|
|
CD recensies
Oktober 2015
 |
|
Cubenx:
“Elegiac” (InFiné) Rubriek: 10/2015 Cubenx
is de werknaam van de in Parijs residerende Mexicaan Cesar Urbina. In
2011 trok hij onze aandacht met zijn weergaloze debuutplaat “On Your
Own Again”. Een album dat een aantal bijzonder sterke bijdragen te
bieden had/heeft, denk aan het prachtige trio “Locked”, “These
Days” en met name “Sierra Madre”. Tracks die nog altijd niet
vervelen. Kwaliteit kent geen tijd dus. “Elegiac” betekent de tweede
volwaardige langspeler van Cubenx en verschijnt wederom via het InFiné
label. Het geluid van Cubenx leunde destijds (lees: periode rondom het
debuutalbum) op een samenstelling van post-punk, new-wave, psychedelica
invloeden en Shoegazer (denk aan Ulrich Schnauss). “Elegiac” biedt
wat dat betreft zeker een vernieuwd en ververst geluid. Een verder
doorontwikkelde sound waarbij invloeden uit UK bass, elektronica/IDM en
cinematische soundscapes de boventoon voeren. De Cubenx sound van het
“On Your Own Again” album voelen we nog wel, maar in (veel) mindere
mate. Op “Elegiac” wordt instrumentaal en vocaal werk slim
afgewisseld, maar de echte winnaars zitten in de instrumentale hoek.
Album opener “F.All” en “Treasures” – beide op een
eigenzinnige UK bass ritmiek geschoeid – schieten wat mij betreft ver
boven de overige producties van het album uit. “Elegiac” heeft naast
genoemde highlights nog een fiks aantal prima tot sterke tracks te
bieden die het verdienen om opgemerkt te worden tussen de wekelijkse
berg aan releases. Dit album is in ieder geval zonder twijfel relevant.
Tip: als dit album je aanspreekt, is het ook zeker aan te raken om het
debuutalbum “On Your Own Again” een luisterbeurt te gunnen. Score: 4/5 |
 |
|
Marbert
Rocel: “In The Beginning” (Compost Records) Rubriek:
10/2015 Marbert
Rocel, dat tegenwoordig feitelijk een trio is bestaande uit Antje
Seifarth, Marcel Aue en Robert Panthera Krause, is terug met een
kersvers album: “In The Beginning” genaamd. Inmiddels is dit het
vierde full length album van vaste waarde Marbert Rocel voor Compost
Records sinds hun debuut langspeler “Speed Emotions” uit 2007. Je
zou Marbert Rocel qua sound (min of meer) Compost Records' antwoord
kunnen noemen op Micatone, bekend van Jazzanova's Sonar Kollektiv label.
Die vergelijking is niet helemaal spot on overigens. Waarom noemen we
deze wel? Dat zit hem grotendeels in de gelijkenis qua vrouwelijke
vocale inbreng. De zangeres van Marbert Rocel (Antje Seifarth aka Spunk)
doet qua geluid erg denken aan Micatone's Lisa Bassenge. Qua
productie/instrumentaria klinkt Marbert Rocel toch wel anders dan
laatstgenoemde. De formatie pendelt muzikaal gezien soepel tussen smaken
als future jazz, downtempo en (deep)house, waarbij een lichte flirt met
popmuziek niet onopgemerkt blijft. Zonder grensverleggende, vernieuwende
of opzienbarende capriolen weet Marbert Rocel simpelweg een pakkend en
vermakelijk geluid af te leveren dat naadloos aansluit op de heerlijke
Compost Records catalogus. “In The Beginning” is geen hoogvlieger,
maar we horen zeker progressie in het geluid van Marbert Rocel – meer
volwassenheid, meer gerijpt. Het is een album geworden dat zich
moeiteloos staande houdt door diverse prima tracks. Vocaal gezien niet
zwak, maar ook niet spectaculair. Qua thema’s erg solide en vol warme
elementen. Tracks als het naar trip-hop neigende “80 Horses”, het
catchy “Always On My Mind” (de eerste single van het album) en het
experimentele (doch eenvoudige) “Dance Slow” geven het album net dat
stukje extra waarde ten opzichte van Marbert Rocel’s eerdere werk.
Conclusie: “In The Beginning” is wat mij betreft de beste Marbert
Rocel langspeler tot op heden. Score: 4/5
|
 |
|
Various:
“FabricLive.83 - Bron:
CD Rubriek:
10/2015 Als
we ons niet vergissen is deze editie voor de “FabricLive” reeks door
Logan Sama de eerste grime only mixsessie voor de serie. De Britse DJ
Logan Sama begon zijn DJ/radiocarrière in 2002 voor de ‘leading
pirate’ Rinse FM. In zijn radioshows introduceerde hij niet alleen de
nieuwste releases, maar traden ook diverse toonaangevende MC’s
regelmatig op. In 2005 stapte Logan Sama over van Rinse FM naar Kiss FM.
Logan Sama is daarnaast de eigenaar/drijvende kracht achter de labels Adamantium Music en Earth616, gespecialiseerd in vinyl releases. Voor de
lezers die geen beeld hebben bij de grime sound. Grime ontstond rond
2002 als rauw en vocaal (MC’s in de spotlights) antwoord op teloorgang
van de UK garage scene, die op dat moment volledig commercieel uitgebuit
was (treffend voorbeeld: zelfs de vrouw van David Beckham maakte ooit
een 2-step/UK garage plaat). Artiesten als Dizzee Rascal en Wiley – om
maar een paar ambassadeurs te noemen – stonden op en een nieuw genre
geboren. Grime dus. Wie kan zich niet het onvergetelijke “I Luv U”
van Dizzee Rascal herinneren (met hardcore kicks en snares), dat later
terecht zou komen op het geprezen album “Boy In The Corner”
(uitgebracht op XL Records) – winnaar van de 2003 Mercury Music Prize.
Anno 2015 blijkt het genre nog altijd springlevend en is het voor
liefhebbers uiterst goed nieuws dat Fabric Logan Sama vroeg om een mix
te verzorgen voor Fabric London. Logan Sama aan het woord:
"to be invited to record a FabricLive mix was a great honour. I
wanted to make a real statement so I called up the producers I have been
supporting over the last couple of years and asked them to create
something special for me. I spent several months collecting acapella
bars and went about building a sonic collage over my instrumental mix.
Keeping the live mix and live performance energy that is so pivotal to
the grime experience was vital, the mix managed to capture that and also
attain a higher level of audio quality than is usually available to a
live set. I want this work to stand out and go round the world
showcasing the incredible talent we have here in grime." De
mixsessie bestaat uit 24 bijdragen met – zoals beschreven – een
veelvoud aan participerende vocalisten/MC’s en heeft genoeg fijne
momenten te bieden. Echter, het moet je kopje thee zijn, maar energiek,
opzwepend en dansvloer proof is deze muziek zeker. Vocaal gezien kan ik
geen goed oordeel vellen. Score:
3/5
|
 |
|
Various: “Fabric 83 - Joris Voorn”
(Fabric Records) Rubriek: 10/2015 Het
afgelopen jaar is voor Joris Voorn bijzonder productief geweest. In
november 2014 verscheen zijn derde langspeler “Nobody Knows” via het
Green label, dat hij samen met Edwin Oosterwal runt. Aanvullend
verscheen medio mei 2015 een uitgebreide remix bundel rondom “Nobody
Knows” met namen als Ripperton, Roland Klinkenberg en Nightmares On
Wax op de tracklist die voor de nodige herinterpretaties zorgden.
Recentelijk vernamen we dat Joris Voorn de volgende samensteller/mixer
van een editie uit de Fabric mixcompilatie reeks was. Het resultaat is
“Fabric 83”. Een mix die ‘anders’ is dan je gewend bent binnen
de Fabric traditie. Joris Voorn smeedde (smeden is in dit geval:
samenstellen, editen, remixen en mixen) in het verleden al eens uiterst
complexe, maar zeer smaakvolle mixcompilaties in elkaar. De tastbare
resultaten uit het verleden hiervan zijn onder andere memorabele edities
binnen de geliefde series Fuse (in 2005) en Balance (in 2009). Op deze
nieuwe sessie horen we ‘meervoudig samengestelde’ tracks voorbij
komen waarbij Joris Voorn elementen uit meerdere producties samenvoegt
tot een geheel nieuw, doch consistent geheel. Een unieke, avontuurlijke
en creatieve kijk op het creëren van compilaties, maar absoluut niet
nieuw voor Joris Voorn. Joris
Voorn over zijn mixsessie voor Fabric: "the creative freedom I have
when working in Ableton allows me to edit, mix and remix tracks in ways
you can’t do with turntables or CD players. Tracks are often used as
building blocks in the form of loops and samples in order to create
something completely new. Tracks are usually stripped down or minimal
sounding to allow for layering and mixing with other tracks. The result
is a mix that is more than the sum of its parts." Geen
woord van gelogen. “Fabric 83” zal niet alleen de boeken in gaan als
een sterk staaltje mixtechnische architectuur, maar ook als gevarieerde,
overwegend warme sessie met relevante elektronische muziek. Met
‘bouwstenen’ van namen als Robert Hood, Cobblestone Jazz, Deepchord,
Roland Klinkenberg, Donnacha Costello, John Tejada en Speedy J. Score: 4/5
|
 |
|
Jill
Scott: “Golden Moments” (Hidden Beach Recordings) Rubriek:
10/2015 Het
was 2000 toen de wat ons betreft ongeëvenaarde soulzangeres Jill Scott
haar eerste album uitbracht. Via Hidden Beach Recordings verscheen het
instant classic album “Who Is Jill Scott? -
Words And Sounds Vol. 1”, dat een diepe krater sloeg binnen de
neo-soul scene (en daarbuiten). Een indrukwekkend werkstuk waarmee Jill
Scott zich in één klap tussen de absolute wereldtop van de moderne
soul schaarde. Waarom? De stem van Jill Scott is uniek, bijzonder
prettig om naar te luisteren, divers (van lief tot rauw en alles daar
tussenin) en onwaarschijnlijk (loep)zuiver! Combineer dit met heerlijke
neo-soul en soulful hip-hop invloeden binnen de producties en je hebt
een heerlijk receptuur te pakken. Het fraaie debuut kreeg in 2004 een
subliem vervolg in de vorm van “Beautifully
Human - Words And Sounds Vol. 2”, in 2007 gevolgd door het
eveneens essentiële “The Real Thing - Words
And Sounds Vol. 3”. Naast de diverse live registraties en
concept albums/compilaties bleek dit het laatste volwaardige Jill Scott
album voor Hidden Beach Recordings. Jill Scott’s vierde album “The Light Of The Sun”
(2011) verscheen namelijk via Blues Babe Records/Warner Bros. Records.
“Golden Moments” betekend een ‘best of’ collectie van Jill
Scott’s werk gedurende de Hidden Beach periode (2000-2009) en bevat
alle bekende toppers uit die periode. Denk
aan tracks als “Slowly Surely”, “Golden”, “Whatever”, “My
Love” en “Gettin’ In The Way” – allen geremastered. Tracks
die nog altijd relevant met een uitroepteken zijn! Ook het fraaie
“Comes To The Light (Everything)”, dat op de ‘kliekjes’
verzamelaar “The Original Jill Scott From
The Vault Vol. 1” uit 2011 te vinden was/is, staat op de
tracklist. Zo’n ‘best of’ selectie blijft natuurlijk altijd een
kwestie van smaak, maar wat mij betreft hadden de meer dan uitstekende
tracks “Wondering
Why? (You Don't Talk To Me)” en “Spring
Summer Feeling” niet mogen ontbreken. Al met al een bijzonder
fraai document van grotendeels bekend werk. Alleen de ‘unreleased
vault recording’ “I Adore You” geldt als nieuw. Niet geheel
toevallig verscheen vrijwel gelijktijdig met deze titel Jill Scott’s
vijfde langspeler “Woman”. Score: 5/5
|
 |
|
Jill
Scott: “Woman” (Blues Babe Records/Atlantic) Rubriek:
10/2015 (Grammy
Award winning) singer/songwriter, poëet en actrice Jill Scott is al
jaren een zeer geliefde naam binnen het zogeheten neo-soul genre. Een
‘hokjesbegrip’ dat de diversiteit van Jill Scott’s muzikale output
eigenlijk tekort doet. Binnen die neo-soul sound tikt Jill Scott
namelijk geregeld invloeden uit de jazz, funk, hip-hop, R&B, spoken
word, gospel en urban aan. “Woman” is Jill Scott’s vijfde
volwaardige longplayer, waarbij ze ook tot het team van drie executive
producers behoorde (aangevuld met Aaron Pearce en Andre Harris). De
tweede voor Blues Babe Records na de circa tienjarige periode voor
Hidden Beach Recordings. Ten opzichte van Jill Scott’s eerdere werk
bemerken we meer en meer funk invloeden bovenop de bekende neo-soul
sound. Een geluid dat klinkt als een verdere doorontwikkeling op het
eerdere werk, maar of dit het luisterplezier en sensatie van de eerste
drie albums overstijgt is nog maar de vraag. Tussen de zestien tracks op
“Woman” staan geheel volgens verwachting weer de nodige klappers.
Wat te denken van “Lighthouse”, dat qua melodielijn wel erg doet
denken aan het ultra-energieke dubstep/bass spektakelstuk “Ready Set
Loop” van SBTRKT. Die track lijkt de inspiratiebron voor deze fraaie
urban neo-soul kraker. Ook “Fool’s Gold” schiet er wat mij betreft
positief bovenuit. Een track met aanstekelijk refrein/thema dat zo 3FM
opgeslingerd kan worden. Ook “Jayraymecofasola”
valt op door het thema dat sterk aan Minnie Riperton’s “Les Fleurs”
doet denken (in 2001 sterk gecovered door 4hero). Na beluistering van
het volledige album – een klein uur aan muziek – kunnen we spreken
van een prima prestatie (andermaal), maar de status en klasse van Jill
Scott’s Hidden Beach werk wordt niet geëvenaard wat mij betreft.
“Woman” is desondanks nog altijd een royale becijfering waard. Score:
4/5
|
 |
|
Quantic
presents The Western Transient: “A New Constellation” (Tru Thoughts) Rubriek:
10/2015 De
Brit Will Holland aka Quantic staat al sinds jaar en dag te boek als
muzikale veelvraat en alleskunner. Met name het fabriceren van muzikale
cocktails opgebouwd uit een veelvoud van (elementen vanuit)
Zuid-Amerikaanse muziekgenres (en niches) met moderne jazz kun je
Holland’s handelsmerk noemen. Zowel solo als binnen zijn projecten in
bandvorm (met gast/sessiemuzikanten) presteert hij altijd ver boven de
anonieme middelmaat. Quantic presents The Western Transient is een
kersvers muzikaal project (in bandvorm) van deze geprezen multi-instrumentalist,
producer, DJ, remixer en bandleider. En – het wordt een eentonig
verhaal – ook hier slagen Quantic en bandleden met vlag en wimpel. Na
Quantic’s meer elektronische en ook vocaal geladen album “Magnetica”,
dat in mei 2014 verscheen, is “A New Constellation” een album dat
een mix van classic soul, instrumental (smooth) jazz en Latin kruiden
bevat. Binnen de drie kwartier aan speeltijd en tien albumtracks weet
Quantic als altijd een uiterst creatieve, muzikale en solide indruk
achter te laten. Het album staat bol van de prettig in het gehoor
liggende tracks die licht verteerbaar zijn. Titeltrack “A New
Constellation” springt er wat mij betreft uit door het prachtige,
liefdevolle soulful geluid en smooth jazzy blazers.
Score: 4/5 |
 |
|
Various:
“FabricLive.82 - Ed Rush & Optical” (Fabric Records) Rubriek:
10/2015 Het
duo Ed Rush (Ben Settle) en Optical (Matthew
John Quinn) werd eind jaren 90 gevormd, met Ed Rush als meest ervaren
kracht – zijn eerste producties dateren van de vroege jaren 90. Samen
richtten ze het label Virus Recordings op, waarop sinds 1998 een hele
rits aan singles en albums verscheen. Ed Rush & Optical richten zich
met hun muziek op de zwaardere kant van de drum & bass. Het type
drum & bass waarbij pittige baslijnen centraal staan – veelal
bijtend en grommend van karakter. Vergelijkbaar met gelijkgestemde acts
als Noisia, Calyx & TeeBee, Black Sun Empire, Phace, Misanthrop,
Spor en State Of Mind. Alle genoemde namen zijn bijna vanzelfsprekend
vertegenwoordigd als onderdeel van deze uptempo mix (met uiterst vreemde
cover/artwork), waarbij de energiemeters voortdurend richting de maximum
waardes gestuwd worden. Ed Rush & Optical over deze mixsessie:
"when Fabric first came along, the incredible sound system blew me
away, and it was really exciting and flattering to be part of that from
the early days. And even now there is nothing else to contest it, it’s
incredible to look at the track record and how long it’s been going
for – you just can’t f**k with that, it’s unreal! The mix is a
selection of what we play at the moment and the way we play it – fast,
furious and highly energetic! It’s a good representation of all of the
amazing music and talent that is in our scene at the moment." Slechts
zeer sporadisch horen we voorzichtige sferische elementen voorbij komen.
Op de rem trappen? Daar heeft het duo volgens mij niet zoveel mee. De
mix voelt aan als een sneltrein die voorbij raast, waarbinnen weinig
echte diversiteit te vinden is. Het is toch veelal een opsomming van
gelijksoortige producties. Dit type spierballenmuziek moet dus wel je
kopje thee zijn, want ik kan me voorstellen dat de gemiddelde drum &
bass liefhebber toch wat meer sfeer en variatie wenst – denk
bijvoorbeeld aan de muziek uit de Hospital Records stal (zomaar een
voorbeeld). Al met al is dit een enerverende mix waarop je in ieder
geval ‘maximaal’ kunt gaan. Score: 3/5
|
 |
|
Various:
“Fabric 82 - Bron:
CD Rubriek:
10/2015 Kenners
weten, Art Department was tot voor kort een duo, bestaande uit Kenny
Glasgow en Jonny White. Medio april 2015 kondigde Kenny Glasgow echter
aan zich primair te willen focussen op soloprojecten, waardoor Art
Department nu ook een soloact geworden is met No.19
labeleigenaar Jonny White achter de knoppen. Art Department’s
mix voor Fabric gaat absoluut de boeken in als één van de meest
diepgaande. Je moet werkelijk zoeken naar de bijna verborgen
klankenspellen. Dit vertaald zich naar clubmuziek met verfijnde nuances
en een prachtige gelaagdheid, waarbij het principe ‘less is more’
duidelijk opgaat. De mixsessie verbindt genres en niches als (deep)house,
minimal, tech-house en (dub)techno aan elkaar met bijdragen door onder
andere Rick Wade, Mr G, Herbert, James Priestley & Marco Antonio en
Basic Channel (“Mutism” als intro en outro). James Priestley &
Marco Antonio’s “Speed” uit 2012 vormt een mooi, warm en
progressive getint einde aan de mixsessie, waarna het outro van Basic
Channel invalt. “Fabric 82 - Art Department” zal naar verwachting
niet de boeken ingaan als topeditie binnen de serie, maar is zeker
smakelijk en vermakelijk. Score: 3/5
|
 |
|
Benjamin
Damage: “Obsidian” (50 Weapons) Bron:
CD Rubriek:
10/2015 Benjamin
Damage bracht in 2013 zijn debuutalbum “Heliosphere” uit via
Modeselektor’s 50 Weapons, het sublabel van Monkeytown Records. Na
ruim twee jaar komt Benjamin Damage met een passend vervolg op hetzelfde
label. “Obsidian” klinkt
qua productie eigentijds, maar qua sferen lijkt het soms alsof we
teruggeworpen worden naar de elektronische muziek vanuit de early en mid
90’s. “Obsidian” is hoofdzakelijk een technoalbum, maar biedt ook
smaakvolle uitstapjes naar elektronica/IDM. Het lijkt qua sfeer soms
alsof je naar oud materiaal van (toenmalige) Warp acts als The Black
Dog, Aphex Twin, Autechre of Plaid (Plaid wordt zoals bekend gevormd
door twee van de drie oorspronkelijke leden van The Black Dog) zit te
luisteren. Ook de link met Jeff Mills is snel gelegd wanneer we het
materiaal van “Obsidian” doorlopen. Met name de soepel rollende
afsluiter “Trickster” is wat dat betreft een spot-on verwijzing.
Kortom, Benjamin Damage verbindt binnen zijn sound treffend techno (soms
met industriële en dubby eigenschappen), ambient en elektronica/IDM met
elkaar. Binnen de meeste tracks op het album strooit Benjamin Damage met
prettige melodische elementen. Neem nou het soepel rollende technomoment
“Cosmonaut”, dat een verslavend lekkere melodielijn met heldere keys
bevat. Bij het beluisteren van het bijzonder fraaie “Tetrapod”
zouden we ook geloven dat het om een Plaid productie zou gaan. Duidelijk
een inspiratiebron voor Benjamin Damage en dat begrijpen we volkomen.
“Obsidian” bestaat in totaal uit twaalf bijdragen die gezamenlijk
nog geen uur aan muziek vertegenwoordigen. Het eindresultaat is
overtuigend en simpelweg sterk. Score:
4/5
|
 |
|
Various: “Compost 500” (Compost
Records) Rubriek:
10/2015 Het
is feest bij het uit München afkomstige Compost Records. Het label van
Michael Reinboth bestaat twintig jaar en dat moet gevierd worden! Met
een fraai boekwerk – “Soul/Love. - 20 Years Of Compost Records”
genaamd – vol quotes van betrokken artiesten/DJ’s, meer dan 450
foto’s en een uitgebreid interview met de labeleigenaar zelf, maar ook
met een digital only release bestaande uit liefst veertig tracks – te
verkrijgen via een download link/code bij het boek. Deze veertig tracks
zijn opgedeeld in drie percelen: Freshly Composted (Unreleased / Brand
New), Some Michael Reinboth Favorites en Hidden Compost Gems. Als
liefhebber/volger vanaf het eerste uur zijn dit soort jubileum releases
vrijwel altijd van toegevoegde waarde. Dat is nu ook het geval. Toch
durf ik wel te stellen dat de magie van het label gaandeweg de jaren
ietwat uitgedoofd is. De releases van Compost (en sublabels) zijn nog
altijd relevant, althans voor het grootste gedeelte. Echter, de
kwaliteitsstandaard die het label vanuit de opstartperiode meenam
richting het begin van het nieuwe millennium heeft men nooit meer geëvenaard.
We hebben het dan over de periode waarin Compost Records (en sublabels)
met name respect oogstte binnen de future jazz, broken beats, deep-house,
Brazilectro en aanpalende downtempo scene (downtempo als containerbegrip
in dit geval). Een periode waarbinnen artiesten als Jazzanova (toen nog
met het eigen JCR sublabel), Minus 8, A Forest Mighty Black, Beanfield,
Trüby Trio, Kyoto Jazz Massive, Rima, Fauna Flash, Joseph Malik en Koop
parel na parel voortbrachten. “Compost 500” biedt je een kleine
terugblik, maar zeker ook een preview naar de toekomst. Lees meer over
de festiviteiten rondom het twintigjarige jubileum van Compost Records
via de www.compost-records.com
website. Score: 4/5
|
 |
|
The
RAah Project: “Take Me Elsewhere” (Black Marigolds Recordings) Bron:
CD Rubriek:
10/2015 The
RAah Project is een samenwerking tussen composer/producer
Ryan Ritchie en de violist/composer Tamil Rogeon, beide inwoner van het
Australische Melbourne. Het duo trakteerde in 2009 op het fraaie album
“Score”, dat onder andere via Schema’s sublabel Summer Dawn
verscheen. Op die debuut langspeler troffen we voortreffelijke tracks
met een mix van neo-klassieke elementen, hip-hop, elektronica en een
cinematische, jazzy twist. Met uitschieters als “Funeral
Wedding” en “Space Between
Thoughts” – beide instrumentale hoogstandjes – smaakte
“Score” naar meer. Begin 2015 verscheen er plots een nieuwe single
van The RAah Project, “Kill Me In The Summer” genaamd. Het bleek de
opmaat naar dit verse album. Op “Take Me Elsewhere” blijkt de sound
van het duo verder doorontwikkeld te zijn met een forse popinjectie,
dito vocale inbreng, maar ook met aandacht voor eigentijdse bass music
invloeden – subtiel verpakt in de muzikale cocktail van The RAah
Project. Net als op het debuutalbum horen we veelvuldig prachtige
filmische strijkmelodieën voorbij komen. Ondanks de afbuiging naar de
popregionen van de muziek is dit tweede volwaardige album meer dan
geslaagd. Score: 4/5
|
 |
|
Kerbside
Collection: “Trash Or Treasure” (Légère Recordings) Rubriek:
10/2015 Kerbside
Collection is een instrumentale jazz funk gezelschap en rare groove
ensemble uit de ‘inner suburbs’ van
Brisbane/Queensland/Australië. De groep blijkt meester in het brengen
van retro fusion sounds (mix van jazz, soul en funk), waarbij de
prachtige instrumentaria en dansbare, soepel rollende, (live) gedrumde
breakbeats perfect samenwerken. Synergie zoals dat zo mooi heet.
“Trash Or Treasure” volgt op het uit 2013 stammende “Mind The Kerb”
– eveneens via Légère Recordings verschenen overigens. “Trash Or
Treasure” ontvingen wij als een enkele promo CD, maar de officiële
release telt twee disks met, jawel, een bonus disk gevuld met het
materiaal van “Mind The Kerb” – twee vliegen in één klap. De
promo biedt enkel de eerste disk van de volledige release, dus het
“Trash Or Treasure” album – waar het natuurlijk primair om draait
(vers materiaal). Kerbside Collection doet me ondanks de eigen sound
(eigen nuance op fusion) denken aan een band als Honeymunch en bepaald
werk van Shawn Lee, al zijn die vergelijkingen wellicht niet helemaal
spot-on. Het geeft zeker een redelijke richting. Met enerverende tracks
als titelnummer “Trash Or Treasure”, “Cypress” (wat een topper
van de buitencategorie!) en “Slidin’ rijgt Kerbside Collection de
ene na de andere topproductie aan de zegekar. Een dikke vette aanrader
voor alle liefhebbers van retro fusion sounds. Heerlijk. Score: 4/5
|
 |
|
Hidden
Orchestra: “Reorchestrations” (Denovali Records) Bron: CD Rubriek: 10/2015 Hidden
Orchestra is de fenomenale band rondom Joe Acheson (voorheen bekend
onder de naam Joe Acheson Quartet). Tot op
heden verschenen er twee full lenght albums van Hidden Orchesta: het uit
2010 stammende “Night Walks” en het, wat ons betreft, ongeëvenaarde
“Archipelago” uit 2012 – beide via Tru Thoughts en Denovali
Records verschenen. Met name “Archipelago” mag je een instant
classic noemen, dat bol staat van de uitzonderlijk sterke tracks. Hidden
Orchestra’s sound verbindt moderne klassieke muziek, contemporary
jazz, experimentele elektronica, invloeden vanuit de trip-hop, rollende
breakbeats en veelal filmische soundsettings tot één kolkende massa
van pure kwaliteit! “Reorchestrations” mag je geen volwaardig nieuw
album noemen, maar een fijne collectie van remixes. De tracklist
telt slechts zeven bijdragen en iets meer dan 35 minuten aan muziek
(slechts). Dit project/idee startte ooit met een remix voor de band
Kinetic Fallacy uit Liverpool. Nadat deze band uiteenging, koos Hidden
Orchestra ervoor de oorspronkelijk als remix bedoelde creatie uit te
brengen onder eigen naam met “The Revival” als klinkend
eindresultaat. Die track geldt als afsluiter van deze collectie. De
allerbeste tracks vinden we overigens direct aan het begin van de
afspeellijst. De Hidden Orchestra versie voor Piano Interrupted’s
“Cross Hands” mag je een ware traktatie noemen, met energieke jazzy
breakbeats en die kenmerkende sferen die de gelaagde sound van Hidden
Orchestra draagt. Richting het einde van de track doet de toonsetting me
erg denken aan werk van de elektronica/IDM toppers Plaid (bekend van
Warp Records). Ook de remix voor Clarinet Factory’s “5 Steps” is
‘huge’! Hierbij strooit Hidden Orchestra met moderne (break)beats en
elementen die neigen naar avontuurlijke UK bass. Ook hier weer met die
heerlijke Hidden Orchestra saus overgoten. Waanzinnig goed andermaal.
Naast genoemde tracks staan er ook Hidden Orchestra remixes voor onder
andere Floex, Long Arm en Poppy Ackroyd (violist en pianist van de band
zelf) op het smaakvolle menu. Jammer dat de Floex remixes voor de Hidden
Orchestra creaties “Dust” en “Disquiet” niet meegenomen zijn op
de tracklist (als bonus bijvoorbeeld). Conclusie: “Reorchestrations”
haalt weliswaar niet het ongekend hoge niveau van “Archipelago”,
maar is daarmee nog altijd onderscheidend goed en dwingt daardoor
lachend de 5/5 score af. Score: 5/5
|
 |
|
J-Felix:
“101 Reasons” (Tru Thoughts) Rubriek:
10/2015 “101
Reasons” is de debuut langspeler van zanger, producer en
multi-instrumentalist J-Felix – werknaam van ‘Brighton based
Bristolian’ Joe F. Newman. Voordat Tru Thoughts in januari van dit
jaar de gelijknamige single “101 Reasons” uitbracht, hoorden we al
eens een J-Felix track op de Tokyo Dawn Records compilatie “The Boogie
Volume 3” uit 2012. J-Felix grijpt binnen zijn eigen geluid terug naar
80’s funk (ook P-Funk), boogie, maar ook slepende hip-hop ritmes die
we kennen van DJ Spinna en Om Records als J-Boogie’s Dubtronic Science.
Dit alles wordt veelal overgoten met warme soulful klanken (zowel qua
keys/synths als vocaal gezien). Een perfect receptuur, zo zou je op
voorhand denken. Het resultaat is ook dik in orde, maar de echte
uitdagende tracks en positieve uitschieters blijven wat ons betreft uit.
De eigen vocale inbreng van J-Felix is geen showstopper, maar blijkt ook
zeker geen element om over naar huis te schrijven. Gelukkig maakt de
soulful/R&B-alike inbreng van zangeressen Abi Flynn, Sophie Paul en
Seychelles een hoop goed. Met een speelduur van iets meer dan 45 minuten
en 15 veelal kortere tracks weet J-Felix grotendeels te overtuigen. Met
name het instrumentale deel van de muziek is dik in orde. Op dit album
speelt J-Felix onder andere drums, gitaar, bass, keys en synths. Best
indrukwekkend. Of er 101 redenen zijn om dit album aan te schaffen? Denk
het niet, maar een vermakelijk werkstuk is het zeker. Wie van muziek op
het snijvlak tussen soulful hip-hop en 80’s funk/boogie houdt, zal
veel plezier beleven aan dit album. J-Felix kunnen we min of meer als
een downtempo alternatief op bijvoorbeeld Opolopo typeren. En zo blijft
Tru Thoughts onverstoord doorgaan met het uitbrengen van heerlijke
releases binnen een breed muzikaal blikveld. Hulde. Score: 4/5
|
 |
|
Werkha:
“Colours Of A Red Brick Raft” (Tru Thoughts) Rubriek:
10/2015 Tru
Thoughts blijft de trouwe fanbase en meer recent toegesnelde luisteraars
verrassen met bijzonder sterke releases. Afgelopen jaar boodt het Tru
Thoughts label de nodige toptalenten – vooral binnen de meer
avontuurlijke regionen van de beats en (UK) bass – een welverdiend
podium. Denk daarbij aan Lost Midas en Jonny Faith, die beiden niet al
te lang geleden hun debuut langspeler via Tru Thoughts de wereld in
hielpen. Het geluid van de uit Manchester (UK) afkomstige Werkha sluit
naadloos aan op genoemde toppers en is het volgende bewijs van de
extreem scherpe A&R afdeling van het uit Brighton afkomstige
kwaliteitshuis. Werkha is de alias van Tom A. Leah. Hij kwam in 2013
voor het eerst bij ons op de radar toen de track “Sidesteppin’”
(met vocalen van zangeres Bryony Jarman-Pinto) geselecteerd werd voor de
door Gilles Peterson samengestelde “Brownswood Bubblers Ten”
compilatie. Na een vluchtige blik op de Discogs website blijkt echter
dat Werkha in 2012 al een digitale 3-track EP uitbracht via Cool Kid
Music. Deze release werd afgelopen jaar opgevolgd door de spatzuivere
“Beacons” single. Debuut album “Colours Of A Red Brick Raft”
heeft iets meer dan drie kwartier aan muziek te bieden, opgedeeld in
twaalf tracks. Genoemde beats en (UK) bass invloeden zijn belangrijke
aanknopingspunten, maar ook (slow-motion) house en broken beats maken
deel uit van de smaakvolle muzikale cocktail die Werkha te bieden heeft.
Werkha komt prompt met een briljante openingstrack in de vorm van
“Flinch/Quiver”. Een track met een heerlijke ‘losse’ ritmiek,
die prettig doorrolt tussen de dikke lagen met gefilterde synthesizer
akkoorden en fijne gitaarklanken. Richting het einde van de track wordt
het tempo en ritme nog een keer aangepast. Creatief hoogstandje! Ook de
stuwende slow-motion housegroove van “Falling Through The Wall” mag
een ware traktatie genoemd worden, waarbij de opvallende, knorrende
bassline en een oriëntaals klinkend snaarinstrument de show stelen.
Zangeres Bryony Jarman-Pinto, met wie Werkha volgens de persinformatie
al jaren samenwerkt (lifelong creative partnership), drukt haar stempel
op een drietal albumtracks, waaronder een nieuwe LP versie voor het
eerder genoemde “Sidesteppin’”. Ook op de single “Dust” horen
we Jarman-Pinto’s prettige stem over fraaie strijkers en een ietwat
ingetogen downtempo breakbeat. Na beluistering van alle twaalf
bijdragen, kunnen we niet anders dan de maximale score toekennen. De
diversiteit, creativiteit en het hoorbare plezier spatten van dit
indrukwekkende werkstuk af. Naast de ongekend fijne ritmes
vertegenwoordigen ook de verbluffend fraaie thema’s, soms met
filmische inslag, een grote toegevoegde waarde. Kortom, “Colours Of A
Red Brick Raft” is een dijk van een album geworden! Eén van mijn
persoonlijke favorieten van 2015 tot dusver. Mocht je nog nooit van Lost
Midas en Jonny Faith gehoord hebben; check dan ook hun debuutalbums voor
Tru Thoughts is mijn advies. Score: 5/5
|
 |
|
Applescal:
“For” (Atomnation) Rubriek:
10/2015 Appelscal
(Pascal Terstappen) is terug met een nieuw album dat volgt op zijn
geprezen, uit 2013 stammende “Dreaming In Key”. Een album dat via
Terstappen’s eigen Atomnation label verscheen (die hij samen runt met
Guido Hollaers) en onder andere het weergaloze prijsnummer “Spring And
Life” op de tracklist heeft staan. Een soort elektronische warmtebron
vol creativiteit. “For”, dat op LP en digitaal verschijnt, biedt
tien broeierige, melodieuze bijdragen die soms opzichtig flirten naar de
elektronica/IDM. Dat doet Applescal toch al jaren, zul je denken? Zeker,
al sinds zijn eerste twee albums voor Traum Schallplatten (uit
respectievelijk 2009 en 2010) trakteert Applescal zijn publiek op
ongeremde creatieve uitspattingen. Toch biedt “For” een volwassen
herdefinitie van Applescal’s geluid. Een organisch, helder, modern en
uitdagend geluid, zoals in de persinformatie treffend wordt aangeduid.
“For” begeeft zich muzikaal gezien dan ook op het snijvlak tussen
techno en elektronica. Mooi voorbeeld van Applescal’s nieuwe
geluidsdefinitie is het prachtige “Japanese Bubbles” – een
sferisch staaltje vakmanschap met ambient invloeden dat draait op een
soepele, doch niet overheersende breakbeat. Knap dat Applescal zich op
dit vierde volwaardige album weer verder door heeft weten te
ontwikkelen. Note: de officiële release van dit album vindt plaats op
donderdag 28 mei 2015 in de Paradiso te Amsterdam. Score: 4/5
|
 |
|
José
Padilla: “So Many Colours” (International Feel Recordings) Rubriek:
10/2015 José
Padilla (voluit José Padilla Maria Requena) mag je gerust een icoon
noemen. Hij heeft vanaf de vroege jaren 90 een onuitwisbaar stempel
gedrukt op de (mondiale) downtempo/chill-out scene. Padilla was
jarenlang de resident DJ van de befaamde pre-party spot Café del Mar op
party eiland Ibiza. Tijdens de gloriedagen van Café del Mar had José
Padilla een zeer belangrijk aandeel in de populariteit van het prachtige
gesitueerde café aan de rand van de baai van San Antonio. Hij stelde de
meest geprezen bijdragen aan de befaamde “Café del Mar”
verzamelreeks samen (delen één tot en met zes, waarvan volgens onze
gegevens meer dan zes miljoen exemplaren over de toonbank gingen) en is
nog altijd een uiterst geliefd DJ/compilatiesamensteller. Ook als
producer bouwde José Padilla een solide naam op. Na de uiterst fraaie
artiestenalbums “Souvenir” (1998) en “Navigator” (2001) werd het
lange tijd stil rondom José Padilla als producer. In 2013 bracht hij
het ietwat teleurstellende album “Binary Sun” uit (volledige
co-productie met Kirsty Keatch). Ietwat teleurstellend omdat op dat
album absoluut niet het niveau van de eerste twee geprezen langspelers
werd aangetikt – nog altijd dikke aanraders. Met “So Many Colours”
neemt José Padilla op de enige juiste wijze ‘revanche’, namelijk
door middel van een heerlijk nieuw werkstuk. Aan dit kersverse album
werkten Mark Barrott, Telephones, Wolf Müller en Tornado Wallace mee.
Zij vulden José Padilla prima aan tijdens het proces van de productie,
zo blijkt na beluistering van de elf bijdragen die het album te bieden
heeft. Alle vier de producers vlogen naar Ibiza om een week samen te
werken met José Padilla en het gevoel van het eiland gezamenlijk te
vertalen naar muzikale output. Het resultaat klinkt dan ook als een
klok. “So Many Colours” biedt ‘balearische’ klanken, waarbinnen
een mixture van chill-out, (cosmic) disco/Italo, ambient, (Balearic)
house en pop-achtige invloeden wordt gevonden. De meeste individuele
tracks op het album zijn prettig om te horen en ontlopen elkaar relatief
weinig qua gemiddeld niveau. “Aixo
Es Miel” is wat mij betreft de meest aansprekende track van het
album met sfeervolle en vooral warme elementen uit de 80’s en dub-fx
over een ietwat droge breakbeat. Conclusie: “So Many Colours” is een
vermakelijk ‘comeback’ album van een oude bekende, welke uitermate
geschikt is voor pre-party doeleinden. Score: 4/5 |
 |
|
Opolopo:
“Superconductor” (Z Records) Bron:
CD Rubriek:
10/2015 Opolopo
is de alias van de muzikale kameleon Peter
Major. Een Hongaarse producer die zich al jaren manifesteert binnen een
veelvoud aan elektronische niches. Mijn eerste kennismaking met de pure
klasse van Opolopo was aan de hand van zijn puntgave broken beats remix
voor Lanu feat. Abby
Joyce & Simon Grey’s “Rise” – een ware Tru Thoughts classic!
Zijn
voorliefde voor 80’s boogie/disco is bekend, maar ook voor een
kwalitatief hoogstaande portie deep-house, garage of broken beats zijn
we bij Opolopo aan het juiste loket. Opolopo bracht tot op heden een
tweetal volwaardige albums uit, waarvan er de laatste via het altijd
relevante Tokyo Dawn Records verscheen (in 2010) – een label dat
oorspronkelijk actief was in de zogeheten trackerscene. Via datzelfde
Tokyo Dawn Records kwam in 2011 een Opolopo remix longplayer uit, waarop
Opolopo werk van onder andere Gregory Porter, Leon King, Soul Parlor en
Colonel Red op geheel eigen wijze onder handen nam. Met name de remix
voor Gregory Porter’s “1960 What?” werd/wordt als zwaargewicht
beschouwd. Op “Superconductor” vinden we in totaal een dertiental
tracks, welke samen een tamelijk consistent geheel vormen. Opolopo liet
zich ter ere van dit nieuwe werkstuk omringen door mensen zoals Colonel
Red, Diane Charlemagne (onder andere bekend als de stem van Goldie’s
classic “Inner City Life”), Paul Randolph (frequent vocalist bij
Jazzanova) en Pete Simpson. Het doorsnee geluid op “Superconductor”
leunt zwaar op (early) 80’s boogie en disco-invloeden, al dan niet
voorzien van een 4/4 housebeat. Het is een specifiek geluid dat
teruggrijpt naar lang vervlogen tijden, maar met de eigentijdse touch
van Opolopo weer helemaal bruist. Fijne langspeler. Score: 4/5
|
 |
|
Snow
Ghosts: “A Wrecking” (Houndstooth) Rubriek: 10/2015 Actief
baasje die Ross Tones (aka Throwing Snow). Ergens medio 2014 verscheen
via Houndstooth zijn debuut soloalbum als Throwing Snow, “Mosaic”
genaamd. Ook als onderdeel van Snow Ghosts is hij uiterst actief. “A
Wrecking” is het tweede volwaardige album van Snow Ghosts en volgt op
het van juli 2013 stammende debuut “A Small Murmuration”. Het basis
duo, bestaande uit producer Ross Tones en zangeres Hannah Cartwright (aka
Augustus Ghost), wordt op dit tweede album bijgestaan door
multi-instrumentalist Oliver Knowles. Mede hierdoor voelt dit nieuwe
album een stuk completer en meer volwassen aan in vergelijking met het
debuut. Het geluid op “A Wrecking” klinkt ietwat zwaar op de maag en
zoekt vrijwel voortdurende de schaduw op. Het gezelschap heeft, mede
door het delen van gezamenlijke velden van interesses/invloeden (British
folklore en de zwaardere kant van experimentele noise worden genoemd in
de persbeschrijving), een soort uniek indie-elektronica geluid
ontwikkelt met aanvullende invloeden uit de drone/experimental noise,
leftfield en (UK) bass/dubstep. Gejaagde muziek zoals dat heet, maar dan
zonder overdreven portie(s) energie. De prachtige strijkers, die van
tijd tot tijd voorbij komen, komen echt bij je binnen. Kortom, dit is
een verfijnd werkstuk geworden met echte diepgang, waarbij de melodieën
en instrumentatie immer donker klinken, maar daardoor niet minder fraai.
De sfeer en toon van het album is absoluut smaakvol, maar zeker niet
ieders kopje thee. Dit is zonder twijfel een fraai album om uit te
proberen! Score: 4/5
|
 |
|
Various:
“FabricLive.81 - Monki” (Fabric Records) Rubriek:
10/2015 Monki
(Lucy Monkman) is een naam die we eerlijk gezegd nog niet eerder
hoorden. Deze jonge, vrouwelijke DJ blijkt echter een vaste waarde op BBC
Radio 1Xtra. Monki
liet zich voor het samenstellen en mixen van dit project inspireren door
het beluisteren van eerder verschenen mixen uit de Fabric catalogus en
in het bijzonder Toddla T’s sessie uit 2009 – te weten
“FabricLive.47”. Monki
verteld: “I bought a lot of the FabricLive CD’s, Toddla T’s one
was playing in my car all the time as a yout. FabricLive.81 definitely
represents my style, high energy with some breaks in there to catch your
breath. Everything
has a groove.” En, eerlijk is eerlijk, Monki biedt de luisteraar
louter stuwende, ritmische clubmuziek, waarbij geput wordt uit house,
garage, grime en wat ‘tech’ invloeden. Tof
om FPI Project’s “Rich In Paradise (Going Back To My Roots)” als
openingstrack te horen. Een
ware houseclassic van eind jaren 80 (1989 om precies te zijn), die zelfs
de Nederlandse hitparade bereikte destijds. Het is niet de enige
klassieker die Monki selecteerde voor deze mix. De afsluitende track
betreft namelijk het befaamde en geliefde “Kinetic” van Golden Girls
(in de Frank de Wulf remix in dit geval) uit 1992. Naast deze classics
vinden we prima werk van onder andere DJ Haus, Floorplan (aka Robert
Hood), Mella Dee en DJ Daze & 214. Na bijna 75 minuten mix kunnen we
niet spreken van een topeditie uit de reeks, maar wel van een solide
sessie waar weinig mis mee is. Score: 3/5
|
 |
|
Various:
“Fabric 81 - Matt Tolfrey” (Fabric Records) Rubriek:
10/2015 Matt
Tolfrey kennen we als labeleigenaar van Leftroom, zijn debuut album “Word
Of Mouth” uit 2012 en diverse waanzinnige remixes voor onder
andere Thomas Christopher & Steve Payne (op Thomas
Christopher + Payne Recordings, 2006) en TG (op Four:Twenty,
2007). Tolfrey selecteerde voor zijn Fabric sessie liefst vijfentwintig
tracks binnen de brede marges van – laten we zeggen – house en
techno. Matt
Tolfrey verteld over zijn mixsessie: "this is the mix I have been
hoping to achieve my whole career. I’ve basically tried to fit in
eleven years of my experiences at Fabric, but trust me it’s been hard
as there’ve been so many. There are records on here that I remember
playing the first time I ever played at the club, and there are records
on here I can’t wait to play at the club again. By editing nearly all
the tracks on the mix, I was able to fit it all in." Tolfrey’s
omschrijving suggereert een fikse mate van diversiteit en die belofte
lost hij ook volledig in. Matt Tolfrey manoeuvreert zich als DJ soepel
in een speelveld van (retro) house, garage, tech-house, elektronica en
(minimalistische) techno grooves. De dosering tussen melodische en meer
‘kale’ producties is uitstekend in orde. “Fabric 81” is daardoor
geen pure clubsessie of pure (thuis)luistersessie geworden, maar zweeft
daar ergens tussenin. Matt Tolfrey’s eigen bijdrage “Lost In Space”
onderstreept niet alleen ‘s mans uitstekende kwaliteiten als producer,
maar geldt tegelijkertijd als één van de hoogtepunten uit de tracklist
en drijft daardoor de waarde van de mixsessie op. Wat een geweldig
lekkere track. Daarnaast vinden we prima werk van gekende namen als
onder andere Genius Of Time, Kevin Yost, Phil Weeks en Cassy. Sterke
housesessie met flinke diepgang is dit. Score:
3/5
|
 |
|
The Mighty Mocambos: “Showdown” (Légère
Recordings) Rubriek:
10/2015 “Showdown”
is het nieuwe album van The Mighty Mocambos, de groep die eerder onder
andere de langspeler “The Future Is Here” (uit 2011) uitbracht. Légère
Recordings is andermaal het platform voor een fraai fusion werkstuk
waarbij een prettige en aanstekelijke mixture van soul, funk en jazz
gevonden wordt. Op “Showdown” werkte het gezelschap samen met onder
andere Afrika Bambaataa (aka Kevin Donovan)
– niet de minste naam. Afrika Bambaataa is te horen op drie van de elf
albumtracks. “Showdown” biedt je als luisteraar zowel instrumentale
tracks als werk met vocale inbreng. Met name de instrumentale bijdragen
spreken ons aan. Het afsluitende “The Showdown” is daarvan het beste
voorbeeld en direct ook het allerbeste dat het album te bieden heeft.
Prima release, maar “Showdown” kan niet op tegen het bijzonder
sterke “Trash Or Treasure” van de formatie Kerbside Collection –
verschenen via hetzelfde label Légère Recordings. Score: 3/5
|
 |
|
Felix
Laband: “Deaf Safari” (Compost Records) Bron:
CD Rubriek:
10/2015 Felix
Laband is een tijdlang uit de spotlights geweest, maar nooit gestopt met
het produceren van muziek. Zijn laatste album dateert alweer van 2005.
Via het uit München opererende Compost Records verscheen toen zijn
langspeler “Dark Days Exit”, dat onder andere het memorabele “Whistling
In Tongues” te bieden heeft/had. Ook toen viel het lugubere
(cover) artwork op, een schedel. Het artwork van “Deaf Safari” sluit
daar naadloos op aan. Vreemd, maar Felix Laband zal er vast een
boodschap mee willen uitdragen. Welke? Geen idee. De muziek op “Deaf
Safari” sluit wat mij betreft dan ook totaal niet aan op het lugubere
artwork. De muzikale output op “Deaf Safari” klinkt als een
sfeervolle soundtrack opgebouwd uit vele samples, die samen een audio
collage vormt, opgebouwd uit ‘interessante onderwerpen’ die Laband
aanspreken binnen de wereld waarin hij leeft. Klinkt ietwat vaag
nietwaar? Felix Laband omschrijft zijn muziek niet alleen abstract, de
muziek zelf is dat ook. Creativiteit en een experimentele aanpak staan
centraal binnen het muzikale speelveld waarin Laband zich begeeft.
“Deaf Safari”, het vierde volwaardige album van Felix Laband, telt
in totaal negen bijdragen, waarbij een divers aantal genres binnen de
elektronische muziek wordt aangetikt: van experimentele downtempo,
creatieve housebeats tot avontuurlijke elektronica en dito breakbeats.
In de persbijlage lezen we dit verse werkstuk het resultaat is van
liefst tien jaar aan arbeid/produceren. Tussen de negen albumtracks
staan diverse topattracties. Wat te denken van het cinematische en
sprookjesachtige (deep)house moment “Ding Dong Thing”, waar je qua
sfeer amper omheen kunt. Het doet denken aan oud werk van Lemon Jelly
(periode 2000-2002). En dat is niet het enige moment waarop de
vergelijking met Lemon Jelly opgaat. Laat je niet afschrikken door het
vreemde artwork en ga dit toffe album zeker eens checken. Score: 5/5
|
 |
|
José
Padilla: “Navigator: 15th Anniversary Edition” (Warner Music Bron:
2-CD Rubriek:
10/2015 Toevalligerwijs
ontdekten we recentelijk, vrijwel gelijktijdig met het verschijnen van
José Padilla’s nieuwste album “So Many Colours”, dat de Spaanse
divisie van Warner Music in 2014 een hernieuwde uitgave van het essentiële
“Navigator” album op de markt bracht. Reden genoeg voor een verlate
review. Voor een toelichting over de chill-out pionier José Padilla
verwijs ik graag naar de review voor ’s mans nieuwste werkstuk (elders
in deze rubriek). Het originele “Navigator” album, dat in 2001
verscheen, biedt verfijnde, dromerige soundscapes over downtempo
producties met een Balearische feel. “Navigator” sloot destijds
feilloos aan op het uit 1998 stammende “Souvenir”, José Padilla’s
solo debuutplaat. Op “Navigator” staan prachtige luisterparels als
“Las Cazuelas” (in de 2000 Remix), “Bosaxi” (in de Touched Mix)
en “Karyn”. Echter, de eigen rework voor het befaamde “Adios Ayer”
(met Seal als vocalist) en het ietwat flauwe “Something” (met
vocalen van Steve Bennett, de originele vocalist op “Adios Ayer”)
werden als single uitgebracht. Wie met name de chill-out sounds op de
befaamde Café del Mar compilaties tussen 1995 en pak ‘m beet 2000
geweldig vond en/of vindt, haalt met zowel “Navigator” als het
genoemde debuutalbum “Souvenir” meer dan uitstekende alternatieven
in huis. Deze reissue dan: “Navigator: 15th Anniversary Edition” is
voor de nieuwe generatie chill-out liefhebbers of mensen die het album
destijds simpelweg gemist hebben een fijne heruitgave van een top album
dat aangevuld is met een aantal aardige remixes, add-ons en José
Padilla tracks vanaf de “El Sueño De Ibiza” soundtrack uit 2002.
Dit is een tijdloos document. Score: 5/5
|
 |
|
Dizz1:
“In Sickness & In Health” (Tru Thoughts) Rubriek: 10/2015 “In
Sickness & In Health” is het full length debuut van de
Australische producer, drummer en DJ/turntablist Dizz1. Als zijn Discogs catalogus zuiver en
up-to-date is bracht Dizz1 (Dave Norris) tot
op heden slechts vier singles uit, waarvan twee voor Tru Thoughts in de
aanloop naar dit album. Dizz1 vertaald op “In Sickness & In
Health” zijn diepgaande interpretatie van hip-hop in diverse vormen en
maten en zocht voor dit project teaming met mensen als Om’Mas Keith,
Frank Nitt, Aloe Blacc, Warrior Queen en Sadat X. Naast het overgrote
deel met vocalen geïnjecteerde albumtracks, staan er ook enkele
instrumentals op de tracklist – denk bijvoorbeeld aan de
aantrekkelijke openingstrack “Clocks”. “In Sickness & In
Health” biedt over het algemeen uitstekende en gevarieerde hip-hop
sounds, waarbij ook ruimte is voor de nodige neo-soul invloeden. “What
You Want” is daar een mooi voorbeeld van (met medewerking van Killbot
Kindergarten & Frank Nitt). Daarnaast horen we de nodige inbreng van
dancehall/ragga, zeker gedurende de samenwerking met Warrior Queen. Het
album kan ons overigens niet de volledige speelduur (en vijftien tracks
lang) boeien. Er zitten simpelweg wat mindere momenten tussen waarop de
aandacht enigszins wegzakt, wat overigens geen schande is. “In
Sickness & In Health” heeft genoeg aantrekkelijke tracks te
bieden. Uitsmijter is wat ons betreft “Get Em Up” met vocalen van
Frank Nitt, een meeslepende hip-hop meets neo-soul kraker. Tip: check
ook de weergaloze Danny Breaks remix voor “Get Em Up”, een energieke
herbewerking die indruk maakt, het origineel overklast en absoluut een
plaats op de eerstvolgende “Shapes” labelcompilatie van Tru Thoughts
verdient! Score:
3/5
|
