CD recensies

September 2008

 

 

AL-PHA-X: “Slowdown” (i-Label)

Genre(s): Downtempo

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: i-Label (www.i-label.uk.com)

  AL-PHA-X is een project van Declan Flynn, een downtempo producer die je wellicht kent van zijn werk voor Bar De Lune en Abstrait. “Slowdown” is zijn nieuwste album, waarvoor gastvocalisten als Mozez (bekend van Zero 7 en zijn soloplaat uit 2005) en Eva Abraham werden ingehuurd. Het album start met een aantal regelrechte voltreffers. Vooral het gevoelige “Another Day” met Mozez mag er zijn! Toeval of niet, maar soms klinkt de muziek van AL-PHA-X als die van labelgenoten Fragile State of Pretz. Schitterende, vol sferische geluidstapijten/ harmonieën die je geregeld het kippenvel op de rug opleveren. De vocalen gedurende het album zijn voldoende, maar het is toch vooral het instrumentale gedeelte dat een dikke voldoende verdient. We kunnen na diverse fabuleuze full length albums – met “Soundcastles” van Pretz uit 2006 voorop – inmiddels wel stellen dat i-Label voorop loopt in de stoet van kwalitatief hoogwaardige downtempo. Downtempo zoals het ooit bedoeld is! Downtempo die niet afgezaagd en uitgekauwd klinkt, maar juist (grotendeels) bruist, creativiteit vertegenwoordigd en met passie gemaakt is. Conclusie: heel kleurrijke verpakking en heel kleurrijke muziek! Van dit soort albums worden we hier enthousiast en zijn enigszins verbaasd dat dit album niet vlak voor de zomer uitgebracht is. Kijk op www.i-label.uk.com voor meer informatie.

 

Beoordeling: 8

 

Nightmares On Wax: “Thought So...” (Warp Records)

  Genre(s): Downtempo

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Rough Trade

  George "DJ E.A.S.E." Evelyn samen met Kevin "Boywonder" Harper de formatie Nightmares On Wax op – inmiddels de langst dienende formatie uit de Warp stal. Voor de release van het “Smokers Delight” album uit 1995 verliet Kevin Harper de formatie. George Evelyn – tegenwoordig werkend vanaf het zonnige Ibiza – heeft weer een heerlijk album weten af te leveren, dat voor liefhebbers van de betere downtempo een verademing zal zijn. George Evelyn put voor zijn downtempo producties uit een breed scala van muzikale invloeden, variërend van soul, funk en dub/ reggae tot lichte gitaarmuziek en acid. Het album heeft dus een aardig divers karakter. We laten een aantal tracks de revue passeren. Allereerst “195lbs”, dat met haar lekkere pompende bassen, downtempo breakbeat en reggae/ dub invulling tot één van de betere tracks van het album gerekend kan worden. Het is tevens de eerste single release van het album. Ook “Calling”, dat klinkt als een eigentijdse versie van “Les Nuits”, is een prachtig nummer! George Evelyn bewijst met “Though So…” dat hij nog altijd tot de crème de la crème van producers binnen de smaakvolle downtempo scene (en meer) behoort. Kijk op www.warprecords.com of www.myspace.com/nightmaresonwaxofficial voor meer informatie.

 

Beoordeling: 8

 

 

Various: “Sneakerz Vol. 7” (Sneakerz Muzik)

 Genre(s): Electro-Grooves/ (Electro) House

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Spinnin’ Records 

We citeren uit de persinformatie: ‘deze zevende compilatie in de “Sneakerz” serie is een verse mix van zogenaamde jackin' house met frisse vocalen en veel 'handjes-in-de-lucht' momenten; een waardige afsluiter van het afgelopen bomvolle festivalseizoen. Het album is gemixt door Bart B More en de Bingo Players, jongens die elkaar al langer kennen dan vandaag en daarom haarfijn op elkaar weten in te spelen’. De jonge DJ's/ producers Bart B More (aka Bart van der Meer) en Bingo Players (aka Paul Baumer en Maarten Hoogstraaten) hebben een vermakelijk mix weten neer te zetten met een aantal prima tracks, maar selecteerden ook enkele tenenkrommend zwakke platen binnen de marge electro-grooves en house. De mix bevat veel platen met ‘shock driven’ ritmes, wat de dansbaarheid in de clubs ongetwijfeld ten goede komt. Opvallende tracks in positieve zin zijn de remix van Johnny Fiasco voor Jake Childs feat. Jamon’s “Chains And Ice” (US house) en de Bart B More remix voor Bingo Players feat. Chocolate Puma’s “Touch Me”. Helaas kunnen we niet altijd even enthousiast worden van Bart B More’s werk – in dit geval remixen. Dat is jammer, want in het nabije verleden viel zijn werk positief op bij een aantal grote jocks en werden twee van zijn platen op het Engelse BBC Radio1 door Pete Tong benoemd tot 'essential tune of the week'. Naast diverse eigen producties van Bart B More en Bingo Players (met wisselend resultaat), horen we ook namen als Deadmau5, ATFC, Dave Spoon en Copyright voorbij komen op de tracklist. Als je liefhebber bent van de zogeheten ‘Sneakerz’ sound, dan is deze CD onmisbaar in je collectie. Kijk op www.sneakerzmuzik.nl voor meer informatie.

 

Beoordeling: 7

 

Various: “House Session 2 - Seasons Recordings” (Soulstar)

 Genre(s): Deep-House

Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Astral Music

 Na de briljante 2-CD release rondom het Transport label uit San Francisco met onder andere DJ Rasoul’s “’89 Memory” (uit 1999), is er nu een vervolg in de vorm van “House Session 2”. Ditmaal komt het materiaal van Seasons Recordings en sublabels aan bod. Dit uit Los Angeles (Californië) afkomstige label heeft jarenlang een uiterst liefdevolle en ‘omhelzende’ deep-house sound uitgebracht met artiesten als 2nd Shift, Franck Roger en Kaleidoscope, maar ook namen als Restless Soul (Phil Asher), S.U.M.O. (uit Zweden) en Eddie Matos brachten materiaal uit via de Seasons stal. Jamie Thinnes – oprichter van het label – verzorgde de selectie en mix (disk één) voor deze 2-CD compilatie. Op CD1 – ‘cool party side’ genaamd – vinden we vele heerlijke platen die zoals gezegd in gemixte vorm voorbij komen. De bijdragen van Franck Roger vallen hierbij specifiek op. Opener “Harmonic Vibe” valt al zeer positief op, maar zijn track “The Chase” is toch echt top-class! “The Chase” is een gedreven soulful deep-house track met een tintje disco (met name door de claps), welke wordt aangekleed met prachtige Fender Rhodes klanken, allerlei additionele sfeergeluiden en draait op een duidelijk aanwezige, rollende baslijn. Waanzinnige plaat! Later op CD1 laat Franck Roger wederom van zich horen middels de opzwepende track “N.J. Tracks” en scoort opnieuw! CD2 is ongemixt en daardoor meer ‘DJ friendly’. De dertien bijdragen op CD2 vormen een aantrekkelijke extra op de al indrukwekkende mix op schijf één. Kortom: deep-house liefhebber, spurt naar je (digitale) platenzaak om deze dubbelaar te beluisteren. Kijk op www.seasonsrecordings.com of www.soulstarrecords.com voor meer informatie.

 

Beoordeling: 8

 

 

Various: “Tranceworld Vol. 4 - By John O’Callaghan” (Armada Music)

 Genre(s): Trance

Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Astral Music

 “Tranceworld” is zonder twijfel één van de beste compilatiereeksen van het Armada label – dat op jaarbasis een waslijst aan compilaties uitbrengt. Na Signum, Aly & Fila en Sean Tyas is het nu de beurt aan John O’Callaghan. Sinds 2004 brengt deze DJ/ producer fabuleuze producties uit, die op veel enthousiasme kunnen rekenen van DJ grootheden als bijvoorbeeld Armin van Buuren en Paul van Dyk. Niet de minste jongens die zijn werk steunen dus! Op CD1 horen we sfeervolle, goed geproduceerde trancemuziek die her en der van vocalen voorzien zijn. Energiek is de remix van John O’Bir voor Captured Sun’s “Inherent Condition”. De remix doet me denken aan ouder werk van Airwave (Bonzai). John O’Callaghan’s remix voor Giuseppe Ottaviani (van de formatie Nu NRG) is tevens een vol schot in de roos en klinkt als een eigentijdse kijk op Paul van Dyk’s succesvolle sound van eind jaren 90. De track met de mooiste melodielijnen komen wat mij betreft van de hand van Blue Tente met hun hemelse “Antarctic Night” (geremixt door Reaves & Ahorn) en ook Temple One’s “Aurora” past binnen die omschrijving. CD2 dan! Die start fabuleus met de gloednieuwe track “X_D” van het talent Leon Bolier presents Precursor. Deze track bevat een golvend thema (en dito baslijnen), waardoor je op de dansvloer zonder twijfel in extase zal raken. Waanzinnige plaat die je kunt scoren via 2 Play Records (onderdeel van Spinnin’ Records). Op CD2 zijn er zo nu en dan ook wat electro invloeden in het gekozen trancemateriaal terug te vinden. M6’s “Fade 2 Black” is daar een (subtiel) voorbeeld van. Een track die wat weg heeft van de vroegere BPM Dance sound (denk aan Katana en Mark Norman in die tijd). En dat zijn slechts een handjevol voorbeelden van al het moois dat er op deel vier van “Tranceworld” te vinden is. Producties cq. remixwerk komt van namen als Lange, John O’Bir, Leon Bolier, Giuseppe Ottaviani (hier dus geremixt door John O’Callaghan), Dazzle en John Askew. “Tranceworld Volume 4” is wederom een bovengemiddeld goede trancecompilatie geworden, die net dat stukje extra te bieden heeft wat vele andere compilaties missen. Kijk op www.johnocallaghan.net of www.armadamusic.com voor meer informatie.

 

Beoordeling: 8

 

Various: “Coast 2 Coast - Charles Webster” (NRK Sound Division)

 Genre(s): (Deep) House/ House & Techno Classics

Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: N.E.W.S. Distribution

 “Coast 2 Coast” is een verzamelreeks van het uit de UK afkomstige NRK Sound Division – een serie die zich inmiddels wel bewezen heeft. Met edities door grote namen als X-Press 2, Âme, Peace Division, Miguel Migs, Kerri Chandler en Karizma werd keer op keer de juiste snaar te geraakt met een nadruk op de meer smaakvolle housemuziek. Aan Charles Webster – house veteraan en labeleigenaar van Miso Records – de dankbare taak om het nieuwste hoofdstuk voor deze gewaardeerde reeks te verzorgen. En hoe!?!? Toen ik vernam dat Charles Webster de nieuwste editie uit de “Coast 2 Coast” reeks ging compileren/ mixen, was ik dolgelukkig. Na zijn ijzersterke 3-CD compilatie voor Defected, eerder dit jaar, kan ook het grote publiek niet meer om deze ‘key producer’ uit de jaren 90 (en daarna) heen. Charles Webster heeft altijd onder vele diverse aliassen gewerkt, waardoor hij redelijk anoniem een grote stapel aan clubhits heeft gefabriceerd en nooit grote bekendheid genoot. Enkele voorbeelden: Furry Phreaks, Sine en Presence. Net als Tom Middleton – die hetzelfde pad volgde – profileert hij zich de laatste tijd meer in meer onder zijn eigen naam om geen verwarring meer te zaaien bij het verwende en kritische partypubliek. Kenners weten dat Charles Webster wat heeft met (vrouwelijke) vocalen en deep-house. Op deze “Coast 2 Coast” verzamelaar geeft hij in twee delen les in hoe een intieme dansvloer warm te maken en houden. Hij gebruikt op CD1 onder andere het schitterende “Cicely” van DJ Koze – een onderscheidend goede Philpot release van vorig jaar. De jazzy pianoloop – vol met effecten – creëren een heerlijke broeierige sfeer over de rollende, lichtvoetige beats. Dat broeierige aspect is ook zeker van toepassing op de aansluitende track – “4” van Pépé Braddock, puur genieten geblazen! Dit zijn slechts een tweetal voorbeelden van al het moois dat er op deze 2-CD te vinden is. Er is nog veel meer! Speciaal voor deze gelegenheid maakte Charles Webster enkele exclusieve nieuwe remixen, waaronder één voor het geprezen “Sad Piano” van Justin Martin. De ‘sci-fi’ achtige deep-house track “Lament For A Dead Generation” van Furry Phreaks (een alias van Charles Webster zelf) en female vocaliste Emilie Chick gaat op een voortreffelijke wijze in de herkansing. Ook exclusief voor de compilatie maakte hij voor producermaatje Martin Iveson (aka Atjazz) – met wie hij de formatie Version vormt – een remix voor de track “Parallels” (vocalen: Dawne B). Ook Version komt voorbij gedurende CD1. Het betreft een fabuleuze en wederom exclusieve remix voor NUfrequency feat. Shara Nelson’s “Go That Deep”. Van zulk ‘warm’ toetsenspel zal de gemiddelde houseliefhebber zelf ook zeker warm worden. Opvallende bijdrage op CD1 komt van Ratcliffe – oftewel Simon Ratcliffe van Basement Jaxx. Zijn track “Back To The City” bevat een herkenbaar geluid, want de Basement Jaxx ziel is duidelijk aanwezig in deze soloproductie van Ratcliffe. Heerlijke plaat overigens met soulful strijkers, vrij simpel pianospel en een gedreven drumloop vol percussie. Schijf één wordt afgesloten met de uit 1994 afkomstige classic “I’m Your Brother” van Round One. Na het beluisteren van enkel de eerste disk ben je als houseliefhebber al helemaal verkocht, maar op de tweede schijf gaat Dhr. Webster vrolijk op diezelfde torenhoge kwaliteitsstandaard verder. Indrukwekkend zeg ik! Op CD2 – boordevol klassiekers – staan onder andere bijdragen van houselegende Larry Heard, Pal Joey, Chez Damier (bekend van zijn classics voor het KMS label) en Basic Bastard feat. Blake Baxter. Larry Heard’s “Missing You” uit 2000 is adembenemend mooi en bevat zo’n melodielijn die je wel tien minuten achter elkaar kan aanhoren zonder dat het gaat vervelen. Een plaat waar je volledig in opgaat. Na onderzoek blijkt Larry Heard ook zelf de vocalen ingezongen te hebben. Via onder andere een Herbert remix en een houseversie voor Amp Fiddler’s “Superficial” komen we uit bij de bijna vergeten classic “Party Time” van Pal Joey, dat al begin jaren 90 verscheen. Een heerlijke plaat die draait om een simpele disco-loop. En zo kunnen we nog wel uren enthousiast praten over de muziek die Charles Webster heeft geselecteerd voor dit project. Slotsom: deze compilatie is wat mij betreft nog weer een stuk beter als zijn 3-CD verzamelaar voor Defected eerder dit jaar. Ik geef een compilatie vrijwel nooit hoger dan een 85% score, maar in dit geval kan ik niet anders dan een 90% score afgeven. Charles Webster in topvorm is goud waard! Let op: deze compilatie is zowel in gemixte als ongemixte variant te verkrijgen. Kijk op www.nrkmusic.com of www.misorecords.co.uk voor meer informatie.

 

Beoordeling: 9

 

 

C-Jay: “Magnanimity” (The Sessions Recordings)

 Genre(s): (Progressive) House/ Chill-Out

Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Astral Music

 Over het debuutalbum van de 32-jarige Nederlandse producer Christian Jansen aka C-Jay werd de afgelopen maanden al regelmatig gecommuniceerd op het internet. C-Jay – al jaren een voorvechter van de betere progressive trance – bracht zijn eerste singles in 2004 uit, waaronder een waanzinnige release voor het Moun10 label – Swaywatch genaamd, zijn debuut. “Session One” (B1-track van die Moun10 release) is door uw recensent helemaal grijs gedraaid en krijgt nog steeds mijn volledige aanbeveling. Prima producties – al dan niet met maatje Eelke Kleijn – voor labels als Cyber Records, Vapour, Armada Music, EchoPlast, Plastic Park en Babylon Records volgden in de jaren daarna, maar de langverwachte langspeler van C-Jay liet lange tijd op zich wachten. Gelukkig is daar nu verandering in gekomen. “Magnanimity” mag dan wel C-Jay’s eerste album zijn, maar deze sympathieke DJ/ producer uit Haarlem gaat gelijk voor een 2-CD release. Op CD2 – een bonus disk – komen namelijk alle acht bijdragen van het originele album in remix vorm voorbij. In een kort interview met C-Jay zelf stelden we hem enkele vragen over het tot stand komen van “Magnanimity” en wat hij muzikaal wil uitdragen met het album. Hoe het album tot stand gekomen is? C-Jay vertelt: ‘eigenlijk spontaan, zoals zoveel in de muziekwereld spontaan gebeurt. Ik had inderdaad een hele rits producties al gedaan, en zat (helaas) vorig jaar ineens in een burn-out (rond oktober). Ik kwam toen thuis te zitten, en je raad het al: muziek maken. Tot mijn verbazing kon ik wel muziek maken, terwijl ik voor de rest sociaal en psychisch even op het absolute nulpunt zat. Resultaat: na drie maanden thuis zitten had ik ineens zes kant en klare tracks liggen. Toen ik er na die tijd weer bovenop gekrabbeld was, had ik dus eigenlijk al een half album. Die link had ik zelf nog niet gelegd, maar Spiral Trax uit Zweden hoorde van mijn voorraad tracks en bood aan een album bij hun onder te brengen. De ‘psy-prog’ wereld is ook niet al te groot, dus Iboga Records uit Denemarken hoorde hier ook van en kwam met hun eigen voorstel voor een album. Je kan je voorstellen, ik voelde me gevleid, maar wilde niet te snel happen. Overhaast besluiten is doorgaans niet aan te raden.’ ‘Het mooiste aanbod vond ik zelf van Baroque Records komen, een label dat ik toch heel hoog heb zitten. Omdat zij dan ook de ‘publishing’ wilden gaan doen, kwamen we vast te zitten met de onderhandelingen, ik zit namelijk exclusief voor publishing bij EMI. Baroque wilde toch heel graag bij mijn album betrokken zijn en kwamen met het voorstel het op mijn eigen label te doen, omdat mijn The Session Recordings qua label management van oudsher nog steeds bij hun zat. Na een paar weken de boel te hebben laten bezinken, ging ik voor het plan van Baroque. Hiermee behield ik alle rechten op mijn muziek zelf, wat zwaar meewoog in de overweging. Want bij een ander label teken je toch voor een aantal jaar je rechten weg. Creatief behield ik ook alle vrijheid en ik mocht tot op zekere hoogte maken wat ik wilde. Baroque heeft me nooit gecorrigeerd, of tracks afgekeurd. Heel af en toe moest ik de lengte aanpassen, maar dat was dan ook alles. Heel fijn! Daarnaast profiteer ik van de ‘know how’ en PR-machine van Baroque. Zij betalen alles: hoes, perskosten en distributie. Mooier kan toch niet?’ ‘Na nog een paar maanden extra werk was het album af. Nadat alle remixers hun mixen hadden ingeleverd, was mijn kindje geboren. En pappa is trots, heeft nergens spijt van en ik ben letterlijk tevreden over elke track en elke noot. Tot en met de hoes ben ik tevreden over alles, wat vrij uniek is, kan ik je zeggen na zo’n zwaar lang project. Op dit moment is “Magnanimity” het beste dat ik kan leveren als producer. Het album kwam uiteindelijk in een periode van negen tot tien maanden tot stand, ‘masteren’ en hoesdesign niet meegerekend.’ We vroegen vervolgens: wat wil je met "Magnanimity" uitdragen? C-Jay antwoord: ‘mijn eigen sound. Duidelijk laten horen wat ik leuk vind om te maken en wat ik leuk vind om te horen. “Magnanimity” is 100% mijn C-Jay sound en ik laat hiermee ook wel zien dat ik niet trendgevoelig ben. Ik bedoel: anders was het wel een minimal of electro album geworden. Ik doe gewoon lekker mijn ding en hoop dat anderen mijn muziek ook mooi vinden. Zonder al teveel op trends te letten maak ik in mijn studio muziek die ik zelf leuk vind. Zo is het ooit begonnen voor mij, en zo doe ik het nog steeds.’ De muziek op het album dan. Openingstrack “Commencement” is een uiterst gestyleerde ambient chill-out track, die het album op passende wijze op gang laat komen. Zweverige stringpads maken de dienst uit, gedragen door een downtempo ritmiek. Dat C-Jay een liefde heeft voor ouderwetse synthesizer muziek (denk aan en psychedelic trance, merk je vrijwel direct. C-Jay legt uit: ‘dit kwam door mijn vader die, toen ik elf was, thuiskwam met muziek van Jean-Michel Jarre – het album “Equinoxe” om precies te zijn. Toen ik dat eenmaal als kleine C-Jay hoorde, was ik verkocht en vanaf dat moment ging ik me interesseren in elektronische muziek, synthesizers etc. Een paar jaar later stond mijn hele slaapkamer bij mijn ouders thuis vol met alle klassieke synthesizers.’ Wie inspireerde C-Jay dan tot het maken van eigen muziek? C-Jay: ‘eigenlijk niemand in het bijzonder, maar omdat ik al van jongs af aan luisterde naar Jean-Michel Jarre, Klaus Schulze, Vangelis etc. – ver voordat housemuziek bestond – was het een logische stap naar ‘progressive’ en ‘psy- of progressive trance’. Deze muziekstromingen komt soms vrij dicht in de buurt van de grootsheid en diepte van iemand als Jarre of Vangelis, maar dan meer dansbaar. Dus toen house eenmaal opkwam en ik een tijdje allerlei genres heb besnuffeld, kwam ik qua voorkeur toch uit bij progressive, progressive trance en psychedelic trance – dat is nu nog steeds mijn grote liefde. Op “Magnanimity” kan je ook horen dat ik vrij filmische ambient muziek maak – iets wat ik al jaren doe overigens. Echter, ik heb officieel nog nooit materiaal binnen dit genre uitgebracht, maar hier ga ik in de nabije toekomst nog veel meer mee doen. Oh enneh, Jean-Michel Jarre is met stip nog steeds mijn ‘alltime hero’.’ Het moge duidelijk zijn: veel van zijn progressive trance producties hebben dat typische psychedelic en/of sci-fi tintje. Het zorgt voor vele mooie resultaten. Neem nou de track “Indecent Behaviour”, een samenwerking met Jesse Skeens aka Medway (onder andere bekend van zijn werk voor Hooj Choons). Dat is nog eens wat je noemt subtiel opgebouwde progressive house! Na enkele luisterbeurten ben ik het meest te spreken over de track “Banger”, dat qua vocale effecten, gebruikte geluiden en gevoel een beetje aan Lemon8’s klassieker “New York, New York” uit 2002 doet denken! De stuk voor stuk uiterst gedetailleerde tracks op “Magnanimity” klinken in zijn totaliteit als een ijzersterke DJ set, met tamelijk veel consistentie qua sfeer en kracht. De kabbelende baslijnen, de zweverige soundpads/ gelaagde geluiden, de psychedelic/ sci-fi sfeer, de solide beats en ga zo maar door; C-Jay heeft het allemaal in de vingers en heeft een uitstekend debuutalbum geproduceerd, dat zich kan meten met de top van het genre! Het prima en vooral gevarieerde remix aanbod op CD2 – met namen als Jaydee, Francesco Pico, SQL, LeRon & Yves Eaux en Roger Martinez op de tracklist – drijft waarde van deze 2-CD release alleen nog maar verder op! Conclusie: na beluistering kunnen we stellen: het lange wachten op C-Jay’s debuutalbum is je geduld meer dan waard geweest. Zowel liefhebbers van progressive house als trance (in een brede zin van het woord) zullen dit album zonder twijfel op waarde weten te schatten. Het is een album dat je op ieder moment van de dag kunt aanzetten, zelfs diep in de nacht/ vroeg in de ochtend na een partybezoek! C-Jay’s “Magnanimity” schrijven we bij in het rijtje van topalbums door namen als Tim Davison, Eelke Kleijn, Roland Klinkenberg, Lemon8 en gelijkgestemden. Wereldwijde releasedatum is 29 september. De release party zal 25 september in Club NL te Amsterdam plaatsvinden met optredens van SQL, Jaydee, Dirty Disorder en C-Jay zelf uiteraard! Entree is gratis voor iedereen! Kijk op www.thesessions.nl of www.criticalrhythm.co.uk voor meer informatie.

 

Beoordeling: 8,5

 

Tricky: “Knowle West Boy” (Domino/ Munich Records)

 Genre(s): (Electro) Rock/ Trip-Hop/ (Post) Punk/ Experimental Hip-Hop

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Munich Records

 De ooit zo populaire trip-hop acts als Portishead en Tricky laten in 2008 allebei weer luid en duidelijk van zich horen. Na het waanzinnige comeback album “Third” van Portishead (hun eerste in elf jaar tijd), is nu ook Tricky terug met een vers album. “Knowle West Boy” is Tricky’s eerste langspeler in vijf jaar tijd, na het door de pers wat lauw ontvangen “Vulnerable” (2003). Tricky, in 1968 geboren als Adrian Thaws in de verpauperde wijk Knowle West in Bristol, hing in de jaren tachtig rond bij het plaatselijke sound system The Wild Bunch. Een paar jaar later zou The Wild Bunch evolueren tot Massive Attack en is Tricky als rapper te horen op hun tijdloze en invloedrijke debuutalbum “Blue Lines” uit 1991. In de aanloop naar het in 1994 verschenen tweede Massive Attack album “Protection”, leverde hij teksten aan. Toen de formatie geen interesse had in zijn compositie “Aftermath” liet hij deze op white label persen, wat hem een platencontract als solo artiest opleverde. Daarna ging het snel met de carrière van Tricky en werd hij al in 1995 genomineerd voor de prestigieuze Mercury Music Prize met zijn debuutalbum “Maxinquaye”. Het waren echter plaatsgenoten Portishead die de prijs binnensleepten. In 1996 verscheen een waardig vervolg onder Tricky’s alias Nearly God. Nearly God’s titelloze album zou de hoge verwachtingen volledig inlossen met gastvocalisten als Neneh Cherry, Björk, Terry Hall en Martina Topley-Bird – die ook al schitterde op het “Maxinquaye” album. Daarna ging het langzamerhand bergafwaarts met Tricky’s muzikale output. Vanaf het eind 1996 verschenen album “Pre-Millennium Tension” – de tweede langspeler onder de naam Tricky – daalde de attentie van het publiek. De chaos in zijn leven wordt in de media als voornaamste oorzaak aangewezen. Of deze bevindingen juist zijn, kunnen wij niet inschatten, maar we zijn in ieder geval blij met dit nieuwe album! De muziek van Tricky is altijd lastig te omschrijven geweest en dat is het nog steeds. We horen ruige (electro) rock en punk, we horen trip-hop en experimentele hip-hop/ breakbeats, we horen ragga, blues, funk en ga zo maar door. Het is een pittige cocktail waarbij de scherpe rockkant van Tricky met regelmaat boven komt drijven. Persoonlijk heb ik het meeste met Tricky’s wat meer gepolijste werk. Neem nou “Bacative”, een heerlijk ‘rocky’ nummer met zachte, bijna fluisterende vrouwelijke vocalen, ragga lyrics, waarbij vooral de schitterende strijkers opvallen. Dit alles op een scherp ritme, dat de boel nog even extra aanjaagt. “Joseph” is een wat rustiger nummer dat me qua sfeer doet denken aan muziek van Ror-Shak – een nummer zonder ruige gitaren en/of drums. “Slow” – jawel, een cover van Kylie Minogue’s track uit 2003 – heeft een hoog herkenningsgehalte en kan in de ruigere electro-rock rework door Tricky zo weer de charts veroveren. “Past Mistake” valt ons ook op door haar filmische en donkere trip-hop karakter, waarbij Lubna Mhaer vocaal de hoofdrol opeist. Het handelsmerk van Tricky – zijn half gezongen, half gefluisterende vocalen – zijn op “Knowle West Boy” niet verdwenen. Dat zal de liefhebber deugd doen. In de breedte is “Knowle West Boy” bijna ondefinieerbaar divers en vers van klank, met een origineel geluid. Met een speelduur van iets meer dan 45 minuten is dit nieuwe werkstuk van Tricky erg goed nieuws voor de liefhebber, want Tricky behaalt het niveau van zijn eerste werk van halverwege jaren 90 weer eens, toen hij opzien baarde met albums als “Maxinquaye” en “Nearly God” (onder zijn Nearly God alias). De eerste single van dit nieuwe album is “Council Estate”, een ‘jumpy’ (post) punk/ rock moment met hip-hop lyrics vol Engels dialect. Tricky volgend jaar op Pinkpop en/of Lowlands? Kijk op www.knowlewestboy.com voor meer informatie.

 

Beoordeling: 8

 

 

Various: “Big Love - Mixed By Seamus Haji” (Defected)

 Genre(s): (Electro) House/ Tech-House

Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: N.E.W.S. Distribution

 Big Love is het label waaraan Seamus Haji zijn naam verbindt. Deze gevierde DJ/ producer is vooral bekend om zijn remix klussen voor popartiesten als Rihanna, Moby, The Ting Tings, Robyn, Mariah Carey, Just Jack en ga zo maar door. Voor Defected stelde hij zijn nieuwe mixcompilatie samen. “Big Love” is een prima 2-CD verzamelaar geworden met materiaal binnen de marge house (en grooves), electro-house en tech-house – of mengvormen van de genoemde stromingen. Op de schijfjes vinden we onder andere het aanstekelijke “Strike” van Danism in de bekende Michael Gray remix. Onze eigen Bart B More scoort een dikke voldoende met zijn remix voor Seamus Haji feat. Doug Lazy’s “Head To Toe”. Doug Lazy? Jawel, de hip-house legend die eind jaren 80 hits scoorde met “Let It Roll” en “Let The Rhythm Pump” is nog steeds ‘in business’. Op CD1 is het echter vooral de tech-house remix van Joris Voorn voor Robert Babicz’s “Dark Flower” dat de show steelt – let op die ‘dubby’ synthesizers! Uitsmijter is wat mij betreft het veel gedraaide “Chime” rework van The Shapeshifters – hier in de Martijn ten Velden remix. Ook de 2008 versie voor ATFC’s “Bad Habit” is een ‘crowd pleaser’ van grote omvang! “Big Love” is een leuke en vermakelijke compilatie geworden met vele prima tracks. Overall is het geen hoogvlieger. Kijk op www.defected.com of www.biglovemusic.co.uk voor meer informatie.

 

Beoordeling: 7,5

 

Various: “Back In The Box - By Dave Clarke” (NRK Sound Division)

 Genre(s): House Classics/ Acid-House

Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: N.E.W.S. Distribution

 “Back In The Box” is een erg aantrekkelijke reeks voor mensen die op zoek zijn naar de wat minder voor de hand liggende house klassiekers. Na de edities van Joey Negro (Dave Lee) en Louie Vega (Masters At Work) is het nu de beurt aan Dave Clarke om zijn favoriete klassiekers aan elkaar te mixen. De inmiddels veertig jaar oude Clarke begon zijn DJ carrière halverwege jaren 80 met het draaien van hip-hop en later (acid) house, rave en techno. Voor “Back In The Box” zocht hij een selectie van twintig tracks van eind jaren tachtig en begin jaren negentig bijeen, waarbij house, acid  en hip-house (in mindere mate) de hoofdrol opeisen. Het is een heerlijke luistersessie geworden met namen als Virgo, “Fast Eddie” Smith, Blake Baxter, Mr. Lee, Foremost Poets en Ralphi Rosario op de tracklist. Het is met name heerlijk om Virgo’s “In A Vision” en Foremost Poets’ “Reasons To Be Dismal” weer eens te horen, maar dat zijn niet de enige sublieme tracks. Dave Clarke heeft in de breedte een uiterst plezierige en tamelijk gevarieerde mix afgeleverd. Let op: ook deze editie uit de reeks bestaat uit twee CD’s – een gemixt en ongemixt deel. Ons advies is dan ook: ga deze fraaie 2-CD met klassiekers checken, it’s worth it! Kijk op www.nrkmusic.com voor meer informatie.

 

Beoordeling: 8

 

 

Various: “FabricLive 42 - Freq Nasty” (Fabric Records)

 Genre(s): Breaks/ Dub-Step/ Electro-House

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: N.E.W.S. Distribution

 Darin McFayden aka Freq Nasty loopt al heel wat jaartjes mee in de zogeheten nu-skool breaks sector. Hij debuteerde in 1997 met een release op het Botchit & Scarper label – het label waarvoor hij tot het eind van de jaren 90 diverse singles en zijn debuutalbum verzorgde. In 2001 verhuisde Freq Nasty naar het bekende Skint label – het thuis van bijvoorbeeld Fatboy Slim. Via Skint verscheen vervolgens in 2003 zijntweede album: "Bring Me The Head Of Freq Nasty" genaamd. Na die tijd werd het tamelijk stil rondom de producer Freq Nasty. Als samensteller en mixer van compilaties heeft Freq Nasty een naam hoog te houden, want liefhebbers van breaks zullen zijn in 2002 verschenen "Y4K - Next Level Breaks" (via Distinctive Breaks verschenen) mixcompilatie nog vers in het geheugen gegrift hebben staan. Dat Freq Nasty de nieuwste "FabricLive" – deel 42 uit de reeks – heeft samengesteld en gemixt, zal veel mensen daarom deugd doen. Op "FabricLive 42" laat McFayden op een niet mis te verstane wijze horen waar hij als DJ/ producer anno 2008 voor staat. "FabricLive 42" is een enorm energieke mix met rauwe ‘bassline driven’ muziek binnen de marge dub-step, breaks, electro-house en mengvormen hiervan. De electro ingrediënten moet je vooral zoeken in de hoek van de 4/4 housetracks op labels als Finger Lickin' en Lot49 – geen Sneakerz house dus! McFayden's hip-hop roots horen we ook duidelijk terugkomen in de mix, net als subtiele ragga/dub/reggae specerijen (ragga, doelend op het vocale aspect van diverse gekozen tracks). Net als Noisia's mix voor Fabric – die qua tempo grotendeels hoger ligt – wordt je middels krachtige, doch doeltreffende klanken in beweging gehouden. Dit is stoere muziek die op een gemengd podium tijdens een popfestival helemaal niet misplaatst zou zijn. De mix begint direct aantrekkelijk met in de beginfase een track als “Peacemaker” van Freq Nasty vs. Propa Tings – een dansvloermonster van de buitencategorie! De ‘shock driven’ breaks met een snoeiharde echo snare en onrustig hobbelende basslines brengen liefhebbers van breaks in opperste extase! Deze track wil je het liefst op een grote installatie horen om maximaal te kunnen genieten! Ook het via Big Dada – sublabel van Ninja Tune – verschenen “House Music” van Cadence Weapon is een uiterst plezierige track, waarbij een cross-over tussen stoere ghetto-house met hip-hop gezocht wordt. Deze combinatie klinkt niet als de hip-house van eind jaren 90, maar meer als de Baltimore sound die momenteel hot/ herontdekt is (maar ook al begin jaren 90 ontstond). En check ook die soepele breaks tijdens het toegankelijk klinkende “Thunder Gutter (Dub)” van Epydemix, waarbij loodzware basslines worden afgewisseld met rockende gitaarklanken. De hip-hoppers van KRS One zijn door de mengtafel van Freq Nasty gegaan en hun klassieker “Sound Of The Police” is veranderd in een gedreven breaks knaller, waarbij het gevoel van het origineel behouden is gebleven! Soms gaat Freq Nasty ‘over the top’ met tamelijk irritante tracks als het ‘bleepy’ “Lower State Of Consciousness” van ZTT, dat boordevol chipsounds en andere high frequency geweld zit! Het blijft echter bij een zeer beperkt aantal ‘missers’ cq. zwakke momenten. In de breedte is “FabricLive 42” een mix geworden die vooral om (loodzware) basslines en (electro) bass-synths draait. Freq Nasty zorgt met zijn selectie/ mix voor een uiterst divers en dansbaar resultaat, waarbij zo nu en dan subtiele, sfeerbepalende elementen zijn toegevoegd. Denk hierbij bijvoorbeeld aan het sferische “How You Like Me Know?” van The Beat Monkeys in de Rico Tubbs remix (pas geleden verschenen via Aquasky’s 777 label) – één van de hoogtepunten tijdens de mix wat mij betreft. Ook Freq Nasty vs. Heavyweight Dub Champion’s dub-steppy “Snared” is een lust voor het oor, waarbij stringpads worden begeleid met oldschool synths! Zoals je zult begrijpen is Freq Nasty’s mix voor Fabric het midtempo antwoord op de recente “FabricLive” editie door de Hollandse jongens van Noisia, waarop overwegend ruige, uptempo drum & bass te vinden is. Freq Nasty onderstreept nog maar eens zijn status als top DJ/ producer, nu met een bredere muzikale output als ooit te voren. Het wachten is op zijn nieuwste album! Kijk op www.freqnasty.com of www.fabriclondon.com voor meer informatie.

 

Beoordeling: 8

 

 

Various: “FabricLive 41 - Simian Mobile Disco” (Fabric Records)

 Genre(s): Electro/ (Retro) House/ Disco/ Breakbeat

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: N.E.W.S. Distribution

 James Ellis Ford en James Anthony Shaw, die samen Simian Mobile Disco vormen, hebben deel 41 uit de geliefde reeks “FabricLive” gemixt. Het duo, dat recentelijk nog een erg aantrekkelijk album vol met remixen uitbracht (door derden), laat op deze mixcompilatie horen ook prima DJ sets af te kunnen leveren. Het duo draait muziek binnen de marges electro, house (soms retro) en disco, met zo nu en dan een breakbeat, maar altijd gedreven van karakter. Muziek die regelmatig een scherp randje bevat. De mix begint direct energiek en al vrij snel bemerken we dat Simian Mobile Disco fraaie retro-house kan maken. Dit horen we tijdens de track “Simple” – een sublieme dansvloertrack die ook de nodige electro tinten bevat. Dit is ook direct één van de hoogtepunten van deze mixcompilatie. Genieten doet uw recensent ook van de disco-breaks en de rollende P-Funk synthesizer klanken tijdens Discodeine’s “Joystick”. Deze track is funky as hell! De soepele electro-tech mix van Simon Baker voor Simian Mobile Disco’s “Sleep Deprivation” ken je wellicht al, maar is toch zeker het benoemen waard. Deze track kun je overigens ook op het eerder genoemde Simian Mobile Disco remix album vinden – “Sample And Hold (Attack Decay Sustain Release Remixed)” genaamd. Simian Mobile Disco selecteerde voor haar mix verder bekende namen als Hercules And Love Affair, Metro Area (tijd niets van gehoord), Shit Robot en Paul Woolford presents Bobby Peru met het bekende “Erotic Discourse” (met de kristalheldere synths). Aan het einde van de mix trakteren de heren je nog op de bekende technoklassiekers “Spastik” van Plastikman (aka Richie Hawtin) en “Flash” van Green Velvet – snaredrum pleasure. Daarna gaat de druk van de ketel en wordt er afgesloten met de wat flauwe soft-rock track “Nite Flights” van The Walker Brothers. Ondanks deze wat vreemde laatste track overheerst na beluistering van de totale mix een uiterst tevreden gevoel. Deel 41 uit de reeks gaat wat mij betreft echter niet de boeken in als een van de beste “FabricLive” mixverzamelaars. Ga ook zeker eens de albums van Simian Mobile Disco beluisteren is mijn advies. Kijk op www.fabriclondon.com of www.simianmobiledisco.co.uk voor meer informatie.

 

Beoordeling: 7,5

 

 

SCSI-9: “Easy As Down” (Kompakt) 

Genre(s): (Epic) Tech-House/ Minimal

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Kompakt (www.kompakt-net.de)

 SCSI-9 bestaat uit Anton Kubikov en Maxim Milyutenko, werkend vanuit Moskou (Rusland). Het duo, dat sinds het begin van het nieuwe millennium samenwerkt, heeft sinds die tijd al een flinke stapel topreleases op haar naam staan. Zo produceerden ze al materiaal voor labels als Tyrant, Trapez, Kompakt, Klik Records (van G-Pal) en Highgrade (van Tom Clark). Voor Highgrade verzorgde het duo bijvoorbeeld een fabuleuze downtempo elektronica remix voor Tom Clark’s kraker “Midnight Traveller”. Andersom remixte Tom Clark op indrukwekkende wijze de SCSI-9 track “Wild Flowers” – een remix die ondergetekende in 2006 helemaal grijs gedraaid heeft. Terug naar het nieuwe album. “Easy As Down” is alweer de vierde SCSI-9 langspeler, wanneer we het overzicht op de fijne Discogs website moeten geloven – hun tweede voor Kompakt, dat eerder “The Land Of Nine” uitbracht (2006). Op “Easy As Down” vinden we elf uiterst sfeervolle/ diepe bijdragen. Het is werkelijk schitterende epische ‘tech’ muziek met wat minimal invloeden waar het duo je doorgaans op trakteert. Al vanaf de eerste klanken op “Easy As Down” blijf je geboeid zitten luisteren – dansen mag uiteraard ook, maar wel ingetogen. De muziek van het duo valt direct als een warme deken over je schouders. Een deken die je gedurende de gehele speelduur niet meer af wilt doen. SCSI-9 laat met tracks als “Vesna, Lastic & Elliott” horen dat hun sound podiumwaardig is (lees: geschikt voor live vertolking), want de jazzy blazers gedurende de track passen perfect binnen de ‘epische’ aanpak van het duo. Gedurende “Nothing Will Change It” worden we zelfs verrast met de prima female vocals van Ryba, om de muziek (tijdelijk) toegankelijker te maken. “Easy As Down” zou je als het ware kunnen typeren als één lange sfeertrip met veel warme soundpads en computerstrijkers, maar ook invloeden uit de ska komen kort in beeld – luister “Boys Away”. “Easy As Down” is een uiterst prettig album geworden dat tot in de puntjes uitgewerkt is en heerlijk is om thuis of in de auto te beluisteren, maar die het ook goed zal doen op de (intiemere) dansvloeren of als ‘warming up’ muziek in de clubs. “Easy As Down” is in ieder geval één van de betere house albums die ik dit jaar tot nu toe gehoord heb. Kijk op www.myspace.com/scsi9 of www.kompakt-net.de voor meer informatie.

 

Beoordeling: 8,5

 

 

Matt Rowan: “I Play This” (Baroque Records)

 Genre(s): Progressive House/ Progressive Trance

Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Astral Music

 Een jaar of acht geleden behoorde progressive house tot de meest populaire stromingen binnen de partysector, met ambassadeurs als Sasha en John Digweed. Een aantal toonaangevende labels uit die tijd, waaronder Global Underground (destijds vooral leverancier van gewaardeerde compilaties) en Baroque Records blijven ons nog altijd verbazen met hun ijzersterke releases. Neem nou Baroque Records als voorbeeld: de CD releases van de afgelopen anderhalf jaar door bijvoorbeeld Tim Davison, Lustral, Jay Lumen en Gareth Emery zijn stuk voor stuk een ware traktatie voor de (doorgewinterde) progressive house & tranceliefhebber. Matt Rowan is de nieuwste telg binnen de Baroque stal, maar weet met zijn debuutalbum “I Play This” een visitekaartje af te geven waar menig collega producer jaloers op zal zijn. De Australische DJ/ producer Matt Rowan is al heel wat jaartjes actief binnen de housesector. In 1998 verdiende hij zijn eerste ‘residency’ als DJ, maar zijn debuut als producer volgde pas in 2005. Door de jaren heen bracht hij muziek uit voor labels als Hope, Babylon en Proton – al dan niet samen met Jaytech. “I Play This” is Rowan’s eerste album, en wat voor één? De muziek op het album klinkt productietechnisch zo goed, dat je zou geloven dat er een door de wol geverfde kracht met jarenlange ervaring achter de knoppen heeft gezeten. Rowan’s liefde voor mooie, gevoelige progressive house en dito trance is duidelijk doorvertaald in zijn producties. Het album valt uiteen in een gemixt en ongemixt gedeelte. We zullen de gemixte disk – met twee bijdragen meer dan de ongemixte disk – bespreken. Vergeet de eerste paar tracks van de CD en skip direct naar “Lush” (track #3)! Daar begint het feest. Matt Rowan weet een serie fabuleuze tracks af te leveren met vele fraaie melodieën (onder andere schitterende akkoordenreeksen met sfeervolle soundpads), mooie golvende beats en ritmiek, maar ook zijn oog voor detail en zijn productietechnische skills zijn indrukwekkend te noemen. Matt Rowan heeft duidelijk wat met groovy en funky ritmes. Waarom? Gedurende het album horen we opvallend veel tracks die een uiterst gedreven ritmiek bevatten, waarvan je spontaan gaat heupwiegen. Het zijn stuk voor stuk tracks met verschillende gezichten (positief bedoeld). Binnen iedere track gebeurt er wel iets origineels, onverwachts of creatiefs. Verwacht dus absoluut geen saaie, rustig doorkabbelende patronen die acht minuten lang blijven doorlopen, maar avontuurlijke, tot in de puntjes uitgewerkte productionele hoogstandjes met regelmatig een episch gevoel. Speel de tracks #3 tot en met #9 achter elkaar af en je zult exact begrijpen waar ik op doel. De progressive house en trancesound op “I Play This” zou je de afgeslankte variant van de reguliere trancesound (van bijvoorbeeld Armin van Buuren) kunnen noemen. Het is goed in het gehoor liggende dansmuziek die tegenwoordig een beetje is ondergesneeuwd door de nog altijd heersende electro- en minimal trend. Dat neemt niet weg dat dit album volkomen deugd! Dit soort kwalitatief hoogstaande muziek mogen ze wat mij betreft tot in einde van dagen blijven uitbrengen. Beste tracks: “Lush” met haar kristalheldere tokkel synths en fraaie (computer) strijkers, maar ook het energieke “Bits and Pieces” en het dromerige/epische “All That’s Good” mogen er zijn. Kortom: gun deze CD de luisterbeurt die het verdient, is mijn advies. Kijk op www.baroquerecords.co.uk of www.myspace.com/djmattrowan voor meer informatie

 

Beoordeling: 8,5

 

Madcon: “So Dark The Con Of Man” (Bonnier Amigo Music Norway)

 Genre(s): Hip-Hop/ (Retro) Soul/ Pop/ Funk/ Reggae

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Sony BMG Music Entertainment

 Oorspronkelijk verscheen dit tweede full length album al in 2007 via Bonnier Amigo Music Norway, maar ging recentelijk in de herkansing via major Sony BMG. Madcon is een formatie die tegenwoordig bestaat uit Yosef Wolde-Mariam en Tshawe Baqwa. Vanuit Noorwegen bestoken ze de wereld met toegankelijke hip-hop muziek vol met pop, (retro) soul, funk en (in mindere mate) reggae invloeden. Bij het lezen over de combinatie hip-hop en pop zullen veel mensen een zuur gezicht trekken, maar die zijn wat voorbarig. Op “”So Dark The Con Of Man” staan een reeks prima tracks, waarbij namen als The Neptunes en OutKast meerdere malen in me opkomen. De veertien tracks op Madcon’s tweede album zijn zowel toegankelijk als smaakvol tegelijkertijd. Een combinatie die niet bepaald voor de hand ligt dus! De aanstekelijke single “Beggin’” met haar rollende funk-break en soulful gevoel ontbreekt uiteraard niet, maar is lang niet de enige aantrekkelijk track die dit album te beiden heeft. Lekkerste track: het op reggae gebaseerde “Let It Be Known” – denk aan de hoogtijdagen van Postmen. Erg goed album! Kijk op www.madcon.no voor meer informatie.

 

Beoordeling: 8,5

 

 

Various: “Brownswood Bubblers Three” (Brownswood Rec.) 

Genre(s): (Abstract) Hip-Hop/ Broken Beats/ Nu-Soul/ Nu-Jazz

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Brownswood Recordings (www.browswoodrecordings.com)

 “Brownswood Bubblers Three” – samengesteld door labelbaas Gilles Peterson – is weer een feestje om naar te luisteren geworden. Al vanaf de eerste abstracte hip-hop vs. elektronica klanken van Bullion’s “Get Familiar” is het genieten geblazen. Gilles Peterson – the meester van het eclectische draaien – selecteerde in totaal dertien sublieme bijdragen van uiteenlopende artiesten en pendelt tussen diverse muzikale stromingen – plus mengvormen van diverse genres. De tracks staan in ongemixte vorm op één schijfje. Even door de tracklist lopen dan: Joey Negro & The Sunburst Band leveren met “Turn It Out” een retro soul vs. broken beats kraker af die op subtiele wijze verleden en heden verenigd. Indrukwekkende track overigens. Ook de big band meets hip-hop van Katalyst met soulzanger Steve Spacek is om in te lijsten. Verder staan er op de tracklist veelal (nu nog) onbekende namen die over het algemeen prima materiaal afleveren. Het is razend knap dat Gilles Peterson keer op keer prachtige compilaties weet af te leveren. De muzikale kennis en kunde van deze man is buitengewoon! Heerlijk! Als echte liefhebber heeft Gilles Peterson in het boekwerk ook alle informatie over het gekozen materiaal (lees: websites van artiesten) vermeld. Kijk op www.brownswoodrecordings.com voor meer informatie.

 

Beoordeling: 8,5

 

 

Various: “Pure Ibiza - By Phil Mison” (i-Label)

 Genre(s): Downtempo/ Chill-Out/ Deep-House

Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: i-Label (www.i-label.uk.com) 

Phil Mison ken je wellicht van zijn werk onder namen als Cantoma of Frontera, maar bekender is hij als DJ van Café del Mar op Ibiza. In de jaren 90 was hij daar samen met José Padilla één van de muzikale smaakmakers. Een paar jaar geleden trakteerde Mison ons op een aantal prima albums via het Deense label Music For Dreams (zowel een Cantoma als een Frontera album), maar sindsdien hoorden we weinig meer van de Engelsman. Op “Pure Ibiza” laat Phil Mison horen zijn neusje voor kwaliteitsmateriaal niet te hebben verloren. De 2-CD is dan ook een ware traktatie. Een compilatie die zelfs goed zal vallen bij de meer doorgewinterde downtempo ‘watchers’, schat ik in. Mison koos een breed scala aan sfeermuziek voor deze 2-CD bijeen: (dubby) downtempo, moderne disco, brazilectro, ambient, deep-house, elektronica en meer. Op de tracklist vinden we onder andere namen als Jerry Dimmer, No Logo, Flipside, Bliss, Fragile State, Bongmaster Inc (op de hoes verkeerd aangeduid als Happy Cones – met het nog steeds fabuleuze “Brothers And Sisters”), Lulu Rouge, Afterlife feat. Chris Coco en The Karminsky Experience Inc., maar ook eigen materiaal onder de namen Cantoma en Frontera ontbreekt niet uiteraard. Opvallend veel materiaal komt uit de Music For Dreams, maar die link is verder duidelijk. “Pure Ibiza” behoort tot de betere verzamelaars op het gebied van downtempo muziek en gaat qua selectie net even breder en dieper als de gemiddelde compilatie. Kortom: heerlijke muziek van een hoge kwaliteit die het best te draaien is in een warme, zonnige omgeving – al zonnebadend. Kijk op www.i-label.uk.com voor meer informatie.

 

Beoordeling: 8

 

 

N*E*R*D: “Seeing Sounds” (Star Trak LLC/ UMG Recordings)

 Genre(s): Hip-Hop/ Breakbeats/ Rock/ Pop

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Universal Music

 N*E*R*D – de formatie rondom Chad Hugo, Pharrell Williams en Sheldon 'Shay' Haley – is een side-project van het geprezen productieteam The Neptunes. Dit zal voor de meeste mensen een bekend gegeven zijn. Kort na de eeuwwisseling verscheen het album “In Search Of…”, dat uiterst succesvolle singles als “Lapdance” en “Provider” voortbracht. Na het in 2004 verschenen “Fly Or Die” album is “Seeing Sounds” de derde N*E*R*D langspeler. N*E*R*D laat op “Seeing Sounds” horen nog steeds in staat te zijn om vernieuwende muziek te produceren. Hun eigenzinnige fusie tussen hip-hop (of breakbeats), rock, pop and more dient al jarenlang als inspiratie voor ‘nieuwe’ producers. Op “Seeing Sounds” horen we op het eerste gehoor geen echte potentiële hits, geen waanzinnige uitschieters en geen muziek die ons over jaren nog bij zal blijven. Echter, na een paar luisterbeurten beginnen we het album steeds meer te waarderen. “Seeing Sounds” is dus zo’n album dat groeit en met de luisterbeurt beter wordt. Beste bijdrage is wat ons betreft het soulful/ jazzy “Yeah You” – check de prachtige strijkers. Het album bevat echter nog diverse andere ijzersterke momenten. De single “Everyone Nose (All The Girls Standing In The Line For The Bathroom)” met een heerlijke breakbeat (denk aan “Ruffneck” van The Freestylers), fraaie scratches en een tamelijk pakkend thema ontbreekt uiteraard niet, maar we vermoeden dat deze track niet zo’n heel groot succes zal worden. Conclusie: “Seeing Sounds” is een prima album geworden, waar je echt even rustig voor moet gaan zitten. Met andere woorden, N*E*R*D’s producties zijn nog altijd geen hapklare brokken, ondanks dat het album toch wel voor de commerciële sector bedoeld is. Kijk op www.n-e-r-d.com voor meer informatie.

 

Beoordeling: 8

 

 

Various: “Stonebridge - The Flavour, The Vibe Vol. 2” (Armada)

 Genre(s): (Electro) House/ Grooves/ Trance

Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Astral Music

 Sten Hallström aka Stonebridge is een DJ/ producer uit Zweden die al sinds eind jaren 80 actief is binnen de mondiale housescene. Hij werd begin jaren 90 vooral bekend door zijn remixen voor Robin S. – de versies die je nog steeds op de radio hoort. Zijn debuutalbum dateert echter van 2004 – het via Hed Kandi verschenen “Can’t Get Enough” dat veel gedraaide singles als “Put ‘Em High” en “Take Me Away” voortbracht. In 2007 verscheen vervolgens de opvolger “Music Takes Me” (via Armada). Dat je Stonebridge ook best een mixcompilatie kan laten verzorgen, bewees de Zweed in 2005 door middel van de Dance Valley compilatie. “The Flavour, The Vibe Vol. 2” bevat meer van Stonebridge’s zonnige, groovy en toegankelijke geluid. Hij plukt wat minder electro kruiden uit de tuin als veel van zijn collega’s doen en dat is wat ons betreft een erg goede ontwikkeling. Op CD1 hoor je eigenlijk zelden die electro invloeden, maar op CD2 ontkomen we er zo nu en dan niet aan. Ook horen we zo nu en dan wat tranceklanken voorbij komen tijdens schijf twee. Stonebridge laat dus een tamelijk breed geluid horen dat zich uitstekend leent voor op festijnen op party-eiland Ibiza. Hou je van formaties als Hott 22, Robbie Rivera en Stonebridge’s eigen werk, dan is deze compilatie een schot in de roos voor jou. Kijk op www.stoneyboy.com of www.armadamusic.com voor meer informatie.

 

Beoordeling: 7,5

 

 

Various: “Nope Is Dope By Kenneth G” (Rodeo Media)

 Genre(s): (Electro) House/ Minimal

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Rodeo Media

 Kenneth Geoffrey Oudejans aka Kenneth G heeft de tweede editie van de “Nope Is Dope” compilatiereeks voor zijn rekening genomen. Met een toegankelijke kijk op de hedendaagse housemuziek brengt deze DJ het er aardig goed vanaf. De meeste soortgelijke CD’s staan vol met tenenkrommend slechte en vooral kinderlijk eenvoudige tracks. Kenneth G heeft echter andere plannen en begint de mix met materiaal van onder andere Louie Vega feat. Cerrone, Baggi Begovic en Bingo Players & Chocolate Puma (in die fabuleuze Bart B More remix). Helaas kakt de boel vervolgens flink in met simplistische tracks vol ‘bleepy’ geluidjes en weinig spektakel. Na een aantal tracks horen we dan het bekende “Jacobine” van Mastiksoul voorbij komen, die de mix lekker in tweeën breekt. Helaas is het vervolg een beetje teleurstellend en tamelijk irritant. De gebruikte melodielijntjes zijn van een dusdanig eenvoudig karakter dat deze vermoedelijk alleen op een feest met enthousiasme ontvangen zullen worden. Thuis op de bank kun je hier vermoedelijk weinig mee. In het laatste deel overtuigen alleen de bijdragen van Josh The Funky 1 (geremixt door Bingo Players) en Axwell & Sebastian Ingrosso (geremixt door Roog & Prom) nog. Meer kan ik er niet van maken. Kijk op www.nopeisdope.com voor meer informatie.

 

Beoordeling: 6,5

 

 

Mint Royale: “See You In The Morning” (Faith & Hope Records)

Genre(s): (Sfeer) Pop/ Folk/ Downtempo/ House

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: ZYX Music

  Het duo Mint Royale – bestaande uit Neil Claxton en Chris Baker – staat als sinds eind jaren 90 bekend om haar goed in gehoor liggende muziek binnen de marge (sfeer) pop, downtempo (soms met dub invloeden) en house. In 2002 bespraken we al eens het vermakelijke album “Dancehall Places”, waarop onder ander de veel gedraaide single “Sexiest Man In Jamaica” te vinden is. Dit voor ons nieuwe “See You In The Morning” album komt oorspronkelijk uit 2005, maar is recentelijk via ZYX Music in de herkansing gegaan. Prima initiatief wat ons betreft, want Mint Royale’s muziek klinkt nog steeds erg vermakelijk. De CD bevat in totaal twaalf bijdragen, waarvan we “Something New” het meest kunnen waarderen. Deze track combineert de grime achtige lyrics van Class A (vergelijkbaar met Dizzee Rascal of Wiley) en de inmiddels bewezen zangkwaliteiten van Aimee Duffy (oftewel Duffy) met harmonieuze folk/popklanken (instrumenten: onder andere strijkers en harp). Heel mooi en pakkend nummer dat draait op een midtempo breakbeat. Een groot gedeelte van het materiaal op het album is uitermate sfeerrijk en bovenal ‘catchy’, zonder te vervallen in flauwe clichés. Daarom krijgt dit album van ons een hoge becijfering. “See You In The Morning” is een heerlijke plaat die je – mocht je hem nog niet kennen – zeker eens aan een luisterbeurt kunt onderwerpen. Kijk op www.mint-royale.com of www.faithandhope.co.uk voor meer informatie.

 

Beoordeling: 8

 

 

Natalie Walker: “With You” (Dorado Records)

  Genre(s): Pop/ Folk

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Dorado Records (www.dorado.net)

  Natalie Walker is een Amerikaanse popzangeres die we in 2006 ontdekten naar aanleiding van haar aanstekelijke “Urban Angel” album – haar debuut. “With You” is het nieuwste kindje van deze getalenteerde dame. Met producerteam Stuhr aan haar zijde heeft ze andermaal een boeiend en toegankelijk album weten af te leveren. Het duo Stuhr, bestaande uit Daniel Chen en Nate Greenberg, kennen we van hun remix voor Bebel Gilberto’s “Jabuticaba”. Soms klinkt de muziek op “With You” alsof William Orbit samen met de jongens van Stuhr achter de knoppen plaats heeft genomen (denk vooral aan zijn werk voor/met Madonna). Het levert vele mooie luisterliedjes op! Natalie Walker kun je qua stem een beetje vergelijken met vrouwelijke iconen als Dido, Beth Orthon, Beth Gibbons (Portishead) en Sara Bareilles. Met de eerste twee tracks van het album zet Walker direct de juiste toon. “Lost My Shadow” en vooral “Pink Neon” (de tweede single van het album) zijn fabuleuze popliedjes die je al na een enkele luisterbeurt bij zullen blijven. Mooiste track is wat mij betreft de titelsong “With You” – een uiterst gevoelige song met een slepend, melodramatisch thema. Ook “Hypnotize” met een simpel, doch enerverend piano thema mag er zijn! De eerste single van het album is “Over And Over”, waarvoor onder andere Ashley Beedle (X-Press 2) een remix heeft gemaakt. “With You’ is voor liefhebbers van breekbare popmuziek een aanrader. Kijk op www.natalie-walker.com voor meer informatie.

 

Beoordeling: 8

 

 

Natalia Clavier: “Nectar” (ESL Music)

  Genre(s): Downtempo/ Latin/ Dub

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: ESL Music (www.eslmusic.com)

  Natalia Clavier is de nieuwste aanwinst van het ESL Music label. Ze deed al vocaal werk op het laatste album van Federico Aubele (zie elders in deze recensierubriek van september 2008) en komt direct met een compleet album op de proppen. Diezelfde Federico Aubele heeft in samenwerking met Eric Hilton (van Thievery Corporation) getekend voor de productie van “Nectar”. De gelijkenissen met Federico Aubele’s eigen werk zijn duidelijk hoorbaar en voelbaar, maar ook de link met het latin getinte werk van Thievery Corporation is zo gelegd. Op “Nectar” staan twaalf heerlijke luisternummers met een latin inslag, waarbij invloeden uit bijvoorbeeld de tango meer dan eens voorbij komen. Natalia Clavier’s muziek is zo nu en dan wat droevig van doorklank en dit resulteert in gevoelige strijkpartijen en dito gitaar- en toetsenspel. De muziek op “Nectar” golft van Thievery Corporation achtige downtempo tot nog rustiger materiaal (beatloos bijvoorbeeld). Hou je van Federico Aubele’s muziek, ‘the latin side of Thievery Corporation’ en van Gotan Project, dan is dit album voor jou een schot in de roos. Mooiste track is wat ons betreft het gevoelige “Azul” met haar mooie, sfeerbepalende Fender Rhodes en strijkers.  Kijk op www.myspace.com/nataliaclavier of www.eslmusic.com voor meer informatie.

 

Beoordeling: 7,5

 

 

Marc Evans: “The Way You Love Me” (Defected Records)

  Genre(s): Soulful House/ Broken Beats/ Nu-Soul

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: N.E.W.S. Distribution

  Soulzanger Marc Avon Evans (zoals Marc Evans voluit heet) bracht in 2005 zijn eerste single uit – via Hustle Music om precies te zijn. Die single, met de titel “The Way You Love Me”, is tevens de werktitel van zijn eerste album geworden. Dit debuutalbum – gepresenteerd door DJ Spen & The Muthafunkaz – bevat een serie van prima te pruimen US soulful house en broken beats bijdragen met een rol voor gospel. Additionele invloeden uit de jazz en funk zijn in mindere mate aanwezig. Een aantal van de tracks ken je wellicht al, want via Defected sublabel The Sound Of Defected verschenen reeds enkele 7” singles van Evans. “The Way You Love Me” (als album) is wat mij betreft geen hoogvlieger, maar simpelweg een prima plaat! Liefhebbers van de soulstem van bijvoorbeeld Ron Carroll hebben met Marc Evans een prima alternatief voor handen. Mensen die de releases van Papa Records volgen zullen denken ‘waarom is dit album via Defected verschenen in plaats van Papa Records’? En terecht, want dit album had prima aangesloten in het rijtje Reel People, DJ Spinna en Domu presents Pete Simpson. Het album bevat sowieso geschikt materiaal voor de verzamelreeksen van Hed Kandi en zusterlabel Stereo Sushi, die zich richten op smaakvolle soulful house. Kijk op www.defected.com of www.myspace.com/marcevans voor meer informatie.

 

Beoordeling: 7,5

 

 

Various: “Jazzie B presents School Days” (Trojan Records)

  Genre(s): Reggae/ Dub/ Dancehall

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Universal Music Group

  Jazzie B – bekend van de formatie Soul II Soul – mocht recentelijk de Trojan archieven induiken en selecteerde een reeks van achttien reggae/ dub en dancehall tracks. Ondanks het feit dat maar weinig tracks op de speellijst me bekend in de oren klinken, weet Jazzie B je zonder twijfel te boeien met zijn selectie. Herkenbaar is de reggae versie voor de track “Hit The Road Jack”, hier uitgevoerd door Big Youth. Ook “Jump Up” van Admiral Bailey herkennen we, al komt dit door het feit dat deze track halverwege jaren 90 in een jungle jasje werd gestopt. Daarnaast zul je de stem van Horace Andy direct herkennen. Hij is onder andere te horen (geweest) op alle Massive Attack albums. En zo zijn er nog talloze tracks die een heerlijk zomers, maar vooral ook een luisterbaar karakter hebben – ‘feel good’ muziek over het algemeen. Voor liefhebbers van reggae/ dub (oud en nieuwer) is deze compilatie in ieder geval genieten geblazen. Kortom: net als de compilatie die The Orb vorig jaar voor Trojan verzorgde – de dubbelaar “I’ll Be Black” genaamd – is deze “Jazzie B presents School Days” verzamelaar ook overduidelijk de moeite! Kijk op www.trojan-records.com voor meer informatie.

 

Beoordeling: 8

 

Gang Gang Dance: “Saint Dymphna” (Warp Records)

  Genre(s): Elektronica/ Synth-Pop/ Rock/ Electro-Clash/ Experimental

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Rough Trade

  Gang Gang Dance is een naam waar ik nog niet eerder van hoorde. De groep werkt vanuit Brooklyn (New York) en bracht in 2004 haar titelloze debuutplaat uit via het Fusetron label. In 2005 verscheen via The Social Registry hun tweede langspeler in de vorm van “God’s Money”. De groep maakt muziek die maar moeilijk te vangen is in een bepaald hokje. We horen elektronica, Oosterse dancemuziek en (synth)pop, maar ook grime, (indie) rock en electro-clash invloeden zijn duidelijk aanwezig. Dit alles op een uiterst creatieve wijze in elkaar gedraaid. Het album vangt aan met onvervalste oriëntaalse elektronica in de vorm van “Bebey”. Direct daarna hoor je synth-pop achtige muziek met een zangeres waar we niet bepaald vrolijk van worden. Haar zeurende stem en geschreeuw op een electro-clash achtige wijze, helpen tracks als “First Communion” en “Desert Storm” volledig om zeep. Ik kan me niet voorstellen dat er mensen zijn die hiervan kunnen genieten. Experimenteel is de formatie ook! Luister eens naar het ondefinieerbare “Vacuum” dat pop/ rock drums combineert met ouderwetse synth-pop klanken (denk aan de modulerende synthesizers van Duran Duran in de jaren 80) en fraaie (computer) stringpads. Ondanks de korte speeltijd van slechts 45 minuten, is dit album een aanrader voor de doorgewinterde liefhebber van experimentele elektronische muziek. Kijk op www.warprecords.com voor meer informatie.

 

Beoordeling: 7,5

 

Various: “Kitsuné Tabloid - Mixed By Digitalism” (Kitsuné France)

  Genre(s): Disco/ Electro/ Synth-Pop/ House

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: N.E.W.S. Distribution

  Dit CD’tje lag al een tijdje op de schap hier, maar bespreken we pas in de maand dat de nieuwe “Maison Kitsuné Compilation” (de zesde) op de mat viel. “Kitsuné Tabloid” werd gemixt door de formatie Digitalism, oftewel het duo Jens Moelle en Ismail Tuefekci. Digitalism kende een vliegende start van hun producercarrière, waarbij vergelijkingen met Daft Punk gemaakt werden. Hun debuutalbum “Idealism” uit 2007 kreeg lovende recensies en deed de populariteit van het duo explosief stijgen. Ook voor het samenstellen/mixen van een compilatie kun je het duo inschakelen. “Kitsuné Tabloid” is een spannende en muzikale mixcompilatie geworden die als het ware een hele nieuwe generatie elektronische producers vertegenwoordigd. Stromingen als disco, electro, synth-pop en house komen ruimschoots aan bod – al dan niet in mengvormen. Het is smaakvolle muziek van eigentijdse makelij, maar ook met een dikke knipoog naar het verleden. Ook over het verloop van de mix is nagedacht: na een track of tien wordt het tempo wat teruggeschroefd en wordt opnieuw opgebouwd naar een hoogtepunt. Van Calvin Harris en Hot Chip tot Hercules & Love Affair en Midnight Juggernauts; allemaal komen ze voorbij op “Kitsuné Tabloid”. Dit zijn unieke compilaties waarbij tamelijk diverse muziekstromingen gemoedelijk in één mix opgenomen zijn. Let op de afsluiter “Echoes” van Digitalism zelf en je begrijpt de vergelijking met Daft Punk meteen! Kijk op www.thedigitalism.com (tijdelijk met gratis download rondom deze compilatie) of www.kitsune.fr voor meer informatie.

 

Beoordeling: 8,5

 

 

Soil & “Pimp” Sessions: “Planet Pimp” (Brownswood Rec.)  

Genre(s): Nu-Jazz/ Contemporary Jazz/ Jazz-Fusion

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Brownswood Recordings (www.brownswoodrecordings.com)

  “Planet Pimp” is de nieuwste creatie van de jazz virtuozen van Soil & “Pimp” Sessions. Deze zeskoppige formatie uit Japan – gespecialiseerd in het spelen van live sessies – weten keer op keer hun publiek in extase weten te brengen met hun energieke, soms wilde jazzmuziek met een eigentijdse stempel. “Planet Pimp” is het derde album dat we van deze Japanners bespreken, maar ook de minste helaas. Stonden op voorgangers “Pimp Master” en “Pimpoint” nog diverse uitschieters, op “Planet Pimp” zijn deze echter schaars. Het is echter zeker niet zo dat dit album een stuk slechter is in vergelijking met het eerdere werk. We missen gewoon net een paar momenten waarop je compleet uit je dak gaat. In vergelijking met de eerder besproken album, zijn zo nu en dan wat Latijns-Amerikaanse kruiden toegevoegd aan hun bestaande eigen sound. Ook op “Planet Pimp” gaat het zestal zo nu en dan compleet ‘over the top’ en vraag je je af hoe iemand zulke muziekstukken kan schrijven en uitvoeren. Het blijft muziek die razend knap gespeeld wordt door een formatie die nog jaren mee kan. Mooiste track: het tamelijk ingetogen “Fantastic Planet” met haar latin jazzy toetsen en ‘hobbelende’ baslijn. Mocht je Soil & “Pimp” Sessions nog niet kennen, check dan eerst hun oudere werk, alvorens aan dit album te beginnen, is ons advies. Kijk op www.soilpimp.com of www.brownswoodrecordings.com voor meer informatie.

 

Beoordeling: 8

 

 

Bardo State: “Mariposa” (United Recordings)

  Genre(s): Downtempo/ World Lounge/ Pop

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: United Recordings (www.unitedrecordings.com)

  Bardo State – sinds 2003 actief – is een welkome aanwinst voor liefhebbers van downtempo en world lounge. Het duo – bestaande uit Frank Wijn en Dorian Broekhuyse – put naar eigen zeggen invloeden uit het werk van namen als Philip Glass, Saint Saëns, Shostakovich, Ravel, Barber, Satie, Albinoni, Giazotto, Purcell, Air, Vangelis, Ennio Morricone, Brian Eno, Ryuichi Sakamoto en Cocteau Twins. Met Bardo State wilde het duo klassieke muziek meer toegankelijk maken. Is dat gelukt? Jazeker, je kent het duo wellicht al van sublieme tracks als “Seneca” en “Lifeblood”, die reeds te vinden waren op enkele compilaties. Op “Mariposa” – hun debuutalbum – vinden we werkelijk wonderschone, regelmatig vocale muziekstukken die worden aanbevolen door onder andere Ben Mynott (Fragile State), Monte La Rue (Disque Deluxe) en DJ Ravin (Buddha Bar). De muzikale invloeden zijn vrij breed: van moderne klassieke muziek (inclusief opera) en downtempo tot wereldmuziek, ambient en pop. Het resultaat indrukwekkend. De muziek krijgt steeds een verrassende wending en is daardoor een tikkeltje mysterieus van aard. Ook de risicovolle missie om de David Bowie klassieker “This Is Not America” te coveren loopt niet uit om een fiasco. “Mariposa” mag je een heel fraai debuut noemen en tevens een geluid dat goed past bij het naderende najaar! Kijk op www.bardostate.com of www.unitedrecordings.com voor meer informatie.

 

Beoordeling: 8

 

Various: “Max Graham presents Cycles” (Armada Music)  

Genre(s): (Progressive) Trance/ (Progressive) House

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Astral Music

  De Canadees Max Graham is een gevierde naam binnen de mondiale DJ/ producer sector voor elektronische muziek. Ooit begonnen als scratch DJ, maar met de jaren overgestapt naar de progressive house en trancesound. Ook als producer staat hij al jarenlang zijn mannetje. Wie kent zijn eigentijdse interpretatie van Yes’ popklassieker “Owner Of A Lonely Heart” niet? “Cycles” is niet de eerste mixverzamelaar die we van Max Graham hebben mogen beoordelen. In 2005 verscheen via DMC Publishing van zijn hand een editie uit de mixserie “Mixmag Live”. Op “Cycles” kent Max Graham een vliegende start met onvervalste progressive trance & house van een torenhoog niveau. Helaas laat hij gedurende de mix zo nu en dan de teugels vieren en biedt hij de luisteraar ook US house (denk aan David Tort & DJ Ruff meets DJ Disciple) en electro invloeden (voorbeeld: Tim Le El & Wollion op CD2). We hadden veel verwacht van de Patch Park remix voor Lemon 8’s klassieker “New York New York”, maar deze valt spijtig genoeg tegen. Patch Park scoort echter wel met de remix voor Oliver Moldan & Patric La Funk’s “Good Fellas”. Dit is een heerlijke gedreven progressive house moment met ‘stabby’ synths. Patch Park zal overigens nog een paar keer voorbij komen op eerste schijf van deze dubbelaar. Max Graham’s eigen bijdrage “Frozen” mag er ook zijn zeg! Gedreven progressive trance met een ‘heavenly sound’. Als je van electro-trance houdt die bol staat van de sfeer, dan kun je veel plezier beleven aan Simon & Shaker’s “Soultech!” – hier in de eigen Simon & Shaker remix. Andere namen van betekenis op de tracklist zijn: Roland Klinkenberg (geremixt door Max Graham), Marcus Schössow (eveneens geremixt door Max Graham) en David West (ook in samenwerking met Orkidea). “Max Graham presents Cycles” is een hele aardige compilatie geworden, maar haalt het net niet bij de betere releases van Renaissance en Global Underground. Kijk op www.maxgraham.com of www.armadamusic.com voor meer informatie.

 

Beoordeling: 7,5  

 

Ursula 1000: “Undressed - ...Remixed” (ESL Music)

  Genre(s): (Funky) Breakbeats/ (Electro) House/ Electro-Clash/ Reggae/ Dub

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: ESL Music (www.eslmusic.com)

  Ursula 1000 aka Alex Gimeno is een in New York gevestigde DJ/ producer die sinds eind jaren 90 releases uitbrengt via het ESL Music label. “Undressed” is een remix collectie gebaseerd op het materiaal van het in 2006 verschenen album “Here Comes Tomorrow”. Het zijn vooral funky breakbeats – in diverse vormen en maten – die de boventoon voeren op “Undressed”, maar ook reggae/ dub en electro-clash (plus gelieerde invloeden) komen aan bod op dit concept album. Remixers als Skeewiff, Fort Knox Five, Ladytron, Product.01 en Deekline & Ed Solo doen hun uiterste best om het aparte geluid van Ursula 1000 hun eigen touch mee te geven. Vooral Skeewiff’s remix voor “Boop” spreekt me erg aan, met uitzondering van de storende vocale effecten. De rollende funky breakbeats, de warme orgeltinten, de (reversed) sfeerpaden en pakkende baslijn van die remix zijn heerlijk en doen me qua sfeertje denken aan Nathan Haines’ “Doot Dude” met female spoken word artist Lyric L (uit 2003). Helaas is niet iedere remix op “Undressed - ...Remixed” een voltreffer, maar gemiddeld gezien scoort dit concept album toch een goede voldoende! Kijk op www.eslmusic.com voor meer informatie.

 

Beoordeling: 7,5  

 

 

Fanatix: “This Thing Of Ours” (BBE Records)

  Genre(s): Soulful, Funky, Latin & Afro-House

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: PIAS (www.pias.com)

  Fanatix is een houseduo bestaande uit Aaron Ross en Neil Pierce. Op “This Thing Of Ours” horen we vooral soulful, funky, latin en afro-house in de traditie van formaties als Masters At Work, Reel People (in de housemodus) en gelijkgestemden. Dit levert vele uiterst fijne luistermomenten op, zoals het non-vocale “Casa Cubana” in samenwerking met Sterling Ensemble – het collectief rondom Albert Menendez. Dit collectief doet haar ding op vier van de albumtracks! Vocale gastrollen op dit album worden kleurrijk ingevuld door namen als Lady Alma (bekend van haar werk met 4hero en Mark de Clive-Lowe), Shaun Escoffery (Oyster label), Alex Mills en Tonya Renée. “This Thing Of Ours” willen we typeren als een muzikaal, creatief en smaakvol album dat vooral om US house vibes draait. Beste track: “Slow It Down” met Tonya Renée, vanwege het zijdezachte thema en de fabuleuze vocalen van de dame in kwestie. Slotsom: Fanatix levert een heerlijke langspeler af, die wat mij betreft stukken beter is als het te vergelijken album van Marc Evans op Defected. Kijk op www.bbemusic.com of www.myspace.com/fanatixproductions voor meer informatie.

 

Beoordeling: 8

 

 

Various: “House Makes Sexy Vol. 02” (Streetlight/ Daredo)

  Genre(s): Deep-House/ Tech-House

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: ZYX Music

  Heerlijk mix CD’tje is dit van het Streetlight label, met een nadruk op materiaal uit de catalogus van het veel geprezen Plastic City label. Een label waarop grootheden als The Timewriter en Terry Lee Brown Junior al jaren excelleren. De dertien op “House Makes Sexy Vol. 02 - The Deep Tech Session” zijn allemaal van ongekende schoonheid en zijn naadloos aan elkaar gemixt door Jérome en Noak (wie kent ze niet?). De muziek kabbelt rustig voor, is vaak ruimtelijk plus uiterst sfeerrijk van karakter en bevindt zich continue in het schemergebied tussen deep-house en tech-house: het geluid van Plastic City – zo zou je kunnen stellen. Naast de genoemde producers uit de Plastic City stal kun je ook bijdragen van Harold Heath (bekend van het Urbantorque label), Scope, E.B.E. en J. Axel verwachten. Opvallende track is het hevig ‘groovende’ “Vintage Circuits” van The Timewriter feat. Theresa Baltimore, hier in de Nacho Marco remix. Simpel piano loopje, een rollend drumpatroon, een passende baslijn en dan heb je een dansvloerwonder van formaat! Ook de Aruba remix voor Scope’s “Toronto” is een schitterende sfeermaker met een gedreven basis eronder. Deze mixcompilatie mag er zeker zijn! Kijk op www.daredo-music.de voor meer informatie.

 

Beoordeling: 8

 

 

Various: “House Masters - Louie Vega” (Defected)

  Genre(s): (Soulful) House/ Garage

Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: N.E.W.S. Distribution

  Ja, wat kunnen we eigenlijk nog vertellen over Louie Vega? Weinig tot niets. We hebben te maken met een pionier, een DJ/ producer met een bijzondere staat van dienst en ontelbaar veel clubhits achter zijn naam. Met zijn maatje Kenny ‘Dope’ Gonzalez vormt hij al jaren Masters At Work en behoort hij al sinds begin jaren 90 tot de allergrootste namen op het gebied van de elektronische muziek. Deze 2-CD biedt je de mogelijkheid om alle grote Louie Vega producties (lees: producties onder eigen naam, co-producties, participaties en remixwerk) in één klap te vangen! Op deze 2-CD hoor je in de producties verwijzingen naar garage, soul, funk en latin. Een gevarieerd aanbod van smaakvolle producties dus! De liefhebber zal het grootste gedeelte van zijn werk al kennen en in huis hebben, maar voor mensen die al jaren zoeken naar de grote classics van deze man is dit een prima alternatief. Sommige tracks zijn digitaal niet eerder beschikbaar geweest, dus interessant voor CD jocks. Na het beluisteren van deze hoogstaande, ongemixte compilatie kunnen we stellen dat Louie Vega een zeer belangrijke rol heeft gespeeld in de ontwikkeling van de housemuziek vanaf begin jaren 90. Hij verdient het stempel ‘house master’ zeer zeker! Kijk op www.defected.com of www.mawrecords.com voor meer informatie.

 

Beoordeling: 8,5

 

   

Various: “Nature One - Wake Up In Yellow” (Toptrax/ ZYX Music)  

Genre(s): (Electro) House/ Electro-Tech/ Trance/ Schranz

Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: ZYX Music

  Deze compilatie – gekoppeld aan het bekende Nature One festival – behoort tot de Sunshine Live Festival Collection. Eerder verschenen al (sinds begin 2008) delen als “WinterWorld”, “Mayday - Reflect Yourself” en “Ruhr In Love - Das Elektronische Familienfest”. Juist, allemaal grote Duitse festijnen op housegebied. De “Nature One - Wake Up In Yellow” compilatie beslaat twee disks die gevuld zijn met een gevarieerd scala aan elektronische muziek. Zeg, de brede aanpak qua genres die het festival nastreeft – (electro) house, electro-tech, minimal, trance en techno/ schranz. De tracks komen ongemixt voorbij, variërend van full length 12” versies tot edits die geschikt zijn voor airplay op de radio. Net als andere aan festivals gerelateerde compilaties is de samenhang soms ver te zoeken. Dat komt gewoon omdat men zoveel mogelijk invloeden aan bod wil laten komen. Let dus niet op de opbouw van de schijfjes, maar beoordeel deze 2-CD op haar individuele tracks. Gekozen materiaal komt van namen als Dubfire, Sven Väth (geremixt door Eric Prydz), Armin van Buuren, Lützenkirchen, Anthony Rother en Gabriel Ananda. Kortom: genoeg namen van betekenis. Kijk op www.toptrax.de voor meer informatie.

 

Beoordeling: 7,5  

 

Various: “Armada - The Best Of 5 Years” (Armada Music)

  Genre(s): (Electro) House/ (Progressive) Trance

Bron: 3-CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Astral Music

  Armada werd vijf jaar geleden opgericht door DJ/ producer Armin van Buuren, Maykel Piron (voorheen werkzaam bij onder andere Warner) en David Lewis (DJ bookings). In vijf jaar tijd is er een hoop gebeurd! Dus, wat doe je als je vijf jaar bestaat? Juist, je laat je publiek en potentiële publiek horen wat je de afgelopen jaren allemaal hebt bereikt! Een resumé waarvan liefhebbers zullen smullen en wat naar meer smaakt. Armada heeft hierin voorzien middels de “Best Of 5 Years - 100 Tracks In The Mix” 3-CD compilatie. Op deze erg fijne compilatie krijg je door middel van korte soundclips een beeld van de eerste vijf Armada jaren. Je begrijpt het al: het gaat om drie megamixen van ieders ruim 30 nummers (om het totaal van 100 tracks te kunnen bereiken). De muzikale invulling bestaat kort door de bocht uit (electro) house, progressive en trance. De nadruk ligt natuurlijk op de trance van artiesten als Armin van Buuren zelf, Markus Schulz, Push (ook als M.I.K.E.), Motorcycle, Signum en ga zo maar door. We kunnen we ingaan om het gekozen materiaal, maar verwacht vele herkenningsmomenten en kwalitatief prima tracks. Kijk op www.armadamusic.com voor meer informatie.  

 

Beoordeling: 7,5

 

 

Mint Royale: “Pop Is…” (Faith & Hope Records)

  Genre(s): (Retro) Pop/ Folk/ Breakbeats/ Hip-Hop/ Downtempo/ House/ Reggae

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Faith & Hope Records (www.faithandhope.co.uk)

  Zo hoor je jarenlang (lees: sinds 2002) niets meer van een formatie en zo bespreek je in één maand twee CD’s van ze. Ik heb het over Mint Royale. Eerder deze maand ontvingen wij de heruitgave van het “See You In The Morning” album (2005) en na een nieuwsgierige blik in de Mint Royale catalogus op de Discogs website, troffen we deze “Pop Is…” release aan. “Pop Is…” is niet de allernieuwste plaat van het duo Neil Claxton en Chris Baker, maar een ‘best of’ overzicht. Dit is dus je kans om geprezen tracks als de nummer één notering “Singin’ In The Rain”, “Show Me” (met Pos van De La Soul) en het aanstekelijke ”Sexiest Man In Jamaica (met Prince Buster) te scoren. “Something New” met de tegenwoordig erg populaire zangeres Duffy en MC Class A is nog zo’n waanzinnige track, die we ook al hebben uitgelicht voor het “See You In The Morning” album. Ons advies: ga dit ‘best of’ album zeker eens checken als je van gevarieerde klanken houdt zoals (retro) pop, (kitscherige) folk, allerhande breakbeats (vaak funky of als begeleiding van pop- of folk klanken), hip-hop (denk aan de samenwerking met Pos), reggae/ dub, house, blues en (world influenced) downtempo muziek. Mint Royale heeft al jaren een onnavolgbare sound en we hopen dat ze deze nog jarenlang blijft uitdragen! Kijk op www.faithandhope.co.uk of www.myspace.com/mintroyale voor meer informatie.

 

Beoordeling: 8

 

 

Dust Galaxy: “Dust Galaxy” (ESL Music)

Genre(s): Pop/ Punk/ Breakbeats/ World Music

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: ESL Music (www.eslmusic.com)

  Dust Galaxy: nieuwe naam, bekende producer. Rob Garza is namelijk de man achter Dust Galaxy. En waar kennen we Garza dan van? Samen met Eric Hilton vormt hij het bekende duo Thievery Corporation, dat al jarenlang met succes smaakvolle Chakra-Dub lounge/ downtempo produceert. Een geluid dat veel gekopieerd is, maar nog altijd het best klinkt met de ‘originators’ achter de knoppen. Op het titelloze debuutalbum van Rob Garza als solo artiest laat hij een (retro) pop/ punkgeluid horen met in mindere mate invloeden uit de dub/ reggae, maar ook uit de Oosterse (muzikale) keuken worden kruiden geplukt. De Indiase instrument de sitar is weer prominent vertegenwoordigd en geeft het album zo nu en dan een werelds tintje mee! Ook de live drums vallen op. Het is een album geworden dat even wennen is in vergelijking met het werk dat Garza levert met Thievery Corporation, maar er zijn ook wel parallellen te trekken. Dust Galaxy is als het ware de pop/ punkvariant van het bekende downtempo geluid van Thievery Corporation. Rob Garza blijkt na onderzoek de zanger ten zijn van al het materiaal op dit titelloze debuut. Dat zingen moet hij maar snel achterwegen laten, want wat ons betreft klinkt dit niet bepaald als muziek in de oren. Vermakelijk is het album van Dust Galaxy overigens zeker! Kijk op www.dustgalaxy.com voor meer informatie.

 

Beoordeling: 7  

 

Force Of Nature: “III” (Mule Musiq)

  Genre(s): House/ Disco

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Mule Musiq (www.mulemusiq.com)

  Deze promo van Force Of Nature’s album “III” kregen wij zonder al te veel informatie. Op de Discogs website lezen we dat de plaat al in 2006 via Libyus Music (Tokyo, Japan) is verschenen – een re-issue dus. Even voorstellen; Force Of Nature is een duo uit Japan, bestaande uit Kento Sasaki (DJ Kent) en Yotsukaido Nature (KZA). Beide heren hebben een overduidelijke voorliefde voor disco, wat je uiteraard weer terughoort in de producties op “III”. Het is nu 2008 en het Japanse Mule Musiq heeft dit prima album in de (terechte) herkansing gegooid. Je zou het geluid van Force Of Nature het beste kunnen omschrijven als een mengelmoes van sfeerrijke (space) disco, house, downtempo (in mindere mate) en wat (sci-fi) ambient tinten. Zo nu en dan gooit het duo er naast een vlakke housedreun ook een breakbeat track tegenaan, met “Bring It” als meest aansprekende voorbeeld. Het downtempo space-disco moment “Supernova” – compleet met sci-fi sfeertje – is wat ons betreft één van de mooiste parels van dit album. Ook het afsluitende “Liberate” is de moeite en lijkt redelijk op Jan Hammer’s bekende “Crockett’s Theme”. In de breedte is “III” een erg prettig, goed geproduceerd en vooral divers album geworden binnen de aangegeven marges. Kijk op www.mulemusiqe.com voor meer informatie.

 

Beoordeling: 8

 

 

Various: “Saturday, I’m In Love - Chapter.01” (Diynamic Music)

  Genre(s): Tech-House/ Minimal

Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Astral Music

  Mladen Solomun aka Solomun – samen met Adriano Trolio labeleigenaar van het uit Hamburg afkomstige Diynamic Music – stelde deze eerste “Saturday, I’m In Love” compilatie samen en mixte een deel van het materiaal vakkundig aan elkaar. Het product bestaat uit twee delen: een ongemixt deel (CD1) met enkel exclusief voor deze compilatie geproduceerde tracks en een gemixt deel (CD2) met materiaal uit de bestaande catalogus van het label. Solomun is inmiddels geen onbekende jongen meer binnen het tech-house/ minimal circuit. Hij bracht al materiaal uit via respectabele labels als Four:Twenty, Dessous Recordings, Sonar Kollektiv en Compost Records. Schijf één heeft de naam ‘Unmix:d’ meegekregen. Zoals al aangegeven bevat deze disk uitsluitend exclusief voor deze compilatie geproduceerde bijdragen – in totaal negen. Interessante namen als Jay Shepheard (Compost) en Trickski (Sonar Kollektiv) dragen hun spreekwoordelijke steentje bij met prima materiaal. Shepheard met een tamelijk trage, diepe track in zijn kenmerkende productiestijl en Trickski met het ‘catchy’ “Your Lonely Nights” – inclusief solide thema. De track die ons op CD1 het meest opvalt is Paulo Olarte’s “Numeros Rotos” – een tamelijk mysterieuze ‘tech’ track met gedoseerde sfeermomenten die heel broeierig klinkt. ‘Mix:d’ is de disk die Solomun samenstelde en mixte. Deze schijf mag je omschrijven als een met zorg gecreëerde samenvatting van reeds verschenen materiaal uit de Diynamic stal. Kortom: ‘het beste’ uit twee jaar Diynamic Music. Producers als HOSH, Stimming en Solomun zelf staan met meerdere bijdragen op de tracklist, die overigens ook aansprekende remixen van Guido Schneider, Jimpster, Motorcitysoul, Jerome Sydenham, Anja Schneider en Jackmate bevat. De muziek leunt voornamelijk op de tech-house, met invloeden uit de retro-house en minimal als verdere ondersteuning. Disk twee is wat ons betreft vele malen beter dan de ongemixte eerste disk. Waarom? We vinden dat de mix door Solomun loopt als een trein en je een duidelijker beeld van de ‘Diynamic sound’ geeft. Die is – na beluistering – te typeren als clubgericht, progressief en tamelijk divers binnen de aangegeven marge. Overall is deze compilatie niet de top, maar er is zeker een mooie/ smaakvolle balans gevonden tussen diepe tracks met voldoende ruimte voor sfeerbepalende elementen. Liefhebbers van Solomun’s releases op genoemde labels zullen zich met deze eerste “Saturday, I’m In Love” 2-CD prima vermaken. Kijk op www.diynamic.com of  www.myspace.com/solomunakaplay voor meer informatie.

 

Beoordeling: 7,5  

 

 

Various: “Mystery Land 2008” (Dance-Tunes B.V./ ID&T)

  Genre(s): (Electro) House/ Electro-Tech/ Trance

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Dance-Tunes (www.dance-tunes.com)  

Rondom ieder groot festival/ feest wordt tegenwoordig wel een compilatie of mix CD uitgebracht. “Mystery Land” uiteraard ook, maar het festival was hier in de vroege jaren 90 vrij uniek in. Na 15 festivaljaren is het festijn nog steeds springlevend en ook afgelopen editie was weer fabuleus. De compilatie bevat muziek uit heersende genres als (electro) house, electro-tech en trance. Hits van Axwell & Bob Sinclar feat. Ron Carroll en Eric Prydz worden afgewisseld met de ‘techy’ electro van Bates45 en de stuwende trance van Marco V & Sander van Doorn, maar ook Tiësto’s remix voor Cary Brothers’ “Ride” kom aan bod. Opvallend zijn de electro-grooves bijdragen van Chuckie en Andy Callister. Beiden bevatten ze oldschool synths volgens het recept van Bart B More. Hebben we hier met een nieuwe productietrend te maken? De “Mystery Land 2008” compilatie is prima te pruimen, al hebben we net als bij de “Extrema Outdoor 2008” compilatie het gevoel dat men teveel stromingen op één schijfje wil proppen. Het klinkt soms wat onsamenhangend en gejaagd, maar je moet dit soort compilaties ook vooral zien als souvenir. Kijk op www.dance-tunes.com voor meer informatie.

 

Beoordeling: 7,5

 

 

Various: “Carl Cox - Live At Dance Valley 2008” (Mid-Town)

Genre(s): Techno

Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Mid-Town (www.mid-town.nl)

  Technoreus Carl Cox behoort al jaren tot de absolute voorhoede van de DJ sector. Overal waar deze sympathieke Engelsman ten tonele verschijnt, kan hij op een groot enthousiasme van het publiek rekenen. Zijn energieke – voornamelijk op techno gebaseerde – geluid, zijn vliegensvlugge mixtechnieken en zijn verbondenheid met het publiek maken van hem een buitencategorie DJ, die vermoedelijk nog jaren aan de top zal/ kan blijven. Deze 2-CD mixsessie – als herinnering aan de afgelopen Dance Valley editie – laat weer luid en duidelijk horen wat Carl Cox allemaal in zijn mars heeft. Met bijdragen van Sander van Doorn, Meat Katie, Michel de Hey vs. M.I.R.K.O., Christian Smith & John Selway en Trevor Rockliffe als bekendste namen, heeft Carl Cox een krachtige en tamelijk toegankelijke mix afgeleverd die niet na een paar luisterbeurten zal vervelen. Kijk op www.carlcox.com of www.mid-town.nl voor meer informatie.

 

Beoordeling: 7,5

 

 

Various: “Bateria - The Natural Rhythm” (Digidance)

  Genre(s): Electro-House/ Grooves/ Latin-House

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Digidance

  Gregor Salto is de man achter deze “Bateria - The Natural Rhythm” mixverzamelaar. Een compilatie die voortvloeit uit Salto’s jongste danceconcept. Naar eigen zeggen combineert hij in zijn electronic grooves sound componenten uit de wereldmuziek zoals soul en salsa, jazz en samba, afro en electro. Klinkt interessant zou je zeggen. Helaas worden we hier niet bepaald warm van deze mix CD. De DJ set van Gregor Salto is weliswaar energiek en melodieus, maar mist diepte en spanning. Het is allemaal materiaal waarbij je denkt ‘die sound heb ik al eens eerder gehoord’. Geen vernieuwende klanken dus. Gregor Salto heeft simpelweg een leuke en vermakelijke compilatie weten te creëren met veel eigen materiaal (waaronder remixen voor respectabele namen als Bob Sinclar, Roger Sanchez en DJ Gregory), maar ook namen als Trickski (hier geremixt door Martin Solveig), Mighty Dub Katz en DJ Madskillz komen aan bod. Eén ding is zeker: wij gaan hier na beluistering van de CD zeker geen salto van enthousiasme maken. Een bescheiden koprol willen we eventueel overwegen. “Bateria - The Natural Rhythm” is overigens wel beduidend beter als de Digidance compilaties van mensen als DJ Hardwell en Jeroenski. Dat wel… Kijk op www.digidance.cc voor meer informatie.

 

Beoordeling: 7

 

 

Various: “Greg Wilson’s 20:20 Vision” (20:20 Vision)

  Genre(s): Nu-Disco/ Deep-House/ Electro-Boogie

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Astral Music

  20:20 Vision – het label van Ralph Lawson – staat al jaren te boek als een gerespecteerd houselabel uit de UK met kwalitatief hoogstaande releases. Het label bracht in 1995 zijn eerste release uit en heeft inmiddels een indrukwekkende catalogus opgebouwd met bijdragen van artiesten als Fred Everything, Spirit Catcher en Bobby Peru. Greg Wilson – een uit Liverpool afkomstige DJ – laat op deze verzamelaar een geluid horen waarbij disco, house en zelfs electro-boogie (mondjesmaat) de voornaamste ingrediënten zijn. De mix begint rustig en eindigt rustig, al zijn er zeker een aantal piekmomenten ingebouwd – de meer housegerichte bijdragen. De tracklist puilt uit van de kwalitatief hoogstaande tracks, waarvan we Random Factor’s “Second Principles” en Spirit Catcher’s “Sweet Deal” er het meest uit vinden springen. Al met al een heerlijke compilatie die je een beetje kunt vergelijken met de recent verschenen “Cosmic Balearic Beats Vol. 1” CD van Eskimo Recordings. Met het verschil dat deze mix van Greg Wilson ook wat deep-house invloeden bevat. Kijk op www.2020recordings.com voor meer informatie.

 

Beoordeling: 8

   

 

Pan/Tone: “Skip The Foreplay” (Cereal/Killers)

  Genre(s): Tech-House/ Electro-Tech/ Minimal

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Kompakt (www.kompakt-net.de)  

Pan/Tone is een project van Sheldon Thompson. Via het Cereal/Killers label brengt hij sinds 2007 met regelmaat werk uit, dat nu heeft geresulteerd in een volledige album release. Op “Skip The Foreplay” kom je als tech-house/ minimal liefhebber prima aan je ‘trekken’. Als is ‘trekken’ verboden op “Skip The Foreplay” – als we de titel moeten geloven. Het materiaal op “Skip The Foreplay” is best aardig, maar ook zeker niet bijzonder te noemen. Flinke scheut ‘tech’ hier, een electro tint daar en zo komen we tot dansvloergerichte muziek zonder een al te spectaculair verloop. Net als vele andere tech-house/ minimal albums van de laatste paar jaar klinkt “Skip The Foreplay” soms ietwat simplistisch, maar zeker niet kaal, want melodie en sfeer bevat Pan/Tone’s muziek zeker. Kortom: we hebben de afgelopen jaren veel slechtere albums binnen deze sector voor onze kiezen gekregen. De beste omschrijving is wellicht dat “Skip The Foreplay” in de breedte een tamelijk onopvallend karakter heeft. Wat overblijft is een prima dansvloergericht album met weinig echte spectaculaire momenten. Toch raad ik tech-house/ minimal liefhebbers aan dit album even door te spitten, al is het maar vanwege de full length versies van de twaalf tracks – ongemixt dus. Kijk op www.pantone-music.de of www.kompakt-net.de voor meer informatie.

 

Beoordeling: 7

 

Various: “Plug It In” (Music For Speakers/ Big Blue Records)

  Genre(s): Downtempo/ Breakbeats/ Nu-Jazz/ Elektronica

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Music For Speakers (www.musicforspeakers.com)

  “Plug It In” is een fijne verzameling van niet eerder uitgebracht materiaal van de formaties Sonar Lodge, Music For Speakers Amplified en Strange Attractor. Oftewel producties van Richard van Kruysdijk, soms in samenwerking met zangeres Marie-Claudine Vanvlemen. Het is dan ook Richard zelf die met een foto op de cover van deze compilatie staat. Het materiaal op “Plug It In” is afkomstig uit de periode 2000-2007, waarbij je moet denken aan niet eerder verschenen remixen, alternatieve versies (van eigen materiaal) en aan film gerelateerde producties. “Plug It In” is de opvolger van de “Zing Zang” compilatie die eind vorig jaar verscheen en waarop Marie-Claudine Vanvlemen de hoofdrol opeiste. Op “Plug It In” vinden we – volgens verwachting – een gevarieerd aanbod van elektronische muziek binnen de marge downtempo (een breed begrip), allerhande breakbeats (ook richting trip-hop) en moderne jazz (vaak donker van klank). Het zijn vaak ondefinieerbare muziekstukken die razend knap gecomponeerd/ geproduceerd zijn. De ene keer krachtiger dan de andere keer, maar altijd creatief en onvoorspelbaar. Neem nou Sonar Lodge’s “Eye Of The Mind”, dat qua beats zo mee zou kunnen in de sets van broken beats DJ’s. Deze prachtige en exclusieve track is overigens al in 2004 opgenomen, zo lezen we in het boekwerk! Mooiste track is wat ons het filmische/ jazzy “Practical Dreaming (First Version)” van Strange Attractor, dat melodramatische toetsen combineert met een ingetogen bossa beat. De mysterieuze Dark Water remix van Sonar Lodge’s “The Rapids” is nog zo’n gevoelig hoogstandje, compleet met complexe jazzy ritmiek, de lekkere vocalen van Marie-Claudine en gejaagde, langgerekte soundpads. Kortom: “Plug It In” is wederom een aanrader, afkomstig van een label dat altijd scoort! Kijk op www.musicforspeakers.com voor meer informatie.

 

Beoordeling: 8

 

 

Kuniyuki Takahashi: “Remixed” (Mule Musiq)  

Genre(s): (Deep) House/ Tech-House/ Space-Disco

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Astral Music

  Kuniyuki Takahashi is een naam die je wellicht niet zo veel zegt. Grote DJ’s als Jimpster, Dego (van 4hero) en Joe Claussell lopen echter al jaren weg met zijn unieke deep-house geluid. Mule Music heeft recentelijk een remix overzicht uitgebracht, waarbij internationaal bekende producers aan de haal gaan met Takahashi’s werk. Ondanks het feit dat wij geen enkel solowerk van deze Japanse producer kennen, raken we hier naar aanleiding van dit remix album zeker geïnteresseerd in. Opvallend zijn de complexe ritmes die diverse remixen typeert. Zouden deze fraaie ritmische elementen uit de originelen geleend zijn? Op “Remixed” staan een negental overwegend melodische tracks met een uiterst warm (soms tropisch) en rustiek geluid. Muzikaal ook! Ontdek de fraai ‘flute’ solo’s gedurende onder andere Tony Lionni’s remix voor “Birds”. Van de space-disco interpretatie (ook vol met funk en dub invloeden) van de formatie A Mountain Of One voor “Touch”, tot de diepe (soms vocale) house mixen van Cobblestone Jazz, Henrik Schwarz (check zijn fijne remix voor “Dear African Sky”, wat een beauty!), Theo Parrish, Chateau Flight en diverse remixen door Kuniyuki Takahashi ‘self’; al het materiaal op “Remixed” krijgt onze aanbeveling. Kortom: een ‘wereldse’ en muzikale conceptplaat om te ontdekken! Extra aantekening: wij begrijpen de link met Joe Claussell volkomen! Kijk op www.mulemusiq.com voor meer informatie.

 

Beoordeling: 8,5

 

 

X-Press 2: “Raise Your Hands - The Greatest Hits” (Skint)

  Genre(s): (Progressive) House/ Breakbeats/ Techno

Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Skint Records (www.skint.net)  

Dat X-Press 2 – de formatie bestaande uit Ashley Beedle, Darren Rock en Darren House – al jaren tot de ‘champions league’ van de housescene behoort, is geen geheim. Sinds 1993 is dit trio actief en scoorde grote clubhits met titels als “London X-Press”, “Rock 2 House” (de Acid House remix door Plastikman), “Muzik X-Press”, “AC/DC” (denk terug aan Marco V’s set op Innercity 2000), “Muzikizum” en ”Smoke Machine” voor labels als Junior Boy’s Own en later Skint. Al die tracks zijn nu slim verzameld op “Raise Your Hands - The Greatest Hits” – een X-Press 2 resumé van 1993 tot heden ten dage! De ongecompliceerde sound van het trio zou je simpelweg kunnen omschrijven als (progressive) house, al kiest men zo nu en dan ook voor een vocale, popgerichte aanpak. Denk hierbij aan tracks als “Lazy” met jaren 80 icoon David Byrne (een hit in 2002) en “Kill 100” met Rob Harvey. Opmerkelijk is het met Afrika Bambaataa geproduceerde breaks moment “Fire”. Heerlijke bijdrage die ik eerlijk gezegd nog niet eerder hoorde. Op CD2 – een fijne bonus disk – horen we remixen door en voor derden. X-Press 2 remixt onder andere materiaal van Kelis, Fatboy Slim, Nitzer Ebb en Missy Eliot. Andersom worden de clubkrakers van X-Press 2 zelf onder handen genomen door namen als Norman Cook (oftewel Fatboy Slim), Freeform Five, Carl Craig (met zijn waanzinnige remix voor “Kill 100”), Switch en Superchumbo. Ondanks het feit dat uw recensent zelf weinig heeft met het X-Press 2 geluid (iets meer met de remixen), wil ik deze 2-CD zeker aanbevelen. Dit is een stukje geschiedenisles op het gebied van de housemuziek waar veel liefhebbers op zullen zitten te wachten. Kijk op www.myspace.com/xpress2 of www.skint.net voor meer informatie.

 

Beoordeling: 8

 

 

Style Of Eye: “Duck, Cover & Hold” (Pickadoll Music)

  Genre(s): Electro-Tech

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Astral Music  

Pickadoll Music – het label van John Dahlbäck – heeft al diverse prima albumreleases op haar naam staan. In het bijzonder het laatste album van de grote leider zelf – “Winners & Fools” genaamd – was de moeite! Style Of Eye is een 1-mans formatie van de Zweed Linus Eklöw. Zijn album “Duck, Cover & Hold” valt te typeren als electro-tech met een dikke knipoog naar de sound van labels als Great Stuff en Blu Fin. Uiteraard sluit de muziek ook naadloos aan op de eerdere releases van het Pickadoll label. Het album begint alleraardigst met titeltrack “Duck, Cover & Hold” met de vocale hulp van Emma Henley. We storen ons dan lichtelijk aan de dronken soundpads gedurende de track. We raken hier echter ernstig geïrriteerd van de productie “Ona” (track #2), dat van die zeurende electro geluiden bevat die klinken als een rondzoemende vlieg! Helaas wordt dat vervelende ‘kunstje’ nog een paar keer overgedaan. Trance achtig wordt het met het bombastische “Number Two”, dat ook door (progressive) trance jocks op waard geschat zal worden. Het album bevat echter ook enkele meer op ritme gespitste tracks, die het vermoedelijk goed gaan doen op de internationale dansvloeren. Al met al vinden we dit album niet bijzonder goed. Daarvoor zijn er te weinig echt overtuigende momenten op “Duck, Cover & Hold” te vinden. Het blijft bij fragmenten in tracks die aanspreken. Beste track: het gedreven “The Prophet”. Kijk op www.styleofeye.se of www.myspace.com/styleofeye voor meer informatie. 

 

Beoordeling: 7

 

 

Howie B vs. Casino Royale: “Not In The Face” (V2 Records/ Fabric Records)

  Genre(s): Downtempo/ Dub/ Elektronica

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: N.E.W.S. Distribution

  Howard Bernstein oftewel Howie B is een bekende naam in de (elektronische) muziek. Hij werkte bijvoorbeeld – tamelijk anoniem – samen met grote artiesten als Bjørk, Tricky, U2, Brian Eno, Sinead O’Connor en Goldie, maar wij kennen zijn naam vooral van de fabuleuze “AnotherLateNight” compilatie die hij in 2001 voor het Azuli label samenstelde. Howie B ontmoette de Italiaanse formatie Casino Royale, waarmee hij dit album creëerde, al in 1997 tijdens een tour van U2. Op het album laat deze ‘gelegenheidscombi’ horen hoe je diepgaande, intelligente en vooral diverse downtempo muziek met een ‘dubby’ en elektronische inslag maakt. Tijdens de tracks op het album worden uiteenlopende geluidsfragmenten gebruikt om ‘sfeer’ en ‘smoel’ te creëren over de altijd solide beats. De geprogrammeerde geluiden zijn allemaal zorgvuldig en met veel echo/galm uitgewerkt, wat een ‘trippy’ effect creëert en een positieve uitwerking op de muziek heeft. ‘Dub your way to the top’, zullen we maar zeggen. Vocaal gezien heeft het album niet bijzonder veel te bieden, maar als er gezongen wordt dan past het ook perfect bij de productie. Je snapt al: “Not In Your Face” bevat dus geen hap-slik-weg downtempo/ elektronica, maar de meer doorontwikkelde variant met een avontuurlijk en vooral origineel karakter. Howie B en Casino Royale weten, ondanks het niet al te toegankelijke karakter van het materiaal op “Not In Your Face”, volledig te overtuigen en een knappe balans tussen ingetogen en licht uitbundig te brengen! Kijk op www.fabriclondon.com of www.casinoroyale.it voor meer informatie.

 

Beoordeling: 8

 

 

Federico Aubele: “Panamericana” (ESL Music)

  Genre(s): Downtempo/ Latin/ Dub

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: ESL Music (www.eslmusic.com)

  Voor degenen die de releases op het ESL Music (ESL staat voor Eighteenth Street Lounge) nauwlettend in de gaten houden is Federico Aubele geen onbekende naam. In 2004 bracht hij al eens een album uit via het label en “Panamericana” is zijn tweede. Eric Hilton (van Thievery Corporation) schoof aan voor de productie van dit nieuwe werkstuk. Ondanks de wat ‘grauwe’ foto op de voorzijde van dit product, is de muziek op “Panamericana” nogal zonnig van aard. Het is heerlijke downtempo muziek met vele, diverse invloeden vanuit Zuid-Amerika. Wie denkt dat de zomer over is, kan met dit album in ieder geval de naderende herfst muzikaal op afstand houden. De in totaal dertien tellende CD bevat geen echte verrassingen, maar simpelweg kwaliteitsmateriaal dat qua ritmes en baslijnen tamelijk herkenbaar klinkt (duidelijke link naar Thievery Corporation). Tijdens diverse tracks horen we de getalenteerde Natalia Clavier een rol van (backing) vocalist vervullen. Zij heeft na de release van dit tweede artiestenalbum van Federico Aubele ook een soloplaat uitgebracht via ESL Music, welke we eveneens deze maand onder de loep zullen nemen. Als je de Thievery Corporation albumtrack “Pela Janela” (met Gigi) – van het album “The Cosmic Game” uit 2004 – hoog hebt zitten, dan is dit album van Federico Aubele zeker wat voor jou. Kijk op www.federicoaubele.com of www.eslmusic.com voor meer informatie.

 

Beoordeling: 8

 

 

Katalyst: “What’s Happening” (BBE Records/ Invada Records)

  Genre(s): (Funky) Hip-Hop/ Funky Breakbeats/ Soul

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: PIAS (www.pias.com)

  Ashley Anderson aka Katalyst heeft wat met hip-hop, maar ook met funk en soul. Deze Australische producer verrast ons met zijn tweede langspeler, die overigens al in 2007 via het Australische label Invada Records verscheen – een label waarachter Ashley Anderson zelf, maar ook Geoff Barrow van Portishead schuil gaat. Op “What’s Happening” neemt Katalyst naast de productie ook het grootste gedeelte van de scratches voor zijn rekening. Gedurende het album pendelt hij soepeltjes tussen stromingen als hip-hop (met een funk flow), funky breakbeats en soul – in die volgorde graag. Vooral de fusie tussen hip-hop en (retro) funk wordt vrijwel voortdurend gezocht. Ondanks de gastrollen voor onder andere Stephanie McKay (bekend van haar werk met DJ Spinna en Amp Fiddler) en Steve Spacek is niet al het materiaal op de CD de moeite. Dat is jammer, maar het is niet anders. Tijdens een tracks als track “What Are We Talking About?” doet de muziek van Katalyst me een beetje denken aan The Avalanches. Maar een vergelijking met DJ Shadow wellicht meer op zijn plaats, zeker ook vanwege het vele sample gebruik. Al met al een boeiend en goed luisterbaar album! Beste track: de jazzy hip-hop track “Dedicated” feat. Diverse met zijn herkenbare thema. Kijk op www.katalystmusic.com.au of www.bbemusic.com voor meer informatie.  

 

Beoordeling: 7,5

 

 

Julien Chaptal: “Tokens” (Remote Area)  

Genre(s): Tech-House/ Minimal

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: N.E.W.S. Distribution

 Aan de stroom van tech-house/ minimal albums lijkt geen einde te komen. Ook vanuit Nederland komen met grote regelmaat albums binnen deze marge uit. Julien Chaptal ken je wellicht van de formatie Le Clic, die hij met Aron Friedman en Noah Pepper vormt. Sinds eind 2006 brengt hij ook solowerk uit voor het Remote Area label. Remote Area valt onder 100% Pure, waar Dylan Hermelijn (aka 2000 and One) de leiding heeft. “Tokens” is zijn debuutalbum, waarbij een elftal tracks vakkundig aan elkaar gemixt zijn. Collega’s Daniel Sanchez en Carlos Valdes hebben allebei een gastrol op “Tokens”. Het album staat bol van de kwalitatief hoogstaande tech-house en minimal (met hier en daar een vleugje Detroit) met opvallende tracks als “La Ribouldingue”, dat een vreemd trommelritme en een tamelijk ‘spooky’ thema bevat. Ook “Twisted Helmstok” valt ons op door de kristalheldere, retro klinkende geluiden. Chaptal heeft in zijn producties een prima balans tussen ritmiek en melodie weten te vinden. Overall genomen is “Tokens” een leuke plaat, maar zeker niet vernieuwend of bijzonder. Kijk op www.myspace.com/jchaptal voor meer informatie.

 

Beoordeling: 7

 

 

José James: “The Dreamer” (Brownswood Recordings)

 Genre(s): Jazz/ Soul

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Brownswood Recordings (www.browswoodrecordings.com)

  Beetje late review van onze kant, maar we kregen José James’ sprankelende album “The Dreamer” pas recentelijk in ons bezit. Na alle persaandacht die vanaf begin 2008 gevestigd werd op deze nieuwe artiest, konden we het niet laten om dit album alsnog te bespreken. James’ laidback jazzgeluid – inclusief soul invloeden – is heerlijk om te beluisteren als achtergrondmuziek en wij begrijpen volkomen waarom het album en de artiest in kwestie begin dit jaar zoveel aandacht kregen. Het album – dat tien tracks omvat – zou je kunnen typeren als een rustieke luistertrip, waarbij je al luisteraar compleet tot ontspanning komt. De rustgevende/ breekbare stem van José James is niet de meest prettige die je ooit gehoord hebt, maar het past perfect bij de muzikale begeleiding (veelal slechts toetsen, drums en bas). Zonder individuele tracks eruit te halen, kunnen we stellen dat “The Dreamer” een easy-listening parel van formaat is. Let op: er zijn via hetzelfde Brownswood label ook diverse single releases van José James verschenen, waaronder singles met aansprekende remixen door names als IG Culture, Yam Who?, Moodymann en Simbad. Gilles Peterson heeft met zijn Browswood label weer een enorm talent binnengehaald, wat al eerder het geval wat bij Ben Westbeech. Kijk op www.brownswoodrecordings.com of www.josejamesmusic.com voor meer informatie.

 

Beoordeling: 8

 

 

Dapayk Solo: “Devil’s House” (Mo’s Ferry Productions)

  Genre(s): Minimal (Breaks)/ Tech-House

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Astral Music

  Dapayk aka Niklas Worgt kennen we van zijn werk met topmodel Eva Padberg. Als het productieduo Dapayk & Padberg brachten ze vorig jaar nog via ditzelfde Mo’s Ferry Productions een album uit met de naam “Black Beauty” (hun tweede samen sinds 2003) – een album dat we hier niet echt konden waarderen. Dapayk Solo heeft met “Devil’s House” echter een prima prestatie geleverd. Zijn muziek die ergens het midden houdt tussen minimal en tech-house bevat regelmatig een strakke breakbeat. Dit is iets dat we binnen deze sector eigenlijk nooit eerder hoorden. Gedurende de tracks op ”Devil’s House” werkt Niklas Worgt veel met verknipte, verdraaide synthesizerpaden – zogenaamde zaagtanden. Het is dan ook niet vreemd dat track #3 de titel “A Saw Attacks” draagt – een track die overigens bol staat van de eerder aangehaalde breakbeats. Ondanks diverse weinigzeggende tracks, bevat “Devil’s House” ook enkele mooie, diepe tracks als “How Low” (met uiterst zware ‘bass shakes’) en het sfeerrijke, doch donkere “Niro” (onze favoriet van dit album). Kijk op www.mosferry.de voor meer informatie.

 

Beoordeling: 6,5

 

 

Larytta: “Difficult Fun” (Creaked Records)

  Genre(s): Elektronic Pop

Bron: CD

Rubriek: 9/2008

Distributie: Stars and Heroes (www.stars-and-heroes.com)

 Leuk album is dit zeg! Larytta is een Zwitsers producerduo bestaande uit Guy Meldem en Christian Pahud. Eind 2005 brachten ze hun eerste single uit via Creaked Records, dat vorig jaar een vervolg kreeg middels de release “Ya-Ya-Ya”. Ze brengen (kort door de bocht) aanstekelijke pop muziek – compleet met gitaarspel, keyboards en allerlei vocale uitspattingen – die begeleidt wordt met elektronische beats (plus Afrikaanse ritmes) en verder aangekleed wordt met ingrediënten uit de soul. Een erg leuk gevonden en vooral aantrekkelijke combinatie van muzikale stromingen, die ook nog eens goed klinkt. Openingstrack “Wonder Vendor” trekt direct de aandacht en is het visitekaartje om het gehele album af te luisteren. De dertien bijdragen op “Difficult Fun” – het debuutalbum van Larytta – zijn overwegend prima te pruimen, behalve een groot gedeelte van de vocalen. “Difficult Fun”, leuk om te proberen! Kijk op www.myspace.com/larytta of www.creakedrecords.com voor meer informatie.

 

Beoordeling: 7

 

 

Archief CD-recensies