CD recensies

Oktober 2015

 

Cubenx: “Elegiac” (InFiné)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2015

 

Cubenx is de werknaam van de in Parijs residerende Mexicaan Cesar Urbina. In 2011 trok hij onze aandacht met zijn weergaloze debuutplaat “On Your Own Again”. Een album dat een aantal bijzonder sterke bijdragen te bieden had/heeft, denk aan het prachtige trio “Locked”, “These Days” en met name “Sierra Madre”. Tracks die nog altijd niet vervelen. Kwaliteit kent geen tijd dus. “Elegiac” betekent de tweede volwaardige langspeler van Cubenx en verschijnt wederom via het InFiné label. Het geluid van Cubenx leunde destijds (lees: periode rondom het debuutalbum) op een samenstelling van post-punk, new-wave, psychedelica invloeden en Shoegazer (denk aan Ulrich Schnauss). “Elegiac” biedt wat dat betreft zeker een vernieuwd en ververst geluid. Een verder doorontwikkelde sound waarbij invloeden uit UK bass, elektronica/IDM en cinematische soundscapes de boventoon voeren. De Cubenx sound van het “On Your Own Again” album voelen we nog wel, maar in (veel) mindere mate. Op “Elegiac” wordt instrumentaal en vocaal werk slim afgewisseld, maar de echte winnaars zitten in de instrumentale hoek. Album opener “F.All” en “Treasures” – beide op een eigenzinnige UK bass ritmiek geschoeid – schieten wat mij betreft ver boven de overige producties van het album uit. “Elegiac” heeft naast genoemde highlights nog een fiks aantal prima tot sterke tracks te bieden die het verdienen om opgemerkt te worden tussen de wekelijkse berg aan releases. Dit album is in ieder geval zonder twijfel relevant. Tip: als dit album je aanspreekt, is het ook zeker aan te raken om het debuutalbum “On Your Own Again” een luisterbeurt te gunnen.

 

Score: 4/5

 

Marbert Rocel: “In The Beginning” (Compost Records)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2015

 

Marbert Rocel, dat tegenwoordig feitelijk een trio is bestaande uit Antje Seifarth, Marcel Aue en Robert Panthera Krause, is terug met een kersvers album: “In The Beginning” genaamd. Inmiddels is dit het vierde full length album van vaste waarde Marbert Rocel voor Compost Records sinds hun debuut langspeler “Speed Emotions” uit 2007. Je zou Marbert Rocel qua sound (min of meer) Compost Records' antwoord kunnen noemen op Micatone, bekend van Jazzanova's Sonar Kollektiv label. Die vergelijking is niet helemaal spot on overigens. Waarom noemen we deze wel? Dat zit hem grotendeels in de gelijkenis qua vrouwelijke vocale inbreng. De zangeres van Marbert Rocel (Antje Seifarth aka Spunk) doet qua geluid erg denken aan Micatone's Lisa Bassenge. Qua productie/instrumentaria klinkt Marbert Rocel toch wel anders dan laatstgenoemde. De formatie pendelt muzikaal gezien soepel tussen smaken als future jazz, downtempo en (deep)house, waarbij een lichte flirt met popmuziek niet onopgemerkt blijft. Zonder grensverleggende, vernieuwende of opzienbarende capriolen weet Marbert Rocel simpelweg een pakkend en vermakelijk geluid af te leveren dat naadloos aansluit op de heerlijke Compost Records catalogus. “In The Beginning” is geen hoogvlieger, maar we horen zeker progressie in het geluid van Marbert Rocel – meer volwassenheid, meer gerijpt. Het is een album geworden dat zich moeiteloos staande houdt door diverse prima tracks. Vocaal gezien niet zwak, maar ook niet spectaculair. Qua thema’s erg solide en vol warme elementen. Tracks als het naar trip-hop neigende “80 Horses”, het catchy “Always On My Mind” (de eerste single van het album) en het experimentele (doch eenvoudige) “Dance Slow” geven het album net dat stukje extra waarde ten opzichte van Marbert Rocel’s eerdere werk. Conclusie: “In The Beginning” is wat mij betreft de beste Marbert Rocel langspeler tot op heden.

 

Score: 4/5

 

 

Various: “FabricLive.83 - Logan Sama” (Fabric Records)

Bron: CD

Rubriek: 10/2015

 

Als we ons niet vergissen is deze editie voor de “FabricLive” reeks door Logan Sama de eerste grime only mixsessie voor de serie. De Britse DJ Logan Sama begon zijn DJ/radiocarrière in 2002 voor de ‘leading pirate’ Rinse FM. In zijn radioshows introduceerde hij niet alleen de nieuwste releases, maar traden ook diverse toonaangevende MC’s regelmatig op. In 2005 stapte Logan Sama over van Rinse FM naar Kiss FM. Logan Sama is daarnaast de eigenaar/drijvende kracht achter de labels Adamantium Music en Earth616, gespecialiseerd in vinyl releases. Voor de lezers die geen beeld hebben bij de grime sound. Grime ontstond rond 2002 als rauw en vocaal (MC’s in de spotlights) antwoord op teloorgang van de UK garage scene, die op dat moment volledig commercieel uitgebuit was (treffend voorbeeld: zelfs de vrouw van David Beckham maakte ooit een 2-step/UK garage plaat). Artiesten als Dizzee Rascal en Wiley – om maar een paar ambassadeurs te noemen – stonden op en een nieuw genre geboren. Grime dus. Wie kan zich niet het onvergetelijke “I Luv U” van Dizzee Rascal herinneren (met hardcore kicks en snares), dat later terecht zou komen op het geprezen album “Boy In The Corner” (uitgebracht op XL Records) – winnaar van de 2003 Mercury Music Prize. Anno 2015 blijkt het genre nog altijd springlevend en is het voor liefhebbers uiterst goed nieuws dat Fabric Logan Sama vroeg om een mix te verzorgen voor Fabric London. Logan Sama aan het woord: "to be invited to record a FabricLive mix was a great honour. I wanted to make a real statement so I called up the producers I have been supporting over the last couple of years and asked them to create something special for me. I spent several months collecting acapella bars and went about building a sonic collage over my instrumental mix. Keeping the live mix and live performance energy that is so pivotal to the grime experience was vital, the mix managed to capture that and also attain a higher level of audio quality than is usually available to a live set. I want this work to stand out and go round the world showcasing the incredible talent we have here in grime." De mixsessie bestaat uit 24 bijdragen met – zoals beschreven – een veelvoud aan participerende vocalisten/MC’s en heeft genoeg fijne momenten te bieden. Echter, het moet je kopje thee zijn, maar energiek, opzwepend en dansvloer proof is deze muziek zeker. Vocaal gezien kan ik geen goed oordeel vellen.

 

Score: 3/5

 

 

Various: “Fabric 83 - Joris Voorn” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2015

 

Het afgelopen jaar is voor Joris Voorn bijzonder productief geweest. In november 2014 verscheen zijn derde langspeler “Nobody Knows” via het Green label, dat hij samen met Edwin Oosterwal runt. Aanvullend verscheen medio mei 2015 een uitgebreide remix bundel rondom “Nobody Knows” met namen als Ripperton, Roland Klinkenberg en Nightmares On Wax op de tracklist die voor de nodige herinterpretaties zorgden. Recentelijk vernamen we dat Joris Voorn de volgende samensteller/mixer van een editie uit de Fabric mixcompilatie reeks was. Het resultaat is “Fabric 83”. Een mix die ‘anders’ is dan je gewend bent binnen de Fabric traditie. Joris Voorn smeedde (smeden is in dit geval: samenstellen, editen, remixen en mixen) in het verleden al eens uiterst complexe, maar zeer smaakvolle mixcompilaties in elkaar. De tastbare resultaten uit het verleden hiervan zijn onder andere memorabele edities binnen de geliefde series Fuse (in 2005) en Balance (in 2009). Op deze nieuwe sessie horen we ‘meervoudig samengestelde’ tracks voorbij komen waarbij Joris Voorn elementen uit meerdere producties samenvoegt tot een geheel nieuw, doch consistent geheel. Een unieke, avontuurlijke en creatieve kijk op het creëren van compilaties, maar absoluut niet nieuw voor Joris Voorn. Joris Voorn over zijn mixsessie voor Fabric: "the creative freedom I have when working in Ableton allows me to edit, mix and remix tracks in ways you can’t do with turntables or CD players. Tracks are often used as building blocks in the form of loops and samples in order to create something completely new. Tracks are usually stripped down or minimal sounding to allow for layering and mixing with other tracks. The result is a mix that is more than the sum of its parts." Geen woord van gelogen. “Fabric 83” zal niet alleen de boeken in gaan als een sterk staaltje mixtechnische architectuur, maar ook als gevarieerde, overwegend warme sessie met relevante elektronische muziek. Met ‘bouwstenen’ van namen als Robert Hood, Cobblestone Jazz, Deepchord, Roland Klinkenberg, Donnacha Costello, John Tejada en Speedy J.

 

Score: 4/5

 

 

Jill Scott: “Golden Moments” (Hidden Beach Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2015

 

Het was 2000 toen de wat ons betreft ongeëvenaarde soulzangeres Jill Scott haar eerste album uitbracht. Via Hidden Beach Recordings verscheen het instant classic album “Who Is Jill Scott? - Words And Sounds Vol. 1”, dat een diepe krater sloeg binnen de neo-soul scene (en daarbuiten). Een indrukwekkend werkstuk waarmee Jill Scott zich in één klap tussen de absolute wereldtop van de moderne soul schaarde. Waarom? De stem van Jill Scott is uniek, bijzonder prettig om naar te luisteren, divers (van lief tot rauw en alles daar tussenin) en onwaarschijnlijk (loep)zuiver! Combineer dit met heerlijke neo-soul en soulful hip-hop invloeden binnen de producties en je hebt een heerlijk receptuur te pakken. Het fraaie debuut kreeg in 2004 een subliem vervolg in de vorm van “Beautifully Human - Words And Sounds Vol. 2”, in 2007 gevolgd door het eveneens essentiële “The Real Thing - Words And Sounds Vol. 3”. Naast de diverse live registraties en concept albums/compilaties bleek dit het laatste volwaardige Jill Scott album voor Hidden Beach Recordings. Jill Scott’s vierde album “The Light Of The Sun” (2011) verscheen namelijk via Blues Babe Records/Warner Bros. Records. “Golden Moments” betekend een ‘best of’ collectie van Jill Scott’s werk gedurende de Hidden Beach periode (2000-2009) en bevat alle bekende toppers uit die periode. Denk aan tracks als “Slowly Surely”, “Golden”, “Whatever”, “My Love” en “Gettin’ In The Way” – allen geremastered. Tracks die nog altijd relevant met een uitroepteken zijn! Ook het fraaie “Comes To The Light (Everything)”, dat op de ‘kliekjes’ verzamelaar “The Original Jill Scott From The Vault Vol. 1” uit 2011 te vinden was/is, staat op de tracklist. Zo’n ‘best of’ selectie blijft natuurlijk altijd een kwestie van smaak, maar wat mij betreft hadden de meer dan uitstekende tracks “Wondering Why? (You Don't Talk To Me)” en “Spring Summer Feeling” niet mogen ontbreken. Al met al een bijzonder fraai document van grotendeels bekend werk. Alleen de ‘unreleased vault recording’ “I Adore You” geldt als nieuw. Niet geheel toevallig verscheen vrijwel gelijktijdig met deze titel Jill Scott’s vijfde langspeler “Woman”.

 

Score: 5/5

 

 

Jill Scott: “Woman” (Blues Babe Records/Atlantic)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2015

 

(Grammy Award winning) singer/songwriter, poëet en actrice Jill Scott is al jaren een zeer geliefde naam binnen het zogeheten neo-soul genre. Een ‘hokjesbegrip’ dat de diversiteit van Jill Scott’s muzikale output eigenlijk tekort doet. Binnen die neo-soul sound tikt Jill Scott namelijk geregeld invloeden uit de jazz, funk, hip-hop, R&B, spoken word, gospel en urban aan. “Woman” is Jill Scott’s vijfde volwaardige longplayer, waarbij ze ook tot het team van drie executive producers behoorde (aangevuld met Aaron Pearce en Andre Harris). De tweede voor Blues Babe Records na de circa tienjarige periode voor Hidden Beach Recordings. Ten opzichte van Jill Scott’s eerdere werk bemerken we meer en meer funk invloeden bovenop de bekende neo-soul sound. Een geluid dat klinkt als een verdere doorontwikkeling op het eerdere werk, maar of dit het luisterplezier en sensatie van de eerste drie albums overstijgt is nog maar de vraag. Tussen de zestien tracks op “Woman” staan geheel volgens verwachting weer de nodige klappers. Wat te denken van “Lighthouse”, dat qua melodielijn wel erg doet denken aan het ultra-energieke dubstep/bass spektakelstuk “Ready Set Loop” van SBTRKT. Die track lijkt de inspiratiebron voor deze fraaie urban neo-soul kraker. Ook “Fool’s Gold” schiet er wat mij betreft positief bovenuit. Een track met aanstekelijk refrein/thema dat zo 3FM opgeslingerd kan worden. Ook “Jayraymecofasola” valt op door het thema dat sterk aan Minnie Riperton’s “Les Fleurs” doet denken (in 2001 sterk gecovered door 4hero). Na beluistering van het volledige album – een klein uur aan muziek – kunnen we spreken van een prima prestatie (andermaal), maar de status en klasse van Jill Scott’s Hidden Beach werk wordt niet geëvenaard wat mij betreft. “Woman” is desondanks nog altijd een royale becijfering waard.

 

Score: 4/5

 

 

Quantic presents The Western Transient: “A New Constellation” (Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2015

 

De Brit Will Holland aka Quantic staat al sinds jaar en dag te boek als muzikale veelvraat en alleskunner. Met name het fabriceren van muzikale cocktails opgebouwd uit een veelvoud van (elementen vanuit) Zuid-Amerikaanse muziekgenres (en niches) met moderne jazz kun je Holland’s handelsmerk noemen. Zowel solo als binnen zijn projecten in bandvorm (met gast/sessiemuzikanten) presteert hij altijd ver boven de anonieme middelmaat. Quantic presents The Western Transient is een kersvers muzikaal project (in bandvorm) van deze geprezen multi-instrumentalist, producer, DJ, remixer en bandleider. En – het wordt een eentonig verhaal – ook hier slagen Quantic en bandleden met vlag en wimpel. Na Quantic’s meer elektronische en ook vocaal geladen album “Magnetica”, dat in mei 2014 verscheen, is “A New Constellation” een album dat een mix van classic soul, instrumental (smooth) jazz en Latin kruiden bevat. Binnen de drie kwartier aan speeltijd en tien albumtracks weet Quantic als altijd een uiterst creatieve, muzikale en solide indruk achter te laten. Het album staat bol van de prettig in het gehoor liggende tracks die licht verteerbaar zijn. Titeltrack “A New Constellation” springt er wat mij betreft uit door het prachtige, liefdevolle soulful geluid en smooth jazzy blazers. 

 

Score: 4/5

 

 

Various: “FabricLive.82 - Ed Rush & Optical” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2015

 

Het duo Ed Rush (Ben Settle) en Optical (Matthew John Quinn) werd eind jaren 90 gevormd, met Ed Rush als meest ervaren kracht – zijn eerste producties dateren van de vroege jaren 90. Samen richtten ze het label Virus Recordings op, waarop sinds 1998 een hele rits aan singles en albums verscheen. Ed Rush & Optical richten zich met hun muziek op de zwaardere kant van de drum & bass. Het type drum & bass waarbij pittige baslijnen centraal staan – veelal bijtend en grommend van karakter. Vergelijkbaar met gelijkgestemde acts als Noisia, Calyx & TeeBee, Black Sun Empire, Phace, Misanthrop, Spor en State Of Mind. Alle genoemde namen zijn bijna vanzelfsprekend vertegenwoordigd als onderdeel van deze uptempo mix (met uiterst vreemde cover/artwork), waarbij de energiemeters voortdurend richting de maximum waardes gestuwd worden. Ed Rush & Optical over deze mixsessie: "when Fabric first came along, the incredible sound system blew me away, and it was really exciting and flattering to be part of that from the early days. And even now there is nothing else to contest it, it’s incredible to look at the track record and how long it’s been going for – you just can’t f**k with that, it’s unreal! The mix is a selection of what we play at the moment and the way we play it – fast, furious and highly energetic! It’s a good representation of all of the amazing music and talent that is in our scene at the moment." Slechts zeer sporadisch horen we voorzichtige sferische elementen voorbij komen. Op de rem trappen? Daar heeft het duo volgens mij niet zoveel mee. De mix voelt aan als een sneltrein die voorbij raast, waarbinnen weinig echte diversiteit te vinden is. Het is toch veelal een opsomming van gelijksoortige producties. Dit type spierballenmuziek moet dus wel je kopje thee zijn, want ik kan me voorstellen dat de gemiddelde drum & bass liefhebber toch wat meer sfeer en variatie wenst – denk bijvoorbeeld aan de muziek uit de Hospital Records stal (zomaar een voorbeeld). Al met al is dit een enerverende mix waarop je in ieder geval ‘maximaal’ kunt gaan.

 

Score: 3/5

 

 

Various: “Fabric 82 - Art Department ” (Fabric Records)  

Bron: CD

Rubriek: 10/2015

 

Kenners weten, Art Department was tot voor kort een duo, bestaande uit Kenny Glasgow en Jonny White. Medio april 2015 kondigde Kenny Glasgow echter aan zich primair te willen focussen op soloprojecten, waardoor Art Department nu ook een soloact geworden is met No.19 labeleigenaar Jonny White achter de knoppen. Art Department’s mix voor Fabric gaat absoluut de boeken in als één van de meest diepgaande. Je moet werkelijk zoeken naar de bijna verborgen klankenspellen. Dit vertaald zich naar clubmuziek met verfijnde nuances en een prachtige gelaagdheid, waarbij het principe ‘less is more’ duidelijk opgaat. De mixsessie verbindt genres en niches als (deep)house, minimal, tech-house en (dub)techno aan elkaar met bijdragen door onder andere Rick Wade, Mr G, Herbert, James Priestley & Marco Antonio en Basic Channel (“Mutism” als intro en outro). James Priestley & Marco Antonio’s “Speed” uit 2012 vormt een mooi, warm en progressive getint einde aan de mixsessie, waarna het outro van Basic Channel invalt. “Fabric 82 - Art Department” zal naar verwachting niet de boeken ingaan als topeditie binnen de serie, maar is zeker smakelijk en vermakelijk.

 

Score: 3/5

 

 

Benjamin Damage: “Obsidian” (50 Weapons)

Bron: CD

Rubriek: 10/2015

 

Benjamin Damage bracht in 2013 zijn debuutalbum “Heliosphere” uit via Modeselektor’s 50 Weapons, het sublabel van Monkeytown Records. Na ruim twee jaar komt Benjamin Damage met een passend vervolg op hetzelfde label. “Obsidian” klinkt qua productie eigentijds, maar qua sferen lijkt het soms alsof we teruggeworpen worden naar de elektronische muziek vanuit de early en mid 90’s. “Obsidian” is hoofdzakelijk een technoalbum, maar biedt ook smaakvolle uitstapjes naar elektronica/IDM. Het lijkt qua sfeer soms alsof je naar oud materiaal van (toenmalige) Warp acts als The Black Dog, Aphex Twin, Autechre of Plaid (Plaid wordt zoals bekend gevormd door twee van de drie oorspronkelijke leden van The Black Dog) zit te luisteren. Ook de link met Jeff Mills is snel gelegd wanneer we het materiaal van “Obsidian” doorlopen. Met name de soepel rollende afsluiter “Trickster” is wat dat betreft een spot-on verwijzing. Kortom, Benjamin Damage verbindt binnen zijn sound treffend techno (soms met industriële en dubby eigenschappen), ambient en elektronica/IDM met elkaar. Binnen de meeste tracks op het album strooit Benjamin Damage met prettige melodische elementen. Neem nou het soepel rollende technomoment “Cosmonaut”, dat een verslavend lekkere melodielijn met heldere keys bevat. Bij het beluisteren van het bijzonder fraaie “Tetrapod” zouden we ook geloven dat het om een Plaid productie zou gaan. Duidelijk een inspiratiebron voor Benjamin Damage en dat begrijpen we volkomen. “Obsidian” bestaat in totaal uit twaalf bijdragen die gezamenlijk nog geen uur aan muziek vertegenwoordigen. Het eindresultaat is overtuigend en simpelweg sterk.  

 

Score: 4/5

 

 

Various: “Compost 500” (Compost Records)

 Bron: Digital

Rubriek: 10/2015

 

Het is feest bij het uit München afkomstige Compost Records. Het label van Michael Reinboth bestaat twintig jaar en dat moet gevierd worden! Met een fraai boekwerk – “Soul/Love. - 20 Years Of Compost Records” genaamd – vol quotes van betrokken artiesten/DJ’s, meer dan 450 foto’s en een uitgebreid interview met de labeleigenaar zelf, maar ook met een digital only release bestaande uit liefst veertig tracks – te verkrijgen via een download link/code bij het boek. Deze veertig tracks zijn opgedeeld in drie percelen: Freshly Composted (Unreleased / Brand New), Some Michael Reinboth Favorites en Hidden Compost Gems. Als liefhebber/volger vanaf het eerste uur zijn dit soort jubileum releases vrijwel altijd van toegevoegde waarde. Dat is nu ook het geval. Toch durf ik wel te stellen dat de magie van het label gaandeweg de jaren ietwat uitgedoofd is. De releases van Compost (en sublabels) zijn nog altijd relevant, althans voor het grootste gedeelte. Echter, de kwaliteitsstandaard die het label vanuit de opstartperiode meenam richting het begin van het nieuwe millennium heeft men nooit meer geëvenaard. We hebben het dan over de periode waarin Compost Records (en sublabels) met name respect oogstte binnen de future jazz, broken beats, deep-house, Brazilectro en aanpalende downtempo scene (downtempo als containerbegrip in dit geval). Een periode waarbinnen artiesten als Jazzanova (toen nog met het eigen JCR sublabel), Minus 8, A Forest Mighty Black, Beanfield, Trüby Trio, Kyoto Jazz Massive, Rima, Fauna Flash, Joseph Malik en Koop parel na parel voortbrachten. “Compost 500” biedt je een kleine terugblik, maar zeker ook een preview naar de toekomst. Lees meer over de festiviteiten rondom het twintigjarige jubileum van Compost Records via de www.compost-records.com website.

 

Score: 4/5

 

 

The RAah Project: “Take Me Elsewhere” (Black Marigolds Recordings)

Bron: CD

Rubriek: 10/2015

 

The RAah Project is een samenwerking tussen composer/producer Ryan Ritchie en de violist/composer Tamil Rogeon, beide inwoner van het Australische Melbourne. Het duo trakteerde in 2009 op het fraaie album “Score”, dat onder andere via Schema’s sublabel Summer Dawn verscheen. Op die debuut langspeler troffen we voortreffelijke tracks met een mix van neo-klassieke elementen, hip-hop, elektronica en een cinematische, jazzy twist. Met uitschieters als “Funeral Wedding” en “Space Between Thoughts” – beide instrumentale hoogstandjes – smaakte “Score” naar meer. Begin 2015 verscheen er plots een nieuwe single van The RAah Project, “Kill Me In The Summer” genaamd. Het bleek de opmaat naar dit verse album. Op “Take Me Elsewhere” blijkt de sound van het duo verder doorontwikkeld te zijn met een forse popinjectie, dito vocale inbreng, maar ook met aandacht voor eigentijdse bass music invloeden – subtiel verpakt in de muzikale cocktail van The RAah Project. Net als op het debuutalbum horen we veelvuldig prachtige filmische strijkmelodieën voorbij komen. Ondanks de afbuiging naar de popregionen van de muziek is dit tweede volwaardige album meer dan geslaagd.

 

Score: 4/5

 

 

Kerbside Collection: “Trash Or Treasure” (Légère Recordings)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 10/2015

Kerbside Collection is een instrumentale jazz funk gezelschap en rare groove ensemble uit de ‘inner suburbs’ van Brisbane/Queensland/Australië. De groep blijkt meester in het brengen van retro fusion sounds (mix van jazz, soul en funk), waarbij de prachtige instrumentaria en dansbare, soepel rollende, (live) gedrumde breakbeats perfect samenwerken. Synergie zoals dat zo mooi heet. “Trash Or Treasure” volgt op het uit 2013 stammende “Mind The Kerb” – eveneens via Légère Recordings verschenen overigens. “Trash Or Treasure” ontvingen wij als een enkele promo CD, maar de officiële release telt twee disks met, jawel, een bonus disk gevuld met het materiaal van “Mind The Kerb” – twee vliegen in één klap. De promo biedt enkel de eerste disk van de volledige release, dus het “Trash Or Treasure” album – waar het natuurlijk primair om draait (vers materiaal). Kerbside Collection doet me ondanks de eigen sound (eigen nuance op fusion) denken aan een band als Honeymunch en bepaald werk van Shawn Lee, al zijn die vergelijkingen wellicht niet helemaal spot-on. Het geeft zeker een redelijke richting. Met enerverende tracks als titelnummer “Trash Or Treasure”, “Cypress” (wat een topper van de buitencategorie!) en “Slidin’ rijgt Kerbside Collection de ene na de andere topproductie aan de zegekar. Een dikke vette aanrader voor alle liefhebbers van retro fusion sounds. Heerlijk.

 

Score: 4/5

 

 

Hidden Orchestra: “Reorchestrations” (Denovali Records)  

Bron: CD

Rubriek: 10/2015

 

Hidden Orchestra is de fenomenale band rondom Joe Acheson (voorheen bekend onder de naam Joe Acheson Quartet). Tot op heden verschenen er twee full lenght albums van Hidden Orchesta: het uit 2010 stammende “Night Walks” en het, wat ons betreft, ongeëvenaarde “Archipelago” uit 2012 – beide via Tru Thoughts en Denovali Records verschenen. Met name “Archipelago” mag je een instant classic noemen, dat bol staat van de uitzonderlijk sterke tracks. Hidden Orchestra’s sound verbindt moderne klassieke muziek, contemporary jazz, experimentele elektronica, invloeden vanuit de trip-hop, rollende breakbeats en veelal filmische soundsettings tot één kolkende massa van pure kwaliteit! “Reorchestrations” mag je geen volwaardig nieuw album noemen, maar een fijne collectie van remixes. De tracklist telt slechts zeven bijdragen en iets meer dan 35 minuten aan muziek (slechts). Dit project/idee startte ooit met een remix voor de band Kinetic Fallacy uit Liverpool. Nadat deze band uiteenging, koos Hidden Orchestra ervoor de oorspronkelijk als remix bedoelde creatie uit te brengen onder eigen naam met “The Revival” als klinkend eindresultaat. Die track geldt als afsluiter van deze collectie. De allerbeste tracks vinden we overigens direct aan het begin van de afspeellijst. De Hidden Orchestra versie voor Piano Interrupted’s “Cross Hands” mag je een ware traktatie noemen, met energieke jazzy breakbeats en die kenmerkende sferen die de gelaagde sound van Hidden Orchestra draagt. Richting het einde van de track doet de toonsetting me erg denken aan werk van de elektronica/IDM toppers Plaid (bekend van Warp Records). Ook de remix voor Clarinet Factory’s “5 Steps” is ‘huge’! Hierbij strooit Hidden Orchestra met moderne (break)beats en elementen die neigen naar avontuurlijke UK bass. Ook hier weer met die heerlijke Hidden Orchestra saus overgoten. Waanzinnig goed andermaal. Naast genoemde tracks staan er ook Hidden Orchestra remixes voor onder andere Floex, Long Arm en Poppy Ackroyd (violist en pianist van de band zelf) op het smaakvolle menu. Jammer dat de Floex remixes voor de Hidden Orchestra creaties “Dust” en “Disquiet” niet meegenomen zijn op de tracklist (als bonus bijvoorbeeld). Conclusie: “Reorchestrations” haalt weliswaar niet het ongekend hoge niveau van “Archipelago”, maar is daarmee nog altijd onderscheidend goed en dwingt daardoor lachend de 5/5 score af.

 

Score: 5/5

 

 

J-Felix: “101 Reasons” (Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2015

 

“101 Reasons” is de debuut langspeler van zanger, producer en multi-instrumentalist J-Felix – werknaam van ‘Brighton based Bristolian’ Joe F. Newman. Voordat Tru Thoughts in januari van dit jaar de gelijknamige single “101 Reasons” uitbracht, hoorden we al eens een J-Felix track op de Tokyo Dawn Records compilatie “The Boogie Volume 3” uit 2012. J-Felix grijpt binnen zijn eigen geluid terug naar 80’s funk (ook P-Funk), boogie, maar ook slepende hip-hop ritmes die we kennen van DJ Spinna en Om Records als J-Boogie’s Dubtronic Science. Dit alles wordt veelal overgoten met warme soulful klanken (zowel qua keys/synths als vocaal gezien). Een perfect receptuur, zo zou je op voorhand denken. Het resultaat is ook dik in orde, maar de echte uitdagende tracks en positieve uitschieters blijven wat ons betreft uit. De eigen vocale inbreng van J-Felix is geen showstopper, maar blijkt ook zeker geen element om over naar huis te schrijven. Gelukkig maakt de soulful/R&B-alike inbreng van zangeressen Abi Flynn, Sophie Paul en Seychelles een hoop goed. Met een speelduur van iets meer dan 45 minuten en 15 veelal kortere tracks weet J-Felix grotendeels te overtuigen. Met name het instrumentale deel van de muziek is dik in orde. Op dit album speelt J-Felix onder andere drums, gitaar, bass, keys en synths. Best indrukwekkend. Of er 101 redenen zijn om dit album aan te schaffen? Denk het niet, maar een vermakelijk werkstuk is het zeker. Wie van muziek op het snijvlak tussen soulful hip-hop en 80’s funk/boogie houdt, zal veel plezier beleven aan dit album. J-Felix kunnen we min of meer als een downtempo alternatief op bijvoorbeeld Opolopo typeren. En zo blijft Tru Thoughts onverstoord doorgaan met het uitbrengen van heerlijke releases binnen een breed muzikaal blikveld. Hulde.

 

Score: 4/5

 

 

Werkha: “Colours Of A Red Brick Raft” (Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2015

 

Tru Thoughts blijft de trouwe fanbase en meer recent toegesnelde luisteraars verrassen met bijzonder sterke releases. Afgelopen jaar boodt het Tru Thoughts label de nodige toptalenten – vooral binnen de meer avontuurlijke regionen van de beats en (UK) bass – een welverdiend podium. Denk daarbij aan Lost Midas en Jonny Faith, die beiden niet al te lang geleden hun debuut langspeler via Tru Thoughts de wereld in hielpen. Het geluid van de uit Manchester (UK) afkomstige Werkha sluit naadloos aan op genoemde toppers en is het volgende bewijs van de extreem scherpe A&R afdeling van het uit Brighton afkomstige kwaliteitshuis. Werkha is de alias van Tom A. Leah. Hij kwam in 2013 voor het eerst bij ons op de radar toen de track “Sidesteppin’” (met vocalen van zangeres Bryony Jarman-Pinto) geselecteerd werd voor de door Gilles Peterson samengestelde “Brownswood Bubblers Ten” compilatie. Na een vluchtige blik op de Discogs website blijkt echter dat Werkha in 2012 al een digitale 3-track EP uitbracht via Cool Kid Music. Deze release werd afgelopen jaar opgevolgd door de spatzuivere “Beacons” single. Debuut album “Colours Of A Red Brick Raft” heeft iets meer dan drie kwartier aan muziek te bieden, opgedeeld in twaalf tracks. Genoemde beats en (UK) bass invloeden zijn belangrijke aanknopingspunten, maar ook (slow-motion) house en broken beats maken deel uit van de smaakvolle muzikale cocktail die Werkha te bieden heeft. Werkha komt prompt met een briljante openingstrack in de vorm van “Flinch/Quiver”. Een track met een heerlijke ‘losse’ ritmiek, die prettig doorrolt tussen de dikke lagen met gefilterde synthesizer akkoorden en fijne gitaarklanken. Richting het einde van de track wordt het tempo en ritme nog een keer aangepast. Creatief hoogstandje! Ook de stuwende slow-motion housegroove van “Falling Through The Wall” mag een ware traktatie genoemd worden, waarbij de opvallende, knorrende bassline en een oriëntaals klinkend snaarinstrument de show stelen. Zangeres Bryony Jarman-Pinto, met wie Werkha volgens de persinformatie al jaren samenwerkt (lifelong creative partnership), drukt haar stempel op een drietal albumtracks, waaronder een nieuwe LP versie voor het eerder genoemde “Sidesteppin’”. Ook op de single “Dust” horen we Jarman-Pinto’s prettige stem over fraaie strijkers en een ietwat ingetogen downtempo breakbeat. Na beluistering van alle twaalf bijdragen, kunnen we niet anders dan de maximale score toekennen. De diversiteit, creativiteit en het hoorbare plezier spatten van dit indrukwekkende werkstuk af. Naast de ongekend fijne ritmes vertegenwoordigen ook de verbluffend fraaie thema’s, soms met filmische inslag, een grote toegevoegde waarde. Kortom, “Colours Of A Red Brick Raft” is een dijk van een album geworden! Eén van mijn persoonlijke favorieten van 2015 tot dusver. Mocht je nog nooit van Lost Midas en Jonny Faith gehoord hebben; check dan ook hun debuutalbums voor Tru Thoughts is mijn advies.

 

Score: 5/5

 

 

Applescal: “For” (Atomnation)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2015

 

Appelscal (Pascal Terstappen) is terug met een nieuw album dat volgt op zijn geprezen, uit 2013 stammende “Dreaming In Key”. Een album dat via Terstappen’s eigen Atomnation label verscheen (die hij samen runt met Guido Hollaers) en onder andere het weergaloze prijsnummer “Spring And Life” op de tracklist heeft staan. Een soort elektronische warmtebron vol creativiteit. “For”, dat op LP en digitaal verschijnt, biedt tien broeierige, melodieuze bijdragen die soms opzichtig flirten naar de elektronica/IDM. Dat doet Applescal toch al jaren, zul je denken? Zeker, al sinds zijn eerste twee albums voor Traum Schallplatten (uit respectievelijk 2009 en 2010) trakteert Applescal zijn publiek op ongeremde creatieve uitspattingen. Toch biedt “For” een volwassen herdefinitie van Applescal’s geluid. Een organisch, helder, modern en uitdagend geluid, zoals in de persinformatie treffend wordt aangeduid. “For” begeeft zich muzikaal gezien dan ook op het snijvlak tussen techno en elektronica. Mooi voorbeeld van Applescal’s nieuwe geluidsdefinitie is het prachtige “Japanese Bubbles” – een sferisch staaltje vakmanschap met ambient invloeden dat draait op een soepele, doch niet overheersende breakbeat. Knap dat Applescal zich op dit vierde volwaardige album weer verder door heeft weten te ontwikkelen. Note: de officiële release van dit album vindt plaats op donderdag 28 mei 2015 in de Paradiso te Amsterdam.

 

Score: 4/5

 

 

José Padilla: “So Many Colours” (International Feel Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2015

 

José Padilla (voluit José Padilla Maria Requena) mag je gerust een icoon noemen. Hij heeft vanaf de vroege jaren 90 een onuitwisbaar stempel gedrukt op de (mondiale) downtempo/chill-out scene. Padilla was jarenlang de resident DJ van de befaamde pre-party spot Café del Mar op party eiland Ibiza. Tijdens de gloriedagen van Café del Mar had José Padilla een zeer belangrijk aandeel in de populariteit van het prachtige gesitueerde café aan de rand van de baai van San Antonio. Hij stelde de meest geprezen bijdragen aan de befaamde “Café del Mar” verzamelreeks samen (delen één tot en met zes, waarvan volgens onze gegevens meer dan zes miljoen exemplaren over de toonbank gingen) en is nog altijd een uiterst geliefd DJ/compilatiesamensteller. Ook als producer bouwde José Padilla een solide naam op. Na de uiterst fraaie artiestenalbums “Souvenir” (1998) en “Navigator” (2001) werd het lange tijd stil rondom José Padilla als producer. In 2013 bracht hij het ietwat teleurstellende album “Binary Sun” uit (volledige co-productie met Kirsty Keatch). Ietwat teleurstellend omdat op dat album absoluut niet het niveau van de eerste twee geprezen langspelers werd aangetikt – nog altijd dikke aanraders. Met “So Many Colours” neemt José Padilla op de enige juiste wijze ‘revanche’, namelijk door middel van een heerlijk nieuw werkstuk. Aan dit kersverse album werkten Mark Barrott, Telephones, Wolf Müller en Tornado Wallace mee. Zij vulden José Padilla prima aan tijdens het proces van de productie, zo blijkt na beluistering van de elf bijdragen die het album te bieden heeft. Alle vier de producers vlogen naar Ibiza om een week samen te werken met José Padilla en het gevoel van het eiland gezamenlijk te vertalen naar muzikale output. Het resultaat klinkt dan ook als een klok. “So Many Colours” biedt ‘balearische’ klanken, waarbinnen een mixture van chill-out, (cosmic) disco/Italo, ambient, (Balearic) house en pop-achtige invloeden wordt gevonden. De meeste individuele tracks op het album zijn prettig om te horen en ontlopen elkaar relatief weinig qua gemiddeld niveau. “Aixo Es Miel” is wat mij betreft de meest aansprekende track van het album met sfeervolle en vooral warme elementen uit de 80’s en dub-fx over een ietwat droge breakbeat. Conclusie: “So Many Colours” is een vermakelijk ‘comeback’ album van een oude bekende, welke uitermate geschikt is voor pre-party doeleinden.

 

Score: 4/5

 

Opolopo: “Superconductor” (Z Records)

Bron: CD

Rubriek: 10/2015

 

Opolopo is de alias van de muzikale kameleon Peter Major. Een Hongaarse producer die zich al jaren manifesteert binnen een veelvoud aan elektronische niches. Mijn eerste kennismaking met de pure klasse van Opolopo was aan de hand van zijn puntgave broken beats remix voor Lanu feat. Abby Joyce & Simon Grey’s “Rise” – een ware Tru Thoughts classic! Zijn voorliefde voor 80’s boogie/disco is bekend, maar ook voor een kwalitatief hoogstaande portie deep-house, garage of broken beats zijn we bij Opolopo aan het juiste loket. Opolopo bracht tot op heden een tweetal volwaardige albums uit, waarvan er de laatste via het altijd relevante Tokyo Dawn Records verscheen (in 2010) – een label dat oorspronkelijk actief was in de zogeheten trackerscene. Via datzelfde Tokyo Dawn Records kwam in 2011 een Opolopo remix longplayer uit, waarop Opolopo werk van onder andere Gregory Porter, Leon King, Soul Parlor en Colonel Red op geheel eigen wijze onder handen nam. Met name de remix voor Gregory Porter’s “1960 What?” werd/wordt als zwaargewicht beschouwd. Op “Superconductor” vinden we in totaal een dertiental tracks, welke samen een tamelijk consistent geheel vormen. Opolopo liet zich ter ere van dit nieuwe werkstuk omringen door mensen zoals Colonel Red, Diane Charlemagne (onder andere bekend als de stem van Goldie’s classic “Inner City Life”), Paul Randolph (frequent vocalist bij Jazzanova) en Pete Simpson. Het doorsnee geluid op “Superconductor” leunt zwaar op (early) 80’s boogie en disco-invloeden, al dan niet voorzien van een 4/4 housebeat. Het is een specifiek geluid dat teruggrijpt naar lang vervlogen tijden, maar met de eigentijdse touch van Opolopo weer helemaal bruist. Fijne langspeler.

 

Score: 4/5

 

 

Snow Ghosts: “A Wrecking” (Houndstooth)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2015

 

Actief baasje die Ross Tones (aka Throwing Snow). Ergens medio 2014 verscheen via Houndstooth zijn debuut soloalbum als Throwing Snow, “Mosaic” genaamd. Ook als onderdeel van Snow Ghosts is hij uiterst actief. “A Wrecking” is het tweede volwaardige album van Snow Ghosts en volgt op het van juli 2013 stammende debuut “A Small Murmuration”. Het basis duo, bestaande uit producer Ross Tones en zangeres Hannah Cartwright (aka Augustus Ghost), wordt op dit tweede album bijgestaan door multi-instrumentalist Oliver Knowles. Mede hierdoor voelt dit nieuwe album een stuk completer en meer volwassen aan in vergelijking met het debuut. Het geluid op “A Wrecking” klinkt ietwat zwaar op de maag en zoekt vrijwel voortdurende de schaduw op. Het gezelschap heeft, mede door het delen van gezamenlijke velden van interesses/invloeden (British folklore en de zwaardere kant van experimentele noise worden genoemd in de persbeschrijving), een soort uniek indie-elektronica geluid ontwikkelt met aanvullende invloeden uit de drone/experimental noise, leftfield en (UK) bass/dubstep. Gejaagde muziek zoals dat heet, maar dan zonder overdreven portie(s) energie. De prachtige strijkers, die van tijd tot tijd voorbij komen, komen echt bij je binnen. Kortom, dit is een verfijnd werkstuk geworden met echte diepgang, waarbij de melodieën en instrumentatie immer donker klinken, maar daardoor niet minder fraai. De sfeer en toon van het album is absoluut smaakvol, maar zeker niet ieders kopje thee. Dit is zonder twijfel een fraai album om uit te proberen!

 

Score: 4/5

 

 

Various: “FabricLive.81 - Monki” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2015

 

Monki (Lucy Monkman) is een naam die we eerlijk gezegd nog niet eerder hoorden. Deze jonge, vrouwelijke DJ blijkt echter een vaste waarde op BBC Radio 1Xtra. Monki liet zich voor het samenstellen en mixen van dit project inspireren door het beluisteren van eerder verschenen mixen uit de Fabric catalogus en in het bijzonder Toddla T’s sessie uit 2009 – te weten “FabricLive.47”. Monki verteld: “I bought a lot of the FabricLive CD’s, Toddla T’s one was playing in my car all the time as a yout. FabricLive.81 definitely represents my style, high energy with some breaks in there to catch your breath. Everything has a groove.” En, eerlijk is eerlijk, Monki biedt de luisteraar louter stuwende, ritmische clubmuziek, waarbij geput wordt uit house, garage, grime en wat ‘tech’ invloeden. Tof om FPI Project’s “Rich In Paradise (Going Back To My Roots)” als openingstrack te horen. Een ware houseclassic van eind jaren 80 (1989 om precies te zijn), die zelfs de Nederlandse hitparade bereikte destijds. Het is niet de enige klassieker die Monki selecteerde voor deze mix. De afsluitende track betreft namelijk het befaamde en geliefde “Kinetic” van Golden Girls (in de Frank de Wulf remix in dit geval) uit 1992. Naast deze classics vinden we prima werk van onder andere DJ Haus, Floorplan (aka Robert Hood), Mella Dee en DJ Daze & 214. Na bijna 75 minuten mix kunnen we niet spreken van een topeditie uit de reeks, maar wel van een solide sessie waar weinig mis mee is.

 

Score: 3/5

 

 

Various: “Fabric 81 - Matt Tolfrey” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2015

 

Matt Tolfrey kennen we als labeleigenaar van Leftroom, zijn debuut album “Word Of Mouth” uit 2012 en diverse waanzinnige remixes voor onder andere Thomas Christopher & Steve Payne (op Thomas Christopher + Payne Recordings, 2006) en TG (op Four:Twenty, 2007). Tolfrey selecteerde voor zijn Fabric sessie liefst vijfentwintig tracks binnen de brede marges van – laten we zeggen – house en techno. Matt Tolfrey verteld over zijn mixsessie: "this is the mix I have been hoping to achieve my whole career. I’ve basically tried to fit in eleven years of my experiences at Fabric, but trust me it’s been hard as there’ve been so many. There are records on here that I remember playing the first time I ever played at the club, and there are records on here I can’t wait to play at the club again. By editing nearly all the tracks on the mix, I was able to fit it all in." Tolfrey’s omschrijving suggereert een fikse mate van diversiteit en die belofte lost hij ook volledig in. Matt Tolfrey manoeuvreert zich als DJ soepel in een speelveld van (retro) house, garage, tech-house, elektronica en (minimalistische) techno grooves. De dosering tussen melodische en meer ‘kale’ producties is uitstekend in orde. “Fabric 81” is daardoor geen pure clubsessie of pure (thuis)luistersessie geworden, maar zweeft daar ergens tussenin. Matt Tolfrey’s eigen bijdrage “Lost In Space” onderstreept niet alleen ‘s mans uitstekende kwaliteiten als producer, maar geldt tegelijkertijd als één van de hoogtepunten uit de tracklist en drijft daardoor de waarde van de mixsessie op. Wat een geweldig lekkere track. Daarnaast vinden we prima werk van gekende namen als onder andere Genius Of Time, Kevin Yost, Phil Weeks en Cassy. Sterke housesessie met flinke diepgang is dit.

 

Score: 3/5

 

 

The Mighty Mocambos: “Showdown” (Légère Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2015

 

“Showdown” is het nieuwe album van The Mighty Mocambos, de groep die eerder onder andere de langspeler “The Future Is Here” (uit 2011) uitbracht. Légère Recordings is andermaal het platform voor een fraai fusion werkstuk waarbij een prettige en aanstekelijke mixture van soul, funk en jazz gevonden wordt. Op “Showdown” werkte het gezelschap samen met onder andere Afrika Bambaataa (aka Kevin Donovan) – niet de minste naam. Afrika Bambaataa is te horen op drie van de elf albumtracks. “Showdown” biedt je als luisteraar zowel instrumentale tracks als werk met vocale inbreng. Met name de instrumentale bijdragen spreken ons aan. Het afsluitende “The Showdown” is daarvan het beste voorbeeld en direct ook het allerbeste dat het album te bieden heeft. Prima release, maar “Showdown” kan niet op tegen het bijzonder sterke “Trash Or Treasure” van de formatie Kerbside Collection – verschenen via hetzelfde label Légère Recordings.

 

Score: 3/5

 

 

Felix Laband: “Deaf Safari” (Compost Records)

Bron: CD

Rubriek: 10/2015

 

Felix Laband is een tijdlang uit de spotlights geweest, maar nooit gestopt met het produceren van muziek. Zijn laatste album dateert alweer van 2005. Via het uit München opererende Compost Records verscheen toen zijn langspeler “Dark Days Exit”, dat onder andere het memorabele “Whistling In Tongues” te bieden heeft/had. Ook toen viel het lugubere (cover) artwork op, een schedel. Het artwork van “Deaf Safari” sluit daar naadloos op aan. Vreemd, maar Felix Laband zal er vast een boodschap mee willen uitdragen. Welke? Geen idee. De muziek op “Deaf Safari” sluit wat mij betreft dan ook totaal niet aan op het lugubere artwork. De muzikale output op “Deaf Safari” klinkt als een sfeervolle soundtrack opgebouwd uit vele samples, die samen een audio collage vormt, opgebouwd uit ‘interessante onderwerpen’ die Laband aanspreken binnen de wereld waarin hij leeft. Klinkt ietwat vaag nietwaar? Felix Laband omschrijft zijn muziek niet alleen abstract, de muziek zelf is dat ook. Creativiteit en een experimentele aanpak staan centraal binnen het muzikale speelveld waarin Laband zich begeeft. “Deaf Safari”, het vierde volwaardige album van Felix Laband, telt in totaal negen bijdragen, waarbij een divers aantal genres binnen de elektronische muziek wordt aangetikt: van experimentele downtempo, creatieve housebeats tot avontuurlijke elektronica en dito breakbeats. In de persbijlage lezen we dit verse werkstuk het resultaat is van liefst tien jaar aan arbeid/produceren. Tussen de negen albumtracks staan diverse topattracties. Wat te denken van het cinematische en sprookjesachtige (deep)house moment “Ding Dong Thing”, waar je qua sfeer amper omheen kunt. Het doet denken aan oud werk van Lemon Jelly (periode 2000-2002). En dat is niet het enige moment waarop de vergelijking met Lemon Jelly opgaat. Laat je niet afschrikken door het vreemde artwork en ga dit toffe album zeker eens checken.

 

Score: 5/5

 

 

José Padilla: “Navigator: 15th Anniversary Edition” (Warner Music Spain )

Bron: 2-CD

Rubriek: 10/2015

 

Toevalligerwijs ontdekten we recentelijk, vrijwel gelijktijdig met het verschijnen van José Padilla’s nieuwste album “So Many Colours”, dat de Spaanse divisie van Warner Music in 2014 een hernieuwde uitgave van het essentiële “Navigator” album op de markt bracht. Reden genoeg voor een verlate review. Voor een toelichting over de chill-out pionier José Padilla verwijs ik graag naar de review voor ’s mans nieuwste werkstuk (elders in deze rubriek). Het originele “Navigator” album, dat in 2001 verscheen, biedt verfijnde, dromerige soundscapes over downtempo producties met een Balearische feel. “Navigator” sloot destijds feilloos aan op het uit 1998 stammende “Souvenir”, José Padilla’s solo debuutplaat. Op “Navigator” staan prachtige luisterparels als “Las Cazuelas” (in de 2000 Remix), “Bosaxi” (in de Touched Mix) en “Karyn”. Echter, de eigen rework voor het befaamde “Adios Ayer” (met Seal als vocalist) en het ietwat flauwe “Something” (met vocalen van Steve Bennett, de originele vocalist op “Adios Ayer”) werden als single uitgebracht. Wie met name de chill-out sounds op de befaamde Café del Mar compilaties tussen 1995 en pak ‘m beet 2000 geweldig vond en/of vindt, haalt met zowel “Navigator” als het genoemde debuutalbum “Souvenir” meer dan uitstekende alternatieven in huis. Deze reissue dan: “Navigator: 15th Anniversary Edition” is voor de nieuwe generatie chill-out liefhebbers of mensen die het album destijds simpelweg gemist hebben een fijne heruitgave van een top album dat aangevuld is met een aantal aardige remixes, add-ons en José Padilla tracks vanaf de “El Sueño De Ibiza” soundtrack uit 2002. Dit is een tijdloos document.

 

Score: 5/5

 

 

Dizz1: “In Sickness & In Health” (Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2015

 

“In Sickness & In Health” is het full length debuut van de Australische producer, drummer en DJ/turntablist Dizz1. Als zijn Discogs catalogus zuiver en up-to-date is bracht Dizz1 (Dave Norris) tot op heden slechts vier singles uit, waarvan twee voor Tru Thoughts in de aanloop naar dit album. Dizz1 vertaald op “In Sickness & In Health” zijn diepgaande interpretatie van hip-hop in diverse vormen en maten en zocht voor dit project teaming met mensen als Om’Mas Keith, Frank Nitt, Aloe Blacc, Warrior Queen en Sadat X. Naast het overgrote deel met vocalen geïnjecteerde albumtracks, staan er ook enkele instrumentals op de tracklist – denk bijvoorbeeld aan de aantrekkelijke openingstrack “Clocks”. “In Sickness & In Health” biedt over het algemeen uitstekende en gevarieerde hip-hop sounds, waarbij ook ruimte is voor de nodige neo-soul invloeden. “What You Want” is daar een mooi voorbeeld van (met medewerking van Killbot Kindergarten & Frank Nitt). Daarnaast horen we de nodige inbreng van dancehall/ragga, zeker gedurende de samenwerking met Warrior Queen. Het album kan ons overigens niet de volledige speelduur (en vijftien tracks lang) boeien. Er zitten simpelweg wat mindere momenten tussen waarop de aandacht enigszins wegzakt, wat overigens geen schande is. “In Sickness & In Health” heeft genoeg aantrekkelijke tracks te bieden. Uitsmijter is wat ons betreft “Get Em Up” met vocalen van Frank Nitt, een meeslepende hip-hop meets neo-soul kraker. Tip: check ook de weergaloze Danny Breaks remix voor “Get Em Up”, een energieke herbewerking die indruk maakt, het origineel overklast en absoluut een plaats op de eerstvolgende “Shapes” labelcompilatie van Tru Thoughts verdient!

 

Score: 3/5

 

 

Archief CD-recensies