Kerrier District: “4” (Hypercolour)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2015

Kerrier District is een alias van onze muzikale held Luke Vibert (aka Wagon Christ). Kenners weten: Kerrier District is de disco/funk alias van Luke Vibert, de uit Cornwall (UK) afkomstige producer. Luke Vibert, die te boek staat als uiterst productief baasje, bracht vorig jaar nog een full length album uit via Hypercolour met de werktitel “Ridmik” – een werkstuk waar acid als rode draad doorheen liep. Onder de alias Kerrier District verschijnt nu “4”. Let op, het betreft hier niet de vierde langspeler als Kerrier District, maar de vierde release – waaronder een volwaardig album in 2004 (via Rephlex verschenen). Als altijd rijgt Vibert de oldschool samples vakkundig aan elkaar binnen zijn experimentele creaties. Creaties die nimmer vervelen en altijd wel een spannende twist te bieden heeft. Het muzikale speelveld bestaat zoals gezegd uit disco/boogie en funk invloeden, maar uiteraard voegt Vibert ook zijn gebruikelijke breakbeat en elektronica invloeden toe in zijn experimentele muzikale cocktails. “Treacle Tits” is wat mij betreft één van de fijnste tracks van het album. Een track met een redelijk simplistische breakbeat, maar een weergaloos thema met gefilterde synths. “Come On Kerrier” is een meer uptempo track met heerlijke lagen van synthesizer akkoorden, waarvan één passage sterk doet denken aan ‘s mans eigen classic “I’m Singing” onder de Wagon Christ alias (een soort bewerkte steeldrum-alike synthesizer). Het zijn slechts twee voorbeelden van het Luke Vibert’s pure vakmanschap. Of hij nu onder zijn eigen naam, als Wagon Christ of onder Kerrier District uitbrengt, de kwaliteit staat voorop! Geweldig album.

Score: 4/5

Manu Delago: “Silver Kobalt” (Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2015  

Manu Delago staat te boek als ’s werelds beroemdste ‘hang’ player – een percussie instrument dat lijkt op een soort pan (ietwat gelijkend aan de steeldrum). Een heel specifieke niche dus. Delago, een virtuoos op het vlak van percussie/drums, ontwikkelde zich parallel aan zijn percussie/drumwerk tot songwriter en producer. Als we de discografie van Manu Delago bestuderen, treffen we een fikse lijst van albums voor Sessionwork Records aan. “Silver Kobalt” is zijn eerste langspeler voor Tru Thoughts. En wat voor één!? Delago weet met een verbluffend frisse mix van (hang)percussie, akoestische instrumenten, elektronische beats/synthesizers en vocalen voor de dag te komen. “Silver Kobalt” bestaat uit tien tracks die qua genre/stijl maar moeilijk te typeren zijn. Misschien doet dat de muziek ook wel te kort. Als we de sound dan toch moeten omschrijven, dan bieden kreten als avant-garde, trip-hop, contemporary/cinematische jazz, glitch en (emo)pop enige houvast. Tru Thoughts’ scoutingapparaat heeft weer eens prima werk geleverd. Na nieuwe ‘signings’ als Lost Midas en Jonny Faith, vormt ook Manu Delago een echte toevoeging aan de geprezen lijst met artiesten/formaties die de catalogus van Tru Thoughts vorm/gestalte geven. “Silver Kobalt”, dat Manu Delago samen met co-producer Matt Robertson creëerde, biedt geen hap-slik-weg muziek, maar diepgaande creaties waarvoor je rustig de tijd moet nemen om ze te doorgronden. Dit is het type album dat per luisterbeurt beter wordt. Een album dat ook prima via experimenteel ingestelde labels als Ninja Tune of Warp Records had kunnen verschijnen. Nu maar hopen dat Tru Thoughts dit jaar ook nog met een full length album van The Seshen op de proppen komt. Nog zo’n veelbelovende act uit de stal van het uit Brighton (UK) afkomstige kwaliteitshuis. Release: 6 april 2015.

Score: 4/5

Various: “Shapes:Wires” (Tru Thoughts)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 4/2015  

Het Tru Thoughts label heeft nog maar net de festiviteiten rondom het vijftienjarige bestaan achter de rug of A&R en co-owner Robert Luis komt alweer met een nieuw deel uit de betrouwbare “Shapes” compilatieserie. Geheel volgens de traditie krijg je als luisteraar een update over de stand van zaken binnen de omvangrijke en indrukwekkend diverse Tru Thoughts catalogus. Verspreid over twee disks zijn het zeker niet alleen verse/recente tracks die voorbij komen, maar grijpt men ook terug naar materiaal dat uitkwam gedurende de afgelopen jaren (periode 2011 tot heden). Op deze editie trekken vooral de relatieve nieuwkomers Jonny Faith, Lost Midas, The Seshen, Werkha en Titeknots de aandacht. Jonny Faith’s “Zheng” is pure klasse, maar zeker niet het beste dat op zijn debuut langspeler “Sundial” te vinden is. Ga dat album zeker eens beluisteren/checken, is ons advies. Datzelfde geldt voor Lost Midas, die eind juli 2014 met een weergaloos debuutalbum kwam in de vorm van “Off The Course” – nog altijd een dikke aanrader! Aangevuld met vertrouwde namen als Mark de Clive-Lowe, Peshay, Quantic, Nostalgia 77, Hot 8 Brass Band, Alice Russell en Hidden Orchestra (twee maal een remix door derden voor materiaal van Hidden Orchestra) biedt deze 2-CD weer een enorm hoog (gemiddeld) kwaliteitsniveau. Tru Throughts flatert overigens nog flink met het nogmaals selecteren/plaatsen van de Ross PTH versie voor Belleruche’s “Wasted Time”. Die was namelijk al te horen op de “Shapes:Circles” release uit 2013. Zonde, want men heeft nog altijd niet de memorabele en instant classic remixen die Floex voor Hidden Orchestra maakte op CD uitgebracht. De “Shapes” serie zou een perfect platform daarvoor zijn. Hopelijk op de volgende editie zowel de Floex remix voor Hidden Orchestra’s “Dust” (2011) en “Disquiet” (2014) – wellicht enkele van de allerbeste tracks die het label de afgelopen jaren uitbracht.

Score: 4/5

Joris Voorn: “Nobody Knows” (Green)  

Bron: CD

Rubriek: 4/2015  

Liefhebbers/fans hebben liefst 7 jaar moeten wachten op een nieuw album van Joris Voorn. Zijn laatste langspeler, de instant classic “From A Deep Place”, dateert alweer van mei 2007! De verwachtingen na die topplaat, vol verrassende wendingen en boordevol emotie/sfeer, zijn dan ook torenhoog. De Nederlander Joris Voorn staat al jaren te boek als high profile techno/house DJ, maar met zijn werk als producer kiest hij voor een veel breder blikveld. Naast soepele techno/(deep)housebeats injecteert Joris Voorn op “Nobody Knows” diverse gastvocalen in een aantal album tracks. Hij werkte op het album onder andere samen met namen als Shawn Lee, Kid A, Matthew Dear en Bram Stadhouders – niet allemaal vocaal gerelateerd overigens. Naast het vocale aspect is het vooral de experimentele aanpak van Joris Voorn die andermaal opvalt. Het plezier spat spontaan uit de speakers. Hij schakelt op dit nieuwe werkstuk, wat betreft genres, tussen genoemde (deep)house en techno beats, ambient en downtempo sfeercollages (ietwat gelijkend op het werk van Ulrich Schnauss) en ga zo maar door. Het is een razend knap album geworden, waarop niet alleen de verwachtingen ingelost worden, maar waarop Joris Voorn ook duidelijk een volgende stap heeft gezet in zijn producer carrière. Wie wegloopt met Joris Voorn’s eerdere werk zal ook zeker niet teleurgesteld worden. “Nobody Knows” is dan ook een aanrader voor de bestaande fanbase, maar ook voor mensen die nog niet eerder kennismaakten met deze DJ/producer. De CD versie van dit album kwam al in november 2014 uit. Echter, 19 januari 2015 verscheen een nieuwe uitgave met vinyl versies.

Score: 4/5

The Phantom: “LP2” (Silverback Recordings)

 Bron: Digital

Rubriek: 4/2015  

Afgelopen jaar maakten we kennis met The Phantom (alias van de Poolse producer Bartosz Kruczynski) aan de hand van zijn “LP1” album via het Belgische Silverback Recordings. Een heerlijke release die onder andere het sublieme “Sport (Part 1)” te bieden heeft – nog altijd een dikke aanrader. Amper ‘bekomen’ van “LP1”, die eind april 2014 in de (digitale) schappen lag, staat de opvolger alweer in de startblokken klaar voor release. Op “LP2” horen we andermaal uiterste verfijnde ambient collages, al dan niet vermengd met dubstep/bass invloeden. Een mooie en vooral afgemeten mix van sfeerrijke elementen. Het betreft hier elektronische muziek van de buitencategorie met bijzonder veel gevoel in elkaar geknutseld. De negen tracks die wij als MP3/digitaal album ontvingen zullen ongetwijfeld voor enthousiaste reacties gaan zorgen. En nu maar hopen dat Silverback Recordings ook kiest voor CD versie van dit album of, nog beter, een combinatie van “LP1” en “LP2” – hint! Via https://soundcloud.com/the-phantom valt het nodige materiaal van The Phantom (voor) te beluisteren.

Score: 4/5

Jonny Faith: “Sundial” (Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2015  

Het scoutingapparaat van het Tru Thoughts label mag als befaamd bestempeld worden en zorgt keer op keer voor verrassende nieuwe (top)artiesten binnen de ‘stal’ van het vanuit Brighton (UK) opererende label. Zo ook de in Melbourne (Australië) residerende Jonny Faith (oorspronkelijk afkomstig uit Edinburgh, Schotland). Vorig jaar nog werden we verrast met het puntgave en indrukwekkende debuutalbum van Lost Midas. Nu is er alweer een passend en hoogwaardig alternatief op die sound gevonden. Jonny Faith staat te boek als hip-hop, jungle, reggae en drum & bass DJ/turntablist en bracht in het verleden al eens een single uit via het Civil Music label, waarvoor ook artiesten als Om Unit, Reso en Débruit werk uitbrengen/uitbrachten. Faith’s debuut langspeler verschijnt echter via Tru Thoughts en heeft je als luisteraar een kleine vijftig minuten aan muziek te bieden. Het is een bijzonder knap werkstuk geworden, waaraan absoluut niet af te horen is dat Jonny Faith, voorafgaand aan dit album, slechts enkele tracks de wereld in slingerde. “Sundial” is een longplayer met een volwassen geluid, waarbij Faith een mix vindt van beats/bass met vindingrijke/origineel gevonden percussie en warme, organische klanken. “Le Sucre” is wat ons betreft de track van het album, maar ook op het vlak van samenhang en consistentie scoort Faith hoog, want de vijftien tracks op “Sundial” ontlopen elkaar kwalitatief gezien weinig tot niets. Je zou Jonny Faith’s geluid ergens in het midden tussen labelgenoten Lost Midas en Anchorsong kunnen inschalen, al is dat niet helemaal een ‘spot on’ vergelijking. Jonny Faith heeft een eigen sound die we je absoluut kunnen aanbevelen. Feit is dat Tru Thoughts andermaal een toptalent gescout heeft en de kans biedt zich te presenteren aan een groot publiek met een debuut langspeler. Knap werk. Nu al een kandidaat voor de jaarlijstjes van 2015?

Score: 5/5

Various: “FabricLive.80 - Mumdance” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2015  

Na jarenlang werk als recensent raak je niet snel meer verrast door een compilatie/mix CD. Na beluistering van de tachtigste “FabricLive” editie, verzorgd door Mumdance, was mijn eerste gedachte: verrassend en vooral onnavolgbaar. De mix staat niet bol van de pompende housebeats of afgemeten breakbeats, maar met (veelal beatloze) soundscapes, experimentele elektronica/IDM, glitchy creaties, ambient, (industrial) noise, bass invloeden en eindigt met een aantal happy hardcore/rave tracks. Een wel heel onverwachte combinatie van stijlen als je het mij vraagt. Mumdance aan het word over zijn mix avontuur: "I wanted my FabricLive mix to represent what I would play in Fabric and also what you might hear on my Rinse FM show, essentially collecting as many of my favourite producers into one place and presenting it a coherent manner. I wanted to reflect my past & present, as well as peering into the future. I’ve made a conscious decision to focus on interesting rhythms and drum arrangements, moving away from more conventional 4x4 drum patterns. Although some of the selection might be challenging in places for some listeners, in my own personal experience it’s not the most immediate music which has the greatest longevity, it’s the music which you really have to build a relationship with before you get the most out of it which ends up being closest to your heart. Overall I wanted this to be a mix which people would return to." Of dat zo is, vraag ik me sterk af. Dit is absoluut geen mix voor de massa, meer voor een heel specifiek publiek. Desalniettemin is deze tachtigste “FabricLive” editie helemaal niet zo vreemd. De laatste vier tracks toveren een spontane smile op je gezicht, waarbij je getransporteerd wordt naar de early & mid 90’s.

Score: 3/5

Various: “Fabric 80 - Joseph Capriati” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2015

 De Italiaanse DJ/producer Joseph Capriati (Giuseppe Capriati voor intimi) is bij technoliefhebbers vooral bekend door zijn werk voor Adam Beyer’s Drumcode label. Hij staat te boek als producer van de meer op simplistische loops gebaseerde, maar daarom niet minder effectieve tech-house en techno producties met een minimalistische inslag. ‘Tech’ muziek met relatief weinig ruimte voor sfeervolle elementen, waarbij de stuwende werking vanuit ritmisch oogpunt centraal staat. Gedurende deze dansvloergerichte mixsessie komen bijdragen van bekenden als Joel Mull, Adam Beyer, Phil Kieran, 2000 And One, Shlomi Aber en Johannes Heil voorbij. Joseph Capriati over zijn sessie voor Fabric: “I recorded the mix live in my studio with 2 CDJs and a mixer, like if I was mixing at Fabric. I made a tracklist with various techno and tech house tastes, with some vocals and melodies included, like a journey at Fabric, passing from room 1 to room 2 and going back to the room 1 for the last track, which is melodic and emotional, like if it was 9am and the club was going to close, and you will never forget that night.” Buiten het melodische en uitstekende “Transition Six” van Johannes Heil kan de mixsessie me slechts enkele momenten prikkelen. Vanuit persoonlijke smaak mist er een flinke dosis muzikaliteit en melodie, maar ik kan me goed voorstellen dat je als clubbezoeker helemaal in de vibe van een goede avond/nacht uit wordt gezogen. De sfeervolle remix van Maceo Plex voor Odd Parents “Learn To Fly” betekend een prima en vooral warme afsluiting van een mixsessie die zeker niet ieders’ kopje thee zal zijn.

Score: 3/5

Various: “FabricLive.79 - Jimmy Edgar” (Fabric Records)

Bron: CD

Rubriek: 4/2015

 Als we ‘s mans pagina op Discogs mogen geloven begon de in Detroit geboren Jimmy Edgar al op tienjarige leeftijd met elektronische muziek te experimenteren. Als vijftienjarige stond hij al op te treden op raves. Het publiek kent hem natuurlijk vooral van zijn werk voor Warp Records en meer recent voor Hotflush (Scuba’s label). Jimmy Edgar staat te boek als hokjesoverstijgende artiest die genres als elektronica/IDM en techno, maar ook diverse andere (meer experimentele) niches opzocht met zijn producties. Een prima keuze van Fabric London om deze man een sessie binnen de “FabricLive” reeks te laten verzorgen. De tracklist bestaat uit achttien bijdragen, waaronder flink wat eigen werk en/of producties uit de Ultramajic stal (label van Jimmy Edgar en Travis Stewart aka Machinedrum). De mix staat bol van de classic (Detroit) techno en ‘jacking’ (deep)house invloeden en verveelt geen moment. En dat zonder de specifieke nadruk op complexe en minder complexe melodieën te leggen. De DJ sessie kabbelt soepel en spontaan door zonder dat het ergens saai wordt. Jimmy Edgar selecteerde naast het eigen productiewerk ook tracks van namen als Crystal Bandito, Kris Wadsworth, Terrence Dixon en DJ Godfather feat. DJ Rashad. Jimmy Edgar vertelt over het verhaal achter de mixsessie: "I went through a bunch of unreleased tracks we are going to put out on Ultramajic and decided to launch them with this mix. I got some exclusive material from my good friends Danny Daze, Crystal Bandito, and Kris Wadsworth. This mix is explores the different vibes of Ultramajic." Deze nieuwste “FabricLive” is niet alleen een prima DJ mix, maar ook nog eens een promotiecampagne voor het Ultramajic label. Beste track is wat ons betreft het ‘jumpy’ “Feel So Free” van newcomer Crystal Bandito.       

Score: 3/5

Various: “Fabric 78 - Raresh” (Fabric Records)  

Bron: CD

Rubriek: 4/2015  

Het is niet de eerste keer dat een Roemeense DJ/producer een mixsessie binnen de Fabric compilatiereeks voor zijn rekening neemt. Landgenoten Petre Inspirescu en Rhadoo gingen Raresh (Rareş Ionuţ Iliescu) voor. Niet geheel toevallig runt het drietal het [a:rpia:r] label. Een label dat zich richt op muzikale output binnen de marges minimal, tech-house en techno. Raresh, die in 2007 ook al eens een disk voor een mixcompilatie van het Cocoon label van Sven Väth voor zijn rekening nam, bracht zijn Fabric sessie uit in oktober van afgelopen jaar. De sessie is uitermate geschikt voor de doorgewinterde clubganger, die houdt van de meer diepgaande sounds. Raresh selecteerde zeventien tracks voor zijn mix, die aanvoelt als één vloeiende trip. Een uiterst vakkundig in elkaar geknutselde selectie met een broeierig gevoel, waarbij de spanning continu vastgehouden wordt. Door de toevoeging van prettige deep-house sounds aan de genoemde muzikale richtingen van het [a:rpia:r] label wordt het geluid in één klap zowel luisterbaar in een meer intieme setting (bijvoorbeeld thuis) als op de dansvloer. Vroeg in de mix worden we verrast door het weergaloze “Bittersweet Memories” van Amir Alexander, dat ons beet pakt en niet meer los laat. Wat een funky topper. Wat opvalt, is dat er weinig echt bekende namen te vinden zijn op de tracklist, maar dat de kwaliteit voortdurend torenhoog blijft. Verwacht geen power house of techno, maar een meer ingetogen geluid. Raresh legt uit: "I made the mix at home with 2 CD players and turntables and everything came very naturally. For me is not so easy to make a mix at home without any crowd, but I imagined myself in full packed Room 1... I was a bit nervous but this added a bit of spice in the mix!". Van die ‘nervositeit’ is weinig te merken als je het eindresultaat hoort. Wat betreft house/techno mixcompilaties is dit één van de betere releases die ik recentelijk gehoord hebt. Complimenten!

Score: 4/5

The Analog Session: “Blackground” (Hot Elephant Music)

Bron: CD

Rubriek: 4/2015

 The Analog Session is een project van Alexander Robotnick (Maurizio Dami) en Lapo Lombardi. “Blackground” volgt zo’n twee jaar na het “April” album, dat net als dit nieuwe album via Robotnick’s eigen Hot Elephant Music verschijnt. The Analog Session staat voor warme housemuziek met invloeden uit de electro, techno en (progressive) trance. De muziek doet de ene keer ietwat denken aan Kris Menace, dan weer aan bepaald werk van Will Saul & Tam Cooper – specifiek doelend op hun kraker “Out There”. “Blackground” staat bol van de galmende synthesizer golven, kabbelende keys, klodders retro acid en soepel rollende grooves. Het is een onweerstaanbare combinatie van sterke bouwstenen die geen van allen echt naar de voorgrond komen om de hoofdrol op de eisen. Enige minpuntje: de beide mixen voor titeltrack “Blackground” lijken behoorlijk veel op elkaar. De club mix lijkt enkel wat extra galm/dub FX meegekregen te hebben. Heerlijk techno album is dit.

Score: 4/5

Various: “BamaLoveSoul presents: On Deck 3” (BBE Records)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2015  

Het leuke van labels als BBE Records is dat ze je keer op keer weten te verrassen met hun releases, zowel qua singles/albums als qua compilaties. Een avontuurlijk label zoals dat heet. “On Deck 3” is een puntgave compilatie met een hoofdzakelijke focus op moderne soulful hip-hop. Daarnaast horen we ook aanpalende niches als beats (instrumental hip-hop meets elektronica, denk aan Flying Lotus of Julien Dyne) en bass-alike breakbeats voorbij komen. De vijftien tracks op deze CD zijn niet alleen van een ongekend hoge en constante kwaliteit, maar bieden binnen de geschetste kaders ook nog eens een forse diversiteit. De muziek doet me van tijd tot tijd denken aan de output van labels als The Foreign Exchange Music, Melting Pot Music en het gemiddelde geluid op de beroemde “Mushroom Jazz” mixcompilaties van Mark Farina. DJ Spinna is ook een relatief gelijkende referentie. Kortom, soulful muziek die aanvoelt als een warme deken. Zonder specifiek in te zoomen op individuele tracks kunnen we stellen dat we hier met een top release te maken hebben. We maken echter één uitzondering, de openingstrack van Waju & Garimastah feat. Muc J, “Alive” genaamd. Een heerlijke soulful hip-hop track die sterk doet denken aan bepaalde acts uit de stal Om Records, te weten Colossus en J-Boogie’s Dubtronic Science. Al met al is “On Deck 3” een dikke aanrader!

Score: 4/5

Rob van de Wouw: “Neon” (Embrace Recordings/Jazzland Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2015  

Trompetspeler Rob van de Wouw debuteerde in 2009 met zijn (grotendeels) door Mark de Clive-Lowe geproduceerde album “Tunnelvision”. Een heerlijk album waarop moderne jazz, soul, broken beats en hip-hop vermengd werden tot een kolkende, maar vooral klinkende cocktail. “Neon” is de werknaam van het vervolg en kwam reeds in 2013 uit. Een verlate recensie is nog altijd op zijn plaats, zo blijkt na beluistering van “Neon”. Aan het album werkten onder andere Wiboud Burkens en Manuel Hugas – die ook beide onderdeel zijn/waren van de formatie Liquid Spirits. Rob van de Wouw weet met zijn zeer moderne kijk op jazz in een specifieke niche te duiken waarbij elektronische invloeden (beats, percussie en effecten) centraal staan. Zijn energieke jazz doet sterk denken aan de muziek van formaties als State Of Monc of Monsieur Dubois, maar dan toch nog met een geheel eigen twist (en verder doorontwikkeld). “Neon” is een album dat we ten tijde van release al hadden willen en eigenlijk hadden moeten aanmoedigen. Jammer dat we hem pas nu, begin 2015, op de radar kregen. Dit album is nog altijd essentieel en we kunnen je alleen maar aanmoedigen om deze topplaat te gaan checken.

Score: 5/5

Frits Wentink: “Rarely Pure, Never Simple” (WOLF Music)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2015

 Frits Wentink, alias van de Amsterdammer Steve Mensink, viel afgelopen jaar op door zijn waanzinnige clubtrack “Shrewd”, dat via Detroit Swindle’s Heist label verscheen. “Rarely Pure, Never Simple” is Wentink’s debuut LP. Een album waarop hij diverse muzikale gezichten laat zien. Frits Wentink is een man van de funky, garage-alike (deep)housebeats, maar komt op deze langspeler ook met weergaloze beats (instrumentale hip-hop) op de proppen. De digitale promo die wij ontvingen omvat dertien tracks, waarbij afgewisseld wordt tussen instrumentaal en vocaal werk. Het vocale werk wordt uitsluitend door Loes Jongerling verzorgd. Een taak die ze met verve volbrengt. “Rarely Pure, Never Simple” biedt aanstekelijke en vooral warme (soulful) tracks, maar verdient daarnaast een compliment wat betreft het productietechnische aspect. Goed gekozen samples en zorgvuldig uitgewerkte effecten zijn aan de orde van de dag. Het zorgt ervoor dat Frits Wentink’s sound lekker underground klinkt en internationale allure uitstraalt. “Rarely Pure, Never Simple” is een album die iedere liefhebber van de betere deep-house gehoord moeten hebben. De instrumentale hip-hop alike creaties (beats) zijn een prettige kers op de taart. Ga ook zeker de “Family Dinner EP” op Heist – waarvan “Shrewd” afkomstig is – checken is ons advies.

Score: 4/5

Mark Ronson: “Uptown Special” (Columbia/Sony Music)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2015

 Mark Ronson, vooral bekend als de producer van Amy Winehouse’s grootste hits, is terug met een nieuw album. “Uptown Special” volgt op het uit 2010 stammende “Record Collection” (als Mark Ronson & The Business Intl.) – een album dat onder andere het energieke hitje “Bang Bang Bang” voortbracht (met vocalen van onder andere Q-Tip). “Uptown Special” klinkt duidelijk als een volgende stap in Ronson’s carrière. Het album biedt een scherp afgemeten mix van funk, soul en pop. De track “Uptown Funk” met vocalen van Bruno Mars heb je vast al op de populaire radiostations gehoord. Een catchy funktune met de kenmerkende vocale inbreng van de immens populaire Bruno Mars. Geen hoogvlieger, maar wel de meest hitgevoelige track van het album. Niet alleen Bruno Mars verleende zijn medewerking aan “Uptown Special”, ook legende Stevie Wonder draagt zijn steentje bij (op twee tracks). Wat opvalt, is dat Mark Ronson’s geluid anno 2015 minder energieke, opzwepende ritmes bevat en productietechnisch meer gelikt klinkt. Niets mis mee, maar juist die energiefactor dreef de waarde van Ronson’s tracks vaak op. Dat is eigenlijk het enige wat we echt missen op “Uptown Special”, dat verder een prima album geworden is. Weliswaar (lang) niet zo goed als de laatste paar langspelers van Mark Ronson, maar absoluut het beluisteren waard met diverse vermakelijke tracks.

Score: 3/5

Throwing Snow: “Mosaic” (Houndstooth)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2015

 Traditiegetrouw beginnen we het nieuwe jaar weer met wat ‘vergeten’ parels die zeker nog in aanmerking komen voor een recensie. Soms simpelweg niet eerder ontdekt, soms verlaat op de (digitale) ‘deurmat’ terecht gekomen. Throwing Snow, de muzikale alias van Ross Tones, kennen we vooral van zijn remixes voor onder andere Anchorsong en Ital Tek. Hij is sinds de tweede helft van de jaren ’00 actief en bracht 2007 een bescheiden bergje aan singles uit. Een debuutalbum liet echter vrij lang op zicht wachten. Die debuut langspeler is er nu in de vorm van “Mosaic”. “Mosaic”, dat in juni van 2014 verscheen, biedt je een interessante mix van UK bass, IDM, post-rock en folk. Een receptuur dat je niet veelvuldig tussen het wekelijkse muzikale aanbod vindt. Uniek zal het (vermoedelijk) niet zijn, maar het is zeker dat we met een niet voor de hand liggende niche te maken hebben. “Mosaic” staat vol met collaboraties, waarbij vooral het aandeel in vrouwelijke vocalen opvalt. Beste track op het album is wat mij betreft “All The Lights” met vocalen van Russell Morgan. Een uptempo bass creatie met sfeervolle pianoakkoorden. Ook de prachtige ambient sfeer tijdens de afsluitende housetrack “Saltare (Parts 1 & 2)” snijdt hout. Throwing Snow heeft met “Mosaic” als debuut langspeler een prima visitekaartje afgegeven.

Score: 4/5

Ganga : “Wondrous Machine” (Wormland Music)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2015  

Ganga (Christian Rønn) debuteerde in 2005 op het befaamde Music For Dreams label met zijn langspeler “I Dream About Trees”. Sindsdien verschenen er, als we ons goed hebben laten informeren, nog eens vier albums via Flinc Music. “Wondrous Machine” is dan Ganga’s zesde langspeler en stamt oorspronkelijk van 2013. In 2014 ging het album in de vorm van een digitale release (MP3 album) in de herkansing. “Wondrous Machine” is een album waarop vocale, rustieke (slow motion) house, lome nouveau disco, downtempo, dub en flarden ambient centraal staan. Pure pre-party chill muziek dus, maar wel met een soort herfstige doorklank. Het vocale aspect komt helaas niet overal even goed uit de verf. Het instrumentale deel van de producties maakt echter een hoop goed. Op “Living On The Moon” komen het vocale en instrumentale deel krachtig samen – met vocalen van Annemarie Zimakoff. “Wondrous Machine” heeft een flink aantal prettige tracks te bieden die niet zullen misstaan op de gemiddelde “Café del Mar” compilatie en de vele alternatieven die hiervoor bestaan.

Score: 3/5

Various: “Sven Väth - Coming Home” (Stereo Deluxe)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2015

 Het befaamde downtempo (and more) label Stereo Deluxe staat te boek als kwaliteitshuis. De “Coming Home” compilatieserie van het label is een geliefd platform voor uiteenlopende grootheden uit de elektronische sector, die hun favoriete muziek delen met het publiek. Na edities door onder andere DJ Hell, Jazzanova, Boozoo Bajou en Nightmares On Wax, is het nu techno zwaargewicht Sven Väth die je een kijkje gunt in zijn privécollectie. Verwacht geen pompende technobeats, maar verfijnde sfeermuziek binnen de marges ambient, (abstracte) elektronica/IDM, deep-house en breakbeats. De compilatie, die medio 2014 al in de schappen lag, biedt muziek van onder andere Board Of Canada, Ulrich Schnauss (hij remixt Donni Sò) en Axel Boman. Niet geheel verrassend stelen zowel Boards Of Canada en Ulrich Schnauss de show. Board Of Canada met het prachtige “Cold Earth” (afkomstig van hun nieuwste langspeler uit 2013) en Ulrich Schnauss met zijn verfijnde remix voor Donni Sò’s “La Pagliarelle”, dat eind 2013 verscheen via het Karaoke Kalk label – een remix die de unieke Ulrich Schnauss mix van shoegazer, IDM/elektronica, ambient en glitch te bieden heeft. Alleen al deze twee tracks maken deze compilatie de moeite waard.

Score: 4/5

The Brand New Heavies: “Sweet Freaks” (earMUSIC)  

Bron: CD

Rubriek: 4/2015

 Naast Incognito bracht ook de formatie The Brand New Heavies een nieuw album uit in 2014. “Sweet Freaks” is een album dat naast de bekende jazz-dance (of acid-jazz) invloeden vooral ook flinke portie disco en funk/soul invloeden bevat. Als altijd is de kwaliteit van de vocale laag over de muziek weer dit in orde. De covers/reworks voor bekende klassiekers als “Sledgehammer” (origineel van Peter Gabriel) en “Don’t Let Go” (origineel van En Vogue) slaan absoluut niet de plank mis en geven de originelen een compleet ander gezicht. Zonder noemenswaardige uitschieters is “Sweet Freaks” een album dat de fans/aanhang van The Brand New Heavies niet zal teleurstellen. Voor een hogere becijfering mist het album simpelweg een aantal exceptionele uitschieters. Ondanks dat is “Sweet Freaks” een album dat heerlijk in het gehoor ligt, niet te moeilijk is en vooral kwaliteit ademt. 

Score: 3/5