Atjazz: “More Than A Remix” (R2 Records)  

Bron: 3-CD

Rubriek: 7/2013  

Dit is soort release waar de liefhebber al jaren op zat te wachten! R2 Records doet het. Een 3-CD document vol met essentiële remixen door Martin Iveson aka Atjazz. Atjazz is al ruim vijftien jaar actief als producer en bracht naast een karrenvracht aan remixwerk ook een aantal goed ontvangen albums uit – denk aan “Labfunk” uit 2001 en “Full Circle” uit 2008. Voor “More Than A Remix” selecteerde men in totaal 32 remixes, waaronder zich bewerkingen voor bekende namen (uit de scene) als Jazzanova, King Britt, Bob Sinclar, Kerri Chandler en Maddslinky bevinden. We hoeven je verder niet uit te leggen dat Atjazz keer op keer de juiste snaar weet te raken met zijn herkenbare eigen ‘touch’. Of het nu om soepele deep-house, warme nu-soul, stijlvolle broken beats of overtuigende downtempo gaat; Atjazz draait er zijn hand(en) niet voor om. Vrijwel alles wat deze man aanraakt veranderd in goud. En zo valt deze 3-CD bundel te omschrijven als een fraaie bekroning op ’s mans werk als remixer. Uiteraard bracht hij de afgelopen jaren nog een immense berg aan remixes uit voor uiteenlopende artiesten, maar deze 3-CD bundel geeft zonder twijfel een goed beeld van Atjazz als remixer. Deze release komt precies op het goede moment, zo vlak voor het ingaan van de zomer.

Score: 4/5

Harley & Muscle: “Life Evolution” (Little Angel Records)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 7/2013

 Voor de betere deep- en soulful-house kun je al jaren terecht bij het duo Harley & Muscle. “Life Evolution” is alweer het zevende studioalbum van dit geprezen duo. “Life Evolution” volgt zo’n twee jaar na het door ons bejubelde “No Compromise” en is andermaal van grootse schoonheid. Naast 4/4 beats grijpen Harley & Muscle ook naar verfijnde breakbeats. Slechts in een select aantal gevallen riep het duo de hulp in van gastvocalisten. Op dit album zijn dat Charles McDougald en Gerideau. Daarnaast valt op dat er een prominente rol is weggelegd voor de saxofoon en de flute – beide gespeeld door Mauro Capitale. Beste tracks van de disk zijn wat mij betreft “Open Society”, “Funny Ride” en het afsluitende “Night Pillow”. Allemaal voorbeelden waarom de muziek van Harley & Muscle zo de moeite waard is. CD2 biedt een selectie van ‘Classics Family Remixes’ waarbij namen als Jon Cutler, Kevin Yost en DJ Spinna hun eigen draai aan Harley & Muscle materiaal hebben gegeven. Een waardevolle aanvulling op het “Life Evolution” album (CD1) die voelt als een bonus. Conclusie: als altijd hoef je niet te twijfelen aan de kwaliteit die Harley & Muscle biedt. Verwacht geen noviteiten, maar simpelweg meer van hetzelfde. Dat is wat ons betreft prima, want binnen de marge deep- en soulful-house gebeurt er van alles!

Score: 4/5

Various: “ Southport Weekender Volume 10 – Miguel Migs & Atjazz” (Miroma Music/suSU)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 7/2013

 Het befaamde Southport Weekender event is alweer toe aan zijn/haar tiende hoofdstuk uit de gelijknamige compilatieserie. Deze keer zijn het Miguel Migs en Atjazz die hun muzikale voorkeur op zilveren schijf hebben vastgelegd. Een uitstekende keuze van de organisatie en/of het label om deze twee heren naar voren te schuiven, zo kunnen we stellen. Miguel Migs, die CD1 vakkundig aan elkaar mixt, kennen we van zijn fraaie deep- en soulful house met een flinke vleug moderne disco, die hij uitbrengt via labels als Om Records, Naked Music en zijn eigen Salted Music. Deze uit San Francisco afkomstige DJ/producer staat altijd garant voor een vakkundige mix met gemakkelijk in het gehoor liggende kwaliteitshouse – veelal met zomerse doorklank. Migs selecteerde voor zijn sessie onder andere materiaal van Husky, Hot Toddy (geremixt door Ron Basejam), Zoo Look (geremixt door de Nederlandse ‘upcoming’ act Detroit Swindle), DJ Le Roi en een stapel eigen tracks (producties onder eigen naam en diverse remixes). Naast genoemde invloeden klinken ook de 90’s garage sounds opzichtig door tijdens de mix. Een geluid die anno 2013 weer springlevend blijkt. Migs weet een continu niveau te halen en af te sluiten met het hoogtepunt “Sunset” van Compuphonic in de DJ T remix. Op CD2 werkt Martin Iveson aka Atjazz met een iets andere aanpak. Openingstrack “The Light” van Leon Ware valt meer onder de noemer luistermuziek dan dansmuziek. Geen probleem, want Atjazz schakelt daarna vrijwel direct over op verfijnde, liefdevolle bijdragen voor de (intieme) dansvloer. Zijn eigen remix voor (wederom) Leon Ware’s “On The Beach” liegt er niet om. Atjazz’s status als remixer is er sowieso één om (ape)trots op te zijn. R2 Records bracht recentelijk niet voor niets een 3-CD bundel uit met slechts een greep uit de indrukwekkende catalogus van remixes die Atjazz door de jaren heen uit zijn studio toverde. Terug naar de mixsessie: 4hero’s uitvoering voor de jazzklassieker “Naima” is ‘stunning’ zoals dat heet, maar mag tegelijkertijd als bekend worden verondersteld. Na beluistering van beide disks kunnen we concluderen dat de mix van Atjazz een breder palet aan muzikale kleuren te bieden heeft, maar kwalitatief gezien ontlopen beide mixen elkaar niet tot nauwelijks. 

Score: 4/5

Zo!: “ManMade” (The Foreign Exchange Music)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2013  

The Foreign Exchange (Music) is, zoals je wellicht weet, een samenwerkingsverband tussen rapper/zanger Phonte Coleman (aka Phonte, bekend van Little Brother) en producer Nicolay (de Nederlander Matthijs Rook). Het samenwerkingsverband ontstond ooit nadat het tweetal elkaar trof op de online hip-hop community Okayplayer.com in 2002. The Foreign Exchange Music bracht eerder dit jaar een waanzinnige bundel met ‘reworks’ uit. Een 2-CD die al tijdenlang niet uit onze afspeellijst te slaan is. Het nieuwe album van Zo! sluit naadloos aan op het brede soulful geluid van die 2-CD release. De muziek van multi-instrumentalist en producer Zo!, wiens echte naam Lorenzo Ferguson luidt, leerden we in 2010 kennen aan de hand van het “SunStorm” album, de voorganger van deze nieuwe langspeler. De sound van Zo! is in de basis op moderne soul gebaseerd en houdt ergens het midden tussen artiesten als (pak ‘m beet) 4hero, Mark de Clive-Lowe, DJ Spinna, Dwele, Amp Fiddler en Jill Scott. De warme klanken en liefde spat van de muziek af en werkt daardoor enthousiastmerend. Het album, dat net iets meer dan drie kwartier aan muziek te bieden heeft, is voor de liefhebber van moderne soul ‘not to miss’. “ManMade” is puur genieten. Ontdek op www.theforeignexchangemusic.com meer over dit kwaliteitsmerk!

Score: 4/5

Various: “Get Lost VI” (Crosstown Rebels)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 7/2013

 Deze zesde “Get Lost” mixcompilatie is gemixt door Totally Enormous Extinct Dinosaurs (aka Orlando Higginbottom). Het is een mixsessie geworden waarin een breed palet aan kleuren binnen de elektronische muziek aan bod komt. Higginbottom’s eerste mixcompilatie klus, zo hebben we vernomen. De nadruk ligt op deep-house, techno en classic (of retro elementen), maar de diversiteit daarbinnen (en daarbuiten) is ongekend. Voor dit project selecteerde Higginbottom tracks van bijvoorbeeld LFO, Kenny Glasgow, Alex Bowman, Âme (remixen Tiga), Pitto, Gold Panda, Mathew Jonson, Trus’me en Underground Resistance. Matthias Zimmerman’s “Vicente”, ergens halverwege CD1, geldt als fraai hoogtepunt vol filtereffecten en ‘knips’. Ook LFO’s klassieker “Track 4” uit 1990 valt op. Een track die op LFO’s “LFO” single te vinden is. Over deze release kunnen we kort en bondig zijn: een absoluut de moeite waard! CD1 heeft wat mij betreft het beste deel van de mix te bieden, maar het gemiddelde niveau gedurende de mix is constant en het vermakelijkheidsgehalte is hoog. Releasedatum is 8 juli 2013.

Score: 4/5

The Black Dog: “Tranklements” (Dust Science Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2013  

The Black Dog bevindt zich, zoals dat heet, in een specifieke niche van de elektronische muziek. Het gezelschap, eigenlijk de 2.0 versie van The Black Dog, heeft een geheel eigen kijk op techno en brengt al jaren met succes een mix van techno, elektronica/IDM en ambient. Er wordt daarbij regelmatig gebruik gemaakt van breakbeats naast de 4/4 beats. Voor de mensen die The Black Dog niet eerder op het netvlies kregen: The Black Dog was oorspronkelijk een act bestaande uit Ken Downie, Ed Handley en Andy Turner. Die laatste twee zijn afzonderlijk doorgegaan als Plaid – de baanbrekende Warp Records act. Ken Downie zorgde medio jaren ’00 voor een doorstart van The Black Dog door zich te omringen met Martin en Richard Dust van Dust Science Recordings. Sindsdien zijn de albums als rijpe appelen van de boom gevallen. “Tranklements” is een album met een positieve, opgewekte doorklank geworden. Iets dat we niet van te voren hadden verwacht, want The Black Dog trakteerde de luisteraar in het verleden met regelmaat op zware/donkere ambient klanken als rode draad door de producties. Om nog op de 4/4 beats terug te komen; met “Cult Mentality” heeft het trio een waanzinnige clubtrack in handen. Niet zo diep als het ‘reguliere’ geluid waarmee The Black Dog al jaar en dag furore maakt, maar net even toegankelijk. “Tranklements” kunnen we het beste omschrijven als een uitstekende prestatie (andermaal).

Score: 4/5

Various: “Soma Compilation 21 - Mixed By Gary Beck” (Soma Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2013

 Deze kersverse mixcompilatie van het Schotse Soma Recordings is samengesteld/gemixt door Gary Beck, een uit Glasgow afkomstige DJ/producer die in het najaar van 2012 zijn debuutalbum uitbracht. Deze compilatie is wat betreft het thema logischerwijs gekoppeld aan het eenentwintigste jaar dat Soma inmiddels actief is. Gary Beck trapt af met de fraaie, in dit geval broeierige dubtechno klanken van DeepChord. “Tonality Of Night – Spiral 1” is een fraai werkje en daarnaast een prettige introductie. Gedurende de mix horen we werk van onder andere Heiko Laux & Steve Rachmad, Mark Henning, Alex Under, Matthias Tanzman, Ricardo Villalobos, Pig & Dan, Mark Reeve en (hoe kan het ook anders) Gary Beck zelf. Aan variatie geen gebrek. Gary Beck koos voor deze selectie materiaal binnen (sub)genres als techno/minimal, dubtechno, funky tech-house en ga zo maar door. Uitmijter is wat mij betreft de remix van Christian Smith & Wehbba voor Funk D’Void’s klassieker “Diabla”. Gemiddeld genomen is dit een prima mix, maar niet bepaald verrassend of vernieuwend. Meer degelijk en daar is niets mis mee. Deze mix verschijnt 24 juni 2013.

Score: 3/5

S-Tone Inc.: “Lost & Found” (Schema)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2013

 S-Tone Inc. is de alias van Stefano Tirone waarmee hij in het verleden al een aantal succesvolle albums via het Italiaanse (nu)jazzlabel Schema uitbracht. Het album “Moon In Libra” uit 2009 was wat dat betreft het laatste wat we van hem hoorden. Een album dat het formidabele bossa-jazz moment “Ponta Da Pedra” te bieden heeft. “Lost & Found” blijkt, zoals de titel al doet verklappen, geen volledig nieuw album van Tirone, maar een verzamelbak van kliekjes: tracks die nooit op albums terecht kwamen, aangevuld met remixes door onder andere de Nederlanders van Combo Moderna – bekend van Social Beats. Als altijd staat de tropische benadering op moderne jazz met regelmaat centraal. De invloeden vanuit Zuid-Amerika en dan met name Brazilië zijn volop aanwezig. Toch gaat dit conceptalbum qua stijlen en invloeden breder. Zo is er ruimte voor vocale house, drum & bass en trip-hop alike downtempo. Gemiddeld genomen is deze bundel zeker de moeite waard, maar absoluut niet zo sterk als het laatste volwaardige album uit 2009.

Score: 3/5

Sonarpilot: “Radar” (Sonarpilot Audio)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 7/2013

 Sonarpilot is de werknaam van een mysterieuze, uit Basel (Zwitserland) afkomstige producer. “Radar” is de opvolger van het uit 2008 afkomstige debuutalbum “Mothership”. Deze release van februari 2013 viel pas deze maand bij ons op de mat. Een dubbelalbum dat alsnog een stuk aandacht verdient. “Radar” blijkt zowel kwalitatief als kwantitatief een briljante release. Het album valt uiteen in twee delen: de originele tracks en een bonus disk met essentieel remixwerk. Sonarpilot wist spraakmakende namen als Kirk Degiorgio, Oriol, Trevino, Ramadanman en Brendan Moeller te strikken voor een remixklus. Ondanks deze aantrekkelijke line-up weet de relatief minder bekende producer Aybee de aandacht op te eisen met zijn spectaculaire remix voor “Freefall”. Een bewerking die zweverige soundpads combineert met een lichtvoetige breakbeat en de nodige elektronica. De remix disk alleen al zorgt voor de nodige diversiteit en breedte qua stijlen: (UK) bass/dubstep, dub, techno, deep-house, elektronica en ga zo maar door. Minstens zo belangrijk om te vermelden is dat het bronmateriaal eveneens geslaagd is.

Score: 4/5

Phoenix : “Bankrupt!” (Loyauté/Glassnote/Atlantic)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2013

 De Franse band Phoenix liftte ten tijde van de millenniumwisseling geruisloos mee op de erfenis van de populaire Franse bands/formaties als Daft Punk en AIR. De single “If I Ever Feel Better”, afkomstig van debuutalbum “United” uit 2000, zou een groot succes worden. Daarna scoorde de band nog een bescheiden succes met de single “Everything Is Everything” (2004). Het grote commerciële succes bleef echter uit, maar de kwaliteit van de muzikale output van de band is nooit twijfelachtig geweest. “Bankrupt!” is alweer het vijfde studioalbum van de Franse band dat bestaat uit het viertal Thomas Mars (vocals), Deck D’Arcy (bass), Laurent Brancowitz en Christian Mazzalai (guitars). Een album waarmee men muzikaal gezien een enorme stap vooruit heeft gezet, zo is de eerste indruk. Wat maakt “Bankrupt!” dan zo goed? Phoenix was al een band van naam en faam, maar met de toevoeging van nieuwe instrumentaria/elektronica en een meer gelaagd geluid weet het gezelschap zwaar te overtuigen. De dikke lagen synthesizers maken de alternatieve popsound een ware attractie. Soms doet de muziek van Phoenix qua sfeer denken aan AIR ten tijde van hun “Moon Safari” successen – met name doelend op titeltrack “Bankrupt!”. Voorganger “Wolfgang Amadeus Phoenix” (2009) voelde al aan als een soort van volwassenheidsstatement door de band, maar die ontwikkeling bleek dus slechts een voorbode tot meer. Producer Philippe Zdar, bekend van zijn rol binnen Motorbass, heeft met de band een uitermate fijne langspeler in elkaar gedraaid dat (synth)popmuziek te bieden heeft die uitermate geschikt is voor op de grote festivalpodia. Phoenix stond dit jaar niet voor niets op Pinkpop!

Score: 4/5

Various: “The Foreign Exchange Presents +FE Music - The Reworks” (The Foreign Exchange Music)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 7/2013

 Deze 2-CD van The Foreign Exchange Music is puur genieten voor iedereen die van moderne soul in een brede zin des woords houdt. The Foreign Exchange is, zoals je wellicht weet, een samenwerkingsverband tussen de Nederlandse producer Nicolay en de Amerikaanse zanger/rapper Phonte Coleman (aka Phonte) van Little Brother. Op deze “The Reworks” bundel vinden een berg aan geprezen gangmakers uit de nu-soul, broken beats, soulful hip-hop enzovoorts. Zo remixt 4hero op verbluffende wijze Zo! feat. Phonte’s “Flight Of The Blackbyrd”, maar dit blijkt slechts één van de vele highlights. Deze 2-CD staat boordevol sensationeel sterke bijdragen. Conclusie: wat een meesterzet om deze bundel uit te brengen, die eigenlijk niets meer of minder is dan een selectie vanuit de ‘back catalogue’ met een klein aantal nieuwe tracks daaraan toegevoegd. De kwaliteit is ongekend hoog en de spanning wordt overal moeiteloos vastgehouden. Een dikke aanrader!

Score: 5/5

Various: “FabricLive.70 - Friction” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2013

 Ed Keeley aka DJ Friction is al jaren één van de bekendste gezichten van de drum & bass beweging. Na Fabric mixsessies door collega’s als Goldie, DJ Marky, LTJ Bukem, Noisia, DJ Hazard en meer recentelijk Calibre, is het dan ook meer dan logisch dat ook Friction een editie uit de “FabricLive” reeks muzikaal invult. Sinds het begin van dit nieuwe millennium bracht hij een hele rits aan releases uit, waaronder veel voor zijn eigen Shogun Audio label. Friction’s drum & bass sound is relatief krachtig en staat bol van de bijtende basslines. Gelukkig is Friction ook een man van subtiliteit en ‘forward thinking’. Bij deze mixsessie liet Friction optekenen: "it’s really kind of how I would play in London or in fact how I would play to a more knowledgeable drum & bass crowd. It’s for the people who are well into the music, with artists like Rockwell, Break, Mefjus and Lenzman, its very much my kind of drum & bass, my take on drum & bass. Hopefully it will be for those people who have been into the music for a long time and who are really deep into the scene. Ultimately I’ve just tried to make it roll...". De mix rolt bijna vanzelfsprekend als een malle, maar juist de mengelmoes van krachtig en meer subtiel materiaal maken van deze mix een succes. Check bijvoorbeeld eens het fijne “Bristol” van Technimatic –een topper met opvallend thema en lekkere retro klinkende drum & bass/jungle breaks. En zo heeft “FabricLive.70” nog een hele rits aan drum & bass parels te bieden. Dit is wat mij betreft één van de betere drum & bass mixcompilaties die ik de laatste periode heb mogen beluisteren. De sound doet me (grotendeels) sterk terugdenken aan de periode van net na 2000.

Score: 4/5

Various: “Fabric 70 - Apollonia” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2013  

Apollonia is de werknaam van het Franse trio Olivier Ducreux (aka Shonky), Dan Ghenacia en Dyed Soundorom – tegelijkertijd de oprichters van het gelijknamige label. Een gezelschap waar ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord had. Deze “Fabric 70” mixcompilatie blijkt daarom een prima kennismaking. De sessie bestaat uit slechts zeventien tracks, maar dat mag de pret niet drukken. Op de tracklist vinden we uiteenlopende namen als Mood II Swing, DeWalta, Trus’me en The Mole. Bijna vanzelfsprekend worden ook enkele bijdragen van Apollonia zelf in de schijnwerpers gezet. Apollonia’s “Trinidad” bevat een retro sfeertje door de van Doug Lazy geleende baslijn. The Mole’s “Bleep Blop Robot” is een lekker luchtig plaatje dat sfeer ademt. De volgende track die ingemixt wordt is Nail’s “I’ve Been There”, nog zo’n fijne dansvloertrack – beetje garage-alike. Die deep-house en garage-invloeden zullen nog een paar keer voorbij komen gedurende de mix, die daarnaast ook de nodige ‘tech’ invloeden bevat. Na beluistering hinken we op twee gedachten. Gedurende de mixsessie hebben we diverse sterke momenten/periodes ontdekt, maar over het geheel eist deze mixsessie vermoedelijk niet je volledige aandacht op. Dit is een release voor de doorgewinterde house/technoliefhebber die zijn muziek het liefst wat dieper hoort.

Score: 3/5

Various: “FabricLive.69 - Fake Blood” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2013  

Bij de naam Fake Blood zal het overgrote deel van lezers/luisteraars direct denken aan het kenmerkende housesucces “Mars” – met de herkenbare vocal. Een track die zelfs door de DJ’s van radiozender 3FM omarmd werd. Fake Blood is overigens een éénmansformatie opgezet door Theo Keating. Na het daverende succes van de single “Mars” duurde het zo’n vier jaar voordat Fake Blood’s debuutalbum “Cells” in de (digitale) schappen kwam – uitgebracht via het Different label. Met Fake Blood als samensteller en mixer is “FabricLive.69” een opgewekte en vooral diverse mixsessie geworden. Een mix waarbinnen ruimte is voor gevarieerde moderniteiten, maar waar ook stilgestaan wordt bij de royale house-erfenis, getuige klassiekers als “Jam The Mace” van House Syndicate, “Aftermath” van Nightmares On Wax en “Dance To The Rhythm” van The Untouchables (aka Kenny Dope). Tracks die bij kenners geen verdere uitleg behoeven. Ook de retro invloeden tijdens de eigentijdse producties zijn niet over het hoofd te zien. Openingstrack “Lolita” van Special Request (in de Warehouse mix) biedt je pure rave. Enkele momenten later luisteren we naar de krachtige powerhouse van Madame – compleet met pittig grommende baslijn. Nog zo’n opvallende verschijning is de Fake Blood remix voor “Forgetfulness” van The Black Ghosts, een track met een opvallend toegankelijke thema. Fake Blood over zijn mixsessie voor Fabric: "for FabricLive.69 I went for combinations and blends that seemed a little odd on paper, but to me worked really well sonically - to keep it surprising rather than too linear or working towards some kind of crescendo. It's more about regular moments throughout than building to the last tune." En dat deze mixsessie ‘werkt’ is een zekerheidje. Fake Blood weet de luisteraar voor zich te winnen met strakke ritmes en sleazy geluiden. Niets mis mee.

Score: 4/5

Various: “Fabric 69 - Sandwell District” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2013

 Het duo Sandwell District, bestaande uit Dave Sumner (aka Function) en Karl O'Connor (aka Regis), heeft de afgelopen jaren langzaam maar gestaag naam gemaakt – zowel als duo als solo. Op “Fabric 69” horen we een ‘revival’ van de meer op minimal geënte techno. Verwacht dus diepe techno grooves met relatief weinig aandacht voor sfeer. De verfijnde, soepele en ritmische structuren eisen opzichtig de hoofdrol op. Zo nu en dan kijkt het duo buiten dit geschetste kader en verrast men met sferische dubtechno van onder andere Mary Velo. Ook Carl Craig’s duistere, maar oh zo mooie “Darkness” weet ons te raken – een Planet E release. De voormalige dubstep/UK bass held Untold overtuigt met een rave-alike technokraker die bol staat van de elektrische lading, “Motion The Dance” genaamd – afkomstig van “Change In A Dynamic Environment EP 1” uit 2012. Naast deze voorbeelden selecteerden de keuzeheren van Sandwell District ook materiaal van onder andere Surgeon, Laurent Garnier en Planetary Assault Systems (aka Luke Slater) voor deze overtuigende mixsessie. Regis over deze mixsessie: "I outlined some sections/tracks that I thought might work with his, I sent him rough 10 minute drafts for him to listen to and try and work into the main flow. The final mixdown was done by Dave, as he had gone over the whole mix hundreds of times fine tuning the detail, it made sense for him to execute the mix proper." Het eindresultaat is dan ook ruim voldoende, maar mist, wat mij betreft, hier en daar wat verrassende wendingen qua sfeer/klankenpatronen. Al met al een prima release die absoluut Fabric-waardig is.

Score: 3/5

Major Lazer: “Free The Universe” (Because Music/ Mad Decent)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2013  

Major Lazer bestond oorspronkelijk uit het (gelegenheids)duo Diplo (Thomas Wesley Pentz) en Switch (Dave Taylor). In 2009 resulteerde dat in het debuutalbum “Guns Don't Kill People... Lazers Do”. Het geluid van Major Lazer zouden we kunnen omschrijven als een moderne kijk op de dancehall, reggae, ragga en gelieerde stromingen. Stomend warme en dansbare muziek dus. “Free The Universe” is de werknaam van Major Lazer’s tweede studioalbum. Bij dit tweede album is Switch niet meer betrokken, waardoor Major Lazer logischerwijs alleen nog uit Diplo bestaat. Dan maar een waslijst aan (erg) bekende gasten uitnodigen; moet Diplo gedacht hebben. Het resultaat is er niet minder om. “Free The Universe” is weliswaar een album met een fikse commerciële doorklank, maar heeft toch enkele prima tracks te bieden. Het overbekende “Get Free” (feat. Amber Coffman) is een voorbeeld van Major Lazer’s kwaliteiten – nog altijd een hoogtepunt! Naast (voormalige) wereldsterren als Wyclef Jean, Bruno Mars en Shaggy, trekken ook diverse Nederlandse ‘gasten’ de aandacht. Zo is The Flexican betrokken bij Major Lazer’s huidige hit “Watch Out For This (Bumaye)”. Een opzwepend staaltje commerciële dancemuziek. Ook Laidback Luke en The Partysquad ‘schitteren’ op de tracklist die boordevol aanstekelijke tracks staat. Echt spannend of onderscheidend goed wordt het nergens, maar Major Lazer’s muziek is toegankelijk en ligt veelal prettig in het gehoor.

Score: 3/5

Various: “Harley & Muscle presents House Classics III” (Soulstar Records)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 7/2013

 Verzamelaars met house klassiekers worden al jaren in grote getalen aangeboden. Toch trekt het deep-house duo Harley & Muscle de positieve aandacht met hun trackselectie. Deze derde editie uit de “House Classics” (hoe origineel?) reeks biedt twee disks met in totaal 26 tracks. Daaronder vinden we naast vroege deep- en soulful house (termen die toen eigenlijk nog niet bestonden) ook de nodige early garage, hip-house en vroege hitparade successen. Denk bij hitparade successen aan de smaakvolle tracks van S’Express, Coldcut feat. Yazz en Bomb The Bass. Allemaal tracks die erg fijn zijn om weer eens te horen. Ook de soulful house/garage sounds van legende Kerri Chandler weten, ondanks de gedateerde klank, nog altijd te boeien. Harley & Muscle hebben ook nog wat bedenkelijke tracks geselecteerd voor dit project, waaronder Mr. Lee’s “Get Busy” en Double Trouble & The Rebel MC met “Street Tuff”. Geen echte tracks die op een house classics compilatie thuis horen, is mijn inschatting. Een ruime 3/5 score is zeker op zijn plaats.

Score: 3/5

Various: “Café del Mar Terrace Mix” (Café del Mar Music)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 7/2013

 Café del Mar bracht in november 2011 dit ‘nieuwe’ concept uit. Een titel die op het moment van schrijven al 1,5 jaar oud is, maar zeker een verlate review verdient. Toni Simonen vulde twee disks voor zijn “Café del Mar Terrace Mix”. Nou ja, mix? Een mixcompilatie mag deze 2-CD niet heten. Een mix van sferen en tempo’s wellicht, maar verwacht geen in elkaar overvloeiende tracks. Deze 2-CD heeft in totaal 25 prachtige bijdragen te bieden. (Oude) bekenden als Phil Mison (ook onder de alias Cantoma), Chris Coco, Afterlife, Moodorama, Thievery Corporation, Sven Van Hees, Kinobe, D*Note en Groove Armada drijven de waarde van deze ‘Terrace Mix’ flink op. Eigenlijk staan er maar weinig zogeheten uitglijders op deze 2-CD. De soepele, liefdevolle en vooral herkenbare klanken mogen dan wel als bekend verondersteld worden, maar vervelen doet deze muziek eigenlijk zelden tot nooit. Deze release is wat mij betreft nog stukken beter dan de “Café del Mar Dreams 5” release die in 2012 in de schappen zou verschijnen. Dit is pure ‘terrasmuziek’ (marketing?) die ook binnen op de sofa prima tot zijn/haar recht komt.

Score: 4/5

Various: “Café del Mar Dreams 5” (Café del Mar Music)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2013

 Deze release dateert van 2012, maar kregen we recentelijk pas in bezit. Café del Mar zit duidelijk weer in de lift qua invulling van hun compilatieseries. Dit zal grotendeels komen door de inbreng van samensteller Toni Simonen. Op “Café del Mar Dreams 5” horen we, volledige naar verwachting, fijn downtempo materiaal van onder andere Afterlife (oftewel Steve Millers, die ook onder de noemer Steve Miller & Rachel Lloyd en Lovely Laura terugkomt op de tracklist), Gelka, Moby, Bliss (met twee bijdragen) en Lamb voorbij komen. Kortom, namen die zich in het verleden al veelvuldig bewezen hebben. Toni Simonen biedt wat dat betreft niets vernieuwend aan, maar weet wel een gemiddelde kwaliteit na te streven die ertoe doet. Dit soort compilaties blijven niets meer of minder dan een souvenir voor thuis na een bezoek aan Café del Mar, of voor muziekliefhebbers die zoeken naar prettige achtergrondmuziek.   

Score: 3/5

Various: “Compost Black Label Series Vol. 5” (Compost Records)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2013  

Recentelijk verscheen het vijfde deel uit de geliefde “Compost Black Label Series” compilatiereeks. Deze keer samengesteld en gemixt door Thomas Herb. Eerlijk gezegd was ik ietwat verbaasd over het gekozen artwork. Deze valt niet bepaald op ten opzichte van eerdere edities is mijn inschatting. Wordt er muzikaal gezien wel met kleuren gewerkt? De mix beslaat zestien tracks waaronder zich bijdragen door onder andere Jay Shepheard, TJ Kong & Nuno Dos Santos (waanzinnig geremixt door Scope!), Osunlade (die Marbert Rocel remixt), DJ T. (die Phreek Plus One remixt), Muallem en ga zo maar door. De sessie begint met voorzichtige house en disco invloeden, maar schakelt volgens verwachting al vrij snel over naar sterke deep-house. Niet alle bijdragen tijdens de mix kunnen op evenveel sympathie van uw recensent rekenen, maar gemiddeld genomen zit het met kwaliteit van snor. Toch haalt deze mixsessie niet het niveau van de voorgaande twee delen.

Score: 3/5