|
|
CD recensies
November 2012
 |
|
Various:
“Shapes Rubriek:
11/2012 Score:
4/5
|
 |
|
Various:
“A State Of Trance Classics Vol. 7” (Armada Music) Rubriek:
11/2012 De
jaarlijks terugkerende 4-CD bundel met onvervalste tranceklassiekers in
aanbeland bij episode zeven. Je zou denken dat deze serie op den duur
aan zijn limiet toe is, maar daar blijkt geen enkele sprake van. Ook op
deel zeven uit de reeks biedt Armin van Buuren je weer een fraaie
selectie van liefst zesendertig klassiekers binnen de marges trance,
progressive (trance) en gelieerde sounds. Zo is er ruimte voor het
wonderschone origineel van Chicane’s “Offshore”, de Paul van Dyk
remix voor BT’s “Flaming June” (lijkt qua geluiden op BT’s
klassieker “Godspeed”), het uitbundige “Dance Valley Theme 2001”
van System F aka Ferry Corsten (met die onvergetelijke breakbeat
passage!) en Major League’s “Wonder Where You Are?” in
instrumentale vorm (duet tussen Armin van Buuren en Tiësto). Het zijn
slechts enkele voorbeelden van al het moois dat er geboden wordt op deze
uitgebreide boxset. Wie alle zeven delen in zijn/haar bezit heeft begint
nu toch echt een serieuze collectie van full length trance klassiekers
op te bouwen. Conclusie: ook deel zeven van “A State Of Trance
Classics” is weer een genot om te beluisteren. Voor jonge trancefans
een uitstekende mogelijkheid om een nieuwe bundel met classics in
perfecte geluidskwaliteit te scoren (soms zelfs vanaf de originele
‘uncompressed’ masters. Enige twijfelachtige keuze is wat mij
betreft de clubtrack “My Dance” van Ransom, die meer aansluit op het
club/mellow geluid van rond 1993 dan op de (vroege) trancescene. De
track is later overigens wel in de herkansing gegaan aan de hand van een
remix door Ferry Corsten (in 2001). Score: 4/5
|
 |
|
Various:
“House Masters - Miguel Migs” (ITH Records/Defected) Rubriek:
11/2012 De
uit San Francisco afkomstige Miguel Migs (alias van Miguel Sundance
Steward) is inmiddels de zeventiende vooraanstaande DJ/producer van naam
en faam waaraan Defected (ITH Records) een editie uit de geprezen
"House Masters" reeks wijdt. Een fraaie showcase van Migs'
brede muzikale blikveld waarbij oud en nieuw materiaal gebroederlijk
hand in hand gaan. Miguel Migs (aka Petalpusher) verscheen eind jaren
'90 op de radar met opvallend warm klinkende singles voor prominente (deep)house
labels als Large Music, Transport Recordings (waarvan Migs medeoprichter
is) en NRK Sound Division. Echter, de echte bekendheid kwam vrijwel
gelijktijdig met de bloeiperiode van het eveneens uit San Francisco
afkomstige Naked Music label van (onder andere) Jay Denes. Sinds 2004
leidt Migs zijn eigen label Salted Music. In Miguel Migs' DJ/producer
carrière, die nu zo'n vijftien jaar loopt, bracht hij drie full length
langspelers uit. Ten eerste zijn debuut "Colorful You" uit
2002 dat via Naked Music verscheen (via Astralwerks/Virgin in Europa).
Een longplayer met uitstekend materiaal waaronder het onvergetelijke
"Think It Over". In 2007 verscheen het verhoudingsgewijs
ietwat tegenvallende "Those Things" via het eigen Salted
Music. Een album dat uiteindelijk in vele landen uitgebracht werd en met
een fraaie bonus disk vol remixen in de herkansing ging via Hed Kandi
(medio 2008). Migs' voorlopig laatste album verscheen vorig jaar
(september 2011) via het beroemde Om Records, "Outside The
Skyline". Een aantrekkelijk, maar tegelijkertijd voorspelbaar album
waarop Migs zijn brede muzikale insteek maximaal tot zijn recht laat
komen. Tot zover de feitjes. Op "House Masters - Miguel Migs"
treffen een bundel van tweeëntwintig verfijnde, met disco en soul
doordrenkte bijdragen. Bijdragen waarbinnen ook ruimte is voor de nodige
funk, dub en ga zo maar door. Muziek die geregeld vocaal ingekleurd
wordt door geliefde zangeressen uit de Naked Music stal. Denk aan Lisa
Shaw en Aya – beide goed voor een soloplaat op het genoemde label. Ook
de tracks met Meshell Ndegeocello vanaf "Outside The Skyline"
zijn een verademing. Herkenbare met zonnestralen overgoten producties
die uiterst prettig in het gehoor liggen. Tussen de tweeëntwintig
tracks vinden we daarnaast onder andere Migs' smaakvolle bewerking (als
Petalpusher) voor de klassieker "Pure" van Blue Six, maar ook
het met legende Evelyn 'Champagne' King opgenomen "Everybody".
Het zijn slechts enkele voorbeelden van Miguel Migs prestaties door de
jaren heen. En die liegen er over het algemeen niet om. "House
Masters - Miguel Migs" is geen 2-CD geworden waarop continu de
spanning wordt vastgehouden. Het is gewoon een verdraaid fijne selectie
van verfijnde, zoete luistermuziek die het beste op een 'lazy Sunday'
tot zijn/haar recht komt. Een ode aan de muziek van het Naked Music
label, maar tegenwoordig ook (min of meer) een alternatief voor Kraak
& Smaak. We hebben ons laten vertellen dat de producties van Derrick
Carter centraal komen te staan op de volgende editie binnen deze
"House Masters" serie. Score: 4/5
|
 |
|
Menagerie:
“They Shall Inherit” (Tru Thoughts) Rubriek:
11/2012 Tru
Thoughts heeft de eindsprint ingezet en komt zo aan het einde van 2012
nog met een aantal jazzy albums op de proppen. We hebben het dan
natuurlijk over de recente langspelers van The Hot 8 Brass Band en
Nostalgia 77 And The Monster. Echter, ook Menagerie kan geschaard worden
onder de brede categorie jazz. Menagerie is een nieuw project van Lance
Ferguson, gericht op spirituele jazz. Lance Ferguson kennen we
natuurlijk van zijn rol als voorman van The Bamboos en zijn alias Lanu.
“They Shall Inherit” is wat je noemt een mini-album. Een album met
slechts zes bijdragen en een speelduur van zo’n drie kwartier. De
muziek doet me op de één of andere manier terugdenken aan het
“Dawn” album van Build An Ark (op Kindred Spirits), maar ook bepaald
werk van Mark de Clive-Lowe mag als vergelijkingsmateriaal worden
aangedragen. Hoogtepunten zijn wat mij betreft de dansbare jazz fusion
“Leroy And The Lion” (met Roy Ayers geschreven) en het soulful
“The Quietening” dat naast prachtige Fender Rhodes keys draait om
spoken word. “They Shall Inherit” laat een compleet andere kant van
de producer Lance Ferguson zien, maar ook hier scoort deze alleskunner
een royale voldoende. Knap werk. Let op: dit album zal vanaf 10 december
in de (digitale) winkelschappen liggen. Score: 4/5 |
 |
|
The
Archives: “The Archives” (ESL Music) Rubriek:
11/2012 The
Archives is een door Eric Hilton (50% van het duo Thievery Corporation)
geproduceerd project dat zich primair focust op reggae en dub. Muziek
met een heerlijk loom en ongedwongen gevoel. The Archives is ontstaan
naar aanleiding van Hilton’s zoektocht naar de roots van de reggae. Zo
vreemd is dat niet, want als onderdeel van het befaamde Thievery
Corporation wordt al jarenlang gewerkt met invloeden vanuit de reggae en
dub, maar dan verwerkt binnen hun kenmerkende downtempo sound. Een
geluid waarmee ze vanuit Washington DC al jarenlang een trouwe fanbase
onderhouden met ijzersterke albums/releases. Gedurende dit titelloze
debuutalbum als The Archives maakt Eric Hilton veelvuldig gebruik van de
vocalist Ras Puma, die je herkent van zijn rol op Thievery
Corporation’s laatste album “Culture Of Fear” (uit 2011). “The
Archives” werkt lekker contrasterend met het koudere weer in deze
periode van het jaar. Lekker album om eens op te zetten tijdens een
‘lazy Sunday’. Hoogtepunt is wat ons betreft het soepel golvende
“Crime” met Desi Hyson als vocale troef. Score: 3/5
|
 |
|
The
Hot 8 Brass Band: “The Life & Time Of…” (Tru Thoughts) Rubriek: 11/2012 “The
Life & Time Of…” is de tweede volwaardige langspeler van de uit
New Orleans afkomstige formatie The Hot 8 Brass Band. Een groep uiterst
getalenteerde muzikanten die sinds 1995 samenwerkt en zonder moeite een
feestje weet te bouwen. Een feest vol jazzy blazers wel te verstaan. De
debuutplaat van The Hot 8 Brass Band, het uit 2005 stammende “Rock
With The Hot 8”, werd in 2007 door Tru Thoughts opgepakt en opnieuw
uitgebracht. Later verscheen er ook nog een (digitale) bundel met
smaakvolle remixen – onder andere door Hint, Diesler en Lack Of Afro.
Het is als recensent niet gemakkelijk om de sound van The Hot 8 Brass
Band in één korte omschrijving samen te vatten. De sound is namelijk
een mix van allerlei subtiele nuances: brass band, jazz-funk, broken
beats, soul, afro, latin en hip-hop. Ondanks de nadrukkelijke invulling
door jazzy blazers, weet de muziek van The Hot 8 Bass Band toch zeker de
aandacht op te eisen. Zonder noemenswaardige uitschieters valt er genoeg
te ontdekken tussen de negen bijdragen die het album te bieden heeft. De
herkenbare rework voor “Bingo Bango”, origineel van het house duo
Basement Jaxx, zal wat dat betreft primair het meest in het oog
springen. We zijn ook reuze benieuwd naar eventuele remixen rondom dit
album. Score: 3/5
|
 |
|
Nostalgia
77 And The Monster: “The Taxidermist” (Tru Thoughts) Rubriek:
11/2012 Nostalgia
77 (alias van Benedic Lamdin) is zo’n
anderhalf jaar na het verschijnen van zijn laatste album “The
Sleepwalking Society” terug met een nieuwe langspeler. “The
Taxidermist”, Lamdin’s vijfde soloalbum als Nostalgia 77, is een
moderne jazzplaat met een vrij karakter – soms cinematisch. Als we ons
niet vergissen is het album opgezet rondom een handjevol experimentele
opnames, die eerder dit jaar plaatsvonden. Op “The Sleepwalking
Society” was er nog plaats voor de nodige vocalen, maar die horen we
op “The Taxidermist” niet meer terug. Het instrumentale resultaat is
er niet minder om. Dit soort jazzy muziek is een geschenk voor een ieder
die van de wat meer avontuurlijke improvisatiemuziek houdt. Ondanks de
slechts acht bijdragen op dit album weet Nostalgia 77 de spanning
vrijwel voortdurend vast te houden. Dit komt omdat de tracks op “The
Taxidermist” verre van hapklare brokken zijn. Je moet echt even gaan
zitten voor dit album om het goed te kunnen inschatten/doorgronden.
Slotsom: “The Taxidermist” is geen voer voor liefhebbers van
toegankelijke jazz-pop, maar voor de doorgewinterde contemporary jazz
liefhebber die openstaat voor obscure, psychedelische en vooral
spannende muziek. Wat of wie ‘The Monster’ is? Dat is ons niet
helemaal duidelijk geworden. Score: 4/5
|
 |
|
Dimlite:
“Grimm Reality” (Now-Again Records) Bron:
CD Rubriek:
11/2012 Dimitri
Grimm aka Dimlite bleek (achteraf gezien) tijdens zijn Sonar Kollektiv
periode één van de belangrijkste aanjagers van het beats/abstract
hip-hop genre. Zijn albums “Runbox Weathers” (2005) en “This Is
Embracing” (2006) gelden als klassiekers en zijn ook anno 2012 nog
altijd essentieel en actueel qua geluid. In de jaren na het verschijnen
van genoemde twee albums werd het even stil rondom Dimlite, totdat hij
in 2010 weer op de radar verscheen met een nieuw (mini)album. “Prismic
Tops” verscheen via Now-Again Records, een sublabel van het befaamde
uit Los Angeles afkomstige Stones Throw label. Eind 2011 verscheen via
datzelfde label “Grimm Reality”. Een album dat we pas recentelijk in
handen kregen. Onder de noemer ‘better late than never’ schenken we
alsnog aandacht aan deze titel. Op “Grimm Reality” horen we een
geluid dat eigenlijk nog maar weinig gemeen heeft met Dimlite’s
baanbrekende werk voor Sonar Kollektiv. Het mag de pret niet drukken,
want Dimlite is een ervaren speler binnen de elektronica sector en weet
ook met zijn nieuwe muzikale richting(en) en paden te boeien. “Grimm
Reality” is een uiterst experimenteel en ook psychedelisch werkstuk
geworden. Een langspeler vol tracks met onverwachte wendingen. Dat maakt
“Grimm Reality” kort door de bocht een spannend en aantrekkelijk
album voor elektronica avonturiers. Een album waar je echt even de tijd
voor moet nemen om het goed te kunnen begrijpen. Score: 4/5
|
 |
|
Flume:
“Flume” (Future Classic) Rubriek:
11/2012 Interessante
titel, dit debuutalbum van de twintig jaar jonge inwoner van Sydney
(Australië). Flume (Harley Streten) blijkt al op jonge leeftijd een
volwassen producer van beats. De muziek die je lieert aan namen als
Flying Lotus, Samiyam, Julien Dyne of Fulgeance. Flume blijkt echter
geen imitator en trekt zijn geheel eigen plan. Beats of abstracte
hip-hop gelden weliswaar als basislaag voor Flume’s overtuigende
producties, maar worden smaakvol overgoten met invloeden vanuit de
elektronica, chiptune, disco en zelfs pop. Pop in de zin van
toegankelijke vocale momenten. “Left Alone” met vocalen van Chet
Faker geldt als treffend voorbeeld van de poppy laag over Flume’s
aantrekkelijke geluid. Op de CD versie van Flume’s titelloze
debuutalbum vinden we veertien goed tot zeer goede tracks die met de
luisterbeurt beter worden. “Ezra” en “Space Cadet” weten met
persoonlijk het meest te boeien, maar kwalitatief gezien ontlopen de
onderlinge tracks elkaar eigenlijk maar nauwelijks. Ga dit album daarom
vooral voor het eigen geluid en het kwalitatief consistente niveau
checken. Een dijk van een debuut. Score:
4/5
|
 |
|
Simian
Rubriek:
11/2012 Ietwat
onverwachts rolde dit laatste Simian Mobile Disco album, dat medio mei
van dit jaar al in de schappen kwam, toch nog bij ons binnen. Een album
dat alsnog een (verlate) review verdient, zoals we dat in het verleden
als vaker deden. “Unpatterns” is, als we ons niet vergissen, het
derde studioalbum van Simian Mobile Disco, de band rondom het duo James
Shaw en James Ford. In 2007 zette het duo zichzelf in één klap op de
mondiale muziekkaart met het baanbrekende debuutalbum “Attack
Decay Sustain Release”. Een album dat in 2009 met “Temporary
Pleasure” een aardig vervolg kreeg, maar niet volledig overtuigde. Op
“Unpatterns” horen we andermaal die ‘oh zo fijne’ cocktail van
house, techno, acid en electro die zo typisch aan Simian Mobile Disco
kleeft. Het geluid waarmee ze nog altijd een brug tussen de dancescene
en de popfestivalpodia slaat. “Unpatterns” heeft aantrekkelijke
tracks als de acid-techno ballad “Seraphim”, het wazige “Your Love
Ain’t Fair” en het aanstekelijke “Interference” te bieden, dat
me qua thematiek doet denken aan Mason’s “Exceeder”. Jammer dat de
indrukwekkend sterke bonustrack “Supermoon” niet op de CD tracklist
van de Europese persing van het album terecht kwam. “Supermoon” kan
je beluisteren vanaf de Japanse uitgave van “Unpatterns” of als
onderdeel van Daniel Avery’s “FabricLive.66” mixsessie.
“Unpatterns” is wat ons betreft beduidend beter dan voorganger
“Temporary Pleasure” en gelijk ook minder ‘temporary’. Score:
4/5
|
 |
|
Various:
“Balance 022 - Funk D’Void” (Balance Music) Rubriek:
11/2012 Funk
D’Void (Lars Sandberg voor intimi) is wat je noemt een gevierde
DJ/producer. De oorspronkelijk uit Glasgow (Schotland) afkomstige
Sandberg is al ruim vijftien jaar succesvol binnen de elektronische
muziekscene en bracht diverse (instant) classics uit voor (vrijwel
uitsluitend) Soma Recordings. Wie kent zijn wonderschone technokraker
“Diabla” uit 2001 nou niet? Niet alleen als Funk D’Void oogstte
hij veel succes. Ook als Chaser en Francois Dubois toonde/toont hij
geregeld zijn beste vorm. Goede keuze dus om deze door de wol geverfde
DJ/producer naar voren te schuiven voor de nieuwste “Balance”
mixcompilatie – deel 22 alweer. Op deze 2-CD zet Funk D’Void zijn
beste beentje voor en pakt uit met een spectaculair sterke tracklist. In
totaal koos Sandberg liefst 45 tracks voor dit project, waaronder werk
van Tony Lionni, John Tejada, Shur-I-Kan & Milton Jackson (als
remixers voor Mike Acetate’s “Elevate”), Jesper Dahlbäck, Spirit
Catcher (geremixt door André Lodemann), Vince Watson, Lovebirds, Los
Hermanos, Steve Reich, Space Dimension Controller, Patrice Scott en ga
zo maar door. Sandberg selecteerde ook een flinke pluk aan eigen
materiaal onder diverse aliassen. Vrijwel altijd van torenhoge
kwaliteitsstandaard. Sandberg is gedurende zijn mixsessies niet of
nauwelijks op tegenvallend materiaal te betrappen. Razend knap en een
groot compliment waard. Gedurende de 2-CD mixsessie wordt zorgvuldig
geschakeld tussen deep-house, tech-house en techno. Vaak warm van
klankkleur en verfijnd geproduceerd. CD1 is wat dat betreft de
dansvloersessie, CD2 valt te typeren als een luistersessie met prachtige
sfeermuziek. “Balance” is en blijft één van de allerbeste
houseverzamelaars around. Na aansprekende edities door onder andere
Joris Voorn, Will Saul, Agoria en Deetron, weet Funk D’Void andermaal
een dijk van een “Balance” release voort te brengen. De jarenlange
ervaring en uitstekende smaak van de samensteller/mixer geeft de
positieve doorslag! Dikke aanrader! Score:
4/5
|