Various: “FabricLive.76 - Calyx & TeeBee” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2014  

Lekker hoor, weer een door drum & bass gedomineerde mix voor Fabric London. Let wel: het betreft hier de meer ruige en rauwe kijk op de drum & bass. Denk daarbij aan mensen als bijvoorbeeld Ed Rush & Optical, Break en Noisia. Niet geheel toevallig ook allemaal meegenomen op de tracklist. Calyx en TeeBee zijn namen die we vooral van het Moving Shadow label kennen. Daar kwamen de mannen, toen labelgenoten, voor het eerst met elkaar in contact. Vanaf 2004 werkten ze veelvuldig samen en brachten onder andere het nodige werk via RAM Records uit. Calyx & TeeBee over hun mix voor Fabric London: "We recorded the mix using 3 CDJs. We spent a long time considering the selection and how we wanted the journey to evolve - we wanted it to reflect what we love both inside and outside of the club environment. We're really happy with the ebb and flow of the mix, which in turn is down to the countless producers making some sublime and immensely varied Drum & Bass we're into at the moment." En die variatie is ook absoluut een meerwaarde, zo kunnen we na beluistering stellen. Ondanks de duistere en rauwe sfeer staat de mix als een huis en kunnen we niet zoveel minpunten bedenken. Enige nadeel van mixen als deze is dat het echt je kop thee moet zijn. Als je meer van de sferische drum & bass nuance houdt, dan zal deze mixcompilatie je niet raken. Voor de avontuurlijke drum & bass liefhebber is het een bijzonder prettige sessie vol grommende en bijtende baslijnen. Zo nu en dan worden er wat voorzichtige sfeervolle elementen gebruikt, waardoor de mixsessie niet enkel en alleen om de power gaat. Deze release zal per 21 juli 2014 verschijnen.

Score: 4/5

Various: “Fabric 76 - Deetron” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2014  

Binnen de mondiale technoscene is Deetron al jarenlang een begrip en een graag geziene/gehoorde DJ/producer. Deetron is de alias van de uit Bern (Zwitserland) afkomstige Samuel Geiser, die in de loop van zijn carrière een vracht aan singles en twee volwaardige artiestenalbums uitbracht. Daarnaast heeft Deetron ook een flinke ervaring op het vlak van het creëren van mixcompilaties. Zijn toegevoegde waarde op dat vlak werd in het verleden als erkend door befaamde mixseries zoals (een greep) “Balance” (2011) en “Fuse” (2008). Nu dus ook voor Fabric London. Als altijd weet Deetron, die wij gek genoeg leerden kennen onder de alias Procreation (waarmee hij een tweetal verfijnde singles voor Compost Records verzorgde), een puntgave techno/housemix af te leveren die kwaliteit ademt. De tracklist puilt uit van de aansprekende namen zoals Carl Craig, DJ Sneak, Redshape, Ripperton, Tom Trago, E-Dancer (aka Kevin Saunderson), Joe, Moderat (geremixt door Marcel Dettmann), Caribou, Four Tet & Terror Danjah en Seiji. Qua nuances horen we verder deep- en classic house invloeden gedurende de mix, die de waarde en diversiteit van het geheel zonder twijfel ten goede komt. Tegen het einde van de mix kiest Geiser voor een rustmoment door diverse tracks met chill-out karakter te gebruiken. Deetron stelt, geheel volgens verwachting, niet teleur. Release: 16 juni 2014.

Score: 4/5

Plaid: “Reachy Prints” (Warp Records)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2014

 Als high profile act binnen de elektronica/IDM scene zijn de verwachtingen altijd hooggespannen rondom een verse album release. Dat geldt zeker voor de mannen van Plaid. Een werknaam die Ed Handley en Andy Turner al sinds begin jaren 90 hanteren – ook al toen ze nog deel uitmaakten van The Black Dog, dat tegenwoordig in een andere/hernieuwde bezetting actief is. Als Plaid leverde het duo een flink aantal spectaculaire langspelers af voor Warp Records, waarvan “Not For Threes” (1997), “Double Figure” (2001) en “Spokes” (2003) me persoonlijk het meest hebben weten te raken. (Classic) albums die nog altijd ter zake doen en eigenlijk niet in de collectie van de doorsnee elektronica/IDM liefhebber mogen ontbreken. Naast de diverse soundtracks die het geprezen duo de afgelopen jaren in elkaar bouwde, was “Scintilli” hun laatste volwaardige studioalbum. “Scintilli”, dat dateert van eind september 2011, kunnen we typeren als een solide album, waarop genoeg moois te vinden is, maar dat uiteindelijk geen instant classic album bleek. “Reachy Prints” gaat min of meer door waar “Scintilli” ophield. Plaid is geen act van onverwachte stijlbreuken en hanteert al jaren haar eigen, onnavolgbare sound. Een geluid dat de luisteraar en liefhebber zal herkennen als magisch. De dikke lagen van prachtige akkoorden/melodieën en sferen zijn herkenbaar uit duizenden. Dit is elektronica/IDM zoals het bedoeld is. Er is vaak getracht om Plaid’s geluid te kopiëren, maar dit is slechts zelden met geslaagd resultaat gelukt. Wellicht dat alleen de Nederlander Kettel een beetje de buurt komt van Plaid’s wonderbaarlijke creaties. Wie de tracks “Hawkmoth” en “Nafovanny” opzet weet genoeg en is gelijk verkocht. Alleen al deze twee uiterst fraaie tracks rechtvaardigen de aanschaf van dit album, dat een speelduur van slechts veertig minuten heeft. “Reachy Prints” is een plaat die de vaste fanbase niet zal teleurstellen, maar ook nieuwe luisteraars zal betoveren! Release: 19 mei 2014.

Score: 4/5

Various: “Shapes: Rectangles” (Tru Thoughts)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 7/2014

 Kenner/volgers weten: de labelcompilaties van Tru Thoughts deugen al jaren en stellen eigenlijk nimmer teleur. Ook deze nieuwste editie uit de vermaarde “Shapes” serie is een schot in de roos. Tru Thoughts scoort vooral vanwege de diversiteit wat betreft muzikale stijlen, niches en nuances. Geen saaie, standaard producties, maar kwaliteit met een hier en daar een licht experimentele twist. Tru Thoughts, dat dit jaar 15 jaar bestaat, heeft weer een fiks aantal parels uit zijn/haar catalogus opgelijnd voor deze compilatie. Samensteller Robert Luis koos niet alleen voor actueel, maar ook voor een aantal iets minder recente tracks vanaf albums of singles die het label de afgelopen jaren de markt op slingerde. Naast een breed spectrum aan moderne jazz nuances/niches biedt “Shapes: Rectangles” ook beats, (UK) bass/dubstep, drum & bass, funk, hip-hop, latin, breakbeats en zelfs house/garage. Relatieve nieuwkomers als Lost Midas en Titeknots drijven de waarde van deze 2-CD compilatie op naast gekende namen als Zed Bias (feat. Falty DL), Nostalgia 77, Quantic, Peshay (terug van weggeweest), Anchorsong, Ty (grandioos geremixt door DJ Spinna) en Hint. Deze 2-CD zal op 30 juni 2014 in de (digitale) winkelschappen te vinden zijn.

Score: 4/5

Various: “FabricLive.75 - Elijah & Skilliam” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2014

 Op 19 mei 2014 jl. kwam deze lekkere mix van het duo Elijah & Skilliam in de (digitale) winkelschappen te liggen. Een mixsessie waarop andermaal een treffende mix tussen dubstep/UK bass, moderne garage en grime gerelateerde beats primair gesteld zijn. De mix doet me op de diverse UK garage classics na terugdenken aan de mixsessie die DJ EZ. Elijah & Skilliam werken sinds 2007 samen als DJ duo, verzorgen uitzendingen voor Rinse FM sinds 2008 en zijn daarnaast de drijvende krachten achter het eigen Butterz label (sinds 2010). “FabricLive.75” staat dan ook bol van de energieke UK underground muziek. Vrijwel vanzelfsprekend selecteerden Elijah & Skilliam divers materiaal van het eigen Butterz label, maar ook van grote namen als Swindle & Silkie (Swindle ook in solorol), Four Tet & Terror Danjah, Wiley en DJ Q. De sessie telt in totaal 24 tracks waarbij een goede balans tussen power/bassline (pressure) en sfeer/melodie gevonden is. Gedurende de mixsessie valt onder andere het sferische “Disturbed 2.0” van P Jam op, dat draait op een prototype electro breakbeat. Ook het herkenbare geluid van de duo productie tussen Swindle & Silkie, “Twinkle” genaamd” schiet er bovengemiddeld positief uit – vermoedelijk een toekomstige Butterz of Deep Medi Musik release (hier nog aangeduid als ‘unreleased’). Al met al een fijne en vooral uitgebalanceerde mixcompilatie die zich kan meten met de betere Fabric releases.

Score: 4/5

Various: “Fabric 75 - Maya Jane Coles” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2014

 Na de puntgave Move D editie uit de Fabric mixserie is het nu de beurt aan Maya Jane Coles. Deze housedame deed al eerder een compilatieklus in de vorm van een hoofdstuk uit de befaamde DJ-Kicks serie (in 2012). Daarnaast bracht ze in 2013 haar debuut langspeler “Comfort” uit, dat we als fris en divers willen bestempelen. Deze mixsessie voor Fabric gaat (bijna) vanzelfsprekend niet zo breed als het geluid op haar album, maar binnen de housekaders treffen we een flink divers palet aan muzikale kleuren aan. De sessie omvat zeventien bijdragen door onder andere Trus’me, Chesus, Baikal (geremixt door Ripperton), Mathew Jonson (geremixt door Dixon) en een exclusieve track van Maya Jane Coles zelf, “Premonition” genaamd. Maya Jane Coles legt tijdens deze mix vooral de nadruk op melodische producties, zonder dat deze ook maar ergens saai worden of ‘cheap’ klinken. Mede door de sfeervolle inbreng blijkt deze mix niet alleen geschikt voor in de clubs, maar ook voor de thuiscollectie. Zonder uitzonderlijke uitschieters is deze mix vooral constant en vermakelijk.

Score: 4/5

AFMB: “A Forest Mighty Black” (Drumpoet Community)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2014

 Bernd Kunz aka A Forest Mighty Black (AFMB) is na jaren van afwezigheid weer helemaal terug op het muzikale toneel. Iedere liefhebber van downtempo/lounge kan zich zonder twijfel de onvergetelijke klassieker “Tides” herinneren. Een plaat die nog altijd sensationeel mooi klinkt en nimmer verveelt – met name de instrumentale versie. De track kwam oorspronkelijk van het “Mellowdramatic” album dat in 1997 via Compost Records verscheen. Dit album werd in 1999 opgevolgd door het concept album “Mellowdramatic (Remixed)”. Daarna werd het lang stil rondom AFMB. Tot eind 2009 toen er na lange tijd weer eens een single verscheen. Drumpoet Community is het platform waarop dit nieuwe AFMB album landt. “A Forest Mighty Black”, zoals dit tweede volwaardige album simpelweg heet, biedt een eigentijds geluid dat vooral leunt op moderne (deep)house- en discoklanken. Bernd Kunz heeft zonder moeite de brug tussen het verleden en heden weten te slaan en blinkt uit met verfijnde, warme producties. Wat een fijn album is dit! Helemaal goed en een aanwinst voor het Drumpoet Community label, waarvoor hij in de aanloop naar dit album al enkele singles uitbracht. Check vooral de dikke discotrack “All My Lovin’”, dat buiten de ietwat vervelende vocalen een blijvende positieve indruk achterlaat.

Score: 4/5

Luke Vibert: “Ridmik” (Hypercolour)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2014

 Luke Vibert (aka Wagon Christ) is binnen de experimentele elektronica een gekende en vooral geliefde artiest – een pionier. Hij bracht onder een veelvoud aan aliassen werk uit via labels als Ninja Tune, Warp Records, Planet Mu en Rephlex. Kortom, de vooraanstaande labels met een avontuurlijke kijk op elektronische muziek. “Ridmik” volgt op het uit 2009 stammende “We Hear You”, dat via Planet Mu verscheen en onder andere de toptrack “Square Footage” te bieden had (en nog altijd heeft, mocht je het album gemist hebben). Op “Ridmik” vinden we op de 80’s geïnspireerde acid-house, maar dan met een flinke funky en soulful draai. Geen muziek die lijkt op de prototype acid vanuit de catalogi van labels als Trax, maar een meer gevarieerde nuance hierop. Denk daarbij onder andere aan de nodige tempowisselingen. Al vroeg op de tracklist verwent Luke Vibert zijn fans. “Stabs Of Regret” biedt naast acid ook een uiterst fijn thema met synth ‘stabs’. Alle elf tracks op het album doen ter zake en zijn bijzonder consistent in kwaliteit. Wie van ‘warme’ acid houdt zal veel plezier aan “Ridmik” beleven. Dit is het type retro futuristische muziek waar we geen genoeg van kunnen krijgen. Release van het album: maart 2013.

Score: 4/5

The Bamboos: “Fever In The Road” (Pacific Theatre)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2014

 The Bamboos houden de vaart er flink in. Na het in 2012 verschenen topalbum “Medicine Man” (Tru Thoughts release) was er eind 2013 alweer een vervolg. Het resultaat heet “Fever In The Road” - een album dat niet via Tru Thoughts, maar via Pacific Theatre verscheen. Openingstrack “Avenger” vormt een kolkend startsein van andermaal een prima langspeler. “Avenger”, dat veelvuldig op 3FM (met name door Gerard Ekdom gesupport) te horen was en is, valt te typeren als een kenmerkende Bamboos productie. Retro soul en funk worden op geheel eigen wijze vermengd. Een geluid dat je uit duizenden herkent. Qua vocalen zijn het de vertouwde Kylie Auldist en Ella Thompson die als altijd schitteren. Frontman Lance Ferguson (aka Lanu) en zijn bandleden hebben andermaal een prima prestatie geleverd met “Fever In The Road”. Toch kan dit album in de breedte net niet aan het niveau van voorganger “Medicine Man” tippen. Desalniettemin een aanrader!

Score: 4/5

Lay-Far: “So Many Ways” ( Glenview Records)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2014 

Dit album van de uit Moskou afkomstige Lay-Far verscheen in het najaar van 2013 op de markt, maar niet eerder op onze radar. Een gemiste kans zo blijkt, want “So Many Ways” is een uitermate fijn album met soulful deep-house klanken – zomerse muziek dus! Voor “So Many Ways” strikte Lay-Far gastvocalisten als Pete Simpson (waarvoor Domu ooit een album produceerde) en Yannah Valdevit (tegenwoordig een Tru Thoughts artieste). Voor de oplettende lezer: Lay-Far en Yannah Valdevit waren al een keer als duo te horen op de “Shapes:Circles” compilaties van het Tru Thoughts label – de track “Empty Heart” om precies te zijn. De CD versie van het album telt vijftien tracks, die uiterst toegankelijk, doch veel muzikaliteit vertegenwoordigen. Het zijn niet alleen 4/4 beats die de klok slaan op “So Many Ways”. De liefhebber van broken beats kan zijn/haar hart ophalen aan de tropische verrassing “We Are The Drum”, met de drumkit die we eerder hoorden in de Ennio Styles' Samba Funk Mix voor Belladonna’s “Ebatulè”. Het album doet me, niet geheel verrassend, van tijd tot tijd denken aan het “Equilibrium” album onder de noemer Zed Bias presents Yannah Valdevit – een Tru Thoughts parel uit 2012. Lay-Far heeft wat mij betreft een uiterst lekker en kwalitatief sterk album in elkaar gesmeed. Good work.

Score: 4/5

Detroit Swindle: “Boxed Out” (Dirt Crew Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2014

 Toen de formatie Detroit Swindle in 2012 voor het eerst op de (house)radar verscheen trokken ze direct de volledige aandacht. Het uit Amsterdam afkomstige duo, bestaande uit Lars Dales en Maarten Smeets, wisten menig (deep)house liefhebber te raken met hun aanstekelijke en onweerstaanbare geluid. Vanaf de eerste release wist Detroit Swindle een kenmerkend en vooral overtuigend eigen geluid te presenteren. Een afgestofte, eigentijdse nuance op housemuziek met duidelijke wortels vanuit de jaren 90, waarbij (US) garage en deep-house de voornaamste bestanddelen zijn. De werknaam Detroit Swindle zegt het al, de housestromingen vanuit Detroit, maar ook vanuit Chicago zijn belangrijke verwijzigen binnen de muziek van Dales en Smeets. Detroit Swindle bracht in de aanloop naar dit debuutalbum opvallend sterke singles uit voor onder andere Freerange Records (het label van Jimpster) en Dirt Crew Recordings, met instant classic tracks als “Creep”, “Jick Rames” en meer recentelijk “Under The Spell” en “Woman” als klinkend resultaat – allemaal tracks die je niet mag missen! Detroit Swindle’s debuutalbum “Boxed Out” verschijnt via Dirt Crew Recordings en dat label heeft daarmee goud in handen. Alle voortekenen wijzen erop dat Detroit Swindle de (house)hype van 2014 wordt, zoals Disclosure dat afgelopen jaar was. Het duo heeft op deze debuut langspeler een slimme mix gezocht tussen instrumentaal en wat vocaal werk. In hun eerdere werk werd vooral gewerkt met veelal herkenbare, oldschool vocal samples, maar op “Boxed Out” vinden we bijvoorbeeld een uiterst fijne samenwerking met Mayer Hawthorne, wiens soulful stem perfect past bij de losse, kronkelende garage grooves van Detroit Swindle. “64 Ways” zal dan ook zeker niet onopgemerkt blijven de komende periode. Mayer Hawthorne, die recentelijk nog succes had met de sublieme single “Her Favorite Song” (met gastvocalen van Jessie Ware), bleek een fan van Detroit Swindle’s geluid en vroeg in ruil voor deze samenwerking een remix terug, zo lezen we in de persbijlage. Echter, de beste tracks moeten dan nog komen. Wat mij betreft is dat onder andere het ietwat trage “Monkey Wrench” dat bol staat van de warme synthesizers/toetsen en een disco meets garage gevoel uitdraagt. Het klapstuk van deze longplayer is toch wel “Shotgun”, een vol vette garage groove met een thema om van te smullen. De acid passage gedurende het middenstuk van de track hangt qua timing/programmering lekker nonchalant tegen de bassdrum aan en kenmerkt het gevoel voor ritme dat Dales en Smeets hebben. Klasse! Het dertiental tracks op “Boxed Out” is van een constant niveau met geen enkele uitglijder en voor ieder wat wils – zelfs wat experimentele tracks op basis van hip-hop, bedoeld als rustmomenten. Daarom gaat dit album hoge ogen gooien bij zowel de internationale schrijvende pers als de luisteraar/het publiek. Als fanatiek liefhebber van 90’s garage en de betere deep-house is dit album voor mij persoonlijk een waar kado, maar deze recensent zal niet de enige zijn die Detroit Swindle’s klasse zal opmerken, dat is zeker! Dikke vette aanrader!

Score: 5/5

Various: “FabricLive.74 - Jack Beats” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2014  

Het duo Jack Beats ken je wellicht primair van hun (mini) album “Careless” uit 2012, maar ook als remixers brachten ze een berg aan werk uit. Jack Beats bestaat uit Ben Geffin (aka Beni G, bekend van The Mixologists) en Niall Dailly (aka DJ Plus One van de formatie Scratch Perverts). Een ervaren tweetal dat op deze mixsessie voor Fabric London een breed housegeluid tentoonspreidt. Een geluid dat zich strekt van op electro gebaseerde house tot future garage grooves en alles dat daartussen mogelijk is. Die brede (house)insteek levert niet bepaald een diepgaande, maar wel een vermakelijk eindresultaat op. Met gevarieerd werk door onder andere Dusky, Breach, Sure Thing (geremixt door GotSome), Justin Martin en diverse bijdragen van Jack Beats zelf (waaronder een remix voor Rudemental feat. Emeli Sandé) is deze mix op een enkele iets mindere track erg goed luisterbaar. Soms wordt de sfeer/klank wel erg oppervlakkig/cheesy en voor de hand liggend, maar over de gehele linie kunnen we daar niet over vallen. Met de waanzinnige GotSome Bump-in-the-Trunk Remix voor Sure Thing’s “Holding You Tight” als persoonlijke winnaar zou je dit met recht een moderne clubsessie kunnen noemen. Vooral lekker en niet te moeilijk.

Score: 3/5

Various: “Fabric 74 - Move D” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2014

 David Moufang aka Move D ken je als DJ/producer, maar ook als één van de gezichten achter het Source Records label (tussen 1992-2005 actief). Move D bracht sinds de jaren 90 een immense berg aan materiaal uit, variërend van deep-house en techno tot ambient, downtempo en elektronica/IDM. Voor zijn mixsessie voor Fabric London deed Move D zijn deep-house en (future) garage pet op en koos een vijftiental fijne bijdragen. Deze mix voldoet aan alle eisen die de moderne clubganger aan een goede DJ set stelt. De variatie staat centraal, zonder ook maar ergens in onsamenhangendheid te verzanden. Je hoort de ruime ervaring die Moufang in de jaren opdeed. Hij laat bijvoorbeeld horen moeiteloos oud en nieuw materiaal naast elkaar te kunnen draaien. Zo bevat de mix enkele classics vanuit begin jaren 90. Wat een heerlijke diepe en warme housemix is dit. Uitschieters tijdens de sessie komen op naam van Dom 877, Christo en Last Magpie. Stuk voor stuk enorm de moeite waard. Een mix die je doet verlangen naar het naderende voorjaar! Knap werk.

Score: 4/5