|
|
CD recensies
Juli/Augustus 2012
 |
|
Various:
“Hed Kandi presents Serve Chilled: Electronic Summer” (Hed Kandi
Records) Rubriek:
8/2012 Score:
4/5
|
 |
|
Various:
“Hed Kandi - Rubriek:
8/2012 Score:
3/5
|
 |
|
Joey
Negro And The Sunburst Band: “The Secret Life Of Us” (Z Records) Bron:
CD Rubriek:
8/2012 Score:
4/5
|
 |
|
Zed
Bias presents Yannah Valdevit: “Equilibrium” (Tru Thoughts) Rubriek:
8/2012 Score:
4/5
|
 |
|
Jody
Wisternoff: “Trails We Blaze” (Anjunadeep) Rubriek:
8/2012 Jody
Wisternoff, 50% van het befaamde duo Way Out West (samen met Nick
Warren), bracht de afgelopen jaren als soloartiest diverse sterke
singles uit. “Starstrings” uit 2007 maakte bijvoorbeeld diepe indruk
– een ode aan Pet Metheny (Group). “Trails We Blaze” is
Wisternoff’s debuutalbum in zijn solorol. Op het album vinden we een
geluid dat nog altijd te omschrijven valt als progressive house, maar
dan wel met een eigentijdse revisie. Wisternoff werkte op zijn debuut
met diverse vocalisten: de ons onbekende Pete Josef en singer/songwriter
Jonathan Mendelsohn. Het album bestaat voor circa 50% uit vocaal werk en
daardoor ook voor 50% uit instrumentale bijdragen. Wie van warme,
sfeerrijke geluidswolken houdt, komt tijdens dit album maximaal aan
zijn/haar trekken. Tracks als “95” en “Red Stripes” trekken de
aandacht en bieden aantrekkelijke melodielijnen/thema’s welke niet
snel zullen gaan vervelen. Daarnaast heeft Wisternoff speciaal voor dit
album zogeheten ‘reworks’ voor de tracks “Cold Drink, Hot Girl”
(oorspronkelijk uit 2006) en het eerder benoemde “Starstrings”
gefabriceerd. De resultaten stellen eigenlijk nergens teleur. Wie de
producties van Way Out West op waarde kan/kon schatten, heeft met dit
album een prima eigentijds antwoord in handen. Score:
3/5
|
 |
|
Andy
Moor: “Zero Point One” (Armada Music) Bron:
CD Rubriek:
8/2012 Andy
Moor (Andrew Beardmore) kennen we als de
oprichter van AVA Recordings en producer van onderscheidend sterke
progressive-trance. Na ruim tien jaar enkel singles uitgebracht te
hebben, blijkt “Zero Point One” ’s mans eerste volledige album.
Een album met liefst achttien tracks op het menu. Wat heeft “Zero
Point One” je als tranceliefhebber te bieden? Veel, zo kunnen we kort
door de bocht concluderen. Zowel kwalitatief als kwantitatief dus. De
prachtige sfeer uit het intro van openingstrack “Atmospherica” is
precies hoe we het geluid van Chicane’s laatste album hadden verwacht.
Waar Chicane’s marktwaarde met de jaren afgenomen lijkt, werkt Andy
Moor zich moeiteloos naar de internationale trancetop. Op zijn
debuutalbum werkt hij veelvuldig met vocalen. Een slimme zet, zo blijkt.
Moor’s producties blijken stuk voor stuk van puntgave kwaliteit,
waarbij de prachtige, soms bijna orkestraal klinkende sfeercreaties met
regelmaat een duim omhoog teweeg brengt. Moor’s progressive-trance
geluid bevat uiteraard ook die tegenwoordig zo bepalende injectie van
electro, maar dat doet geen enkele afbreuk aan het totaalplaatje. Op het
album vinden we overigens ook enkele downtempo creaties. Tracks die
zeker niet beroerd klinken. Tranceproducers die zich aan downtempo wagen
zijn in het verleden immers niet altijd even ‘succesvol’ gebleken
(in die rol). Al met al is “Zero Point One” een uitermate lekker
album geworden en doet ons soms terugdenken aan Ørjan Nilsen’s
klinkende debuutalbum “In My Opinion” van juni 2011, welke eveneens
via Armada verscheen.
Score:
4/5
|
 |
|
Various:
“Drum & Bass Arena: Summer Selection 2012” (AEI Music) Rubriek:
8/2012 "Drum
& Bass Arena" is één van die lang lopende compilatiereeksen
waarbij in de regel een belangrijk deel van de voorhoede van het drum
& bass genre in de schijnwerpers wordt gezet. Zo ook op deze zomer
2012 editie/selectie. Verspreid over de twee disks vliegen wat dat
betreft de bekende namen je om de oren. Onder de in totaal veertig
tracks bevinden zich een aantal exclusieve bijdragen, wat de waarde van
deze 2-CD release opdrijft. Wat heeft deze 2-CD zoal te bieden? Te
beginnen met de opmerking dat dit compilatieconcept er primair op
gericht is om een actueel beeld van de drum & bass sector te
verwoorden. Niets mis mee, zo blijkt na beluistering van beide disks.
CD1 trapt af met een prima remix voor het charts succes "Feel The
Love" van Rudimental feat. John Newman. Fred D & Grafix hebben
het herkenbare origineel met vocalen die doen denken aan Gnarls
Barkley's Cee-Lo Green een geheel eigen gezicht gegeven. Na dit
klinkende begin en een rits aan lekkere tracks komt het opvallende
"Now It's Time" van Mind Vortex voorbij. Een track met een
overtuigende mix van jazzy blazerakkoorden, soulful strijkers en een
ietwat droge ritmiek. Later op CD1 horen we Fred D & Grafix nogmaals
terug met de productie "Long Distance". Een track die catchy
pianoklanken vermengd met strakke synths. Een track die loopt als
soepele motor. Aan het eind van CD1 horen we het meeslepende "Talk
To Me" van J Majik & Wickman vs Peshay. Juist, een nieuwe
productie waarbij de geprezen drum & bass veteraan Paul Pesce (aka
Peshay) betrokken is. Meteen ook de beste track op de eerste disk.
Recentelijk hoorden we van de man zelf dat hij weer volop in de studio
zit! Dat belooft wat. Peshay heeft immers een aantal fabuleuze albums
voortgebracht, zoals het uit 1999 stammende "Miles From Home".
Op CD2 wordt het constante niveau moeiteloos vastgehouden met prima werk
door onder andere dBridge, DJ Marky & S.P.Y, Utah Jazz & Alex
Reece (weer zo'n oude bekende) en Markus Intalex. Voorafgaand aan deze
release had ik vrij weinig van de muzikale invulling verwacht, maar daar
moet ik op terugkomen. "Drum & Bass Arena: Summer Selection
2012" deugt en overtuigd grotendeels. Er staan vrijwel geen
uitglijders op deze 2-CD en daarom verdient de samensteller of verdienen
de samenstellers een welgemeend compliment. Drum & bass als genre is
nog altijd springlevend, zo blijkt maar weer eens. Naast de vele
'underground' releases bereiken anno 2012 diverse met pop doordrenkte,
toegankelijke drum & bass producties de hitparades. Denk daarbij aan
de eerder besproken hit van Rudimentel, maar ook DJ Fresh feat. Rita
Ora's "Hot Right Now" geldt als voorbeeld. Een extra teken dat
drum & bass aan zijn zoveelste jeugd begonnen is? Zonder twijfel. We
kunnen iedere liefhebber van drum & bass en breakbeats aanraden deze
"Drum & Bass Arena: Summer Selection 2012" te gaan
beluisteren. Er valt genoeg te beleven op deze met melodie doordrenkte
selectie vol warme toetsen/klanken. Verwacht dan ook vooral de meer
toegankelijke drum & bass sounds. Met andere woorden: er is
(vrijwel) geen aandacht voor de meer rauwe, bassline driven drum &
bass variant met een venijnig kartelrandje – denk aan Noisia of Ed
Rush & Optical. Score:
4/5
|
 |
|
LTJ
Xperience: “I Don’t Want This Groove To Ever End” (IRMA Records) Rubriek:
8/2012 LTJ
Xperience is de alias van Luca Trevisi. Zijn
muziek kwam veelvuldig op de chill-out verzamelaars van het Italiaanse
IRMA Records terecht. Denk daarbij aan het prachtige “Moon Beat” uit
1999 (van het gelijknamige album). Tegenwoordig blijkt Trevisi vooral
een producer van funky discoloops. “I Don’t Want This Groove To Ever
End” is, als we ons niet vergissen, de derde volwaardige LTJ Xperience
langspeler. Het album telt negen eenvoudig opgezette tracks, waarbij
repetitie van de loops het speerpunt lijkt. Onder het negental bevinden
zich twee ‘unreleased tracks’. “Sound Machine” is een
ingetogen track op laag tempo en een ronduit irritant thema. Niet
bepaald een sterk begin van het album. Eigenlijk worden we pas bij de
titeltrack “I Don’t Want This Groove To
Ever End” in positieve zin wakker geschud. Het tweede deel van het
album blijkt dan ook beduidend beter in vergelijking met het eerste
kwartet aan tracks. Het allerbeste wordt tot het allerlaatste bewaard.
Het niet eerder verschenen “Always In The Mood” blijkt de uitsmijter
van het album. Die track zorgt voor de krappe 3/5 als eindscore. Score:
3/5
|
 |
|
Papik:
“Music Inside” (La Douce/ IRMA Records) Rubriek:
8/2012 Papik
is een project van de in Rome (Italië) residerende Nerio
Poggi. Als Papik bracht hij in 2009 het goed ontvangen debuutalbum
“Rhythm Of Life” uit. In 2011 was hij als producer betrokken bij de
albums van Ely Bruna en Fred Buccini – projecten boordevol covers. Ook
op “Music Inside” staan een drietal covers, waaronder een swingende
latin-jazz meets soul rework voor de track “Family Affair” (met
Wendy D. Lewis) – origineel van R&B legende Mary J. Blige. De
sound van Papik doet me sterk denken aan de latin-jazz muziek op het
eveneens Italiaanse label Schema. De link met bijvoorbeeld Mario Biondi
is snel gelegd. Bij het horen van een track als “Open Eyes” begrijp
je die vergelijking direct. Papik laat met “Music Inside” horen dat
moderne jazz met latin, bossa of easy listening (jazz lounge) insteek
nog altijd ter zake doet. “Music Inside” zal niet de boeken ingaan
als spektakelstuk, maar heeft genoeg lekkere momenten te bieden. Niets
mis mee. Score:
3/5
|
 |
|
Christian
Löffler: “A Forest” (Ki Records) Rubriek:
8/2012 Christian
Löffler is een naam die niet bij iedere liefhebber van elektronische
muziek bekendheid geniet. De afgelopen vier tot vijf jaar bracht hij
slechts een bescheiden serie aan singles uit, waarbij hij al eens
samenwerkte met onze landgenoot Nuno Dos Santos. “A Forest”, Löffler’s
debuutalbum, staat bol van de verfijnde techno en elektronica. Soms met
een snuf glitch, dan weer meer naar folk neigend. Een belangrijke rol is
weggelegd voor elementen uit de natuur – wooden sounds. Een
vergelijking met Dominik Eulberg is snel gemaakt. De sferen zijn vaak
melancholisch en ietwat dreigend (van tijd tot tijd). Startschot “A
Forest” lijkt een uitgeklede techno rework voor de beroemde
(gelijknamige) popclassic van The Cure. Het blijkt de perfecte
introductie naar een aardige serie van tracks, die nergens voor
opzienbarende, shockerende taferelen zorgt (lees: muzikale
verrassingen), maar simpelweg lekker weg luistert. Enige minpunt: de
vocale inbreng gedurende enkele tracks. Die hadden wat mij betreft
weggelaten kunnen worden. Score:
3/5
|
 |
|
Cupp
Rubriek:
8/2012 Cupp
Cave is de alias van Franz Baker. Volgens onze gegevens is “Retina
Waves” zijn tweede volwaardige langspeler. Een langspeler waarop
experimentele elektronica, techno, downtempo en neo-folk een pact hebben
gesloten. Een langspeler met meeslepende soundscapes. Een langspeler met
de track “Glimlach”. Zou de producer in kwestie een cursus
Nederlandse taal gevolgd hebben? Cupp Cave laat op “Retina Waves”
veelal korte, repetitieve loops horen en maakt veelvuldig gebruikt van
zogeheten ‘limiter’ effecten. “Retina Waves” zal de boeken
ingaan als een abstract, experimenteel album. Een creatieve smeltkroes
van genoemde elementen/stijlen. Ramp Recordings heeft daar sowieso een
patent op, maar dit album zou ook perfect passen binnen de catalogus van
bijvoorbeeld Warp Records of Mush. Leuk voor liefhebbers van
bijvoorbeeld Flying Lotus en (de early works) van Bibio. Flying Lotus
zal overigens nog dit jaar met een nieuw album zal komen, zo lazen we
recentelijk. Score:
3/5
|
 |
|
Robert
Hood: “Motor: Nighttime World 3” (Music
Man/N.E.W.S.) Rubriek:
8/2012 Underground
Resistance legende Robert Hood is terug met een nieuwe langspeler. Het
betreft hier het derde hoofdstuk van zijn “Nighttime World” verhaal.
In 1995 en 2000 verschenen respectievelijk delen één en twee onder die
noemer. Fans hebben lang moeten wachten op dit vervolg, maar dat wachten
wordt dan ook beloond. “Motor: Nighttime World 3” biedt bijna
tachtig minuten aan (minimal) Detroit influenced techno, plus de nodige
aanpalende housebeats, acid en experimenten (soms op downtempo). Geen
album dat anno 2012 een diepe krater in het landschap der techno zal
slaan, maar simpelweg vermaakt en bovengemiddeld sterk is. Robert Hood,
een vakman van naam en faam, is gemiddeld gezien geen man van de
complexe melodieën en harmonieuze vernuftigheid, maar meer van de
effectiviteit en eenvoudigheid. Met die nuance weet Hood ook in 2012 nog
altijd zijn fans en het technopubliek (in het algemeen) te bereiken. Score:
3/5
|
 |
|
Various:
“KM5 Ibiza Volumen 12” (N.E.W.S.) Rubriek:
8/2012 Café
del Mar, Café Mambo, Bambuddha Grove en KM5 Ibiza: allemaal beroemde
begrippen en zogeheten (pre)party 'hotspots' op het populaire
Balearische eiland Ibiza, primair gericht op de complete
loungebelevenis. KM5 Ibiza, gevestigd in de heuvels op zo'n 5 kilometer
afstand van Ibiza-Stad, weet al jaren te overtuigen met vermakelijke
mixcompilaties. KM5 Ibiza heeft wat dat betreft de afgelopen jaren een
duidelijke voorsprong genomen ten opzichte van de ooit zo bejubelde
"Café del Mar" verzamelreeks. Ook dit jaar brengen samenstellers Josch Genske en Sergi
Ribas (van Deep Collective, tevens mixer van deze 2-CD) weer een
uitgebalanceerde en bonte verzameling van downtempo/lounge, nouveau
disco/boogie, funk en allerhande sfeermuziek voor de namiddag en
smaakvolle, warme (deep)housebeats voor later op de avond en 's nachts
bijeen. Het concept voelt al jaren aan als een carbondoorslag van de
beroemde "Supperclub" reeks, maar dat zal de gemiddelde
luisteraar een worst zijn. "KM5 Ibiza Volumen 12" heeft weer
genoeg fijne ‘listening pearls’ te bieden om een koop te
rechtvaardigen. Verwacht geen wereldschokkende noviteiten, maar een
degelijke selectie van prettig in het gehoor liggende muziek. Muziek die
ultiem tot zijn/haar recht komt wanneer je je ontspant op een relaxte
sofa in de tuin van een beachbar/loungeclub, genietend van de zon en met
een (koud) drankje in de hand. Voor deze 2012 editie zijn bijdragen van
uiteenlopende namen als (een greep) Pitchben, Marbert Rocel, Crazy P,
Charles Webster (geremixt door Willie Graff & Tuccillo), Ian Pooley
& Matthias Vogt, Art Of Tones (aka Llorca) en DJ Pippi naar voren
geschoven. Namen waarop je blind kunt vertrouwen. Door het ietwat
onrustige verloop van CD1, waarbij veelvuldig van tempo en sfeer
gewisseld wordt, willen we de fijne (deep)house mix, die CD2 te bieden
heeft, uitroepen tot winnaar. Een mix met een hele rits aan warme
clubtracks. CD2 eindigt met de verfijnde uitsmijter “Without Me” (in
de Marcus Worgull Vocal /
Dixon Edit) van Tevo Howard met Everything But The Girl zangeres Tracey
Thorn (on vocals). De samenstellers hadden wat ons betreft ook
recent werk van bijvoorbeeld John Daly en/of DeWalta mee mogen nemen.
Producers die warme en broeierige muziek brengen die uitstekend binnen
dit soort concepten zou passen. Met name John Daly strooide op zijn
album "Sunburst" opzichtig met de Balearische sferen –
luister eens naar het prachtige "Daybreak" van dat album
(tip!). Slotsom, “KM5 Ibiza Volumen 12” is verplichte kost voor de
‘volgers’ van de compilatiereeks en sluit gemiddeld gezien naadloos
aan op de kwaliteitsstandaard van eerdere edities. Score:
3/5
|
 |
|
Roberto
Rodriguez: “Dawn” (Serenades) Rubriek:
8/2012 De
naam Roberto Rodriguez deed ons in eerste instantie geen belletje
rinkelen. Echter, met “Dawn” maakt deze uit Helsinki afkomstige Fin
diepe indruk. “Dawn” puilt uit van de strakke deep-house, hier en
daar opgesierd met classic house en ook disco invloeden – een sound
van deze tijd dus. Het is maar goed dat deze Fin een tropische
(artiesten)naam gebruikt, want de resultaten uit zijn studio zijn stuk
voor stuk warm en associeer je in eerste instantie niet zo snel met
Scandinavië. “Eternity” is een meeslepende deep-house track met
retro feel. Zelfs het kenmerkende geluidje uit T99’s houseclassic
“Anasthasia” zit voorzichtig verwerkt in dit meesterwerk. Met “I
Believe In You” toont Rodriguez zich een uitstekend producer van
eigentijdse disco. “Love Withdrawal” is een soepel rollende bijdrage
met heerlijk pianothema, een zomers hoogstandje. “Saturn” klinkt als
een opzichtige ode aan italo-disco koning Giorgio Morodor – lekker
zweverig en met flirt naar sci-fi. En zo kunnen we nog wel even doorgaan
met complimenten opschrijven. “Dawn” is een album met een bijna eng
constant niveau. Een uitstekend visitekaartje waarmee Roberto Rodriguez
zijn klasse onderstreept. Aanrader. Score:
4/5
|
 |
|
John
Tejada: “The Predicting Machine” (Kompakt) Rubriek:
8/2012 John
Tejada, woonachtig in Californië (US), wordt mondiaal gezien beschouwd
als technoveteraan. Hij is al sinds medio jaren 90 actief. Als
DJ/producer, maar ook als labeleigenaar van Palette Recordings. In de
afgelopen 15 jaar+ bracht hij een baklading aan singles en albums uit.
Ook werd hij door Fabric London naar voren geschoven om een mix te
verzorgen voor de “Fabric” mix series – deel 44 (van januari 2009)
om precies te zijn. En ook vandaag de dag is John Tejada nog altijd
uiterst productief. Amper een jaar na het enerverende “Parabolas”
album is John Tejada alweer terug met een vervolg. Een klinkend vervolg,
zo blijkt. Op “Parabolas” gaf de doorgewinterde house/technoartiest
Tejada een toch wel enigszins verrassende showcase van de meer
gevarieerde elektronische muziek (lees: kijkend buiten de kaders van de
techno). Een showcase vol diverse en vooral melodieuze techno, maar ook
met aandacht voor doordacht geproduceerd, smaakvolle ‘spacey’ IDM/elektronica
in allerlei nuances. De in Wenen (Oostenrijk) geboren technoman gaat op
“The Predicting Machine” simpelweg door waar “Parabolas”
ophield. Iets waar we stiekem ook op gehoopt hadden. Ook “The
Predicting Machine” heeft weer een breed palet (hoe toepasselijk) aan
elektronische tinten te bieden. Variërend van fijne house/techno tot
meeslepende elektronica (breakbeats), beatless ambient en ga zo maar
door. Openingstrack “Orbiter” blijkt een fenomenaal startschot,
waarbij ruimtelijke (dubby) geluiden hun werk doen over soepele
elektronica breakbeats. “A Familiar Mood” is een droge technotrack
met retro feel, gefilterde en dubby synthesizers. Een track die veel
(Detroit) technofans zal aanspreken. “An Ounce Of Perception”
vervolgens is een eenvoudige roller die qua ritmiek doet denken aan
T.Raumschmiere (denk aan “Monstertruckdriver”) en qua thema de
sci-fi hoek ingaat, aangelengd met een vleug Plaid. In totaal biedt
“The Predicting Machine” een tiental bijdragen die verre van
voorspelbaar zijn. Vernieuwend? Nee, maar wel ijzersterk en zoals gezegd
breed ingestoken qua elektronische (sub)genres. Een album om niet te
missen. Let op: dit album zal op 10 september 2012 in de (digitale)
winkelschappen liggen. Score:
4/5
|
 |
|
Fragile
State: “Best Of… Fragile
State” (i-Label) Rubriek:
8/2012 Liefhebbers
van de prachtige 'early works' van AIR, Zero 7, Blue States en ook
Afterlife zullen uiterst gelukkig worden van deze 'best of' bundel
rondom het duo alom geprezen duo Fragile State. Hun muziek kan nog
altijd fungeren als de perfecte zomerse soundtrack van chill-out muziek.
Fragile State is een project van Ben Mynott en Neil Cowley. Een werknaam
waarmee ze twee essentiële downtempo albums op de markt zetten:
"The Facts And The Dreams" uit 2002 en "Voices From The
Dust Bowl" uit 2004 – beide via het Bar De Lune label. Albums die
destijds op veel bijval van downtempo/leftfield DJ’s en de schrijvende
pers konden rekenen. Met name Neil Cowley, die veelvuldig keys speelde
in de live band van Zero 7, heeft een flinke staat van dienst opgebouwd.
Keyboard/pianofenomeen Neil Cowley kennen we naast zijn rol binnen
Fragile State (tevens oprichter) niet alleen als drijvende kracht achter
zijn eigen (contemporary) jazztrio, Neil Cowley Trio, maar ook als
soloproducer onder de alias Pretz. Als Pretz leverde hij in 2006 één
van de fijnste cinematische downtempo albums van de jaren ’00 af,
"Soundcastles" genaamd, met het onvergetelijke "Chapel
Stile" op de tracklist. Veel mooier worden ze niet gemaakt! Het
i-Label bracht vervolgens in het najaar van 2007 het 3-CD Fragile State
document “Remixes/Classics” uit. Tegenwoordig een (duurzaam)
collectors item, zo lezen we in de persinformatie. Het i-Label is ook
weer de motor achter deze “Best Of… Fragile State” release. Dit
conceptalbum zou je als downtempo kenner kunnen omschrijven als 'mosterd
na de maaltijd', maar die mosterd smaakt zelfs ruim na de maaltijd nog
altijd verrukkelijk! "Best Of… Fragile State" is niets meer
of minder dan een greep uit het bewezen materiaal van de genoemde albums
uit 2002 en 2004 – weliswaar geremastered. Albums waarop filmische
downtempo klanken, lome jazz, prachtige melodramatische strijkers,
verleidelijke mysterieuze klanken en rustig kabbelende ritmes (op de
achtergrond) ruim baan krijgen, aangevuld met een subtiele hint van funk
en wat world music invloeden. Een geluid dat emotie, liefde,
muzikaliteit en rust uitstraalt. Muziek die perfect past (op de
achtergrond) bij een intiem diner of in de tuin van een beachbar, maar
ook een perfecte ambiance creëert bij thuisbeluistering, lui vanaf de
sofa. Het niveau van Fragile State’s muzikale output is verdraaid
constant, maar met name het tweeluik “Undercurrent” en
“Overcurrent” weet nog altijd te verbazen (in positieve zin). Vooral
het opzwepende slotakkoord “Overcurrent” is van ongekende
schoonheid. De prachtige Fender Rhodes keys en soundpads worden gedragen
door jazzy broken beats van de buitencategorie. Wat een topper! Ook al
is het bronmateriaal van dit conceptalbum acht jaar en ouder, het zorgt
nog altijd voor diezelfde bluffende uitwerking. Fragile State biedt je
als luisteraar tijdloze sfeermuziek met een filmische en jazzy ondertoon
die vermoedelijk over tien jaar nog altijd ter zake doet. Jammer dat het
duo al enige tijd niet meer samenwerkt, want de uitrol van een
(toekomstig) derde album zou absoluut geen straf zijn geweest. Mocht je
dit album omarmen, probeer dan eens het eerder besproken
“Soundcastles” album (uit 2006) onder Neil Cowley’s Pretz alias te
scoren. Dat album sluit naadloos aan op deze Fragile State creaties.
Release: 10 september 2012. Score:
4/5
|
 |
|
Various:
“Watergate 11 - Solumun” (Watergate Records) Rubriek:
8/2012 Mladen
Solomun (aka Solomun) is de elfde samensteller/mixer van een
“Watergate” compilatie. Een eervol klusje, want deze serie geniet
een grote bekendheid binnen de house- en technosector. Als DJ/producer
en medeoprichter van het Diynamic Music label heeft Solomun gaandeweg
een grote staat van dienst opgebouwd. Diynamic Music bestaat inmiddels
vijf jaar en brengt deze maand een jubileumcompilatie uit om dit
feestelijke gegeven te vieren. Deze elfde “Watergate” mixcompilatie
begint ietwat verrassend met wat funk en soul. Onder andere Lucy
Pearl’s alom bekende “Don’t Mess With My Man” siert de
tracklist. Daarna schakelt Solomun naar de verwachte housebeats. Dat
doet hij met zijn eigen productie “Kackvogel” (wat?). Een funky
housetrack die perfect past aan het begin van een (deep)houseset. Het
blijkt de opmaat naar een mix die bol staat van de dansvloermuziek met
een geïntegreerde dosis disco, boogie en funk, maar ook deep-house en
tech-house te bieden heeft. “Watergate 11” valt uiteindelijk te
typeren als verrassend en verfrissend. Deze editie valt niet te
vergelijken met de sessies door eerdere samenstellers/mixers en dat is
lovenswaardig. Met uiteenlopend materiaal van Vindahl, Dax Riders, Robag
Wruhme, Gaelle, Superfunk, Mathew Jonson en Sascha Funke op de
tracklist. Score:
3/5
|
 |
|
Various:
“Compost Brazil Selection Volume 1 - Primavera” (Compost Records) Rubriek:
8/2012 Score:
4/5
|
 |
|
André
Lodemann: “Fragments” (Best Works Records) Rubriek:
8/2012 Dit
album kwam voor ons toch wel als een aangename verrassing. Dat André
Lodemann een man van warme (jazzy) deep-house sounds is wisten we al
langer, maar op dit album onderscheidt hij zich van de massa.
“Fragments” is uitgebracht als 2-CD album. Eigenlijk is het een
album en remix album in één.
Disk één biedt het originele “Fragments” album, disk twee een
serie remixes die Lodemann vervaardigde voor uiteenlopende namen als
Omar, Phonique, Prommer & Barck, Tracey Thorn (befaamd door
Everything But The Girl), Joey Negro presents Akabu, Spirit Catcher en
Alton Miller. Een mooie bonus, maar we zullen ons in deze review vooral
beperken tot de eerste disk. Op het “Fragments” album werkt André
Lodemann twee keer met (jazzy) female vocals (door Nathalie
Claude) – een absolute meerwaarde. Tijdens “Going To The Core”
werpt ze zich op als een soort Ursula Rucker, vanwege de spoken word/poëtische
invloeden. Lodemann’s jazzy deep-house grooves weten de volledige
speelduur geest en lichaam te prikkelen. Verfijnde, goed doordachte
producties die stuk voor stuk raak zijn. Na
beluistering van het album zijn we dan ook een beetje sprakeloos. Wat
zitten de producties van deze man goed in elkaar; denken we hardop!
“Fragments” is een indrukwekkende zegetocht van een producer die wat
ons betreft zijn marktwaarde explosief heeft opgekrikt. Een album om
zeker eens te gaan beluisteren. Zowel kwalitatief als kwantitatief dik
in orde. Score:
4/5
|
 |
|
Sterac
aka Steve Rachmad:
“Secret
Life Of Machines (Remastered & Remixed)”
(100% Pure) Rubriek:
8/2012 Score:
4/5
|
 |
|
Various:
“Fabric 65 - Matthias Tanzmann” (Fabric Records) Rubriek:
8/2012 Na
de sterke mix door Guy Gerber is het aan Moon Harbour en Cargo Edition
labelhoofd Matthias Tanzmann de eer om het nieuwste deel uit de Fabric
reeks te verzorgen. Deel 65 bestaat uit dertien tracks: een mixsessie
met een zorgvuldige opbouw en een flinke diepgang. Matthias
Tanzmann over de mixsessie: “Fabric is one of the greatest clubs with
one of the best sound systems in the world. Playing there to me is
always a pleasure and honour and compiling a CD even more. In my mix I
wanted to show music that touches me right now, and at the same time
won’t be so popular that it will be out of fashion after this year. I
would like the CD to be enjoyable for many years to come”. Tanzmann
weet zonder twijfel een vermakelijke mix te presenteren, al is mijn
inschatting dat deze release over een jaar lang en breed vergeten is.
Dat heeft meer met de marktwerking van mixcompilaties te maken dan met
de vakmanschap van Tanzmann. Die staat nergens ter discussie. Tijdens
zijn mix horen we onder andere het in het oog en oor springende
“Sources From The Past” van Monkey Maffia, een Freude Am Tanzen
release. Een spannende track met onverwachte wendingen/geluiden. Maya
Jane Coles’ “Not Listening” valt te typeren als soepele tech-house
track, aangezwengeld door een stuwende garage-alike ritmiek. Datzelfde
geldt voor Matthias Tanzmann’s “Konoa”, dat een lik jazz heeft
meegekregen. Sowieso besteed Tanzmann hoorbaar veel aandacht aan het
aspect percussie/tribals. Na dertien tracks kunnen we spreken van een
mixsessie die ons niet op het puntje van de stoel krijgt, maar toch
zeker deugt. Tanzmann’s mengelmoes van invloeden uit house, deep-house,
(funky) tech-house en (enige vorm van) minimal zal vooral de
doorgewinterde houseluisteraar aanspreken, zo is onze inschatting. Let
op: deze release komt 20 augustus 2012 uit. Score:
3/5
|
 |
|
DeWalta:
“Wander” (Haunt Music) Rubriek: 8/2012 David
Koch aka DeWalta heeft met "Wander" een veelzijdig debuutalbum
afgeleverd. Een album waarop zijn voorliefde voor jazzy clubmuziek
nergens onder stoelen of banken gestoken wordt. Zo'n vijf jaar
geleden bracht DeWalta zijn eerste tracks/singles uit. Tussen 2007 en
2012 deed hij dat voor uiteenlopende labels als Vakant, Cynosure en
Meander (waarvan hij mede eigenaar is). Zijn uit 2008 stammende
productie "Salgaro" zou uiteindelijk terecht komen op de door
Onur Özer samengestelde "Watergate 01" mixcompilatie (als
openingstrack) – een uitstekend platform om als producer ‘ontdekt’
te worden. DeWalta's bescheiden discografie (kwantitatief gezien)
bestaat voornamelijk uit tech-house werk, maar op debuutalbum "Wander"
komen, zoals gezegd, ook 's mans jazz roots volop aan bod. Jazz roots?
DeWalta genoot een jazzopleiding aan het conservatorium (Hans Eissler
Music College) alvorens hij zich ging bezighouden met elektronische
muziek. Het
album “Wander” telt
negen gevarieerde bijdragen en verschijnt via het Berlijnse Haunt Music.
"Wander" leent zich niet alleen uitstekend voor
thuisbeluistering, maar kan ook mee op de intieme dansvloer en/of in de
moderne jazzclubprogrammering. DeWalta's geluid bevindt zich ergens in
het midden tussen de clubjazz sound van rond 2000 (denk aan St. Germain
en Llorca) en de muzikale techno van bijvoorbeeld Cobblestone Jazz.
Inspirerende elektronische muziek met een vrij en experimenteel karakter
zou je kunnen zeggen. Op "Wander" horen we veelvuldig het
gebruik van prachtige warme Fender Rhodes keys, funky techno- en (deep)
houseloops, maar ook afwijkende creaties die op downtempo en/of
breakbeats gebaseerd zijn. Er is zelfs ruimte voor hip-hop! MC
Joga doet zijn ding tijdens het fijne soulful en jazzy hip-hop moment
"Barksdale (Movin On)", dat ons instrumentaal gezien doet
denken aan muziek van Shur-I-Kan's essentiële debuutalbum "Advance"
(medio 2001 verschenen via Jimpster's Freerange label). "Barksdale
(Movin On)" kunnen we dan ook typeren als een prettige zijstap.
Eveneens prettig zijn de clubjazz 'bombs' "Machine Soul" en
"Right Here". Tracks die een divers (house)publiek zullen
aanspreken. "Wander"
bestaat dus uit een breed palet aan (elektronische) kleuren. De wat
grauwe uitstraling van het artwork (CD hoes/cover) staat dus in schril
contrast met de daadwerkelijke muzikale invulling op "Wander".
Conclusie: DeWalta levert een uitstekende prestatie met zijn debuutalbum
en zal zijn fanbase zonder twijfel (royaal) uitbreiden. Daarnaast zorgt "Wander"
voor een prettige revival van de jazzy clubsounds van rond 2000. Een
geluid dat ook anno 2012 fier overeind blijft. DeWalta's boekingen
zullen de komende maanden zonder twijfel een oppepper krijgen. Met zo'n
kleurrijk en klinkend debuutalbum verdien je die carrièreboost ook. Score:
4/5
|
 |
|
Various:
“BT - Laptop Symphony” (Black Hole Recordings) Rubriek:
8/2012 Score:
3/5
|