|
|
CD recensies
April/Mei 2012
 |
|
John
Daly: “Sunburst” (Drumpoet Community) Bron:
CD Rubriek:
5/2012 De
Ierse DJ/producer John Daly bracht de afgelopen (pak 'm beet) vijf jaar
een vracht aan singles uit via labels als Plak Records, Wave Music en
zijn eigen label Feel Music. Hij oogstte daar in relatief korte tijd een
flinke bak aan respect mee. Drumpoet Community, het Zwitserse sublabel
van/samenwerkingsverband met Compost Records, heeft Daly al een aantal
jaren op de radar, getuige de diverse 12" releases voor het label.
"Sunburst", zijn eerste volwaardige album voor Drumpoet
Community (vervolg op debuutalbum "Sea & Sky" uit 2009),
staat bol van de zonnige deep-house met hier en daar een disco-injectie,
de nodige retro invloeden (early house van eind jaren '80 en dito 'tech'
kruiden), een lepelpuntje dub en wat ambient-alike settings (lees: warme
synthpads). Verwacht het type muziek dat ook goed zou passen binnen de
catalogi van (min of meer gelijkende) labels als Freerange Records
(label van Jimpster) en Innervisions. De tien van "Sunburst"
zijn zonder uitzondering van een grote klasse. Muziek met warmte,
(binnen genoemde marges) veel variatie, diepgang en met hoorbaar
enthousiasme vervaardigt. Een album dat zal aanslaan bij liefhebbers van
uiteenlopende namen als bijvoorbeeld Âme, Mr. C (denk aan het geluid op
zijn "Change" album uit 2002) en Robert Owens (diens early
works uit de 80's). De bijdragen op "Sunburst" grijpen
veelvuldig terug naar het verleden, maar dat zorgt anno 2012 voor geen
enkel obstakel. Het afsluitende "Daybreak" doet me op de één
of andere manier een beetje denken aan de uit 1989 stammende A Guy
Called Gerald klassieker "Emotion Electric". "Daybreak"
is zonder enkele twijfel 'a piece of Balearic brilliance'. Verfijnt,
zonnig, ingetogen (wat betreft breakbeat/percussie) en met opzichtige
flirt naar vervlogen tijden op partyeiland Ibiza. "Sunburst"
biedt uiteindelijk een tracklist waarvan meer dan de helft van het
materiaal positief opvalt en aan te merken valt als highlight. Da's een
prestatie op zich. Daarnaast is het album zowel geschikt voor
thuisbeluistering als voor op de (intiemere) dansvloer. Eén ding is
zeker: "Sunburst" biedt genoeg muzikaal voer voor de komende
KM5 Ibiza compilatie. Benieuwd of de samensteller van deze belangrijke
compilatiereeks John Daly's muziek opgemerkt heeft. Score:
4/5
|
 |
|
Ryan
Davis: “Particles Of Bliss” (Traum Schallplatten) Rubriek: 5/2012 Ryan
Davis is de alias van Sebastian
Waack. Een producer die rond 2006 voor het eerst op de radar verscheen.
Traum Schallplatten herkende zijn talent en gunde Davis de release van
een volwaardig album – zijn debuut. Op dit fijne album vinden
we muziek die ons nog het meest doet denken aan Extrawelt. Een verfijnde
en vakkundig afgemeten mix van smaakvolle tech-house, techno en
elektronica, waarbinnen veel aandacht is voor melodie/sfeer. Extrawelt
is niet het enige aanknopingspunt. Soms herkennen we ook de magische
sferen van Warp acts als Plaid en/of Boards Of Canada. Daarnaast is ook
de sprookjesachtige aanpak van labelgenoot Dominik Eulberg een referent
– hetzij in mindere mate. Het album start met een ingetogen, beatloos
moment met de titel “The Enchanted Garden”. Een track die orde en
rust uitstraalt. Vanaf dat moment komen de bassdrums uit de speakers
rollen. “Where The Right Things Are” is een solide dansvloertrack
met een warme gloed overgoten. De dikke lagen van synthesizers werken
bijna hypnotiserend. Het blijkt het begin van een hele rits aan
fantastische tracks, waarbij het niveau akelig constant blijft. Ryan
Davis blijkt een vakman die garant staat voor prachtige luistermuziek
met een stuwende werking. De mensen achter Traum Schallplatten
communiceerden maanden geleden al een ‘alert’ rondom de naderende
release van dit album. Dat ‘alert’ blijkt na beluistering van
“Particles Of Bliss” meer dan terecht. Dit album zal een breed
publiek aanspreken en zonder twijfel (einde) jaarlijstjes gaan halen. Score:
5/5
|
 |
|
Autoband:
“Autoband” (Beatservice Records) Rubriek:
5/2012 Het
uit Noorwegen afkomstige Beatservice Records kennen we eigenlijk vooral
van de releases door de formatie Flunk. Echter, recentelijk viel dit
Autoband album op de mat. Een album waarop fraaie kenmerken vanuit de
ambient, elektronica/IDM, glitch en (in mindere mate) jazz samenkomen.
Autoband is het soloproject van de Noor Gudmund Østgård, waarbinnen
ruim baan wordt gemaakt voor filmische, thematische geluiden. Niet zo
vreemd ook, want Gudmund Østgård werkte jarenlang met muziek voor
theater, film en TV, zo lezen we in de persbijlage. “Autoband” is
een album met slecht veertig minuten speelduur en tien tracks. Genoeg
speelduur om de aandacht te trekken overigens. Albumtracks als
“Cloud” en “Ona” zijn erg de moeite waard. Voor wie is dit album
primair geschikt? Voor liefhebbers van Warp pioniers als Aphex Twin,
Autechre en Plaid, maar ook geschikt voor liefhebbers van soundtrack
muziek met een elektronische aanpak. Score:
3/5
|
 |
|
Various:
“Sister Bossa Vol. 10” (IRMA Records) Rubriek:
5/2012 Score:
3/5
|
 |
|
Various: "Panorama Bar 04 - Nick Höppner" (Ostgut Ton) Bron:
CD Rubriek: 5/2012 Score:
3/5
|
 |
|
Visioneers:
“Hipology” (BBE Records) Rubriek:
5/2012 Score:
4/5
|
 |
|
Claro
Intelecto: “Reform Club” (Delsin Records) Bron:
CD Rubriek:
5/2012 De
uit Manchester (UK) afkomstige technoheld Mark Stewart aka Claro
Intelecto is terug van nooit weggeweest met zijn derde volwaardige
langspeler. “Reform Club”, dat via het Amsterdamse Delsin label
verschijnt, komt ruim vier jaar na het verschijnen van de memorabele
voorganger “Metanarrative”. Dat album, destijds via Modern Love
uitgebracht, maakte diepe indruk met dromerige techno van de
buitencategorie. Kenners zullen een hoogtepunt als “Operation” nog
vers in het geheugen gegrift hebben staan. Een track waarbinnen
schitterende melancholische (computer)strings hun werk doen op een
stuwende bassdrum/bassline combi. Het was één van de vele mooie
voorbeelden van Claro Intelecto’s bekwaamheid en koers op “Metanarrative”.
“Metanarrative” zou door het toonaangevende Engelse FACT Magazine
(online magazine) uiteindelijk zelfs bekroond worden met een
rangschikking binnen de lijst van honderd ‘beste’ albums van de
jaren ’00. Toch wel een eervolle vermelding. Op “Reform Club”
horen we wederom een Claro Intelecto in uitstekende vorm. “Reform
Club” laat het beste van techno, deep-house en ambient soundscapes
samenkomen. Denk daarbij primair aan met Detroit invloeden doordrenkte
techno, zo nu en dan met een scheut dub. “Reform Club” biedt een
negental tracks die bol staan van de spanning. Tracks waarbinnen ruim
baan gemaakt wordt voor prachtige (computer)strings en dito soundpads.
Claro Intelecto’s producties gaan vrijwel continu de diepte in,
waarbij de toonsoort niet als uitbundig of vrolijk, maar vooral als
dromerig of hemels betiteld kan worden. Ook de diverse tempowisselingen
vallen op. Niet alleen op midtempo, de standaard bij techno, maar ook op
beduidend lager aantal BPM’s weet Claro Intelecto’s muziek te
boeien, te ontroeren en te overtuigen. Een goed voorbeeld van zo’n
techno ‘ballad’ is het ruim zeven minuten durende “Still Here”,
waarbij het qua klankkleuren al vroegtijdig herfst lijkt. “Reform
Club” scoort de punten uiteindelijk vooral door de geheel eigen kijk
op Detroit techno erfenis vanuit eind jaren 80 en begin jaren 90. Een
geluid dat lang door een label als Peacefrog en artiesten als Luke
Slater en Vince Watson aangemoedigd werd (met name gedurende de jaren
90) – om maar eens spontaan een vergelijk te trekken. Die beproefde
kruisbestuiving van sfeer maken binnen een ietwat industrieel klinkende
setting is perfect vertaald naar het huidige tijdsbeeld. Dit album zal
bij vele technopuristen een glimlach op het gezicht veroorzaken.
Diezelfde glimlach kan uw recensent overigens ook niet onderdrukken. Dit
is een uitermate fijn album!
Score:
4/5
|
 |
|
Various:
“FabricLive.63 - Digital Soundboy Soundsystem” (Fabric Records) Rubriek: 5/2012 In
2005 lanceerde jungle/drum & bass held Shy FX het Digital Soundboy
label. Een platform voor drum & bass en dubstep waarop artiesten als
Breakage tot volle bloei kwamen. Breakage bracht in 2010 via Digital
Soundboy Recording Co. ondermeer het geprezen album
"Foundation" uit met onvergetelijke tracks als "If"
(geproduceerd met Threshold) en "Vial" (geproduceerd met
Burial). Ook dubstep boegbeelden als Skream, Benga en Caspa droegen hun
steentje bij aan de inmiddels goed gevulde catalogus van het label.
Rondom het label is een 'soundsystem' of DJ-trio gevormd: Digital
Soundboy Soundsystem. Het is me overigens onduidelijk of het hier om een
gelegenheidsproject gaat. Digital
Soundboy Soundsystem bestaat uit Shy FX (Andre Williams), Breakage
(James Boyle) en B. Traits. Het
gekende trio leverde individueel trackselecties aan en dook vervolgens
samen de studio in om uit alle gekozen tracks een geconsolideerd verhaal
te presenteren. Deze nieuwste "FabricLive" mixcompilatie telt
bijna vijftig tracks! Veelal korte soundclips dus. Daardoor krijg je het
gevoel dat je naar een megamix zit te luisteren. Dat moet je liggen. Aan
grote en/of gekende namen geen te kort: uiteenlopend van Zed Bias,
Pangaea en dBridge tot Buraka Som Sistema, Dizzee Rascal en A-Sides, om
maar enkele namen te noemen. Aan diversiteit eveneens geen tekort dus.
Wie een pure drum & bass mix verwacht komt bedrogen uit. Het
grootste deel van de mix bestaat uit allerhande UK bass/dubstep, house
en breakbeats. Creatief versmolten met elkaar en voor de volle 100%
gericht op de dansvloer. Dynamisch van karakter, maar toch met een
zekere flow. Pas op drie kwart van de mix en na enkele dub/reggae
momenten, waaronder de 80's (hitparade) klassieker "Pass The
Dutchie" van Musical Youth, scheren de drum & bass breaks je om
je oren. Ook dan blijven de dub, reggae, ragga en dancehall invloeden
geregeld doorklinken (jungle influenced dus). Met een indrukwekkende en
vooral gevarieerde tracklist geeft Digital Soundboy Soundsystem een
prima visitekaartje af. De energiemeters gaan vrijwel voortdurend in het
rood, wat in dit geval een positief gegeven is. De mix schiet overigens
nergens uit de bocht. De drie participerende namen, waaronder dus één
dame (B. Traits), hebben de mixsessie een extra persoonlijke touch
meegegeven door enkele exclusieve 'dubs' toe te voegen aan de tracklist.
"FabricLive.63 - Digital Soundboy Soundsystem" is, naast de
energieke/dansbare kenmerken, vooral ook een vermakelijke mixsessie
geworden. Met andere woorden: een aantrekkelijke soundtrack voor de
naderende zomer (binnen genoemde marges qua stijlen/genres). Score:
4/5
|
 |
|
Various:
“Fabric 63 - Levon Vincent” (Fabric Records) Rubriek:
5/2012 Levon
Vincent? Nooit van gehoord; zo was mijn eerste gedachte bij het opzetten
van deze nieuwste mix uit de “Fabric” reeks. De uit New York
afkomstige Levon Vincent draait echter al een decennium mee en bracht in
die periode een hele rits aan singles uit – veelal via eigen labels
als More Music NY (tussen 2002-2006) en Deconstruct Music (plus sublabel
Novel Sound). Zijn mix voor Fabric blijkt verrassend sterk en biedt de
luisteraar muziek binnen de marges (tech)house (soms met classic touch),
techno en deep-house – soms met wat dub opgepept. Daarbinnen kiest
Levon Vincent niet voor de plat gewandelde paden, maar voor subtiliteit,
diepte en een vaak broeierige sfeer. Qua gekozen materiaal is er geen
enkele uitglijder te vinden op “Fabric 63”, dat, vanwege het vele
eigen materiaal, een ware promotiecampagne voor Levon Vincent’s werk
als producer blijkt. Niets mis mee in dit geval, want Levon Vincent
brengt prima muziek. Dit is het type muziek dat niet alleen geschikt is
voor in een pompende ‘techno only set’, maar ook prima past binnen
een meer gevarieerde UK bass set. Levon Vincent’s uit 2009 stammende
“Late Night Jam” kwam niet voor niets terecht op de geprezen, door
Pearson Sound en Ramadanman gemixte “FabricLive.56” compilatie. Samenvattend:
“Fabric 63” is zonder twijfel een aanrader. Score:
4/5
|
 |
|
Various:
“A State Of Trance 550 - Invasion” (Armada Music) Rubriek:
5/2012 Rondom
de festiviteiten van “A State Of Trance 550 - Invasion” is andermaal
een 5-CD boxset op de markt gebracht. Gekoppeld aan het wereldberoemde
en onwaarschijnlijk goed beluisterde (online) radioshow heeft Armin van
Buuren en zijn team van professionals/partners een heuse wereldtour
opgezet. Hiermee werd, naast het bereiken van 550 uitgezonden
radioshows, ook het elfjarige bestaan van de radioshow gevierd. Dubbelop
feest dus. Het idee achter deze 5-CD bundel is ongewijzigd ten opzichte
van de ‘500-editie’. Vijf gekende namen brengen de luisteraar een
mix van eigentijds en classic trance materiaal in een veelvoud aan
subtinten. Het zijn dit keer Armin van Buuren, Dash Berlin, John
O’Callaghan, Arty en Ørjan Nilsen die een schijf vullen. Succes
verzekert, zo zou je denken. Dat is ook zo, want alle participerende
samenstellers/mixers weten een prima mix af te leveren. Vooral de fris
en fruitige sessie door Ørjan Nilsen schiet er wat mij betreft positief
uit. Da’s wel eens leuk,
want het is eigenlijk vrijwel altijd Armin van Buuren zelf die primair
in de schijnwerpers staat. Zonder uit te wijden over individuele mixen,
tracks en ander geneuzel kunnen we stellen dat “A State Of Trance 550
- Invasion” naast een waardig souvenir ook een waardevolle collectie
van veelal geprezen trancemateriaal is. Op naar de ‘600-editie’. Score:
4/5
|
 |
|
Various:
“A State Of Trance 2012 - Armin van Buuren” (Armada Music) Rubriek: 5/2012 Bij
het ontvangen van deze nieuwe, jaarlijkse "A State Of Trance"
2-CD mixcompilatie, vroegen we ons af wat Armin van Buuren zou moeten
doen om weer tot #1 DJ ter wereld gekroond te worden. Lastige vraag. Aan
zijn activiteitenschema zal het niet liggen! Vrijwel gelijktijdig aan
het verschijnen van deze "A State Of Trance 2012" titel zal
ook de 5-CD bundel "A State Of Trance 550 - Invasion"
(gekoppeld aan het grootschalige indoor trance event) in de (digitale)
schappen terecht komen. Tussen alle DJ gigs en compilatieselectie
perikelen door sleutelde Armin van Buuren ook nog even de track "We
Are Here To Make Some Noise" in elkaar. Een 'oranje' getint thema
met het oog op het naderende EK voetbal. Op “A State Of Trance 2012”
zijn de disks, geheel volgens verwachting, weer opgedeeld in de thema's
'on the beach' en 'in the club' – een uitgebalanceerde en zorgvuldig
opgebouwde mixsessie tot gevolg hebbende. Al vanaf openingstrack “The
Fusion” van Omnia & Ira (geremixt door Armin van Buuren zelf –
intro edit) neemt Armin je bij de arm en belicht hij (als altijd)
vrijwel alle aspecten van de hedendaagse trance. Met aantrekkelijke
tracks door onder andere The Blizzard, W&W, Ørjan Nilsen, Ralphie
B, Aly & Fila, Paul van Dyk feat. Ummet
Ozcan en Alex M.O.R.P.H. feat. Ana Criado. "A State Of
Trance 2012" is, net als vele andere edities (sinds 2004), een
mixcompilatie geworden waaraan je je als tranceliefhebber geen buil zult
vallen. Nu maar afwachten of Armin dit jaar weer verkozen wordt tot #1
DJ wereldwijd. Score:
4/5
|
 |
|
Micatone:
“Wish I Was Here” (Sonar Kollektiv) Rubriek: 5/2012 Micatone's
vierde langspeler heet "Wish I Was Here". De vierkoppige band,
met zangeres Lisa Bassenge in de gelederen, is al sinds 2000 een vaste
waarde bij Jazzanova's Sonar Kollektiv (in eerste instantie via sublabel
No Zession Recordings). Micatone's laatste studioalbum "Nomad
Songs" dateert alweer van 2005. Hoog tijd voor vers materiaal dus,
want de "Best Of Three" bundel was niets meer of minder dan
een herhaling van zetten – digitale release/bundel met trackselectie
van de drie Micatone albums tot op dat moment. "Wish I Was Here"
is (naar eigen zeggen) de meest volwassen Micatone langspeler tot op
heden. Dat mag ook wel na zo’n lange tijd van afwezigheid. Op “Nomad
Songs” was al een verschuiving van future jazz naar meer met folk
geladen popliedjes waarneembaar – vermengd met de nodige elektronica.
"Wish I Was Here" gaat nog een stap verder en is voor het
eerst compleet live opgenomen. Die genoemde ‘stap verder’ wordt al
duidelijk bij openingstrack “Handbrake”, dat opvallend retro klinkt.
Met name de surfgitaren en (Hammond) orgelklanken – die regelmatig
onderdeel van het geheel vormen – geven de nieuwe Micatone sound een
wat gedateerde klank mee. Ruim beschouwt: retro (indie) rock/popmuziek
met eigentijdse productiemiddelen. In de persinformatie lezen we over geïntegreerde
elementen als soul, surf, beat en blues. Allemaal waar. De thema’s,
(intieme) sferen (noem het een soort chansons) en melodielijnen binnen
Micatone’s aantrekkelijke muziekcocktail zijn zonder uitzondering van
grote klasse. Op de track “Souvenir” klinkt Lisa Bassenge’s vocale
inbreng alsof Morcheeba’s Skye (artiestennaam van/afkorting voor Shirley
Klarisse Yonavive Edwards) een belangrijke inspiratiebron was,
terwijl “Asian Man” en “Save Me” qua thematiek tot de meest
pakkende songs van het album gerekend mogen worden. Voor de Micatone
fans van het eerste uur is deze nieuwe langspeler wellicht even
schrikken. Echter, de groep die met het “Nomad Songs” album wegliep
(of nog altijd wegloopt), heeft niet lang nodig om te acclimatiseren.
Sterke ‘comeback’ van een band die zich in de loop der jaren
hoorbaar doorontwikkeld heeft – vooral qua muzikale diepgang. Enige
minpunt: jammer, dat wazige artwork (op de cover). Score:
4/5 |
 |
|
Chelonis
R. Jones: “The Prison Buffet” (Systematic Recordings) Rubriek:
5/2012 Een
korte introductie volgens de persinformatie: Chelonis R. Jones, het
onbegrepen genie van de hedendaagse dancescene, is terug! Ditmaal met
een album dat electro-pop en house voor de zoveelste keer op het
verkeerde been zet, eigenzinnig en catchy. Uitgebracht op Systematic
Recordings vormt "The Prison Buffet" een boeiende stap in de
wereld van deze Amerikaanse vocalist/kunstenaar; persoonlijke
songwriting in combinatie met een feilloos gevoel voor de dansvloer.
Sinds zijn komst naar Europa, ruim tien jaar geleden, wist Chelonis R.
Jones met zijn tekeningen, muziek en woordkunst een eigen hoek in de
dancescene te veroveren. Na zijn eerste releases op Get Physical Music
werkte de Amerikaan vervolgens met talloze acts; ondermeer Booka Shade,
DJ Hell, Marc Romboy en Röyksopp maakten gebruik van Jones' talenten.
Tot zover de feiten. Bij de beluistering van "The Prison
Buffet" hinken we op twee gedachten. Enerzijds is het album een
gevarieerd werkstuk geworden, anderzijds een ietwat teleurstellende.
Waarom? Chelonis R. Jones is zo'n artiest wiens muziek zeker niet bij
iedereen zal aanslaan. De eenvoudige thema's, de soms (fors)
tegenvallende invulling van vocalen (Jones' stem is overigens verre van
slecht) en de soms inspiratieloos klinkende drumbeats/percussie maken
ons aan het twijfelen. We horen zeker ook wat aantrekkelijke momenten op
"The Prison Buffet", maar de twijfel blijft. Wat dat betreft
worden we ook zelf op het verkeerde been gezet, zoals de
persbeschrijving ons al belooft. Kortom, een aardig album waarop genoeg
diversiteit waarneembaar is, maar waarop we tegelijkertijd de echte
uitschieters missen. Verwacht op "The Prison Buffet" een
mengvorm van disco, (tech) house, allerhande 80’s invloeden (waaronder
electro/pop) en soulful vocals. Score:
3/5
|
 |
|
Âme:
“Live” (Innervisions) Rubriek:
5/2012 Dit
jaar viert de formatie Âme zijn tienjarig bestaan. Kristian Beyer en
Frank Wiedemann hebben, sinds het opstarten van Âme (Franse benaming
voor soul), de wereld bestormt met hun alom geprezen producties. Na drie
klinkende singles voor Sonar Kollektiv verscheen in het najaar van 2004
Âme's titelloze debuutplaat – een publieksfavoriet. Het Jazzanova
collectief, brein achter Sonar Kollektiv, bewees zichzelf nog maar eens
als zijnde ter zake kundige scouts. Grote bekendheid vergaarde Âme
echter een jaar later toen de "Rej EP" in de (digitale)
winkelschappen beschikbaar kwam. Âme raakte met deze diepe, sfeerrijke
en vooral pakkende productie de juiste snaar bij vrijwel de volledige
mondiale house elite en de rest is geschiedenis. De track, niet meer dan
een mix van stuwende baslijnen/ritmiek in combinatie met de tokkelende
synthesizers, bleek een vol schot in de roos. "Rej" zou later
uitgroeien tot één van de bepalende housetracks van het decennium (de
jaren '00) – ook het genoemde debuutalbum zou in enkele gelijkende
‘lijstjes’ terecht komen. Ook als remixers heeft het duo zijn sporen
ruimschoots verdiend. Hun prestaties op dat vlak spreken voor zich. Âme’s
vaardigheid om broeiende en boeiende dansvloer herinterpretaties te
produceren werd in het verleden al op waarde geschat door uiteenlopende
namen als Roy Ayers, Jazzanova, Trüby Trio, DJ Gregory en Osunlade. Nu
is er "Live", een conceptalbum dat inspeelt op de 'live'
beleving van Âme. Een slim en aanlokkelijk concept, waarbij we ons
direct afvragen waarom het langverwachte tweede studioalbum van het duo
zo lang op zich laat wachten. “Live" grijpt grotendeels terug
naar het materiaal dat Âme tot op heden zijn naam en faam opleverde.
Daarbij gaat het zowel om eigen producties als om remixes voor derden.
Het conceptalbum is het logische voortvloeisel uit Âme’s liveshows en
werd recentelijk al voorafgegaan door de “Live EP” (single). Voor
“Live” werd al het materiaal opnieuw bewerkt, zonder te tornen aan
de herkenbaarheid van de originele uitvoeringen. Daarnaast is de
afsluitende, beatloze remix voor Gui Boratto’s “This Is Not The
End” een previously unreleased track, zoals dat zo mooi heet. Na
beluistering valt op dat Âme’s muziek gedurende de jaren gestaag
doorontwikkeld is. Het duo is de laatste jaren meer de diepte ingegaan
met geslepen, zorgvuldig opgebouwde producties. Echter, de warme lagen
in hun muziek zijn altijd gebleven. “Live” is weliswaar een
uitstekend conceptalbum geworden, maar de doorgewinterde Âme-fan zal
vermoedelijk niet warm of koud worden van deze (toch wel) herhaling van
zetten. Enige persoonlijke teleurstelling: Âme had ook zeker de
memorabele klassieker “Shiro” in de set van deze ‘live’
terugblik mogen opnemen. Een onmisbare track uit hun catalogus is mijn
persoonlijke mening. Score:
4/5
|
 |
|
Incognito:
“Surreal” (Dome Records) Rubriek:
5/2012 Incognito's
nieuwste en inmiddels vijftiende (alweer een mijlpaal) studioalbum
draagt de titel "Surreal". Een album waarop andermaal het
beste van jazz(dance), soul en funk gefuseerd worden. Uiteraard volgens
het herkenbare en veelvuldig beproefde Incognito receptuur. De band, die
al meer dan dertig jaar actief is, groeide in de jaren 90 (de Talkin'
Loud periode) uit tot een wereldwijd gerespecteerde naam, zowel aan de
hand van uitgebrachte muziek als de ontelbare live gigs. "Surreal"
gaat vrolijk verder waar Incognito's laatste langspeler "Transatlantic
R.P.M." ophield. En waarom zou je ook zo'n overtuigend eigen
signatuur aanpassen? Incognito blijft gewoon doen waar het goed in is.
Onder aanvoering van Jean-Paul 'Bluey' Maunick is ook "Surreal"
weer een voltreffer. Niet vanwege de vernieuwingsdrang, maar vanwege de
onwaarschijnlijk hoge kwaliteitsstandaard. Incognito staat voor
ongeremde muzikaliteit met uitgebreide ruimte voor improvisatie (met
brede instrumentaria), maar dan wel met herkenbare patronen als
basislaag. Incognito’s voorman Bluey hangt de volgende korte
omschrijving aan dit nieuwe werkstuk: “laden with beautiful songs
delivered over a bed of fluid bass lines and irresistible drum grooves”.
Vocaal gezien zijn er enkele aanpassingen in de Incognito lineup, die
overigens gedurende de jaren regelmatig aan verandering onderhevig is
geweest. Zo zijn UK soul-jazz zangeres Natalie Williams en de
singer-songwriter Mo Brandis de verse aanwinsten op "Surreal".
Wanneer we de veertien tracks van "Surreal" één voor één
aflopen, vallen diverse tracks op. De meest opvallende klapper is het
uitmuntende “Rivers On The Sun”, dat naast een weergaloos thema
opzien baart met de rollende jazzdrums (broken beat alike). “Rivers On
The Sun” betekent Incognito in de opperbeste vorm en kunnen we typeren
als een magisch instrumentaal moment (de enige instrumentale track op
het album overigens). Een staaltje muzikale jazz(dance) perfectie die
ons voorlopig nog wel bij zal blijven. Slotsom: Incognito is en blijft 'one
of a kind'. Eigenlijk kunnen we alleen de muziek van de formatie/band
Electro Deluxe één op één aanwijzen ter vergelijking (Electro Deluxe
werkt met een toevoeging van hip-hop invloeden). “Surreal” is een
topalbum en verdient een royale 4/5 score die soms, dankzij individuele
tracks, neigt naar de maximale score. Score:
4/5
|
 |
|
TJ
Kong & Modular K: “Dream Cargoes” (Poker Flat Recordings) Rubriek:
5/2012 TJ
Kong (Erwin van Moll) is bij de jongere clubbers waarschijnlijk vooral
bekend door zijn productiewerk met Nuno Dos Santos voor Compost Records.
Het uit 2010 stammende TJ Kong & Nuno Dos Santos debuutalbum "After
Dark, My Sweet" is wat dat betreft memorabel en (nog altijd) een
absolute aanrader wanneer je deze titel hebt gemist. TJ Kong, die ook
onder namen als max 404 en (bandlid van) Clashing Egos bekendheid
geniet, verrast hier echter met een volledig nieuw album op Poker Flat
Recordings. Niet met Nuno Dos Santos maar met Gijs Janssen aka Modular
K. "Dream Cargoes" biedt muzikaal gezien vele kleuren,
kleurtinten en subtinten. Wat we daarmee bedoelen? De muziek biedt je
als luisteraar een flinke mate van diepgang. Mooie gelaagde en sferische
producties zijn meer regel dan uitzondering. Op "Dream Cargoes"
bemerken we een voorliefde voor classic Detroit techno, retro house,
deep-house, dub-techno, dubby elektronica, breakbeats, ambient en ga zo
maar door. Alle genoemde stijlverwijzingen worden subtiel vermengd op
"Dream Cargoes". Het ene moment klinkt de muziek als een ode
aan de Detroit techno sound van eind jaren 80/begin jaren 90, dan weer
als een eerbetoon aan de dub-techno. Uiteraard wel verpakt in een eigen
geluid dat aanvoelt als een fijn warm bad. Tijdens "Studio 5, The
Stars" vermengt het (gelegenheids)duo een herkenbare synth/stab uit
een bekende Mood II Swing klassieker met een verrassend, filmisch thema
(James Bond-alike met strijkers). Het pakt allemaal prima uit, net als
de overige negen van "Dream Cargoes". Hoogtepunten daarvan
zijn opener "Chronopolis" en het verbluffend sterke "End-Game"
(feat. Edward Capel, speelt mee op saxofoon), dat diepe indruk maakt met
passages vol langgerekte akkoorden (synth-pads). Tracks die je zonder
moeite de lente doorslepen en blijvende waarde vertegenwoordigen! "End-Game"
is overigens de eerste single van het album (met remix door Reference).
"Dream Cargoes" is zonder twijfel het beste (deep)house/technoalbum
dat we de afgelopen maanden voorgeschoteld kregen. Score:
5/5
|
 |
|
Marbert
Rocel: “Small Hours” (Compost Records) Bron: CD Rubriek: 5/2012 Marbert
Rocel, het kwartet Marcel
Aue (DJ Malik), Robert Krause, Martin Kohlstedt en Antje Seifarth
(aka Spunk, vocals), is toe aan album nummer drie. Na de aansprekende
voorgangers “Speed Emotions” (debuutalbum uit 2007) en “Catch A
Bird” (uit 2009) klinkt “Small Hours” kort door de bocht als de
optelsom van die twee eerdere langspelers. Dat betekend dat de jazzy-pop
en downtempo invloeden nu veelal hand in hand gaan met voorzichtige
housebeats. Het resultaat valt niet tegen. “Small Hours” staat
boordevol fijne, doch redelijk eenvoudig klinkende bijdragen. Met name
de vocale inbreng van Antje Seifarth (Spunk) kan ons persoonlijk niet
echt prikkelen. Slecht is het allemaal niet, maar dan horen we toch
liever het stemgeluid van Micatone’s Lisa Bassenge – soms niet ver
van elkaar verwijderd qua klank overigens. “Small Hours” is in de
breedte een vermakelijk album geworden dat de marktwaarde van de band
Marbert Rocel verder zal doen opdrijven. Dat zal concreet resulteren in
de vraag naar (nog) meer live gigs. Want één ding is zeker: Marbert
Rocel’s muziek zal het live uitstekend doen (voor in hoeverre dat niet
al het geval was/is). Slotsom: “Small Hours” is een prima langspeler
geworden boordevol clubjazz (met popsaus overgoten) en het aanstekelijke
“I Wanna” als uitschieter (en persoonlijke favoriet). Score:
3/5
|
 |
|
The
Bamboos: “Medicine Man” (Tru Thoughts) Rubriek:
5/2012 “Medicine
Man” is alweer de vijfde langspeler van de Australische band The
Bamboos, onder aanvoering van Lance Ferguson (aka Lanu). Met “Medicine
Man” zet deze soul-funk outfit weer een grote stap voorwaarts – noem
het progressie. Deze vooruitziende blik wordt ondersteund door de
indrukwekkende, vocale gastenlijst op dit album. Daarvoor werden de
diensten van mensen als (onder andere) Aloe Blacc en Daniel Merriweather
ingeroepen. Mensen met een bekend(er) profiel dus. Uiteraard horen we
ook vaste waarde Kylie Auldist terug, aangevuld met Megan Washington
(bekend als vocaliste voor Lance Ferguson’s soloproject Lanu –
klinkt als Krezip’s Jacqueline Govaert),
Tim Rogers (klinkt als Curtis Mayfield), Bobby Flynn en Ella Thompson.
Op “Medicine Man”, dat in de breedte opvallend sterker is in
vergelijking met de uit 2010 stammende voorganger “4”, worden soul,
funk, pop en folk vermengd tot een geluid dat op de verpakking wordt
betiteld als een ‘multi-layered crossover pop style’. Klinkt
wellicht nog wat vaag, maar laten we het geluid op “Medicine Man”
dan typeren als een muzikale driehoeksverbinding tussen de muziek van
Jamie Lidell, Mark Ronson (met name doelend op zijn “Version”
periode) en Jazzanova (anno nu). Juist die luchtige combinatie van
verschillende aantrekkelijke elementen maakt dit album onweerstaanbaar
lekker om naar te luisteren. Minimaal de helft van de bijdragen op dit
album is raak en dat mag je als knap betitelen. Het materiaal op
“Medicine Man” is smaakvol, maar ook enorm ‘catchy’ van klank.
Een aantal tracks van het album zou absoluut niet misstaan op de
high-rotation playlist van radiozender 3FM. Denk onder andere aan de
waanzinnige cover voor James Blake’s “The Wilhelm Scream” (met
vocale inbreng van Megan Washington) – deze track moet je gehoord
hebben. Ook openingstrack “Where Does The Time Go?” (met vocalen van
Aloe Blacc), “I Never” (met vocalen van Daniel Merriweather) en het
gevoelige “Window” (met vocalen van Kylie Auldist) verdienen een
dikke aanbeveling! “Medicine Man” zou wel eens één van de grotere
albums van 2012 kunnen worden. Wederom een groot compliment voor het Tru
Thoughts label, dat aan de lopende band topalbums voortbrengt. Score:
4/5
|
 |
|
Belleruche:
“Rollerchain” (Tru Thoughts) Rubriek: 5/2012 We
rekenen het Tru Thoughts label al jaren tot onze favorieten. Per jaar
verschijnt er minimaal een half dozijn aan essentiële albums via het
Britse label. Ook de driekoppige band Belleruche maakt al sinds 2007
deel uit van de Tru Thoughts familie, wat in het verleden al drie
studioalbums opleverde, waarvan “270 Stories” uit 2010 de meest
recente. “Rollerchain” is Belleruche’s vierde langspeler en gaat
gevoelsmatig door waar “270 Stories” ophield. We horen elektronische
popmuziek met de kenmerkende stem van Kathrin
deBoer (denk een beetje aan Moloko’s Róisín Murphy ter vergelijking)
als middelpunt. Het album trapt af met de single “Snowbird”. Een
aanstekelijke popsong met tempowisselingen. Echter, vanaf die opener
weet Belleruche ons andermaal niet te overtuigen. Iets dat ook al niet
was gelukt bij voorganger “270 Stories”. Gevoelsmatig staat de
muziek van Belleruche kwalitatief gezien in de schaduw bij Tru Thoughts
formaties als Quantic (en dienst diverse projecten), Mark de Clive-Lowe,
Beta Hector, Anchorsong of Hint – qua geluid/genres niet vergelijkbaar
overigens. Matig is de muziek van Belleruche absoluut niet, maar we
missen de uitbundige uitschieters. Misschien moeten we ons erbij
neerleggen dat Belleruche enkel de meer popgeoriënteerde kant van de
Tru Thoughts catalogus invult. “Rollerchain” is niet het type album
wat je met tegenzin opzet, maar er gebeurt in onze beleving te weinig.
Wij horen nog altijd het liefst de remixen die Hint (breakbeat) en
Kidkanevil (beats) in het verleden voor Belleruche verzorgden. De
release van “Rollerchain” is op 7 mei 2012. Score:
3/5
|
 |
|
Commix:
“Dusted (Selected Works 2003-2008)” (Metalheadz) Rubriek:
5/2012 Score:
3/5
|
 |
|
Extrawelt:
“In Aufruhr” (Cocoon Recordings) Rubriek: 5/2012 Extrawelt's
tweede full length album verscheen eind vorig jaar via Sven Väth's
Cocoon Recordings. We zijn dus enigszins verlaat met deze bespreking,
maar een album van deze kwaliteit willen we alsnog (extra) aanmoedigen.
"In Aufruhr" volgt drie jaar na het wonderschone "Schöne
Neue Extrawelt". Een debuutplaat die geldt als (publieks)favoriet
en waardoor de verwachtingen rondom dit vervolg hooggespannen zijn.
Extrawelt, het Duitse duo bestaande uit Wayan
Raabe en Arne Schaffhausen, lost die verwachtingen voor de volle
100 procent in. Waarom? Op "In Aufruhr" etaleert Extrawelt
niet alleen pure vakmanschap en een ongeremde experimentele aanpak. Het
duo toont ook (andermaal) aan tot de selecte (mondiale) techno-elite te
behoren. Op "In Aufruhr" horen we techno in alle vormen en
maten (van subtiel en funky tot dansvloer gerelateerd), maar ook meer
naar elektronica en op breakbeats gebaseerde bijdragen. "In Aufruhr"
is een uitermate sterk album geworden, vooral vanwege de vele sterke
tracks. Zeker de helft van het materiaal op dit album is memorabel. Dat
komt zelden voor op technoalbums. Daarom kunnen we wel stellen dat
Extrawelt hier een wereldprestatie aflevert. Een waardig vervolg op hun
(minstens zo) legendarische debuutalbum. Score:
4/5
|
 |
|
Various:
“Masterpiece: Created By Andrew Weatherall” (Ministry Of Sound) Rubriek:
5/2012 Deze
nieuwste “Masterpiece” compilatie op Ministry Of Sound is ‘created
by’ Andrew Weatherall en betekend volgens de verpakking ‘a 3-CD
journey influenced by a love from outer space’. En die woorden
horen we ook terug in de openingstrack “A Love From Outer Space”
door The Asphodells – een prachtige emotionele dance-pop plaat. Andrew
Weatherall kennen we als ‘high profile’ DJ, producer en remixer,
bekend van formaties als Two Lone Swordsmen en The Sabres Of Paradise.
Weatherall staat vooral bekend om zijn verrassende aanpak. Hij heeft
maling aan het ‘denken in hokjes’ en gaat al jaren
genreoverschrijdend te werk. Zijn meest recente producties/albums, onder
de naam Andrew Weatherall, werden uitgebracht via het Rotters Golf Club
label. Daarop onderstreepte Weatherall nog maar eens zijn afwijkende
muzikale koers. Geen pure techno, geen pure house, maar een mengvorm van
die stromingen met pop, rock en meer experimentele (elektronische)
klanken – vaak trippy en dubby. Die aanpak horen we ook op deze
“Masterpiece” 3-CD compilatie. Na de succesvolle edities door Fabio
& Grooverider en meer recentelijk Gilles Peterson, is ook deze
selectie weer dik in orde. Opgedeeld in drie thema’s weet Andrew
Weatherall voortdurend de spanning vast te houden met enerverende muziek
die eerder subtiel als krachtig klinkt. Mooi
muzikaal document. Score:
4/5
|
 |
|
Various:
“Back To The Old Skool Garage Classics” (Ministry Of Sound) Rubriek:
5/2012 Deze
3-CD box betekent eigenlijk niets meer of minder dan een herhaling van
zetten. De vijver van de UK garage lijkt in de loop de jaren al volledig
leeggevist. Toch blijft Ministry Of Sound met regelmaat aandacht
schenken aan deze genres (we doelen dan ook op garage house) die vooral
in de jaren 90 en rond 2000 ongekend populair waren. Zo populair zelfs
dat (met name) de commercieel getinte UK garage geluiden een tijd lang
de charts bestegen – denk aan DJ Luck & MC Neat, Artful Dodger en
Shanks & Bigfoot. Gelukkig vinden we op deze uitgebreide bundel ook
de wat minder ‘platte rommel’, waarvoor namen als Y-Tribe, Ramsey
& Fen, Smokin Beats (het onovertroffen “Dreams” – een echte
klassieker), Wideboys, Sia (tegenwoordig wereldster, hier geremixt door
Exemen aka Wookie), Zed Bias en Dem 2 naar voren geschoven zijn. Dit
soort 3-CD boxen met UK garage klassiekers blijven wij met alle plezier
beluisteren en beoordelen. Weinig mis mee en één groot feest der
herkenning! Score:
3/5
|
 |
|
Kris
Menace: “Electric Horizon” (Compuphonic) Rubriek:
5/2012 De
DJ, producer en remixer Kris Menace (alias van de Duitser Christophe
Hoeffel) bracht weliswaar in 2009 al het conceptalbum
“Idiosyncrasies” uit (een 3-CD), maar als we ons niet vergissen
mogen we “Electric Horizon” officieel als ‘s mans debuutalbum
bestempelen. Voer voor liefhebbers van Daft Punk, Fred Falke & Alan
Braxe dus – mensen die belangrijk zijn/waren voor de 'French
Touch'-house. “Electric Horizon” omvat twaalf instrumentale tracks
waarbinnen elementen van (vroege) elektronica, electro/disco, house en
(gevoelsmatig) trance fraai vermengd worden. Zelf omschrijft hij zijn
muziek als ‘emotronic’. Een term die de lading aardig dekt. Je hoort
duidelijk dat een iconische band als Kraftwerk invloed heeft gehad op
het geluid dat Kris Menace hier brengt. Ook een vergelijking met Dominik
Eulberg, wat betreft gebruik van sprookjesachtige, ruimtevullende
geluiden (en effecten), is redelijk op zijn plaats. Daarnaast horen we
duidelijk het geluid en de invloeden van grote namen als Daft Punk, Fred
Falke en Alan Braxe binnen Kris Menace’s muzikale referentiekader.
Kortom, een brede muzikale horizon of koers, zoals dat heet. “Electric
Horizon” biedt dan ook een mix van al die genoemde verwijzingen,
waarbij de nadruk ligt op melodieuze, met synthesizers overladen muziek.
Vandaar ook de verwijzing naar trance. Denk daarbij overigens niet aan
bijvoorbeeld Armin van Buuren’s sound. “Electric Horizon” gaat de
boeken in als een heerlijk (luister)album dat wellicht ook aansluiting
vindt in de clubs. Een knappe en vooral vakkundige prestatie door Kris
Menace, met het op Italo Disco toegespitste “Fly Me To The Moon” als
één van de absolute uitschieters! We vroegen Kris Menace kort naar het
idee achter dit album, hoe het album tot stand kwam en welke invloeden
hij gebruikte en vermengde. “Firstly,
Electric Horizon wasn’t planned and wasn’t meant as a (concept)
album. Most of the tracks have been recorded in my, so called, spare
time and where mainly done for my own DJ sets. I had the idea of doing a
space disco album since a long time, but never really came to the time
of making it. I was working on a lot of different projects and so the
whole album have been picked up after I burned the tracks on a CD to
listen to in the car (for the mixdown) and came to the conclusion that
they would nicely fit together on an instrumental album for my own label
Compuphonic. When I produced the tracks, I didn’t want to follow any
rules. So, I really just did what I like without a limitation. I
couldn’t even say myself in what particular style the tracks or the
album is. Some call it nu-disco, others cosmic disco, even electro clash
trance was in the room. To be honest, it’s nothing from that all for
me. It’s not specific electro, even though it has elements from it.
It’s not trance, even though it’s very melodic, it’s not mimimal
as there is a lot going on, but the mixdowns are making it very
transparent and clean – still analog though. It contains a lot of my
disco elements as well and also some ‘technoish’ elements too. For
me it is what it is, a part of me and not just a specific genre. It’s
Kris Menace! You could say Kraftwerk is electro-trance as well if you
listen carefully, but in the end it’s Kraftwerk and nothing else”. Kris
Menace maakt daarmee duidelijk niet in hokjes te denken en zijn eigen
genreoverschrijdende gevoel in zijn muziek te leggen. Geen woord van
gelogen. Wie dit album omarmt kunnen we ook van harte Fred Falke’s
“Part IV” album (zijn debuut langspeler) aanbevelen – eind 2011
verschenen via het Work It Baby label (gemanaged door Kris Menace). Ook
het uit medio 2005 stammende (concept)album “The Upper Cuts” van
Alan Braxe & Friends (waaronder Fred Falke) is een aanrader in deze
context. Score:
4/5
|
 |
|
Chicane:
“Thousand Mile Stare” (Armada Music/ Modena Records) Rubriek:
5/2012 Score:
3/5
|
 |
|
Various:
“Compost Ambient Selection Vol. 2 - The Quiet Room” (Compost
Records) Rubriek:
5/2012 Het
zal de vaste 'followers' van Compost Records niet ontgaan zijn dat het
uit München afkomstige label geregeld 'selecties' met materiaal uit de
rijke catalogus in digitaal formaat uitbrengt. Selecties gekoppeld aan
stijlen/genres om precies te zijn. Denk aan selecties rondom thema's als
house, hip-hop, ambient, disco, jazz enzovoorts. Respectabele namen als
Minus 8, Sepalot, (Compost labelbaas) Michael Reinboth en ook Rupert
& Mennert stelden in het verleden als één of meerdere van deze
selecties samen. "Compost Ambient Selection Vol. 2 - The Quiet
Room" draagt de subtitel 'Smooth Spheric Noise' en is in dit geval
samengesteld en gemixt door het uit Den Helder afkomstige duo Rupert
& Mennert – vooral bekend van hun remixen voor het Batterie label.
Op deze gemixte selectie vinden we vooral materiaal waarop het stempel
'zweverig' van toepassing is. Denk daarbij niet voortdurend aan pure
ambient, maar muziek die elementen uit de ambient draagt. Eerlijk is
eerlijk, het resultaat is verdraaid fijn. Met op het eerste oog
uiteenlopende namen als Ben Mono, Felix Laband, Joash, Alif Tree, Taran,
TJ Kong & Nuno Dos Santos, The Nova Dream Sequence (aka King Britt)
en Kyoto Jazz Massive op de tracklist, wordt toch een soort eenheid
geboden in een logische opbouw. En nu maar hopen dat er ook een
'selectie' met broken beats/future jazz aangelegd gaat worden in de
toekomst. Mochten ze nog een samensteller zoeken; uw recensent houdt
zich aanbevolen! Wie wil er nou niet 'bladeren' door de legendarische
Compost catalogus? Dat voelt voor de liefhebber als een kind in de
snoepwinkel. Score:
4/5
|
