer doordrenkte drum & bass muziek houdt, kan altijd aankloppen bij Danny Williamson aka LTJ Bukem – een fenomeen, zowel als producers als DJ. Sinds begin jaren 90 is hij onlosmakelijk verbonden geweest bij de bloei van het breakbeat genre. Eerst met oldschool breaks (denk aan Altern-8, Acen en The Prodigy in de vroege jaren 90), dat daarna evolueerde in intelligent drum & bass – een subgeluid binnen de drum & bass scene waarvan LTJ Bukem de ‘originator’ is. De releases op zijn eigen Good Looking label (en sublabels) – het platform voor intelligent drum & bass – worden al jarenlang door een trouwe en brede groep liefhebbers gesteund. De releases zijn vrijwel uitsluitend kwalitatief dik in orde. Het maakt niet uit of het om het solowerk van LTJ Bukem zelf, van labelgenoten (denk bijvoorbeeld aan Makoto) of om de vele geprezen compilatieconcepten van het label gaat, de kwaliteit is altijd gewaarborgd. Ook live (als DJ) is LTJ Bukem een sensatie. Samen met MC Conrad zet hij nog altijd wekelijks iedere (intieme) dansvloer in vuur en vlam met onwaarschijnlijk strakke overgangen, waar nauwelijks een spelt tussen te krijgen is. Des te fijn dat Fabric London deze pionier weer in de schijnwerpers zet door middel van het uitbrengen van deze nieuwe DJ mix. LTJ Bukem over de sessie: “with the mix I really wanted to highlight what I’m doing as a DJ. I could’ve sat there with a computer and done what a lot of people do: a computer mix, which is great fun as you can do what you can’t do live. But for me personally, I wanted it to be exactly what I do on a Friday night, strictly dubplates and records. I also wanted to represent people on the mix that I am working with on Good Looking, who I have a strong belief will have some longevity in what they are doing, and are going to be prolific artists in their own right. For me, it doesn’t matter who the artist is, it’s just about good music. That’s been my ethos since day one.” Aldus LTJ Bukem, en daar is geen woord van gelogen. Deel 46 uit de “FabricLive” reeks is één groot feest met superstrakke overgangen en gelikte muziek (uitsluitend uit de eigen Good Looking stal), maar vernieuwend is deze muziek al jaren niet meer. Goed blijft het wel!

 

Beoordeling: 8,5

 

 

Peaches: “I Feel Cream” (XL Recordings)

 Genre(s): Electro-Pop/ Electro-Clash

Bron: CD

Rubriek: 6/2009 

Rond 2000 was Merrill Nisker aka Peaches een veel besproken nieuwe act, vanuit de toen opbloeiende electro-clash beweging. Haar album “The Teaches Of Peaches” uit 2000 (Kitty-Yo release) geldt dan ook als classic binnen het genre. Na die langspeler tekende ze bij het grote XL Recordings, waarvoor ze verscheidene albums maakte. “I Feel Cream” is haar nieuwste trots, waarbij Nisker is afgestapt van de rock en zich voornamelijk concentreert op goed in het gehoor liggende electro-pop tracks. Wat betreft de productie kreeg ze bij dit album hulp van grote namen als Simian Mobile Disco, Soulwax en Digitalism. Het kan slechter! Peaches’ stemgeluid doet me zo nu en dan denken aan Princess Superstar, maar ook een vergelijking met ‘chart’ gerichte dames als Madonna (in haar huidige vorm) en Lady Gaga zijn niet misplaatst. “I Feel Cream” moet het niet hebben van de ingewikkelde liedjes, maar van haar eenvoud en energie. Juist daarin schuilt de kracht van Peaches. Persoonlijk word ik niet warm of koud van dit album, maar ik begrijp volkomen waarom mensen dit kunnen waarderen.

 

Beoordeling: 7,5

 

 

Fischerspooner: “Entertainment” (Lo Recordings)

 Genre(s): Synth-Pop/ New-Wave/ Electro-Pop

Bron: CD

Rubriek: 6/2009

De nieuwerwetsche synth-pop/ new-wave formatie Fischerspooner – het duo Warren A. Fischer en Casey David Spooner – bracht sinds 2000 een waslijst aan goed ontvangen titels uit via diverse labels. Hun laatste album dateert alweer van 2005, “Odyssey” getiteld. “Entertainment” is hun nieuwste werkstuk, dat verschijnt via het altijd experimenteel ingestelde Lo Recordings – met artiesten als Black Devil Disco Club, Red Snapper en Jean-Jacques Perrey & Luke Vibert die de catalogus opsieren. “Entertainment” is een aantrekkelijke plaat geworden voor mensen die de 80’s (muzikaal) hoog hebben zitten. Fischerspooner weet op verbluffende wijze eigentijdse producties te creëren die de sfeer en klank vertegenwoordigen van de 80’s – en dan met name vocale muziek binnen de marge synth-pop, new-wave en electro-pop. “Entertainment” bevat in totaal tien tracks, waaronder het opvallend sterke “We Are Electric” – een track met aanhoudende, gierende gitaren, een slim geprogrammeerde elektronische melodielijn (op de achtergrond) en meeslepende zang, die samen uitgesmeerd worden over een droge electro breakbeat. Na iets meer dan 45 minuten muzikaal vertier, kunnen we stellen dat Fischerspooner ook in 2009 nog prima in vorm is. Deze CD nodigt uit om de heren live in actie te zien op (festival) podia.

 

Beoordeling: 7,5

 

 

Fabergé: “Dining & Dreaming” (United Recordings)

 Genre(s): Downtempo/ Lounge

Bron: CD

Rubriek: 6/2009 

Fabergé is een alias van Monte La Rue – muzikaal ambassadeur van het eerste uur, wanneer het lounge en downtempo betreft. Na het vorig jaar verschenen tweede album onder zijn Monte La Rue alias, “The End Of The Rainbow” genaamd, heeft de sympathieke Belgische Amsterdammer middels deze Fabergé langspeler andermaal een indrukwekkend werkstuk in elkaar geknutseld. Een werkstuk dat naadloos aansluit op zijn eerdere, door ons geprezen muziek en gelieerde compilaties. Op “Dining & Dreaming” horen we muziek die ons met veel plezier doet terugdenken aan de hoogtijdagen van de loungehype rond 2000, toen het verticale dansen een piek kende. Gelijkenissen met de muziek van bijvoorbeeld Sven van Hees en Plastyc Buddha (uit die periode) zijn dan ook simpel gemaakt. We horen exotica uit de jaren ’60, psychedelica uit de jaren ’70 en allerhande andere sfeerelementen vermengt tot een eigentijdse mix die warmte, liefde en kwaliteit uitstraalt! Opener “Hazy World” kennen we al een paar jaar, maar is voor dit album bijgeschaafd (nieuwe beats bijvoorbeeld). Ook “Hyde” en “Magic Occasion” zijn al eerder te horen geweest – op de compilaties “Deluxe 3” (2005) en “Deluxe 4” (2006) om precies te zijn. Alle elf bijdragen op “Dining & Dreaming” zijn van oorstrelende schoonheid, maar een track zoals “Baby Come Down” gooit er nog een schepje bovenop. Kortom, de downtempo soundtrack voor zomer 2009 ligt nu in de winkel en komt van Fabergé! Geschikt voor liefhebbers van bijvoorbeeld Quiet Village, Fragile State, Pretz, Sven van Hees en Marsmobil.

 

Beoordeling: 8,5

 

 

Lindstrøm & Prins Thomas: “II” (Eskimo Recordings)

 Genre(s): Cosmic Disco/ Space Disco

Bron: CD

Rubriek: 6/2009

 We hebben al vaker lovende woorden opgeschreven over het duo Lindstrøm & Prins Thomas. “II” is vanzelfsprekend hun tweede gezamenlijke album en biedt wederom een bloemlezing van space- en cosmic-disco parels. Een specifieke niche binnen de elektronische muziek, die Lindstrøm & Prins Thomas min of meer zelf creëerden. Vandaag de dag zijn er vele volgelingen (lees: gelijkgestemde producers) en krijgt het duo meer credits als ooit te voren. Terug naar het album: de tracks op “II” zijn stuk voor stuk prachtig opgebouwd en bevatten zo nu en dan verwijzingen naar de synthesizermuziek van een Jean-Michel Jarre, Alan Parsons Project of Vangelis. Ook wordt er veel (lichtvoetig) gitaar gespeeld op “II”, wat de muziek een lekker luchtig gevoel meegeeft. Het duo houdt het experiment centraal binnen hun eigen gecreëerde discogrenzen. Na, in totaal, acht lang gerekte bijdragen te hebben afgeluisterd, is het over met de pret en is de repeat knop zo gevonden. Beste track is wat mij betreft opener “Cisco”, met zijn ruimtelijke, sci-fi achtige sfeer. Conclusie: andermaal een heel mooi album van dit vooruitstrevende duo. Een release die niet in de collectie van de moderne disco aanbidder mag ontbreken.

 

Beoordeling: 8

 

 

Various: “G-Stone Masters Series No.1 - Peter Kruder” (G-Stone Recordings)

 Genre(s): Post-Rock/ Pop/ Jazz-Fusion/ Downtempo/ Leftfield

Bron: CD

Rubriek: 6/2009

 Deze compilatie biedt ons een kijkje in de platenkast van Peter Kruder, oftewel 50% van het duo Kruder & Dorfmeister, tevens betrokken bij projecten als Voom:Voom en Peace Orchestra. Deze ‘private collection’ bevat klassiekers uit Kruder’s living room en bedroom – voor de mensen die het graag willen weten. Kruder staat bekend om zijn lome muziek, die in de jaren 90 een ware opmars van het ‘horizontale dansen’ tot gevolg had. Zijn collectie is minstens zo loom. Al vanaf de eerste klanken van Talk Talk’s “The Rainbow” hebben we hier geboeid zitten te luisteren, met een nadruk op zitten. Talk Talk vertegenwoordigt samen met het prachtige “On The Chin” van Tortoise het post-rock geluid op deze collectie. Dit zeventien tracks tellende document bevat naast post-rock ook fraaie jazz-fusion klanken (luister bijvoorbeeld eens naar track #4 van Milt Jackson with The Ray Brown Big Band) en allerhande leftfield/ downtempo sfeertracks – allemaal smaakvol geselecteerd. De CD staat bol van de luisterparels, met namen als Charles Webster, Craig Armstrong (met zijn prachtige filmische pianoklanken), Chateau Flight, Jan Hammer en Kruder & Dorfmeister (met “Sleazy Rider”, dat halverwege 2008 als digitale release verscheen) op het menu. Als trouwe volger van de downtempo scene ben ik nog altijd benieuwd of Kruder & Dorfmeister gezamenlijk een debuutalbum gaan uitbrengen. Fans zitten er na hun veel geprezen “K&D Sessions” al lange tijd op te wachten. Deze collectie is het zoveelste fantastische wapenfeit van deze muzikale held.

 

Beoordeling: 8,5

 

 

Various: “Scratch Perverts - Beatdown” (Fabric Records)

 Genre(s): Dub-Step/ Fidget/ Electro-House/ Breakbeats/ Drum & Bass

Bron: CD

Rubriek: 6/2009

 Stoere-mannen-mix van het trio Scratch Perverts, bestaande uit Tony Vegas, Prime Cuts en Plus One. De wortels van deze formatie bevinden zich in het hip-hop en DJ-battle circuit, en gaan terug na de periode halverwege de jaren 90. “Beatdown” is een aantrekkelijke (mega)mix geworden met 37 tracks, waarbij het trio haar sound van vandaag de dag tentoonspreid. Dat geluid is grotendeels gebaseerd op dub-step, aanpalende house/ breakbeats en later wat drum & bass – denk qua dub-step aan Caspa, BAR9 of FreQ Nasty. Grommende bassen, strakke beats en messcherpe/ razendsnelle lyrics zijn aan de orde van de dag. Tot mijn verbazing staat er ook een track (lees: kort fragment) van Laidback Luke & A-Trak op de tracklist, welke prima past overigens. Zo nu en dan herleeft de breakbeat sound van begin jaren 90 – denk aan The Prodigy, SL2 en Acen uit die tijd. Hoewel de individuele tracks vrij veel volgens hetzelfde receptuur zijn gebakken, blijft de mix boeiend door de enorme energie die er vanaf spat. Scratch Perverts bouwen de mix zorgvuldig op om uiteindelijk te eindigen met loodzware drum & bass ala Noisia. Allemaal high voltage muziek, waarop je volledig los kunt. Heb je de mixen van Noisia en FreQ Nasty voor Fabric helemaal grijs gedraaid? Dan is dit een waardig nieuw alternatief, dat beide genoemde mixen fuseert. Mijn favoriet gedurende de mix is de Martyn versie voor Flying Lotus’ “Roberta Flack”.

 

Beoordeling: 8

 

 

Phoenix: “Wolfgang Amadeus Phoenix” (Ghettoblaster/ V2 Records)

 Genre(s): Pop/ (Post) Rock

Bron: CD

Rubriek: 6/2009

 Phoenix kennen we allemaal nog van het waanzinnige “If I Ever Feel Better” uit 2000. Wellicht één van de fijnste tracks die deze formatie voortbracht, pendelend tussen funk, pop en (post) rock. Drie jaar na “It's Never Been Like That” komt Phoenix op 25 mei met de langverwachte opvolger, “Wolfgang Amadeus Phoenix”. Een album dat lang op zich liet wachten, omdat het hele proces maar zeer moeizaam op gang kwam. Thomas Mars (zang), Laurent 'Branco' Brancowitz (gitaar), Christian Mazzalai (gitaar) en Deck D'Arcy (bas) hadden voor zichzelf de lat hoog gelegd. Ze wilden het best mogelijke album maken, een album dat tegemoet zou komen aan de hoge verwachtingen van fans en liefhebbers. Maar waar de residenten van Parijs ook heen gingen, de puzzel viel maar niet in elkaar. Ze zaten op een woonboot aan de Seine, kampeerden in het Bowery Hotel in New York en belandden uiteindelijk in het Montmartre huis van vriend Philippe Zdar (bekend van Cassius). Het was Zdar die de focus van de band wist te verleggen. ‘Maak niet alleen album dat anderen geweldig vinden, maar jullie zelf ook’. En zo, na anderhalf jaar zoeken viel alles op zijn plaats en was “Wolfgang Amadeus Phoenix” een feit, zo kopt de persbeschrijving in. Een paar maanden geleden lazen we al dat Phoenix een nieuw album zou gaan uitbrengen. Op de site van Phoenix was intussen, om de fans alvast op te warmen, een voorproefje te downloaden in de vorm van “1901” – ook te vinden op de uiteindelijke tracklist. Eerlijk is eerlijk, “Wolfgang Amadeus Phoenix” klinkt ook echt als het volwassen broertje van de eerdere releases van de groep, waarbij het maken van aanstekelijke, maar niet goedkope poptunes nog altijd het voornaamste wapenfeit blijkt. Ondanks het feit dat het album maar iets meer dan 35 minuten duurt, slaagt Phoenix er andermaal met vlag en wimpel in om fantastische popmuziek af te leveren, die schreeuwt om live vertolking voor grote festivalmassa’s! Wat een kwaliteit! Eerste single van het album is “Lisztomania”, dat direct de zegetocht van album inzet. Mocht je recentelijk hebben genoten van het album van Empire Of The Sun? “Wolfgang Amadeus Phoenix” is het passende antwoord op die eveneens voortreffelijke plaat van de Australiërs. Fijn dat Phoenix weer terug is!

 

Beoordeling: 8,5

 

 

Various: “Supperclub Naivety” (United Recordings)

Genre(s): Downtempo/ Bossa Nova/ (Nu) Disco/ (Deep) House/ Tech-House

Bron: 2-CD

Rubriek: 6/2009

 Het vijfde hoofdstuk uit de Supperclub ‘Nine Sins Series’ is verzorgd door niemand minder dan Marcello – één van de eerste superstar DJ’s die ons land kende. Dat Marcello’s muzikale interesse breed is, laat hij ons overduidelijk horen op deze smaakvol ingevulde 2-CD. Alleen al om de eerste paar tracks op de eerste disk is deze compilatie de moeite waard. Marcello begint met een elektronische sfeerkraker van tech-act Extrawelt, gevolgd door de bossa nova klanken van Otto feat. Bebel Gilberto (met haar hitsige vocalen) met “Bob” in de Edu K remix, Abraham’s opgewekte “Magpie”, FLORiS’ bewezen kraker “Fighting Traffic” en Ta’raach’s soulful hip-hop highlight “Baaaby”, die we kennen van Mark Farina’s laatste “Mushroom Jazz” CD. Later op CD1 volgen ook nog prachtige, wereldse loungeklanken van AL-PHA-X en meer op de dansvloer gerichte bijdragen van bijvoorbeeld Marcus Worgull. Voor CD2 koos Marcello meer materiaal gericht op de intieme dansvloer, met dub-techno van onder andere Trentemøller, Lulu Rouge en Paul Kalkbrenner, maar ook intieme clubmuziek van DJ Disse en Adani & Wolf. De uitsmijter komt echter van Chymera met het te lekkere “Caprica Burning”! Voor een serie die al sinds 2000 loopt, is het razend knap dat nog altijd de kwaliteit voorop staat. Ook een compliment richting Marcello voor zijn selectie – een DJ die vooral te boek staat als clubpionier en hier een lesje veelzijdigheid aan de luisteraar geeft. Naïviteit was nog nooit zo leuke zonde.

 

Beoordeling: 8

 

 

Caspa: “Everybody’s Talking, Nobody’s Listening” (Sub Soldiers/ Fabric Records)

 Genre(s): Dub-Step

Bron: CD

Rubriek: 6/2009

 Gary McCann aka Caspa ken je van zijn samen met Rusko gecreëerde mix voor de “FabricLive” serie – deel #37 om exact te zijn. De titel van ’s mans debuutalbum lijkt een regelrechte klacht richting de schrijvende pers, die veel praat over dub-step, maar er inhoudelijk niet naar luistert. Je kunt daarover een mening hebben, zoveel is duidelijk. Feit is in ieder geval dat Caspa met deze titel de aandacht opeist. “Everybody’s Talking, Nobody’s Listening”, dat een gesproken intro bevat, bevat het soort dub-step dat te vergelijken valt met de muziek van mensen als BAR9 en FreQ Nasty – rauw en tamelijk ongepolijst dus. Caspa weet ons direct na de gesproken intro te boeien met het sensationele “Low Blow”. De lage bassen knallen uit je speakers, de strakke beats doen hun werk en smerige synthesizerklanken beheersen de track, die overigens begint en eindige met langgerekte geluidswolken met het stempel ‘scary’. Gedurende het album is er ook ruimte voor vocale uitspattingen van Dynamite MC, Uncle Sam, Rob Azlan en Beezy. Daarmee zoekt Caspa zo nu en dan ook de aansluiting met de urban dancefloor – refererend aan “Lon-Don City” met Uncle Sam, vol vocoder effecten. Dub kruiden beheersen echter in de meeste gevallen het muzikale beeld. Beste tracks naast het genoemde “Low Blow” zijn wat mij betreft het jazzy ‘dub-step’ (alhoewel dub-step?) moment “Victoria’s Secret” (met D1) en het LTJ Bukem (in his early days) achtige “Back To ‘93”, wat net zo goed een klassieker uit de Good Looking stal zou kunnen zijn. Conclusie: leuk, goed en gevarieerd debuutalbum, dat niet enkel dub-step bevat.

 

Beoordeling: 8

 

 

Yppah: “They Know What Ghost Know” (Ninja Tune)

 Genre(s): (Alternative) Rock/ Shoegaze/ (Experimental) Breakbeats

Bron: CD

Rubriek: 6/2009

 Yppah is het eenmansproject van Joe Corrales Jr., waarmee hij in 2006 al eens een album uitbracht via Ninja Tune – het experimentele label bij uitstek binnen de elektronische muziek. Op zijn nieuwste vinding – “They Know What Ghost Know” getiteld – horen we meer alternatieve rock invloeden, maar het atmosferische effect van het debuut is behouden gebleven, net als de uitstekende experimentele breakbeats (check de track “Bobbie Joe Wilson”). Atmosferisch effect? Jawel, een beetje de toon van de muziek van een Boards Of Canada of een Ulrich Schnauss – ook wel Shoegaze genoemd. Zo nu en dan worden de gitaren wat ruiger en eisen ze hun plaats op de voorgrond op. Het levert in vele gevallen meeslepende luisterliedjes op die niet al te stevig zijn, maar voldoende pittig zijn om je niet te laten indutten. Yppah’s muzikale output past perfect bij een label als Ninja Tune, dat de perfecte basis beidt voor dit soort leftfield muziek, waar de gemiddelde muziekliefhebber overheen kijkt. We hopen stiekem op een samenwerking tussen Yppah en de eerder genoemde Ulrich Schnauss, want dat kan vermoedelijk hele mooie resultaten opleveren. “They Know What Ghost Know” is sowieso een waardevol album met vele luisterparels, dat ook geschikt is voor liefhebbers van labels als Warp Records. Essential!

 

Beoordeling: 8,5

 

 

Various: “Fuse Presents Anthony Rother” (N.E.W.S.)

 Genre(s): Tech-House/ Techno/ Minimal/ Electro-Tech/ Electro

Bron: 2-CD

Rubriek: 6/2009

 Dit is inmiddels alweer deel #9 binnen de befaamde “Fuse Presents…” reeks, met ditmaal Anthony Rother aan het roer. Grote namen uit de scene gingen hem voor: Dave Clarke, Hell, Technasia, Joris Voorn, Steve Bug, Shinedoe, Adam Beyer en Deetron. Op editie #9 is electro autoriteit Anthony Rother duidelijk in vorm en trakteert een brede groep ‘tech’ liefhebbers – zeker diegenen die de technoclub een warm hart toedragen – op een uitstekende mix. Een mix waarbij, zoals je al kunt raden, diverse facetten van de techno aan bod komen. De samenhang gedurende het begin van de sessie is wat wazig, maar het gekozen materiaal zorgt ervoor dat je geboeid blijft zitten luisteren. Zonder echte opvallende, individuele prestaties, loopt de mix van Anthony Rother tamelijk soepel door en kan zich qua vermakelijkheidsgehalte meten met de eerder uitgebrachte edities uit de reeks. Luister vooral eens naar Fetish & Me met “Discotecktonic”, een heerlijke clubkraker met progressive ondertoon. Pig & Dan verdienen ook een aai over de bol met hun rollende “Subculture”, een typische Pig & Dan track overigens. Na twaalf tracks kunnen we spreken van een aantrekkelijke mix die net niet het niveau van de voorganger door Deetron haalt. Wellicht dat dit komt door het gemis van (niet voor de hand liggende) classics. Op CD2 staat een selectie van het gekozen materiaal in ongemixte vorm.

 

Beoordeling: 7,5

 

 

Various: “Fifteen Years Fuse” (N.E.W.S.)

Genre(s): Techno (Classics)

Bron: 3-CD

Rubriek: 6/2009

 Er blijven maar mooie verzamelaar rondom de Belgische technoclub Fuse verschijnen. Naast de populaire “Fuse Presents…” serie – zie de review voor de nieuwste editie door Anthony Rother elders in deze rubriek – staat de 2-CD compilatie rondom het 10-jarig bestaan van Fuse (in 2004) ons nog vers in het geheugen. Inmiddels heeft Fuse de 15-jarige leeftijd te vieren. “Fifteen Years Fuse” is een 3-CD document geworden, dat dient als souvenir voor de periode van begin jaren 90 tot het heden. De prachtige opener “Amenity” van Link bijvoorbeeld, stamt alweer van 1992! Verspreid over drie schijfjes horen we materiaal van Adam Beyer, Josh Wink (met zijn kenmerkende acid-techno), Laurent Garnier (als onderdeel van Choice, met het prachtige “Acid Eiffel” uit 1993), E-Dancer (aka Kevin Saunderson), Octave One, 2000 And One, Anthony Rother, Plastikman, Robert Hood en Mathew Jonson voorbij komen. Als dat geen smaakvol feest oplevert, dan weten wij het ook niet meer. Dit is geen ‘cheap’ release, maar een tijdloos document dat je de kans biedt oude parels alsnog te scoren in ongemixte, full length versions. Voor de mensen die 25 april bij het verjaardagsfeestje in de Fuse zijn geweest, is dit eveneens een onmisbaar souvenir.

 

Beoordeling: 8

  

 

Domu: “One Offs, Remixes And B-Sides” (Tru Thoughts)

 Genre(s): Broken Beats/ (Deep) House/ Nu-Soul

Bron: 2-CD

Rubriek: 6/2009

 Dominic Stanton is één van de bekendste gezichten van de zogeheten broken beats beweging – samen met namen als 4hero en Bugz In The Attic. Als veelzijdig producer onder namen als Domu, Bakura, Zoltar, Sonar Circle en Umod levert hij al jaren smaakvolle kwaliteitsmuziek af voor een breed scala aan labels (solo) en artiesten (zowel als producer en remixer). Dominic Stanton werkt graag met vocalisten, zo produceerde hij al albums voor Nicola Kramer en Pete Simpson (Papa Records). “One Offs, Remixes And B-Sides” is een fraai document geworden, bestaande uit 2-CD’s. Dit is geen album geworden met een grote samenhang, maar geeft een kijkje in de keuken van Dominic Stanton, waarin hij laat zien dat hij werkt met soul, funk, jazz, disco en ze vaak fuseert tot eigentijdse broken beats en smaakvolle house. Zo valt er te genieten van Domu’s remixen voor bijvoorbeeld Nathan Haines, Jazzanova, The Rebirth, Daedelus en The Cinematic Orchestra (de fenomenale remix voor “Man With A Movie Camera”), maar ook van nieuw materiaal als het op moderne disco gebaseerde “Springbreak” (de eerste single van deze CD, inclusief vocale sample uit oude Umod kraker) en de omhelzende soulklanken van “Dangerous Times” en “Save It” (met 4hero zangeres Face als gast). Kortom: dit is een heerlijke dubbelaar geworden die je als broken beats liefhebber niet wil missen. De single “Springbreak” zal halverwege juni 2009 in de (digitale) winkelschappen liggen. Dit album verschijnt eind juni 2009.

 

Beoordeling: 8,5

 

 

Thunderheist: “Thunderheist” (Big Dada Recordings)

 Genre(s): Hip-Hop/ Urban/ Nu-Disco/ Electro

Bron: CD

Rubriek: 6/2009

 Thunderheist is het kindje van Omalola Isis Salami (zang) en Graham Bertie (productie). Dit titelloze debuutalbum van het duo bevat materiaal van 2007 tot en met het heden – diverse tracks waren al op eerder uitgebrachte singles te horen. Het Thunderheist geluid is een afgemeten cocktail bestaande uit hoofdelementen hip-hop en urban, verder aangevuld met invloeden uit de disco en electro. De eerste paar tracks op het album laten een (min of meer) met Muallem (Compost Records) te vergelijken geluid horen. Een vergelijking met Princess Superstar (!K7) misstaat ook niet. Om de variatie er in te houden verandert Thunderheist gedurende het album een aantal maal van muzikale richting, zonder daarbij van het hip-hop en urban pad te geraken. Zo klinken “Jerk It” en “LBG (Little Booty Girl)” als moderne urban street beats, die beide goed zouden kunnen fungeren als basis voor een commercieel verantwoorde productie (lees: gericht op de charts). “Thunderheist” biedt uiteindelijk ruim drie kwartier geslepen urban, zonder goedkoop te klinken. Aardige plaat, maar je moet er van houden. Liefhebbers van de eerder genoemde Muallem en Princess Superstar raad ik aan deze CD te gaan checken.

 

Beoordeling: 7

 

 

Chicane: “The Best Of Chicane 1996-2009” (Armada Music)

 Genre(s): Trance/ Epic-House/ Chill-Out/ Pop

Bron: CD

Rubriek: 6/2009 

Nick Bracegirdle aka Chicane mag je gerust één van de vroege aanjagers van de trancehype noemen. Tussen midden jaren 90 en circa 2000 kwam de ene na de andere fabuleuze productie uit zijn studio rollen – epische house, sfeervolle trance en dito chill-out. Zijn eerste echte succes kwam met “Offshore” (1996), dat nog altijd erg de moeite waard is om te horen – zowel het origineel als de Disco Citizens remix (voor de dansvloer). Zijn eerste twee albums bleken instant classics en een voorbeeld voor vele (jonge) producers – we hebben het over “Far From The Maddening Crowds” (1997) en “Behind The Sun” (2000). Na 2000, toen Bracegirdle meer en meer met popartiesten ging omringen, gaf hij een commerciële draai aan zijn geluid en ging de kwaliteit van zijn muziek razend snel achteruit. Dit “Best Of” album laat treffend het verschil tussen zijn ‘vroege’ en meer recente werk horen. Voor de conceptplaat poetste hij diverse tracks op – vaak teleurstellend overigens. Wat is er bijvoorbeeld gebeurt met het kippenvel verwekkende origineel van “Saltwater” uit 1999, met vocalen van Maire Brennan (Clannad)? Als antwoord komt Chicane met een nieuwe single waarbij “Saltwater” gekruist is met Natasha Bedingfield’s “I Bruised Easily”. Slim op de charts gericht, maar het bevestigt dat de hoogtijdagen van Chicane zich voornamelijk afspeelden in de jaren 90. “The Best Of Chicane 1996-2009” is desondanks een mooi document met wisselend materiaal, waaronder diverse tijdloze parels.

 

Beoordeling: 8

 

 

Namito: “Eleven” (Kling Klong)

Genre(s): Electro-Tech/ Minimal/ Techno

Bron: CD

Rubriek: 6/2009

 Ali Khalaj aka Namito kennen we als leverancier van prima producties, vaak balancerend tussen electro-tech, minimal en techno. Je kent hem ook van de weergeloze NamTRAK producties, waarmee hij onder andere furore maakt op Great Stuff (hoofdlabel, waaronder Kling Klong valt) en Blu Fin. Onder zijn Namito alias – op Discogs onterecht weggezet als ambient en trance project – is de sfeer nooit ver weg en daarom hebben we zijn producties – met het onvolprezen “Zizou” als torenhoge favoriet – hoog zitten. Op “Eleven” overtuigt hij je al luisteraar ook daadwerkelijk elf maal! Het is een aantrekkelijk album geworden met muziek die helemaal Namito is. Geen moeilijke toestanden, maar voer voor de dansvloer, zoals je dat van hem gewend bent geraakt. Na de introductie, met “Zizou” in het middelpunt, horen we de ene na de andere prima track. Qua diversiteit soms niet al te breed, maar nooit saai. De typerende zware baslijnen van Namito doen gedurende het gehele album hun werk. Highlights dan: “Pura Vida”, een lekkere, frisse track met het oog op de zomer. Dit is wat mij betreft het beste album dat Martin Eyerer’s Kling Klong label tot nu toe voortbracht.

 

Beoordeling: 7,5

 

 

Mark Templeton: “Inland” (Anticipate Recordings)

 Genre(s): Ambient/ Shoegaze/ Experimental

Bron: CD

Rubriek: 6/2009 

Verrassend album van deze Mark Templeton, waarvan we voor deze release nog nooit gehoord hadden. Hij blijkt na een zoektocht op de Discogs website al enkele (abstracte) releases uitgebracht te hebben. Templeton bedient zich van het soort chill-out muziek dat balanceert op een dun lijntje tussen beatloze elektronica en Shoegaze. Met andere woorden: zweverige ambient muziek met dubby gitaren en experimentele geluidswolken, aangedikt met ingetogen elektronica. De muziek op “Inland” klinkt als een kruising tussen Double U (let vooral op het gebruik van de vocale onderdelen en elektronica), Boards Of Canada en Ulrich Schnauss. Eveneens is de Mark Templeton sound min of meer gelijkend aan de muziek van Yppah, waarvan we deze maand eveneens de nieuwe CD bespreken. Dit zal lang niet ieder kopje thee zijn, maar voor avonturiers valt er genoeg te ontdekken aan dit prima album. Het gemiddelde niveau van de genoemde artiesten ter vergelijking wordt overigens bij lange na niet geëvenaard. Dapper van Kompakt om deze titel te distribueren overigens!

 

Beoordeling: 7

 

 

Robert Hood: “Minimal Nation” (M-Plant)

Genre(s): (Detroit) Techno

Bron: CD

Rubriek: 6/2009

Detroit technolegende Robert Hood – onder andere bekend van Underground Resistance – is terug met een nieuwe langspeler, uitgebracht via zijn eigen M-Plant label. “Minimal Nation” heeft eigenlijk maar weinig met het huidige minimal (als genre) te maken, zoals de titel doet vermoeden, maar des te meer met Detroit techno en acid, hetzij ‘minimaal’ ingevuld – kortom minimal techno, zoals die al in de jaren 90 ontstond. Het album bestaat uit tien bijzondere bijdragen (waaronder materiaal van medio jaren 90), waarbij absoluut niets nieuws wordt gebracht, maar simpelweg meer kwalitatief hoogstaande techno, volgens het receptuur zoals het al bijna vijftien jaar gemaakt wordt in ‘Motorcity’ Detroit. Geen moeilijk gedoe dus, maar gaan met de spreekwoordelijke banaan. Fans van Detroit techno zullen zich geen momenteel vervelen bij het horen van dit nieuwe Robert Hood meesterwerk. Hoogtepunt: het tamelijk simplistische “Museum”, waarbij acid gepruttel hand in hand gaat met een eenvoudige thema (een stapsgewijze melodielijn). De ruimtelijk uitgewerkte ‘closed hihats’ maken het af! Dit is een technoalbum om de vingers bij af te likken.

 

Beoordeling: 8

 

 

 

Archief CD-recensies