CD recensies

Oktober 2009

 

 

Various: “Music For Cocktails - Fashion Show” (United Recordings)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 10/2009 

De nieuwste “Music For Cocktails” compilatie staat weer boordevol luistermuziek van een enorme diversiteit. Kortom, de invulling waarmee de serie al lange tijd succesvol is. Wie die invulling verzorgt is nog altijd onbekend, maar wij vermoeden al geruime tijd dat sfeermuziekkoning Monte La Rue ermee te maken heeft. Bekende namen op de tracklist zijn onder andere Dub Pistols, Praful, Dublex Inc., Shur-I-Kan, Adani & Wolf, Martina Topley Bird, Fabergé (ook als Monte La Rue), Boozoo Bajou, Tosca en Chris Coco. Kortom de hele elite uit de downtempo, nu-jazz en sfeermuziek sector is bijeengebracht op deze 2-CD. Wat een feest! Zij het ingetogen. Vooral Chris Coco’s “Summertime” is een traktatie van de bovenste plank. Deze track klinkt alsof Chris Coco in de studio heeft gezeten met Afterlife’s Steve Miller. Ook Atalanta’s “Autumn Sky” is hoogtepunt, met zijn Balearic downtempo gevoel. Ook hier is de link met Afterlife niet misplaatst. Deze cocktail is wederom erg smaakvol samengesteld, zoveel is duidelijk.

 

Score: 3/5

 

Giuseppe Ottaviani: “GO!” (Vandit Records)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2009

 De Italiaan Giuseppe Ottaviani ken je wellicht van zijn rol binnen de formatie Nu NRG, maar ook solo kom je zijn naam veelvuldig tegen op compilaties, dus in de CD mappen van de bekendere trance DJ’s. “GO!” is volgens onze gegevens zijn debuutalbum als soloartiest. Niet gek dus, dat het album gelijk via Paul van Dyk’s label Vandit Records verschijnt. Het album trapt af met een pop-trance track, zoals we die al eens eerder hoorden van bijvoorbeeld Paul van Dyk – denk aan “Time Of Our Lives”. Daarna gaat het gas op het pedaal en krijg je de ene na de andere trancekraker op je bordje. Net als bij de Nu NRG producties staat het woord energie centraal. Heerlijke, gedreven trancemuziek van bovengemiddelde kwaliteit voert de boventoon. Het is opvallend dat het geluid van de Vandit artiesten zo nu en dan teruggrijpen op Paul van Dyk’s eigen successen, bijvoorbeeld “For An Angel”. Giuseppe Ottaviani’s geluid gaat echter veel breder dat het ‘Vandit’ geluid. Soms zoekt hij zelfs de grenzen van de trance op, zoals tijdens “Unplugged”, wat eigenlijk meer een gedreven houseproductie met zware baslijnen is. Het enige minpuntje aan dit album is dat de tracks aan elkaar gemixt zijn. Aangezien we op de hoes van “GO” lezen dat het release #99 van het album is, zijn we benieuwd wat de honderdste Vandit release wordt.

 

Score: 3/5

 

Various: “Magic Island Vol. 2 - Music For Balearic People” (Armada Music)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 10/2009 

Roger Shah aka Sunlounger mixt hier voor het tweede jaar in opeenvolging de “Magic Island” compilatie. Magic Island is overigens ook één van de vele aliassen die Roger Shah rijk is en daarnaast ook de naam van zijn label – deel van Armada familie. Deel twee bevat weer Roger Shah’s typerende kabbeltrance met zomerse gitaren. Gezellige muziek dus die ook weleens Balearic trance genoemd wordt. Buiten veel eigen producties, herkennen we eigenlijk maar weinig namen op de tracklist, die in totaal 28 tracks omvat. Vocaal en instrumentaal werk wordt zorgvuldig afgewisseld, zoals dat eigenlijk op vrijwel iedere trancecompilatie van vandaag de dag gebeurt. Op vocaal gebied heeft Roger Shah onder andere materiaal met Chris Jones geplaatst, de zanger met wie hij en Armin van Buuren de hit “Going Wrong” scoorden. Ook Ray Wilson, hier in samenwerking met DJ Cosmo, kennen we van een oude Armin van Buuren kraker – “Yet Another Day” uit 2002. Persoonlijk vind ik deze reeks van Armada Music niet tot de besten uit de stal behoren, maar de muziek van Roger Shah luistert zonder twijfel lekker weg. Hij vertegenwoordigd met zijn muziek eigenlijk ‘de vroege avond’ op een trancefeest.

 

Score: 3/5

 

Marbert Rocel: “Catch A Bird” (Compost Records)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2009

 In 2007 verscheen Marbert Rocel’s prima ontvangen debuutalbum “Speed Emotions” via Compost Records – een album dat onder andere het prachtige “Blue Days” voortbracht. Echter, “Catch A Bird”, de tweede langspeler, is een ander verhaal. Een nog beter verhaal om precies te zijn. De formatie, in basis bestaande uit Marcel Aue en Robert Krause, aangevuld met zangeres Antje Seifarth is hoorbaar gegroeid als gevolg van het vele live spelen. Marbert Rocel’s geluid is nog altijd een samensmelting van jazz, soul, elektronica, house, pop en Balkan invloeden (denk aan Shantel). De (gezellige) luisterliedjes zijn gebleven, maar nu meer en meer in een dansjasje verpakt. “Catch A Bird” klinkt dan ook alsof het een live optreden betreft, ook qua opbouw en dosering van kracht. De dertien bijdragen op “Catch A Bird” zijn bijzonder constant en maken je nieuwsgierig naar de live vertolking van de act Marbert Rocel. Conclusie: met “Catch A Bird” heeft het trio een ijzersterk tweede album afgeleverd, dat het twee jaar geleden uitgebrachte “Speed Emotions” overklast – en dat was al geen slechte plaat!

 

Score: 4/5

 

Quantic & His Combo Bárbaro: “Tradition in Transition” (Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2009

 Quantic is de Britse multi-instrumentalist Will Holland, die vanaf 2000 een indrukwekkende catalogus heeft opgebouwd. Naast zijn bezigheden als producer/remixer, is Will Holland ook DJ en bandleider. In de rol van producer en bandleider horen we hem terug op “Tradition In Transition”. In 2008 richtte Will Holland de latin/funk band Quantic & His Combo Bárbaro band op in Cali, Colombia. Het resultaat is verbluffend! Quantic & His Combo Bárbaro fuseren traditionele stromingen als samba, descarga, soul, batucada, cumbia, boogaloo, mambo en funk tot een tropische cocktail waar je onmogelijk omheen kunt. Hier hoor je liefhebbers aan het werk, die er een uitbundig feestje van maken. De verbluffende bijdragen op het album doen je verlangen naar een verre reis richting Zuid-Amerika, alwaar je in de juiste setting dit gezelschap live aan het werk hoort. Beste tracks: “Más Pan” en “Undelivered Letter”, uitzonderlijk fijne muziek. Dit album is bijna de maximale 5/5 score waard.

 

Score: 4/5

 

Various: “GU37 Bangkok - James Lavelle” (Global Underground)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 10/2009

 Global Underground heeft James Lavelle, bekend van de formatie UNKLE, voor de derde maal de kans geboden een editie van de GU-reeks (paradepaardje van het label) samen te stellen en te mixen. Na Barcelona (GU23) uit 2002 en Romania (GU26) uit 2004, is het nu de stad Bangkok (Thailand) waar het allemaal om draait. James Lavelle is niet bepaald een standaard DJ. Hij verpakt alternatieve pop/rockklanken in zijn muziek, waardoor hij met zijn sets een brug slaat tussen de pop- en elektronicasector. Uiteraard weet ook James Lavelle de houseparels uit de mondiale vijver te vissen – muziek waarmee de GU-luisteraar meer vertrouwd is zoals progressive, tech-house, minimal, techno, electro-tech enzovoorts. Tamelijk eigenwijs komen de pop/rockinvloeden kris kras door de mix terug. Creatief zul je denken, maar persoonlijk vind ik sommige overgangen nogal onzorgvuldig en lomp. Doordat er zo nu en dan weinig samenhang tussen het materiaal is, luistert de sessie een beetje onrustig weg. Dat is de hoofdreden voor de neutrale becijfering. Met het grootste gedeelte van de platenkeuze op “GU37 Bangkok” is helemaal niets mis, maar we hebben wel eens betere edities gehoord.

 

Score: 3/5

 

Blend aka Mishkin: “Sudden Death (A Field Guide To)” (Cast-A-Blast)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2009

 50% van het duo Palov & Mishkin heeft recentelijk een nieuwe soloplaat uitgebracht. De Griekse beatcreator George Mandas oftewel Blend, een alias van Mishkin, heeft met “Sudden Death (A Field Guide To)” een uiterst creatief werkstuk in elkaar gedraaid. Er wordt gedurende bijna zestig minuten lustig op los gesampled, waarbij het Blend’s oog voor detail zich snel openbaart. Op het album staan liefst 24 tracks, vrijwel allemaal van korte speelduur, waarbij hip-hop beats de hoofdrol opeisen. Door alle korte stukjes muziek, komt het album soms wat rommelig over, maar over het algemeen zijn de overgangen subtiel en sterk gedaan. Na de complete beluistering van het album blijven we met gemengde gevoelens achter. Niet bijzonder goed, ook zeker niet slecht. Gewoon even proberen dus.

 

Score: 3/5

 

Various: “Breaking The Silence Volume One - By Andy Moor” (Armada Music)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 10/2009

 Andy Moor is een Engelse progressive trance DJ/producer, die al sinds 2000 stevig aan de weg timmert. Hij is de eigenaar van het fijne AVA Recordings, dat sinds de oprichting in 2006 onder andere materiaal van de tranceheld Orkidea uitbracht. Op deze mix laat Andy Moor die typische Engelse visie op de trance horen – energiek, gedreven en vooral ook melodieus. De Engelse visie wijkt eigenlijk maar weinig af van de Hollandse aanpak, dus verwacht geen spannende verrassingen op deze 2-CD. Andy Moor heeft gewoon een oerdegelijke mix afgeleverd op het snijvlak tussen house, progressive en trance. Op CD1 wordt vocaal en instrumentaal werk afwisselt, om vervolgens op CD2 het tempo een stuk omhoog te gooien – de combinatie vocaal/instrumentaal blijft in stand. Andy Moor neemt je mee op reis langs namens als Gareth Emery, Lange, Fred Numf, Tenishia, Arnej, Marcus Schössow, Cold Blue (onder andere met het schitterende “Mount Everest”, hoogtepunt van CD1) en John O’Callaghan. Het levert een flink aantal fraaie momenten op, maar de 2-CD haalt zeker niet het constante niveau van de recente mix-dubbelaars van Leon Bolier en Sied van Riel.

 

Score: 3/5

 

Kelpe: “Cambio Wechsel” (DC Recordings) 

Bron: CD

Rubriek: 10/2009 

Kel McKeown aka Kelpe stond kort geleden nog in de schijnwerpers aan de hand van zijn “Death Before Distemper 4” compilatie; een avontuurlijke mix vol experimentele breakbeats. Amper bijgekomen van die mix, levert Kelpe zijn derde artiestenalbum af, “Cambio Wechsel” getiteld. Het album sluit naadloos aan op het gevoel en de attitude van genoemde mixcompilatie, die eveneens via Depth Charge’s label DC Recordings uitgebracht is. “Cambio Wechsel” is een eigenwijze, tegendraadse elektronica vs. breakbeat cross-over plaat geworden. Net als op voorganger “Ex-Aquarium” (2008) wordt je als luisteraar van de ene onvoorspelbare naar de andere avontuurlijke creatie geslingerd. Toch tovert het gemiddelde niveau van “Cambio Wechsel” geen spontane lach op het gezicht van uw recensent. Afsluiter “Gone Train Dreaming” is overigens een erg sterk slotakkoord. Liefhebbers van labels als Ninja Tune en Warp Records zullen deze release zonder twijfel op waarde schatten.

 

Score: 3/5

 

 

Hudson Mohawke: “Butter” (Warp Records) 

Bron: CD

Rubriek: 10/2009 

Hudson Mohawke is een alias van de Schotse producer Ross Birchard; een relatieve nieuwkomer binnen de elektronica, die met “Butter” luid en duidelijk van zich laat horen. Hudson Mohawke staat voor schots en scheve ritmes, onvoorspelbare patronen en originele geluiden, waardoor je veelvuldig op het verkeerde been gezet wordt. Hij vermengt elektronica met hip-hop beats, 80’s soul en allerlei andere kruiden tot een eigenwijze sound. Past perfect bij een label als Warp zou je denken? Zeker! Wij durven te stellen dat zelfs de doorgewinterde Warp-addict Hudson Mohawke’s album als spannend en vernieuwend zal bestempelen. Echter, soms gaat de boel net even over the top, wat jammer is. Zelfs een producer als Daedelus zal duizelen van Hudson Mohawke’s muziek. “Butter” bevat liefst achttien tracks, vaak met kortere speelduur. Niet alleen van de muziek zelf, maar ook van het vele aantal tracks word je als luisteraar een beetje onrustig – positief bedoeld. De muziek op “Butter” is door het verrassende aspect dan ook lastig te typeren op schrift. Gun dit album dan ook een luisterbeurt is mijn advies. Hudson Mohawke is er bijzonder goed in geslaagd zijn enthousiasme en experimentele inslag te presenteren aan het publiek. “Butter” heeft zonder twijfel genoeg moois te bieden om voor een langere tijd te kunnen boeien. Wat mij betreft een kandidaat voor de jaarlijstjes.

 

Score: 5/5

 

 

Various: “Defected In The House - Amsterdam ‘09” (Defected)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 10/2009

 

Met ruim een miljoen verkochte exemplaren is “Defected In The House” één van de bekendste compilatiereeks van deze tijd. Na tien jaar is de serie toe aan de dertigste editie, gekoppeld aan de stad Amsterdam – wat velen beschouwen als het hart van de Europese dancescene. De vertaling van de clubsound in deze bruisende uitgaansstad is in handen gelegd van DJ’s/ producers Chocolate Puma en Hardsoul, twee welbekende duo’s met een grote staat van dienst – zo beloofd de persinformatie ons. Eerlijk is eerlijk zowel Chocolate Puma als Hardsoul weten een heerlijke sessie af te leveren, dat bestempeld mag worden als een prima visitekaartje voor de Amsterdamse housescene. Beide door de wol geverfde duo’s hebben veel eigen werk geselecteerd, maar dat is meer een traktatie als een ijdele egotrip. Dat zegt genoeg over de kwaliteit van deze 2-CD. Defected zal ook weer aanwezig zijn op het Amsterdam Dance Event (ADE) – kijk op onder andere op de Defected website voor meer informatie hieromtrent.

 

Score: 3/5

 

 

Various: “The Essential Garage Collection - By DJ EZ” (Ministry Of Sound)

 Bron: 3-CD

Rubriek: 10/2009

Zitten we na al die jaren nog te wachten op een lesje garage, in de breedste zin van het woord? Jazeker is mijn antwoord volmondig. Op deze door DJ EZ verzorgde 3-CD box komen niet alleen de bekende UK-garage tunes vanuit de periode 1997-2001 voorbij, maar ook klassiekers van George Morel, Hardrive (aka Louie Vega) en The Nightcrawlers zijn in de sessie opgenomen. Uiteraard ontbreken de usual suspects uit de speed-garage en 2-step (UK-garage is de verzamelterm) niet. Denk hierbij aan namen als Todd Edwards, Dem 2, Bump & Flex, Y-Tribe, MJ Cole en Double 99. Kortom, deze box biedt niet zozeer nieuw materiaal, uitgezonderd een aantal tracks op CD3, maar vooral een fijne geschiedenisles garage-house. De opkomst van de speed-garage en 2-step rond 1997 blijft wat mij betreft één van de belangrijkste ontwikkelingen in de dancesector. Zonder deze genres was er waarschijnlijk geen grime en dub-step ontstaan.

 

Score: 4/5

 

 

Marek Hemmann: “In Between” (Freude Am Tanzen Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2009

 Marek Hemmann heeft sinds zijn debuutreleases in 2006 een bescheiden catalogus opgebouwd, met releases op labels als Milnor Modern en Glückskind Schallplatten. Ook het Freude Am Tanzen label pikte zijn kwaliteiten als producer op, wat resulteerde in de EP’s “Junoka” en “Gemini”. “In Between” is Marek’s debuutalbum, met daarop tien tracks. Geheel volgens verwachting pendelt de producer tussen stromingen als tech-house, minimal en (dub) techno, zo nu en dan opgefleurd met wat jazzy tinten (blazers). De loops van Marek Hemmann zijn uitstekend geschikt voor op de dansvloer. Qua creativiteit, diepgang en sfeer zit het ook wel snor. Op een paar negatieve uitzonderingen na, heeft “In Between” de technoliefhebber een aantal uiterst prettige tracks te bieden. Dit album is niet bepaald spectaculair, maar ontstijgt toch minimaal de middelmaat. Check vooral het afsluitende “Down”, dat ambient elektronica verbindt met dub-step achtige breakbeats.

 

Score: 3/5

 

 

Klimek: “Movies Is Magic” (Anticipate Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2009

 Sebastian Meissner aka Klimek staat al jarenlang bekend om zijn fraaie ambient producties. Hij bracht in het verleden bijvoorbeeld al twee albums uit via Kompakt. Op het Anticipate label is recentelijk zijn nieuwste creatie verschenen met de werktitel “Movies Is Magic”. Je raad het al; Klimek heeft het werkgebied lichtelijk verschoven en zijn ambient geluidscollages voorzien van een filmische ondertoon. Het resultaat is prachtig en (bijna) vijftig minuten zweven met Klimek is dan ook verre van een straf. De kwaliteit van de producties zijn verbluffend en de beste man weet met zijn muziek geen seconde te vervelen, ook al is het veel van, min of meer, hetzelfde. “Movies Is Magic” willen we dan ook samenvatten als een prachtige sfeertrip, die eigenlijk te vroeg eindigt. Omdat we tegenwoordig zo weinig echte goede ambient horen, de maximale score voor Klimek. LTJ Bukem zal stijl achterover slaan bij het horen van dit album en hopelijk gelijksoortige geluidstapijten gebruiken ter begeleiding van zijn intelligent drum & bass producties.

 

Score: 5/5

 

 

Kaito: “Trust” (Kompakt Schallplatten)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2009 

De Japanner Kaito (Hiroshi Watanabe) is een geprezen sfeermaker binnen de stal van Kompakt. Sinds 2001 bestookt hij de technoscene met luistermuziek die sfeer en emotie ademt – noem het ambient techno. In 2006 bespraken we al eens Kaito’s “Hundred Million Light Years”, de voorganger van “Trust”. Bij het horen van de eerste klanken van “Trust” kunnen we aantekenen dat Kaito eigenlijk doorgaat waar zijn vorige album gestopt is. De negen bijdragen op “Trust” zijn met veel gevoel en soepelheid gemaakt en zullen in eerste instantie niet de dansvloeren van de technoclubs gaan domineren. Daarvoor is Kaito’s geluid teveel van het kaliber luistermuziek. Waar het laatste, eveneens sfeervolle dansalbum van SCSI-9 op Kompakt voor wisselende berichtgeving vanuit de schrijvende pers zorgde, kan men om deze Kaito niet heen – epische techno zoals het bedoeld is. Zet de track “The Breath Of Spring” op en je ben direct verkocht. Heel fijn album!

 

Score: 4/5

 

Various: “Heaven 7 - Deep Trance Essentials” (N.E.W.S.)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 10/2009

 Deze geliefde serie, die al sinds 2003 loopt, is inmiddels toe aan hoofdstuk #7. Ook op deze nieuwe “Heaven - Deep Trance Essentials” krijg je waar voor je geld. Diepe tranceklanken, progressive en epic-house kaderen de marges van het geluid op deze 2-CD af. Naast enkele bekende klassiekers van bijvoorbeeld Humate en Chicane, staan er ook minder voor de hand liggende titels op deel #7. Zo is het waanzinnige “Mystery Land” van Y-Traxx een bijna vergeten classic uit 1998, die je in één adem mag noemen met Paul van Dyk’s baanbrekende remix voor Humate’s “Love Stimulation” en de eerste house producties van Jam & Spoon – denk aan “Odyssey To Anyoona”, met de melodielijn die gebruikt werd in hun radiohit “Find Me”. Ook Union Jack’s “Papillon” brengt je als luisteraar in extase – wat een space-trip! Op de 2-CD eisen verder onder andere Deadmau5 & Kaskade (hun huidige hit “I Remember”), BT, James Holden, Pole Folder, Sasha en Paul van Dyk een prominente rol op. Deze serie blijft per editie een hoge kwaliteit waarborgen en is met haar ongemixte, long versions een must-have voor tranceliefhebbers, die zoeken naar essentiële tranceklassiekers.

 

Score: 3/5

 

 

Various: “Shapes 09:01” (Tru Thoughts Recordings)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 10/2009

 “Shapes” is één van de bekendere verzamelreeksen van het Tru Thoughts label, waarbij materiaal uit eigen stal in de schijnwerpers wordt geplaatst. “Shapes 09:01”, die begin juni verscheen, zet die traditie voort. Wat dit betekent? Materiaal van uiteenlopende artiesten/formaties als Kinny, Azaxx, The Bamboos, Nostalgia 77, Quantic, Natural Self, Hint, Flevans, Stonephace, Bonobo en Freddie Cruger aka Red Astaire. Kortom, alle facetten van "jazzbreakshiphopsoulfunkbeatsounds" – zoals het label haar muzikale richting(en) in één woord omschrijft – komen aan bod. “Shapes 09:01” bevat een aantal ontzettend lekkere tracks, met het stevig rollende “School Bell” van Hint als uitblinker – een puntgave track met strakke breakbeat, loodzware bassen en een Oosters thema! Ook de Mr. Beatnick remix voor Hint’s “One Woman Army” (gezongen door Laura Vane) is een verademing – te vinden op de single “Cmonstep”. Kortom, op “Shapes 09:01” valt genoeg te ontdekken en genieten.

 

Score: 4/5

 

New Cool Collective feat. Los Papines & Mapacha Africa: “Sugar Protocol” (Dox Records) 

Bron: CD

Rubriek: 10/2009 

New Cool Collective staat al jaren voor (moderne) jazzmuziek met een ongeremde creativiteit en constante avontuurlijke inslag. Op dit album wordt het jazz-fusion geluid van het collectief verbonden aan zonnige Cubaanse tinten en traditionele Afrikaanse tribal percussie – met de hulp van Los Papines & Mapacha Africa. Het resultaat is zo sterk, dat een vergelijking met de tropische muziek van bijvoorbeeld Buena Vista Social Club verre van vreemd is. “Sugar Protocol” bevat in totaal negen bijdragen; in totaal ruim 45 minuten muzikaal vertier. Buiten is het fris, maar bij het horen van dit nieuwe New Cool Collective album stijgt de temperatuur per direct – er kan voortdurend gedanst worden. “Sugar Protocol” is sowieso een uiterst geslaagde, wereldse, tropische mix van stijlen. Een knap staaltje werk dus. Dox Records blijft pers en publiek bestoken met fantastische releases. Compliment ook voor dit label.

 

Score: 3/5

 

 

Way Out West: “We Love Machine” (Armada Music) 

Bron: CD

Rubriek: 10/2009

 Way Out West is al sinds medio jaren 90 niet meer weg te denken uit de mondiale progressive housescene. De formatie, bestaande uit Nick Warren en Jody Wisternoff, beide ook uiterst succesvol in hun solorol, is toe aan studioalbum #4 – “We Love Machine” genaamd. Gedurende de jaren heeft Way Out West zich gemanifesteerd als genreoverschrijdende act, die naast progressive house, (progressive) trance en epic-house ook experimentele breakbeats (progressive breaks) voortbrengt. “We Love Machine” bevat twaalf uiteenlopende producties, waarbij duidelijk wordt dat Way Out West nogal altijd de woorden sfeer en beleving hoog in het vaandel hebben staan. Iedere track op dit nieuwe album is tot in de puntjes verfijnd en uitgewerkt, regelmatig met vocale inbreng. Met regelmaat wordt het tempo naar beneden geschroefd en ontstaat er een soort ‘poppy’ geluid, uiteraard gedragen door die typische Way Out West saus. De titelsong en openingstrack “We Love Machine” is werkelijk van adembenemende schoonheid, alsof een pop/rockband staat te spelen over een epische, progressive breaks creatie. “One Bright Night” heeft qua sfeer en melodie wat weg van Jody Wisternoff’s soloproductie “Starstrings” uit 2007. Hierna volgen nog een flink aantal uitstekende tracks, zoals het meeslepende en wederom epische “Future Perfect”. Het album wordt afgesloten met het beatloze “Tierra Del Fuego”, dat aan het einde van de track wat wegheeft van Goldie’s “Timeless” (ja, de samengestelde productie met onder andere de subtitel “Inner City Life” – ook los uitgebracht). Way Out West blijkt nog altijd één van de allerbeste acts, die de progressive/trancemuziek rijk is. Niet vreemd dus dat Armada Music dit album voor de Nederlandse markt uitbrengt.

 

Score: 4/5

 

 

C-Mon & Kypski: “We Are Square” (Jammm)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2009

 Na het fantastische en vooral gevarieerde “Where The Wild Things Are”, uitgebracht in 2006, hebben de fans even moeten wachten op nieuw materiaal van C-Mon & Kypski – de twee compilaties uit 2008 niet meegerekend. Eind 2008 doken C-Mon & Kypski opnieuw de studio in voor hun vierde album. Simon Akkermans (producer en mede-oprichter van de band) beloofde onlangs, in een persbericht, op het nieuwe album een ervaring die "nog energieker, nog wilder, en nog avontuurlijker is dan de voorgaande albums. We hebben dit keer de energie van het samenspelen weten te vangen. Ook zingen we nu zelf; dat was een ontdekkingreis op zich." Bij beluistering van “We Are Square” wordt al snel duidelijk dat C-Mon & Kypski meer de alternatieve pophoek in zijn gedoken, maar de onverwachte wendingen in de muziek zijn gebleven – een trademark van de groep. Een mooi voorbeeld hiervan is het gevoelige “China”, dat naast de popinvloeden ook plaats biedt aan prachtige strijkers (viool en alt-viool). Aan de hand van deze track horen we ook direct de muzikale groei van C-Mon & Kypski. Het (oorspronkelijke) duo, vreemd genoeg als kwartet op de cover afgebeeld, krijgt op “We Are Square” de hulp van namen als Benjamin Herman en Kyteman. C-Mon & Kypski weten de luisteraar ook op hun vierde album te boeien met hun experimentele, brede geluid, dat zo nu en dan nog de snelle scratches van Kypski bevat. Van de oorspronkelijke hip-hop insteek van het duo is na vier album weinig meer over. C-Mon & Kypski staan vandaag de dag voor genreoverschrijdende muziek, waar Nederland trots op mag zijn.

 

Score: 4/5

 

Naked Music: “Re-Creation” (Naked Music)

Bron: CD

Rubriek: 10/2009

 Dit album viel afgelopen maand onverwachts bij ons op de deurmat. Enigszins laat, als je bedenkt dat de releasedatum ergens medio 2008 was. Waarom dan toch nog een verlate review? Simpelweg omdat dit fantastische label de aandacht verdient. “Re-Creation” is geproduceerd door, hoe kan het ook anders, Jay Denes aka Blue Six aka Naked Music NYC. “Re-Creation” bevat wederom van die zijdezachte deep-house, downtempo en voorzichtige breakbeats. Na al die jaren is Jay Denes’ geluid eigenlijk maar weinig veranderd, maar ijzersterk blijft het zonder twijfel! Dit is muziek die ondanks de ingetogen sfeer staat als een huis en voor vele blijde gezichten zal zorgen. De liefdevolle klanken en dito zangpartijen van Naked Music vormen het perfecte muzikale behang, bijvoorbeeld voor tijdens een intiem etentje. Jammer dat we tegenwoordig weinig meer van het label horen. Mocht je het label al een tijdje uit het oog zijn verloren? Ook Blue Six heeft een tweede album uitgebracht (in 2007), “Aquarian Angel” genaamd.

 

Score: 4/5

 

 

Marc Broussard: “Keep Coming Back” (Atlantic Records)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2009

 In 2007 bespraken we al eens Marc Broussard’s “S.O.S.: Save Our Soul” album. Toen werden we aangenaam verrast door deze getalenteerde soulman uit Carencro (Louisiana, US). Vooral de single “Come In From The Cold” maakte diepe indruk en werd destijds regelmatig op Radio 538 gedraaid, waar Broussard een graag geziene gast is. Hij is dan ook al een aantal keer live te horen geweest op de jongerenzender. Op “Keep Coming Back” gaat Marc Broussard door met waar hij goed in is. Het soulful bezingen van gevoelige liedjes binnen de marge pop, soul, jazz, funk, (traditionele) r&b, blues en country. Marc Broussard gaat op zijn nieuwste werkstuk twee maal een duet aan; en niet met de minste namen! Zo strikte hij Sara Bareilles en Leann Rimes voor een duet. De resultaten zijn weliswaar voldoende, maar het zijn geen tracks die in je hoofd blijven zingen. Broussard klinkt op zijn best over een Al Green-achtige muzikale begeleiding, zoals tijdens “Real Good Thing” en “Saying I Love You”. Ook de ballads op “Keep Coming Back” zijn erg sterk. Let op: op het album staat een bonustrack (live opname), die is weggeschreven als track #60.

 

Score: 4/5

 

 

Various: “Drumpoems Verse 2” (Drumpoet Community/ Compost Records) 

Bron: CD

Rubriek: 10/2009

 Drumpoet Community is zoals bekend de housedependance van het in München gezetelde Compost Records. Drumpoet Community, dat zelf zijn/haar basis heeft in Zürich (Zwitserland), timmerde de afgelopen drie jaar hard aan de weg met smaakvolle house of het snijvlak tussen (US) deep-house, disco en tech-house – denk aan de muziek van Jimpster en Charles Webster of labels als Innervisions, Simple Records en Freerange. Deze tweede compilatie is andermaal samengesteld door de drijvende krachten achter het label, Alex Dallas en Ron Shiller. Ook deze tweede compilatie staat bol van de diepe houseparels, die de gemiddelde clubbezoeker deugd zal doen. Op de tracklist staan namen als The Lost Men, Manuel Tur & Dplay, Quarion en Soultourist, die zonder uitzondering bijzonder prettige en eveneens warme bijdragen afleveren. Uitschieters op de CD zijn wat mij betreft het zwoele “I Found You On Facebook” van Quarion, met fraaie orgelklanken en het sterk opgebouwde “Riot” van DC, dat draait om simpele pianoakkoorden op een tamelijk laag tempo. Kortom: dit is een interessante, ongemixte compilatie die er toe doet!

 

Score: 4/5

 

The Casino Royal: “Dolce Vita” (Mole Listening Pearls)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2009

 Achter The Casino Royal gaan producer Pedro Janela en zangeres Marisa Mena schuil. Het duo bracht niet eerder muziek uit via Mole Listening Pearls, maar hun muziek blijkt uitstekend aan te sluiten. We herkennen in hun muziek bijvoorbeeld elementen uit de vroege De-Phazz sound. Avontuurlijke nu-jazz, breakbeats en downtempo met zo nu en dan een kitscherige, filmische en tropische inslag. Prachtig zijn vooral de filmische strijkpartijen, die nadrukkelijk de toon zetten. Ze doen me zo nu en dan denken aan het cinematische werk van Arling & Cameron. Jammer is alleen dat The Casino Royal een aantal uitgekauwde vocale samples gebruikt, zoals tijdens “Another Sunday Morning”. Maargoed, dit mag de pret absoluut niet drukken. Met The Casino Royale heeft Mole Listening Pearls eindelijk een ‘nieuwe De-Phazz’ in huis. Het album “Dolce Vita” is dan ook prima te pruimen.

 

Score: 4/5

 

 

Marco V: “Propaganda Part 1” (In Charge Records/ Be Yourself Music)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2009

 Dit nieuwe album van Marco V dateert alweer van mei 2009. Beetje late recensie dus, maar we brengen het album alsnog graag even onder aandacht. Marco Verkuijlen en studiopartner Benjamin Kuijten (aka Benjamin Bates) hebben in de loop der jaren een enorme berg topreleases voortgebracht. In 2008 was de single “Organic”, die Marco V samen met Sander van Doorn produceerde, nog een enorm succes, maar deze track ontbreek helaas op “Propaganda Part 1”. “Propaganda Part 1” is wederom een release om trots op te zijn. Het album staat bol van de overtuigende producties op het snijvlak tussen trance, progressive en techno – hier en daar met een vleug electro. Het album bevat onder andere de radiohit “Coma Aid”; wat ons betreft één van de minst aantrekkelijke tracks van de CD. Richt je pijlen op de tracks als het rollende “Solitary Confinement” (met Khashassi) en het uitbundige “Ritual Purification”, is dan ook ons advies. Productietechnisch klinkt het album weer helemaal top, zoals we dat gewend zijn van deze sympathieke Brabander(s). Liefhebbers van Marco V’s eerdere werk, zullen ook “Propaganda Part 1” hoog aanschrijven.

 

Score: 4/5

 

Deadmau5: “For Lack Of A Better Name” (Mau5trap Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2009 

De Canadese producer/ DJ Joel Zimmerman aka Deadmau5 heeft de afgelopen paar jaar een enorme fanbase opgebouwd. Het is bijzonder snel gegaan met zijn carrière. Wanneer we op de fijne Discogs website zijn lijst met werk bekijken heeft hij sinds 2005 aan de lopende band releases uitgebracht. Op dit moment staat hij samen met Kaskade en de geweldige zangeres Haley Gibby (onthoudt die naam!) in de hitparades met de single “I Remember” – dateert oorspronkelijk al van 2008. “For Lack Of A Better Name” is Zimmerman’s nieuwste werkstuk en die valt andermaal niet tegen. Misschien is het niet helemaal de stijl die de Deadmau5 liefhebber gewend is, maar kwalitatief staat dit album als een muizenval. Op het album zijn gastrollen ingeruimd voor Rob Swire en MC Flipside, welke wat mij betreft overbodig zijn. De instrumentale tracks op het album zijn beduidend beter. Check bijvoorbeeld het speelse “Bot”, dat rammelt van de percussie en een stuwende werking heeft. Titeltrack “Lack Of A Better Name” scoort ook een duim omhoog, ook al is dit meer een luister- dan een dansvloertrack. Goed dat Deadmau5 niet in zijn oude sound is blijven hangen.

 

Score: 3/5

 

 

Octagen & M.I.D.O.R.: “Art Of Creation” (Abstraction Records)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 10/2009

 Het duo Octagen (Paul Moerlands) en M.I.D.O.R. (Rutger van Bostelen) werkt al heel wat jaren samen, maar tot het uitbrengen van een album kwam het tot voor kort nooit. Daar is nu verandering in gebracht. “Art Of Creation” is het resultaat; gelijk een album dat twee disks beslaat. Het duo laat op hun debuutalbum een geluid horen dat ergens het midden houdt tussen house, progressive en trance (als voornaamste basis). Een tamelijk brede insteek dus. Tussen de negentien tracks op “Art Of Creation” staan een aantal fantastische tracks. Te beginnen met “Exposure To Light”, dat geleid wordt door kerkorgel synthesizers. Daarnaast is “Serve Chilled” aan het einde van CD1 een streling voor het oor. Gedurende CD2 wordt het gaspedaal ingetrapt en is het energieke trance dat de klok slaat. De kracht van “Art Of Creation” zit hem in de diversiteit, want het duo weet kundig te doseren tussen kracht, subtiliteit en tempo. Als opener van CD2 trakteert het duo je zelfs op onvervalste progressive breakbeats. Kortom: Octagen & M.I.D.O.R. hebben met dit 2-CD album een prima job gedaan. De muziek van het duo is zonder twijfel geschikt voor in de CD mappen van ’s werelds grootste trance DJ’s.

 

Score: 3/5

 

 

Dizzee Rascal: “Tongue N’ Cheek” (Dirtee Stank Recordings/ N.E.W.S.) 

Bron: CD

Rubriek: 10/2009

 Dizzee Rascal was na het verval van de UK Garage de grote man bij de opkomst van het grime genre. Deze uit Oost-Londen afkomstige MC werd in korte tijd wereldberoemd met zijn agressieve muziek en ‘felle’ lyrics – luister voor de grap eens zijn track “I Luv You”, van debuutalbum “Boy In Da Corner” uit 2003; een album dat in 2003 de Mercury Music Prize won. In de periode daarna groeide Dizzee Rascal uit tot een internationale popster. “Tongue N’ Cheek” is inmiddels zijn vierde langspeler, waarop Dizzee Rascal meer dan ooit een breed geluid etaleert – van urban beats & breaks, UK Garage (reggae based), sleazy electro tot zoete soul, hip-hop, disco en house. Zo werkte hij op “Tongue N’ Cheek” samen met Armand van Helder (de single “Bonkers”) en onze eigen DJ Tiësto (het afsluitende “Bad Behaviour”). Eerlijk gezegd is de brede muzikale inbreng onder de lyrics van Dizzee Rascal best een verademing, al zullen de die-hard fans vermoedelijk het liefst zijn oude grime-sound horen.

 

Score: 3/5

 

 

Various: “Southern Fried And Tested 2” (Southern Fried Records)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2009

 Southern Fried Records is het label van Norman Cook aka Fatboy Slim, waarop recentelijk “Southern Fried And Tested 2” verscheen – een megamix vol sleazy electro-house, Baltimore grooves en aanpalende stromingen. De sessie, die liefst 67 bijdragen telt, is in elkaar geknutseld door Nathan Detroit. Wat kun je verwachten? Veel materiaal van Crookers en Armand van Helden, waarbij opvalt dat Crookers veel remixen doen en Armand van Helden veel geremixt wordt door derden. De tracks volgen elkaar in sneltreinvaart op, wat niet iedere luisteraar op prijs zal stellen. Kortom, wie geen problemen heeft met soundclips van slechts één minuut, kan zich naar de (digitale) schappen haasten voor deze prima megamix. Geschikt voor liefhebbers van producers/formaties als Crookers, Jesse Rose, Switch, MSTRKRFT, Boy 8-Bit, Shinichi Osawa enzovoorts.

 

Score: 3/5

 

Various: “Impossible Ark - A Compilation” (Impossible Ark Records)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2009

 Impossible Ark Records is een label uit Brighton (UK), dat zich heeft gespecialiseerd in moderne jazzmuziek met een traditioneel gevoel – min of meer te vergelijken met het Italiaanse Schema. Een label dat volgens de verpakking ook van harte wordt aanbevolen door Gilles Peterson – geen verkeerde reclame. Op deze diverse compilatie komen artiesten/formaties als Jeb Loy Nichols, The Rhythmatic Orchestra en Drop In Sessions aan het muzikale woord. Of het nu zogenaamde contemporary jazz, latin-jazz, cinematische jazz of een meer funky kijk op jazz gaat; al deze facetten komen aan bod op “Impossible Ark - A Compilation”. Dit is muziek die perfect past in de DJ sets van DJ Maestro en vergelijkbaar is met de muzikale richting die labels als Schema, Unique, Social Beats en Agogo Records volgen.

 

Score: 3/5

 

 

Jeb Loy Nichols: “Strange Faith And Practice” (Impossible Ark Records)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2009 

Jeb Loy Nichols is de man uit de Impossible Ark-stal die zijn ingetogen jazz-liedjes voorziet van soulful zang. Op “Strange Faith And Practice” vinden we muziek die rust uitstraalt. Je gaat er spontaan van achterover leunen. Zijn stemgeluid is niet zo zoet als die van Leee John of Aaron Tesser, maar komt in de buurt van de zanger van de popgroep Lighthouse Family – wellicht ken je hun hit “High” nog? “Strange Faith And Practice” bevat dertien tracks met een hoog easy listening gehalte. Gevoelige muziek die zo de radio opgeslingerd kan worden – bijvoorbeeld op Arrow Jazz FM. De sterkte van deze muziek zit hem in de afgemeten combinatie van prachtige strijkers, ingetogen gebruik van instrumenten en het fraaie stemgeluid van Jeb Loy Nichols. Dit album is heerlijk om thuis op een rustig moment te beluisteren. Het tempo gaat bijna nergens omhoog, dus er kan vrijwel uitsluitend intiem op geschuifeld worden. Met dit album kan Jeb Loy Nichols een brede groep jazzliefhebbers aan zich binden. Nu maar hopen dat het album opgemerkt wordt door de muziekbladen en muziekindustrie.

 

Score: 4/5

 

Redshape: “The Dance Paradox” (Delsin Records)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2009

Delsin, dat al sinds 1996 actief is, heeft de afgelopen jaren steeds meer bekendheid gegenereerd. Namen als Vince Watson, Quince, Chymera, Newworldaquarium, Rolando en Redshape brachten al materiaal uit via het Amsterdamse label. Deze recensie draait om laatstgenoemde producer. Redshape is een mysterieuze, uit Berlijn afkomstige producer die de elektronische muzieksector sinds 2006 bestookt met prima releases. Op de “The Dance Paradox”, zijn debuutalbum, vinden we een achttal spannende techno bijdragen – noem het broeierige, emotionele techno. Hoewel, het is niet uitsluitend techno op een 4/4 beat. Track #4 bijvoorbeeld, “Man Out Of Time” genaamd, bevat het typische Redshape sfeertje op een spontane breakbeat. Datzelfde geldt voor “Rorschach’s Game”, dat klinkt als ambient elektronica. “The Dance Paradox” is een dijk van een debuut, dat liefhebbers van emotionele techno en het Detroit geluid zal bekoren. Het experiment staat centraal en dit pakt uitstekend uit. Daarom zullen ook liefhebbers van het Warp label deze release kunnen waarderen, is mijn inschatting.

 

Score: 4/5

 

 

GusGus: “24/7” (Kompakt)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2009

 “24/7” is alweer het zesde album van de IJslandse formatie GusGus. De groep wisselt nogal eens van samenstelling en bestaat tegenwoordig uit Stephan Stephensen (aka President Bongo), Birgir Þórarinsson (aka Biggi Veira) en Daníel Ágúst Haraldsson. In slechts zes tracks en ruim 50 minuten speeltijd, weet GusGus ons andermaal te overtuigen. De formatie is gegroeid, zo blijkt direct uit startschot “Thin Ice” – een tech-house hoogstandje met mannelijke vocalen, vol dub afgemixt. Waarom? Vooral op productietechnisch gebied is er vooruitgang geboekt. De tracks klinken alsof ze afgemixt zijn door BT of Trentemøller – kortom een enorm oog voor detail. Deze bijna perfectionistische kijk op het productietechnische vlak sorteert eigenlijk alleen maar zijn positieve effect op de muziek, zonder dat het ergens storend werkt. Voor één van de zes tracks op “24/7” is de hulp van Jimi Tenor ingeroepen, maar dit levert niet één van de beste tracks van het album op. “Take Me Baby” valt namelijk in het niet bij diepe, gelaagde en uitgerekte tracks als het eerder genoemde ”Thin Ice”, “Hateful” en “Bremen Cowboy”. “24/7” is wat mij betreft het beste album dat GusGus tot nu toe voortbracht! Klasse.

 

Score: 4/5

 

 

Marcel Knopf: “Dusty Dance” (Mo’s Ferry Prod.)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2009

 Marcel Knopf is een voor ons onbekende naam. Na wat speurwerk lezen we dat deze producer al sinds 2003 muziek uitbrengt – hoofdzakelijk via Mo’s Ferry Prod. en sublabel ЯRygular. “Dusty Dance” is Knopf’s debuutalbum en biedt je een combinatie van (deep) house, minimal en (dub) techno. Juist wanneer je denkt dat Marcel Knopf zich voornamelijk richt op minimalistische patronen, komt de vocale, doch tamelijk eenzijdige deep-house track “Crazy About” (feat. Camara) voorbij. We willen het album niet wegzetten als minimalistisch geneuzel, maar echt vrolijk worden we hier niet van dit soort kale producties. Marcel Knopf’s muzikale output is dan ook voornamelijk geschikt voor in de club en daar zal het zonder twijfel enthousiast ontvangen worden. Voor thuisbeluistering is dit album te beperkt qua melodie en sfeer. Een uiterst krappe 3/5 score is het gevolg. Beste track: de diepe dub-techno sfeer tijdens “Take A No”.

 

Score: 3/5

 

 

Dinky: “Anemik” (Wagon Repair Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2009

 Dinky is de alias van Alejandra Iglesias, een in Chili geboren, experimentele technoproducer. Deze dame heeft sinds 2000 een aardige discografie weten op te bouwen, met releases op respectabele labels als Traum Schallplatten, Crosstown Rebels, Cocoon Records en Wagon Repair. Via laatstgenoemde Canadese label is nu het album “Anemik” uitgebracht. “Amenik” is weliswaar een tamelijk aantrekkelijk technoalbum geworden, maar bevat ook enkele tenenkrommende momenten. Wat te denken van de percussie tijdens “Romaniks”. Hoe kun je zoiets in een productie opnemen? Gedurende het album passeren enkele jazzy momenten, die verpakt zitten in de dansvloerproducties. “Rainfallic” is echter een downtempo elektronica track, die nogal afwijkt van het overige materiaal op “Anemik”. In de breedte is het album, zoals gezegd, niet onaardig, maar ook zeker niet bijzonder te noemen. Net als Marcel Knopf’s album, ontvangt dit album een zeer krappe 3/5 score.

 

Score: 3/5

 

Various: “Mauro Picotto Presents Meganite” (Bakerloo Music)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 10/2009

 Tijd niets meer van deze Italiaan gehoord. Mauro Picotto was rond 2000 niet weg te denken uit de hitlijsten, maar was daarnaast ook een geliefd techno DJ – kortom een stijlbreuk met zijn commerciële producties. Nog altijd draait Picotto over de gehele wereld. Op zijn vorige album, “Now & Then” uit 2007, liet Mauro Picotto horen nog altijd te groeien als producer en de tand des tijd met gemak te doorstaan. Zijn krachtige mix van techno, trance, minimal, electro en (tech) house horen we ook weer op deze compilatie, waarop we niet alleen producties van Mauro Picotto zelf terughoren. Zo vinden we ook bijdragen van technogrootheden als Adam Beyer, Christian Smith & John Selway, Technasia en Danilo Vigorito terug op deze 2-CD. De compilatiereeks van ”Meganite”, één maal per jaar uitgegeven, loopt al sinds 2004 en logischerwijs is dit dus deel #6. Op deze 2009 editie van “Meganite”, gekoppeld aan Picotto’s gelijknamige clubnight in de Privilege (Ibiza), is gekozen voor dezelfde opbouw als afgelopen jaar – één disk met materiaal van verschillende namen en één disk met remixen door derden voor enkele Mauro Picotto producties. Grote plus van dit product is dat alle tracks ongemixt voorbij komen. Dit jaar komt de absolute uitschieter van Riccardo Ferri. Diens “Head Back” is een gedreven dansvloermonster met verfijning. Heel goed.

 

Score: 3/5

 

 

Laura Vane & The Vipertones: “Laura Vane & The Vipertones” (Social Beats/ Unique)

Bron: CD

Rubriek: 10/2009 

Dit titelloze album van Laura Vane & The Vipertones is een aangename verrassing voor liefhebbers van funky breakbeats met een soulful inslag en jazzy gloed. Het album is eigenlijk een organische samenvoeging van de Nederlandse en Engelse funk en soul scene. Denk aan Motown met een flinke dot funk, min of meer gelijkend aan de begeleidende muziek van Amy Winehouse op haar laatste album – de Mark Ronson sound. Rollende funkbeats en het overtuigende stemgeluid van Laura Vane staan aan de basis van iedere titel op het album. Toch missen we echte uitschieters op dit titelloze album, dat ondanks deze constatering gemiddeld een prima score verdiend. Laura Vane, die kort geleden opviel door haar gastrol voor Hint (Tru Thoughts), heeft in samenwerking met The Vipertones een overtuigend album afgeleverd, dat naadloos aansluit op de catalogus van Unique en Social Beats. Ook liefhebbers van Nicole Willis & The Soul Investigators zullen dit album op waarde schatten.

 

Score: 3/5

 

 

Mihalis Safras: “Cry For The Last Dance” (Trapez Ltd.)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2009

 De uit Athene (Griekenland) afkomstige Mihalis Safras heeft in slechts drie jaar tijd een waslijst aan releases uitgebracht. Labels als Perc Trax, Great Stuff, Soma, Harthouse en Trapez Ltd. wisten/weten zich wel raad met de soepele tech-house, minimal en techno van de Griek. Safras houdt ook hoorbaar van tribals/percussie, want die elementen kwamen we al geregeld tegen in zijn producties. “Cry For The Last Dance” is volgens onze gegevens Safras’ debuutalbum. Het album bevat twaalf diepe bijdragen met weinig melodische aspecten, helaas. De klankenspelen van Mihalis Safras zijn subtiel verpakt (bijna verborgen) in zijn producties. Alleen het afsluitende “Here Comes The Rain” is een zonnig staaltje melodische tech-house – met melodie als kernwoord. Ondanks het tamelijk kale karakter van de meeste producties, zullen liefhebbers van de Traum Schallplatten labels zonder twijfel enthousiast raken.

 

Score: 3/5

 

Gregor Tresher: “The Life Wire” (Break New Soil)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2009 

Om de Duitse producer Gregor Tresher kunnen we al een paar jaar niet meer heen. Hij bracht sinds 2004 een serie van waanzinnige singles uit, waaronder de via Great Stuff verschenen “A Thousand Nights” serie, waarvan ook nog eens een album in de (digitale) schappen terecht kwam. Break New Soil is Tresher’s eigen label, waarop voornamelijk de met electro geïmpregneerde techno aan bod komt. Kortom electro-tech die past bij labels als Great Stuff, Blu Fin en gelijkgestemden. “The Life Wire” klinkt als een logisch vervolg op zijn eerdere werk. Helaas vinden we het niveau op dit nieuwe album niet bepaald constant. Titeltrack “The Life Wire” mag er absoluut zijn, maar tussen het overige materiaal hebben we goed moeten zoeken naar onderscheidende tracks. Die zijn er wel, zij het beperkt. “Awaking Life Inside” is daar een goed voorbeeld van – klinkt als ‘big-room’ tech-trance met een krachtige vleug electro. “The Life Wire” is zeker de moeite om te beluisteren, maar, zoals gezegd, hikken we aan tegen het wisselende niveau van de producties.

  

Score: 3/5

 

 

Various: “Fabric 49 - By Magda” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2009

 Magda is de alias van de Poolse Magdalena Chojnacka, die opgroeide in Detroit en zich met haar minimal house en techno geluid in de kijker speelde bij Richie Hawtin en diens M_nus label. Ze groeide uit tot de zogenaamde ‘first lady of minimal’; een titel die ze tegenwoordig vanuit haar nieuwe basis (Berlijn) probeert hoog te houden. Op editie #49 uit de langlopende “Fabric” reeks, horen waarom deze dame wereldwijd succes heeft met haar minimalistische technogeluid. De kracht van Magda’s mix zit hem niet in de sfeer en emotie, maar in de zorgvuldige opbouw en gedreven ritmes. Soms gortdroog en simplistisch, maar zo nu en dan ook enorm funky en voorzien van moderne disco invloeden! Wat eveneens opvalt, is dat Magda veelvuldig elementen uit de klassieke house- en technosound van eind jaren 80, begin jaren 90 plukt. Het zorgt voor een vermakelijke mixsessie, die voor de doorgewinterde technoliefhebber een traktatie zal zijn. Wie zich meer op de sfeervolle kant van techno en house richt, zal niet enthousiast raken van deze mix, is mijn inschatting. Met namen als Bruno Pronsato, Luciano, Robert Babicz, Gaiser en Magda zelf op de tracklist is “Fabric 49” een gemiddelde release geworden voor een specifieke doelgroep.

 

Score: 3/5

 

Archief CD-recensies